ตอนที่ 2 คุกใต้ดิน

ขณะเดียวกันทางด้าน มู่เฉินเป่ยเหลียงอ๋อง

เขาก็กำลังมอง ‘บุรุษหนุ่ม’ ตรงหน้าเช่นกัน

เสื้อผ้าสีขาวแปลกตา ไม่ใช่ชุดของแคว้นใดที่เขารู้จัก ไม่เหมือนทหาร ไม่เหมือนชาวบ้าน

ใบหน้าขาวสะอาดราวหยกสลัก แม้จะเปียกฝนและดูอ่อนแอ แต่ดวงตากลับฉายแววเฉลียวฉลาด

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

‘หน้าตาดี… แต่สวมเสื้อผ้าประหลาดยิ่งนัก’

วันนี้ เขากำลังออกลาดตระเวนชายแดน

หลังได้รับรายงานว่ามีสายลับแอบแฝงอยู่ใกล้ค่ายทหารในปกครอง และในโลกของเขาความเมตตาคือสิ่งฟุ่มเฟือย ความระแวดระวังคือสิ่งจำเป็น

เด็กหนุ่มตรงหน้า… อาจเป็นเหยื่อล่อ... อาจเป็นหน่วยสอดแนม หรืออาจเป็นศัตรูที่ซ่อนคมมีดไว้ใต้ท่าทีอ่อนแอ เขาไม่คิดจะเสี่ยง หากพลาด.. นั้นหมายถึงชีวิตคนทั้งแคว้นต้องเจออันตราย

“เอาตัวไปขัง” เสียงเข้มเอ่ยขึ้น เด็ดขาด ไร้ความลังเล

“รอการไต่สวน”

คำสั่งจากหนุ่มหล่อมันไร้เหตุผลสิ้นดี

‘เอาค้อนมาทุบหัวฉันเลยเถอะ’ ฉันดีใจนะที่รู้ว่ายังไม่ตุยแต่เจออะไรแบบนี้ฉันรับไม่ด้ายยยย!

“อะ…อะไรวะเนี่ย!! เดี๋ยวก่อน!”

“จับคนผิดหรือเปล่า!”

“ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดนะ!”

“ฉันเป็นแค่… แค่วิศวกรนะ!”

เสียงของฉันสั่น แหบ มันคงเบามากเกินไปจนไม่มีใครสนใจ หรือตั้งใจไม่สนกันแน่...

ชายร่างใหญ่สองคนที่อยู่เยื้อไปด้านหลังลงจากม้า เดินตรงมากระชากฉันจนปลิ่วติดมือพวกเขา ก่อนที่จะ...

พลั่ก!!

สันมือหนักราวไม้กระบองฟาดลงที่ต้นคอ โลกทั้งใบของฉันมืดดับในพริบตาเหมือนม่านสีดำถูกลากปิดลงอย่างไร้ความปรานี

สิ่งสุดท้ายที่รับรู้คือความชาแล่นทั่วร่าง

ณ ห้องทรมานในคุกใต้ดิน

ซ่าา!!

ฉันรู้สึกถึงน้ำเย็นเฉียบราวน้ำแข็งถูกสาดมากระทบผิวอย่างแรง เสื้อผ้าที่เพิ่งเริ่มแห้งเปียกชุ่มในพริบตา มันหนาวเข้าถึงกระดูกดำ ฉันกัดฟันกรอดด้วยความโกรธ หอบหายใจแรงสะกดกลั้นน้ำตาไว้

‘ไอ้พวกป่าเถื่อน รุมทำร้ายผู้หญิงขอให้ไม่ตุยดีเถอะพวกมึง’ ฉันสาบส่งในใจ ใครจะกล้าละ

เมื่อตั้งสติได้ฉันกวาดสายตามองไปรอบตัวอย่างหวาดกลัว

ห้องผนังหินแคบ มืด ชื้นแฉะ กลิ่นอับผสมกลิ่นคาวเลือดลอยคละคลุ้งจนแสบจมูก

แสงสลั่วจากคบเพลิงริมกำแพงทำให้เห็นวัตถุเป็นเงาไหววูบไปมาตามแรงลม ฉันถูกขังอยู่ในกรงเหล็กขนาดใหญ่

ไม่ต้องคิดมาก... นี่มัน… กรงขังสัตว์ในสวนสัตว์บ้านฉันชัดๆ

ฉันถูกมัดติดกับเสาไม้ต้นใหญ่กลางกรงขัง ไม้เย็นยะเยือกราวกับดูดเอาความร้อนจากร่างกายไปจนหมด

ทุกอนูของฉันเกร็งด้วยความหนาว เสียงฟันกระทบกันดังกึก ๆ อย่างห้ามไม่อยู่ ริมฝีปากสั่นระริก หน้าซีดขาวไร้สีเลือด

‘ต้องไม่อ่อนแอ’

ฉันพยายามฮึดเพื่อกลบความเป็นหญิงไว้อย่างไว กระเป๋าเป้คู่ใจที่คาดแนบอกไว้ตั้งแต่แรกยังอยู่ มันบังรูปร่างของฉันไว้ได้พอสมควร คนพวกนี้คงคิดว่าเป็นส่วนหนึ่งของเสื้อผ้า หรือไม่ก็… ไม่ได้สังเกตให้ดีนัก

‘เฮอะ…’

‘โง่ชะมัด แยกชายหญิงไม่ออกเลยหรือไง’

ฉันคิดอย่างหงุดหงิดปนเย้ยหยัน แต่ลึก ๆ ก็โล่งอก อย่างน้อยมันก็ช่วยปกปิดความจริงที่อันตรายยิ่งกว่าไว้ได้

“ใครส่งเจ้ามา”

เสียงหนึ่งดังขึ้น แหบห้าว กังวาน

“สารภาพมาซะดี ๆ!”

ฉันเงยหน้ามองคนพูด เขาเป็นชายร่างใหญ่ผิวคล้ำยืนอยู่ตรงหน้า

ใบหน้าจัดว่าดูดีใช้ได้ แต่ดวงตาและน้ำเสียงแข็งกระด้างไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย

ในมือเขากำแส้หางม้าที่พร้อมจะฟาดลงมาได้ทุกเมื่อ

ฉันตัวแข็ง กลัวนะบอกตรง ฉันพยายามหายใจช้า ๆ ควบคุมหัวใจที่เต้นระรัวราวกลองศึก เหลือบมองไปอีกด้านของห้องตรงมุมกำแพง หนุ่มรูปงามที่พบในป่าไผ่นั่งอยู่

เขานั่งแบบสบายๆ ดูก็รู้แหละว่าเป็นหัวหน้าของคนพวกนี้ สีหน้าเขานิ่งมากสายตาเย็นชาไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ

เหมือนเขากำลังดูละครใบ้บนเวทีไม่รู้สึกรู้สา ไม่สะทกสะท้าน ไม่แม้แต่สงสารผู้หญิงตัวเล็กบอบบางอย่างฉันเลย

เยื้อไปด้านหลังของเขา สตรีหน้าหวานในชุดดำยืนอยู่นิ่ง ๆ สายตาที่มองมาทางเธอ… เย็นไม่ต่างจากผู้เป็นนาย

ไม่ใช่ละคร ไม่ใช่ตัวแสดง นี่คือคนจริง โลกจริง และความเจ็บปวด… ของจริง