로그인공유
ตอนที่ 3 คนหล่อใจโหด
게시일:
2026-07-26 14:35:11ตอนแรก ฉันคิดว่าตัวเองฝัน ฝันว่าเจออุบัติเหตุแล้วสลบไปพอตื่นขึ้นมาก็ควรอยู่บ้าน หรืออย่างน้อยก็ในสำนักงานที่คุ้นเคย
แต่ความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วร่าง มันชัดเจนเกินกว่าจะหลอกตัวเองได้
‘ไม่ใช่ฝัน…’
‘ฉันโดนจับมาทรมานจริง ๆ’
“เจ้าจะไม่ตอบก็ได้”
เสียงดุดันทำให้ฉันตื่นจากภวังค์ และยิ่งตอกย้ำว่ามันไม่ใช่ความฝัน
ชายร่างใหญ่ยังคงสอบสวนฉันไม่เลิก เขาหยิบเหล็กที่ถูกเผาจนแดงเดินตรงมาที่ฉัน ประกายสีส้มแดงสะท้อนแสงไฟ
ฉันรับรู้ได้ถึงไอร้อนที่แผ่ออกมา มันทำให้ฉันกลัวจนลมหายใจติดขัด
“ข้ามีวิธีง้างปากเจ้าได้อีกนับร้อย”
เขาเล็งเหล็กร้อนมาที่ใบหน้าฉัน
“ดะ.. เดี๋ยวก่อน!!”
“ไม่นะ! ไม่!”
ฉันร้องเสียงดัง ก็ฉันกลัวนี่ มันเจ็บนะนั่น
คนพวกนี้เป็นบ้าอะไรกัน จับคนมาทรมานตามใจชอบ ไม่กลัวกฎหมายแล้วหรือไง
ฉันกลัวจนฉี่จะราดแล้ว แม่จ๋า พ่อจ๋า ช่วยด้วย!
น้ำตาฉันไหลเป็นน้ำก๊อก
“ฉัน..ไม่มีใครส่งฉันมาทั้งนั้นแหละ!”
“แค่หลงทางมา!”
“ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลย!”
กลัวก็กลัว น้ำมูกน้ำตาก็ไหลไม่หยุด
‘โลกบ้าอะไรกัน!’
‘จับคนมาทรมานแบบนี้!’
‘ไม่มีกฎหมาย ไม่มีสิทธิมนุษยชนเลยหรือไง!’
จริงด้วย! คนพวกนี้แปลกๆ สมองประมวลผลอัตโนมัติด้วยความเร็วแสง
‘หรือฉันหลงยุค’ ใจฉันหล่นตุ๊บไปอยู่ตาตุ่มทันที
“บอกมา เจ้ามาจากแคว้นใด”
“ข้า… ข้าไม่รู้จำอะไรไม่ได้เลย”
ฉันรีบเปลี่ยนสรรพนามตามภาษาที่พวกเขาใช้กัน
“หัวข้ากระแทกแรงมาก…”
“ความทรงจำ… ว่างเปล่าไปหมด”
ความจำเสื่อม คำโกหกคลาสสิกที่ใช้กันเกลื่อนแต่ปลอดภัยขั้นสุดเท่าที่นึกได้ในตอนนี้
เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์มากในความรู้สึกฉันดังมาจากคนหล่อที่เป็นหัวหน้า
“เจ้าจะบอกว่าความจำเสื่อม?”
บุรุษรูปงามลุกขึ้นยืน สายตาคมกริบราวมีดโกนจ้องมองราวกับอ่านใจทะลุ ฉันเริ่มลนลานกลัวเขาจับได้รู้สึกเย็นวาบไปทั้งสันหลัง
“ใช่… ขอรับนายท่าน ข้าจำอะไรไม่ได้จริง ๆ”
น้ำตาคลอหยดไหลลงมาอย่างไม่ต้องฝืน มันไม่ใช่การแสดงเสียทั้งหมด
ความกลัว… ของจริง
ความเจ็บ… ของจริง
จำเป็นต้องเล่นให้สุด เพื่อความปลอดภัยในชีวิตน้อยๆ ของฉัน
แล้วคำหนึ่ง… ก็หลุดออกมาทำฉันแทบช็อค
“ฆ่า!!”
มู่เฉิน สั่งอย่างไร้สิ้นความปราณีใด เขาไม่ลังเลที่จะเอาชีวิตของศัตรู
“ไม่ต้องเสียเวลา”
สายตาที่มองฉันเหมือนมองไส้เดือนกิ้งกือที่ไร้ค่า
โลกทั้งใบของฉันแทบถล่ม
‘อะไรนะ… แค่นี้… ก็ฆ่าเลย? โหดร้ายไปมั้ย!’
หากตอนนี้ไม่ถูกมัดติดเสาอยู่ ฉันขอกระโดนถีบยอดอกสักทีเถอะ
“ไม่! เดี๋ยวก่อน!”
“คุณมีอำนาจแล้วไง!”
“ใช้ข่มเหงคนไร้ทางสู้แบบนี้!”
ฉันคำพูดหลุดออกมารัวเร็วด้วยความโกรธที่กลบความกลัวไปชั่วขณะ
“คนแบบคุณไม่สมควรเป็นผู้นำ!”
“บ้าอำนาจ! ป่าเถือน!”
“ตาบอดหรือไง!”
เสียงแหบแห้งแผ่วเบา แต่กลับชัดเจนทุกคำพูด
เท้าของมู่เฉินเป่ยเหลียงอ๋อง ที่กำลังก้าวออกจากห้องขังหยุดชะงัก
บรรยากาศ… แข็งตัวราวน้ำแข็ง ความเย็นเยียบแผ่ซ่านออกมาจากร่างเขา
แรงกดดันรุนแรงจนแทบทำให้หายใจไม่ออก
ไม่มีใครกล้าขยับ
ไป๋หลิง มองเธอด้วยแววตาสงสาร
เฉินเฟิง ชายร่างใหญ่ถือเหล็กร้อนนิ่งค้าง เขาไม่เคยเห็นใครทำให้ท่านอ๋องพิโรธได้ถึงเพียงนี้
‘มังกรปีศาจ… ไม่ใช่ฉายาที่ได้มาฟรี ๆ นะ’
เมื่อได้ระบาย ก็รู้ตัวว่าได้พูดสิ่งที่ไม่ควรพูด ความร้อนตัวบังเกิดแก่ฉันทันที
แย่แล้ววว!!! ฉันพูดอะไรออกไป! เพราะความโมโหทำให้ไม่กลัวตายไปชั่วขณะ!
‘โอ้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย ถ้าท่านมีตัวตนจริงโปรดช่วยให้ฉันมีชีวิตรอดด้วยเถอะ! ไม่ว่าท่านจะขออะไรหากสามารถให้ได้ฉันจะให้ทุกอย่าง!’
ฉันหลับตาภาวนาในใจด้วยความเคยชิน
‘โปรดช่วยฉันทีเถอะ’
‘ฉันยังอยากกลับบ้าน’
‘ยังอยากเห็นสะพานแขวนของฉัน’
‘ฉันยังไม่อยากตาย…’
"ทุกอย่างแน่นะ?"
최신 챕터
บันทึกรักวิศวกรสาวข้ามภพ ตอนที่ 59 คำสั่งกลับเป่ยเหลียง
‘โกรธอะไร เป็นฉันมั้ยที่ถูกทิ้ง ลืมแล้ว?.. หรืออ๋องบ้าคนนี้กำลังหึงอยู่’“ข้าเห็นเจ้ามองนายทหารเหล่านั้นตาเป็นประกาย เช็ดน้ำลายอีกด้วย เจ้าเป็นสตรีเช่นไรกัน” คำถามเชิงตำหนิของเขาทำให้ฉันนึกขึ้นมาได้‘เขาเห็น? สายตาดีเกินไปแล้ว ตายิ่งกว่าเหยี่ยวอีกนะนั้น’“ขะ ข้าเปล่านะขอรับ” ฉันปฏิเสธเสียงสูง รู้สึกเหมือนโดนจับได้ว่ามีชู้‘ไม่ได้ตั้งใจดูสักหน่อย แค่ยืนเช็ดน้ำลายที่รู้สึกว่ามีก็เท่านั้น’“เฮอะ!” เขาพ่นเสียงขัดใจขึ้นก่อนเดินหายเข้าไปในห้องอาบน้ำอย่างรวดเร็ว‘อาไรว้า’“เจ้าเตรียมตัวให้พร้อม รุ่งขึ้นเราจะกลับเป่ยเหลียงกัน” เสียงสั่งทรงอำนาจระคนน้อยใจดังออกมาจากห้องอาบน้ำ‘เมืองเป่ยเหลียง เมืองที่ฉันวาบมาสู่โลกนี้ครั้งแรก ถูกหาว่าเป็นสายลับแล้วถูกทรมานเกือบตายอ่ะนะ ต้องกลับไปเป็นเชลยอีกรึเปล่า คราวนี้จะรอดไหม’“เมืองเป่ยเหลียง?… เหตุใดจึงกะทันหันเช่นนี้”
บันทึกรักวิศวกรสาวข้ามภพ ตอนที่ 58 เจ้ามองสิ่งใด
“มาเถิด… ให้ข้าช่วยนวดให้เจ้าสบายตัว”อ้ายยย เขาลงมาในอ่างน้ำตอนไหน ทำไมฉันไม่รู้สึกตัวไม่นะ! คุกคามทางเพศชัดๆ ฉันเป็นผู้หญิงนะ ถึงแม้เราจะเคย… กันแล้วก็เถอะ“ทะ ท่านอ๋อง ไม่ต้องลำบากขอรับ ข้าน้อยไม่เมื่อย”บ้าเอ้ย หากลุกออกไปตอนนี้ ฉันก็เปลือยต่อหน้าเขานะสิ เดี๋ยวแม่ก็ปล้ำซะให้รู้แล้วรู้รอดไปหรอกมู่เฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาดูขบขันมากกว่าหื่นกามขณะที่ฉันกำลังจะเสียเปรียบคนตรงหน้า เสียงเร่งรีบก็ดังขึ้นที่หน้ากระโจม“ท่านอ๋อง! มีเรื่องด่วนเพคะ” เสียงของไป่หลิงแฝงความร้อนรนเคร่งเครียดตาอ๋องชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าพลันหายไป แทนที่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมหงุดหงิด เขามองฉันเล็กน้อย ราวกับเสียดายโอกาสที่กำลังถูกขัดจังหวะ“มีเรื่องอันใด!” เขาถามด้วยสีหน้าหงุดหงิดฉันก็รู้สึกค้างนิด ๆ เหมือนกัน เอ๊ะ! ค้างอะไร ไม่มี้“พบสายลับที่วางยาคุณชายเยว่แล้วเพคะ… มันฆ่าตัวตายหนีการจับกุม ทว่ามีเบาะแสบางอย่างที่อยากให้ท่านอ๋องทอดพระเน
บันทึกรักวิศวกรสาวข้ามภพ ตอนที่ 57 เจ้าต้องรับผิดชอบ
มู่เฉินมองตามหลังร่างบางในอาภรณ์บุรุษ ลักษณะการเดินที่กระโดกกระเดกฝืนธรรมชาติ มองเยี่ยงไรก็มิคล้ายท่าทางของบุรุษ‘เจ้าหลอกข้าเสียสนิทเชียว’ เขาคิดในใจอย่างขบขัน‘ยามนี้… ไม่ว่าจะอย่างไร เจ้าก็คือคนของข้าแล้ว’ยิ่งใกล้ชิดนับวันนางยิ่งสร้างความฟุ้งซ่านให้เขามากขึ้น แม้เขาจะพยายามหลีกเลี่ยงแล้วก็ตาม วันนี้ก็เช่นกันความพลุ่งพล่านปรารถนาไหล่เวียนไปทั่วร่าง ยิ่งได้มองยิ่งหวนคิดถึงค่ำคืนอันหอมหวานที่ผ่านมา จนเขาไม่อยากให้นางห่างกายไปไหนเสียงฮัมเพลงแปลกๆ ดังลอดออกมาจากห้องอาบน้ำ เสียงนั้นไพเราะและผ่อนคลาย จนเผลอหลับตาพริ้มไปชั่วครู่ เขาลืมตาขึ้นมาพร้อมกับขาที่ก้าวไปข้างหน้าอย่างลืมตัว ไม่รู้เป็นเพราะเสียงเพลงหรือความถวิลหาในใจ จึงพาร่างหนามายืนอยู่หลังม่านบังตา ก่อนที่เขาจะรู้ว่าตัวเองได้เสียมารยาท สายตากลับเห็นเงาร่างบางเคลื่อนไหวอยู่ในอ่างอาบน้ำอย่างไม่ระวังตัว สติที่เคยสงบกลับนึกถึงคำคืนนั้นขึ้นมาอีกครั้ง‘ไม่เคยมีสตรีนางใด ทำให้ข้าหวั่นไหวได้ถึงเพียงนี้!’..........................................................................................
บันทึกรักวิศวกรสาวข้ามภพ ตอนที่ 56 แผนอ้อน
เมื่อความเคลื่อนไหวรอบข้างกลับมาปกติ“เจ้าเป็นอะไรไป? สมองเล็ก ๆ ของเจ้าคิดอะไรอยู่”ฉันสะดุ้ง เขาเข้ามาตอนไหนเนี่ย“ขะ ข้าน้อยเปล่า แค่… เอ่อ… คิดถึงเรื่องดินฟ้าอากาศ วันนี้ลมพัดแรงไปหน่อยนะขอรับ”แก้ตัวน้ำขุ่นๆ สาปแช่งมู๋มู่ในใจร้อยแปดภาษา ‘ยัยมู๋มู่! ถ้าท่านอ๋องรู้ว่าฉันคุยกับใคร คงโดนจับไปผ่าสมองแน่ ๆ’มู่เฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย “เหตุใดเจ้าต้องทำหน้าตาประหลาดถึงเพียงนี้?”“ข้าน้อยคิดว่า ในเมื่อพระองค์ไว้ชีวิตแล้ว ต่อไปนี้จะรับใช้พระองค์ให้ดี จะงัดความสามารถทั้งหมดที่มีมาแทนคุณ ขอเพียงพระองค์ทรงบัญชา ข้าน้อยพร้อมทำทุกอย่างขอรับ”ฉันรีบพูดรัวเร็วราวกับกำลังอ่านบทละครบทใหม่ที่เพิ่งถูกเขียนขึ้นเมื่อครู่เขาจ้องฉันนิ่ง“เช่นนั้นหรือ…” เขาก้มมาหาจนปรายจมูกเฉียดแก้มฉันโอ้ย อีกแล้ว เดี๋ยวแม่งับปลายจมูกเล่นซะนี่เขาเลิกคิ้ว “เจ้ามีสิ่งใดรจะพูดกับข้าหรือ?”‘ให้ตายเถอะ สงสัยจะต้องพกยาดมเพิ่มแล้วมั้ง’“ข้า มีเรื่องต้องทำเพค่ะ เอ่อ ขอรับ”ฉันคำนับหนึ่งทีแล้วเผ่นแนบออกไปโดยไม่เหลียวหลังมองเ
บันทึกรักวิศวกรสาวข้ามภพ ตอนที่ 55 ภารกิจต่อไป
ขณะที่ซินเยว่กำลังต่อสู้กับความรู้สึกของตัวเอง องครักษ์สองพี่น้องที่อยู่ไม่ไกล มองท่านอ๋องกับคุณชายซินเยว่พูดคุยกันอย่างใกล้ชิด คล้ายคู่สามีภรรยาเข้าไปทุกทีไป่หลิงถอนหายใจยาว ส่ายหน้าอย่างปลง ๆ “ท่านอ๋องน่ะ… คงมีใจให้คุณชายซินเยว่แล้วกระมัง”เฉินเฟิงเบิกตากว้าง “อะไรนะ! ท่านอ๋องผู้เย็นชาเนี่ยนะ เป็นไปไม่ได้ ท่านอ๋องไม่เคยชายตาแลสตรีใดเลยมิใช่หรือ”“แล้วเหตุใด” เฉินเฟิงพึมพำ “คืนนั้น… ท่านอ๋องถอนพิษให้คุณชายเยว่ได้อย่างไร ท่านพี่?”“บางที… ความรักก็เลือกไม่ได้หรอกเฉินเฟิง ใต้ล่านี้... ไม่ว่าบุรุษหรือสตรี หากหัวใจมันนำพา… ก็ยากจะต้านทานได้”เฉินเฟิงอ้าปากค้างอีกครั้ง เขาไม่อยากจะเชื่อว่าพี่สาวที่แสนจะเคร่งขรึมอย่างไป่หลิงจะรู้ลึกเรื่องเช่นนี้ได้สรุปแล้ว ท่านอ๋องกับคุณชายเยว่มีความสัมพันธ์แบบใดกันแน่...............................................................................................วันนี้ทั้งวันฉันไม่มีกะใจจะทำงาน หยิบจับอะไรก็ผิดพลาดไปหมด จนต้องแอบกลับมานั่งสงบจิตที่กระโจม‘เขาคงไม่ได้จะจับฉัน
บันทึกรักวิศวกรสาวข้ามภพ ตอนที่ 54 นับจากนี้เจ้าเป็นของข้า
‘อยากปิดบังข้านัก เช่นนั้นข้าจะแกล้งเจ้ากลับบ้าง’ แววตาของเขาฉายแววเจ้าเล่ห์เล็กน้อยที่ซินเยว่ไม่อาจมองเห็นได้‘เมื่อคืน... ข้าเกือบจะรักษานางไว้ไม่ได้แล้วจริงๆ’ยามที่นึกย้อนไปถึงวินาทีที่เห็นซินเยว่ทรมานจนแทบขาดใจ ลมหายใจร้อนรุ่ม ร่างที่บิดเร้าด้วยพิษ เขายอมรับเลยว่าในหัวมันขาวโพลนจนว่างเปล่า ความโกรธแค้นพวกที่บังอาจวางยา ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความคิดเดียวในหัวตอนนั้นไม่ใช่การแก้แค้นใคร หรือการมานั่งจับผิดเรื่องที่นางปลอมตัวเป็นบุรุษ แต่คือ... ทำอย่างไรก็ได้ให้นางรอดชีวิต!‘โง่เง่าสิ้นดี... เหตุใดถึงมองไม่ออกว่านางเป็นสตรี...’มู่เฉินทอดถอนหายใจยาว สัมผัสอุ่นละมุนจากผิวเนื้อของนางยังคงติดตรึงอยู่ที่ปลายนิ้วยามที่รู้ความจริงว่าเจ้าเด็กกวนประสาทผู้นี้แท้จริงแล้วคือสตรี ที่เขาเผลอมีใจให้ตั้งแต่คราบคุณชายเยว่ก็มิได้ผิดแปลกอันใด ทั้งความโล่งใจที่ตนไม่ได้มีรสนิยมประหลาด ทั้งความรักใคร่เอ็นดูที่พรั่งพรูขึ้นมาอย่างไร้ข้อกังขา มันทำให้เขาตัดสินใจแน่วแน่วตั้งแต่วินาทีแรกที่ตัดสินใจช่วยนางแล้ว‘ต่อให้เจ้ามีความลับหรือไม่ ซินเยว่... ต่อให้เจ้าจะเป็นไส้ศึกข
다른 추천
ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด
ยอดคนแปดทิศ51.0K 조회수ชายาข้ามภพ
หลินซินเหยียน30.3K 조회수เกิดใหม่เป็นคุณหนูไร้ค่าพร้อมมิติบ้านสวน
ต้าซินซิน38.5K 조회수ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา
กานเฟย854.7K 조회수เจ้าสาวข้ามภพมาเกิดใหม่ในยุค80
บ้านนิยายบายโซ786 조회수บัดซบสิ้นดี ทะลุมิติทั้งที ดันต้องสวมบทตัวร้ายทิ้งพระเอก
จิรัฐติกาล931 조회수ทะลุมิติป่วนองค์รัชทายาท
ทรายแมว155 조회수นางร้ายหอบลูกหนีตัวร้าย
ไป๋เจวี๋ย1.3K 조회수
