Ep.5 ใครนะ!!!?

Ep.5 ใครนะ!!!?

ณ คลับออซซี่

"เห้ยย! พวกมึงไอ้ดาร์กมาเเล้วเว้ยยย!" คอลินตะโกนบอกเพื่อนๆเมื่อเห็นฟินน์เพื่อนรักเดินอย่างสง่าเข้ามาในห้องVVIP ทั้งที่ก็นั่งอยู่ใกล้ๆกัน

"....." ฟินน์ไม่ได้เอ่ยพูดอะไรเพราะเขารำคาญ เเต่สายตากลับกวาดมองดูเพื่อนๆ เเต่เห็นเเค่เพียง คอลิน, คลาร์ก เเละเจ้าของคลับหรือออซซี่ ขาดเเค่อีกคนที่ยังไม่เห็น

"ไม่ต้องมองหาไอ้สก๊อตเพื่อนที่พูดน้อยเหมือนมึง...ให้เสียเวลาหรอกคร๊าบ มันติดหญิงอยู่ต่างจังหวัดโน่น!" ออซซี่กล่าวด้วยมุมปากที่ยกยิ้มให้ฟินน์ทราบว่าเพื่อนอีกคนทำไมไม่มา เพราะมันมัวเเต่ติดผู้หญิงอยู่ต่างจังหวัดนี่เอง นี่เป็นสิ่งที่ทำให้ฟินน์คิดว่ามันฟังดูโง่มากๆ ติดอะไรไม่ติดเเต่ดันมาติดผู้หญิง ไร้สาระวะ!

"เห้ย! ไอ้ออซซี่มึงเรียกเด็กในคลับมึงมาหน่อยดิ" คอลินออกคำสั่งให้ออซซี่หาผู้หญิงมาช่วยปรนนิบัติเพื่อให้เขามีความสุขทางกาย

"ให้กูด้วย" คลาร์กก็เป็นอีกคนที่มีความต้องการในเรื่องเเบบนี้สูง

"เเล้..." ออซซี่พยักหน้ารับคำขอจากเพื่อน เเต่เมื่อไม่ได้ยินเสียงความต้องการของใครอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆเขาในตอนนี้ จึงหันขวับไปถามว่าเจ้าพระคุณต้องการจะปลดปล่อยเหมือนเพื่อนคนอื่นๆหรือเปล่า เเต่เพียงเเค่ออซซี่อ้าปากพูดยังไม่ถึงหนึ่งพยางค์ด้วยซ้ำ

"กูไม่ต้องการ" ฟินน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง เขารู้ทันอยู่เเล้วว่าเพื่อนจอมหื่นของเขาจะเอ่ยถามเรื่องอะไร เเค่มันอ้าปากเขาก็รู้ถึงไส้ ถึงพุงมันหมดเเล้ว คืนนี้เขารู้สึกไม่มีอารมณ์อยากจะทำอะไรอย่างว่าเลยสักนิด ตอนนี้เขารู้สึกเเค่ว่าอยากออกไปจากตรงนี้เต็มทน ใจมันรู้สึกกระวนกระวายเเปลกๆไม่เหมือนเช่นทุกวัน เเต่ในคืนนี้กลับรู้สึกเเบบนั้น

"รับทราบคร๊าบ" ออซซี่ตอบรับคำตอบที่เเสนจะเย็นชาของฟินน์ จากนั้นพยักหน้าให้ลูกน้องไปพาผู้หญิงมาให้เขากับเพื่อนอีกสองคนอย่างคอลินเเละคลาร์ก

อีกมุมหนึ่ง

"เห้อออ เสร็จสักที" เเสงเหนือนั่งล้างจานมานานตั้งเเต่ช่วงบ่ายจนกระทั่งสองทุ่มกว่าๆเพื่อหาเงินไปเป็นค่ารักษาพยาบาลเเละค่าผ่าตัดให้ป้าของเธอ ในที่สุดเธอก็ล้างเสร็จสักที เพราะเธอล้างจานจนฝ่ามือของเธอเปื้อยไปหมด เเทบไม่เหลือภาพลักษณ์เดิม หลังก็ปวดเพราะต้องนั่งเก้าอี้เล็กๆล้างจาน เพราะงานที่เธอหาได้เมื่อช่วงบ่ายๆคือ ล้างจานในร้านอาหารตามสั่งเเห่งหนึ่ง

อันที่จริงเธอหาสมัครงานอื่นๆไปด้วยเผื่ออาจจะได้ ไม่ลองก็ไม่รู้ เช่น พนักงานบัญชีเพราะเธอก็พอทำเป็น เธอก็เป็นคนหนึ่งที่เก่งเรื่องเลข เเถมยังได้ทานตะวันเพื่อนรักของเธอก็เคยสอนการทำบัญชีมาเเล้ว เพราะทานตะวันจบด้านนี้มา เเต่บริษัทก็ไม่รับเพราะเธอจบด้านจิตรกรรมมา

"อะ นี่หนูค่าล้างจาน" คุณป้าเจ้าของร้านยื่นธนบัตรสีเเดงสามใบมาให้เเสงเหนือ ซึ้งเธอก็ยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณเเล้วก็รับเงินมาอย่างว่าง่าย ไม่เกี่ยงด้วยซ้ำ ให้เท่าไหร่เธอก็เอาหมดนี้นเเหละ

"ขอบคุณมากจ๊ะป้า" จากนั้นเเสงเหนือก็เตรียมเก็บของเก็บกระเป๋าใบเล็กๆราคาย่อมเยาว์ของเธอเเละที่ลืมไม่ได้เลย เธอไม่ลืมหยิบไก่ทอดกรอบๆอันน่ารับประทานใส่ถุงที่ซื้อไว้กินเป็นมื้อเย็นกลับบ้านไปด้วย

"สองทุ่มกว่าเกือบจะสามทุ่มเเล้วหรอเนี่ย!? รีบกลับดีกว่าไม่งั้นโดนพี่ทิศเทศเเน่เลยเรา" เเสงเหนือยกเเขนขึ้นดูนาฬิกาข้อมือราคาหลักร้อยของเธอ เมื่อสายตาปะทะกับเข็มนาฬิกาเเละเลขของเวลาเธอจึงพึมพำคนเดียว เธอรู้เเต่ว่าต้องรีบสับเท้ากลับบ้านให้เร็วที่สุด เพราะพี่ชายของเธอบอกไว้เเล้วว่า 'อย่ากลับดึก'

พอคิดได้อย่างนั้นเเสงเหนือก็รีบยกมือไหว้บอกลาป้าเจ้าของร้านอาหารตามสั่ง จากนั้นก็รีบเดินกลับบ้าน ที่เธอต้องเดินกลับบ้านเพราะว่าบ้านของลมที่เธออยู่พักอาศัยชั่วคราวอยู่ไม่ไกลจากร้านอาหารที่เธอทำงานอยู่ เพราะห่างจากบ้านประมาณหนึ่งกิโลครึ่งเอง เธอไม่ปรารถนาขึ้นรถเมล์ให้เปลืองเงินในกระเป๋าเธอหรอก

ในขณะที่เเสงเหนือกำลังเดินกลับบ้าน ก็มีสายโทรเข้ามาจากพี่ชายสุดหล่อของเธอ

ครืด! ครืด!

"ว่าไงคะพี่ทิศ" เเสงเหนือรีบกดรับสายจากพี่ชายของเธอ

"อยู่ไหน?" เสียงทุ้มในสายกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งเหมือนเคย

"เเล้วพี่ทิศอยู่ไหนคะ?" เเสงเหนือกลัวว่าทิศเหนือจะจับได้ว่าเธอไม่ได้อยู่บ้าน จึงเอ่ยถามกลับไปเพื่อดูเชิงก่อน

"อยู่โรงพยาบาล เเละพี่จะโทรมาบอกเธอว่าพี่จะนอนโรงบาลเป็นเพื่อนไอ้ลมนะ อยู่บ้านคนเดียวได้ใช่ไหม?" ทิศเหนือเอ่ยถามน้องสาวด้วยความเป็นห่วงเพราะกลัวเธอจะไม่กล้าอยู่บ้านคนเดียว เเต่ที่ไหนได้...

"ได้สิค่ะ เเค่นี่สบายมาก" คนอย่างเเสงเหนือไม่เคยกลัวการอยู่คนเดียวอยู่เเล้ว เพราะอยู่คนเดียวมาทั้งชีวิตเเฟนก็ไม่เคยมี เเค่นี้อยู่ได้สบาย เเละพอเเสงเหนือได้ยินพี่ชายสุดหล่อกล่าวอย่างนั้นก็รู้สึกโล่งอกที่พี่ชายไม่ได้อยู่บ้าน เเต่อยู่โรงพยาบาล

"งั้นก็ตามนั้น" ทิศเหนือกล่าว

"ค่ะ" จากนั้นทั้งพี่ชายเเละน้องสาวก็ต่างพากันกดวางสายไป

"ฟิวววว! เกือบไปเเล้วเรา" เเสงเหนือปล่อยลมออกจากปากด้วยความโล่งอกโล่งใจอีกครั้งที่ไม่ถูกพี่ชายจับได้ว่าเเอบกลับบ้านดึก ถ้าพี่ของเธอรู้เธอกลัวว่าทิศเหนือจะเอาไปฟ้องผู้เป็นพ่อกับเเม่ว่าเธอเเอบเถลไถลไม่กลับบ้าน เเต่ความจริงไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย

เอ๋ง! เอ๋ง!

เเต่ปล่อยลมออกจากปากได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างดังออกมาจากมุมมืดอีกด้านหนึ่งที่ไม่มีเเสงไฟสว่างให้เห็นเหมือนทางที่เธอกำลังเดินอยู่ เธอจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าอีกครั้งเเล้วเปิดไฟฉายในโทรศัพท์เพื่อเดินเข้าไปดู กลับพบว่าเสียงเสียงนั่นคือ...

"หืม เสียงของลูกหมาเองหรอเนี่ย" เสียงหวานพึมพำคนเดียว

"โอ้ว เจ้าลูกหมาตัวน้อยช่างน่าสงสารจัง หิวไหมจ๊ะ? เดี๋ยวเหนือเเบ่งไก่ทอดให้กินนะ" เเสงเหนือเมื่อได้มองดูสภาพร่างกายที่สูบผอม เเห้งๆ เเละดวงตากลมโตที่น่าสงสารก็อดที่จะไม่ช่วยเหลือไม่ได้ เธอจึงหยิบไก้ทอดรสเลิศออกมาจากถุงหนึ่งชิ้นให้ลูกหมาที่น่าสงสารตัวนี้กิน ลูกหมาน้อยจึงรีบกินอย่างมูมมามเหมือนกลัวจะถูกคนมีน้ำใจเเย่งกินอย่างนั้นเเหละ

เอ๋ง! เอ๋ง!

"อร่อยมากละสิ กินมูมมามเลยนะเรานะ" เเสงเหนือมองดูลูกหมาตัวน้อยๆกินด้วยใบหน้าที่มีความสุขเมื่อได้ช่วยเหลือสัตว์ตัวน้อยที่น่าสงสารที่อยู่ร่วมโลกใบนี้กับเธอ

"ขอให้โชคดีนะ เหนือต้องกลับบ้านก่อน บาย บาย" เสียงหวานเอ่ยบอกกับลูกหมาน้อย จากนั้นเเสงเหนือก็โบกมือลาลูกหมาน้อยด้วยท่าทางที่น่ารักน่าเอ็นดู "บาย บาย" เมื่อเดินไปได้ไม่กี่ก้าวเธอก็หันมาโบกมือลาเจ้าหมาน้อยเป็นครั้งที่สอง จากนั้นเตรียมจะหันหน้ากลับไปยังทางที่เป็นจุดหมายที่จะเดินไป

พรัวววววะ!!

"ใครนะ!!!?" เมื่อเสียงอะไรบางอย่างดังออกมาจากทางด้านที่มีลูกหมาตัวน้อยนั้นอยู่ เสียงหวานจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่กล้าๆกลัวๆเเต่กลับไม่มีเสียงตอบรับกลับมาเเม้เเต่เสียงลมพัดผ่านก็ไม่มี เเต่พอดวงตากลมโตสวยหันไปอีกทีกลับไม่เห็นลูกหมาที่น่าสงสารตัวนั้นเเล้ว หายไปไหนก็ไม่รู้เมื่อกี่มันยังกินไก่ทอดของเธออย่างเอร็ดอร่อยอยู่เลย

เเสงเหนือรีบยกโทรศัพท์มือถือของเธอส่องไฟฉายเพื่อดูให้เเน่ใจว่าสิ่งนั้นคืออะไร เเต่ภายในใจของเธอกลับคิดได้อย่างเดียวว่ามันคือสิ่งที่มนุษย์หลายๆคนบนโลกใบนี้ไม่ปรารถนาที่จะเจอะเจอ เเต่ยิ่งเธอเดินเข้าไปลึกๆเท่าไหร่ด้วยความอยากรู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไรกันเเน่ เธอก็ได้เเต่ภาวนาว่ามันไม่ใช่สิ่งนั้น เเต่มันต้องเป็นอะไรสักอย่างที่อยู่ใกล้ๆกับถังขยะถังนั้น เพราะเธอมองเห็นเหงาสีดำๆของมันขยับเขยื้อนไปมาอย่างช้าๆ...