All Chapters of บันทึกรักวิศวกรสาวข้ามภพ: Chapter 1 - Chapter 10

ขณะเดียวกันทางด้าน มู่เฉินเป่ยเหลียงอ๋องเขาก็กำลังมอง ‘บุรุษหนุ่ม’ ตรงหน้าเช่นกันเสื้อผ้าสีขาวแปลกตา ไม่ใช่ชุดของแคว้นใดที่เขารู้จัก ไม่เหมือนทหาร ไม่เหมือนชาวบ้านใบหน้าขาวสะอาดราวหยกสลัก แม้จะเปียกฝนและดูอ่อนแอ แต่ดวงตากลับฉายแววเฉลียวฉลาดเขาขมวดคิ้วเล็กน้อย‘หน้าตาดี… แต่สวมเสื้อผ้าประหลาดยิ่งนัก’วันนี้ เขากำลังออกลาดตระเวนชายแดน หลังได้รับรายงานว่ามีสายลับแอบแฝงอยู่ใกล้ค่ายทหารในปกครอง และในโลกของเขาความเมตตาคือสิ่งฟุ่มเฟือย ความระแวดระวังคือสิ่งจำเป็นเด็กหนุ่มตรงหน้า… อาจเป็นเหยื่อล่อ... อาจเป็นหน่วยสอดแนม หรืออาจเป็นศัตรูที่ซ่อนคมมีดไว้ใต้ท่าทีอ่อนแอ เขาไม่คิดจะเสี่ยง หากพลาด.. นั้นหมายถึงชีวิตคนทั้งแคว้นต้องเจออันตราย“เอาตัวไปขัง” เสียงเข้มเอ่ยขึ้น เด็ดขาด ไร้ความลังเล“รอการไต่สวน”คำสั่งจากหนุ่มหล่อมันไร้เหตุผลสิ้นดี‘เอาค้อนมาทุบหัวฉันเลยเถอะ’ ฉันดีใจนะที่รู้ว่ายังไม่ตุยแต่เจออะไรแบบนี้ฉันรับไม่ด้ายยยย!“อะ…อะไรวะเนี่ย!! เดี๋ยวก่อน!”“จับคนผิดหรือเปล่า!”“ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดนะ!”“ฉันเป็นแค่… แค่วิศวกรนะ!”เสียงของฉันสั่น แหบ มันคงเบามากเกินไปจนไม่มีใครสนใจ หรือตั้งใจไม

เสียงแหลมเล็กเหมือนเสียงเด็กดังขึ้นข้างหู ราวกับมันเป็นเสียงกระซิบจากความว่างเปล่า...หรือเป็นเสียงที่แทรกเข้ามาในหัวของฉันกันแน่?มันไม่ใช่เสียงของผู้ชายหน้าหล่อคนนั้นไม่ใช่เสียงของชายร่างใหญ่ หรือแม้แต่หญิงดุดันคนนั้นแต่มันเป็นเสียงที่... คุ้นเคยอย่างประหลาด"แน่สิคะ! ขอแค่รอดตายไปก่อน!"ฉันรีบตอบออกไปทันทีด้วยเสียงที่แหบพร่าและรีบร้อนอยากเอาชีวิตรอดไม่ได้คิดไตร่ตรองอะไรเลย เพราะสถานการณ์ตอนนี้มันบีบคั้นเกินกว่าจะมานั่งพิจารณาหาเหตุผลอะไรทั้งนั้น"เอ๊ะ... เดี๋ยวนะ เสียงใคร?"ฉันขมวดคิ้วสงสัยหลังจากตกปากรับคำไปแล้วพยายามกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างไม่เข้าใจ ความกลัว ความสับสนทำให้ฉันประมวลผลช้าลงหลายส่วนเงียบ... ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ มีเพียงความเงียบวังเวงจนน่าขนลุก"ออกมานะ! อย่างมาล้อเล่นกับคนกำลังจะตาย! มันบาปนะ! ฉันสาปแช่งนะ! สาปแช่งจริงๆ นะ..."ฉันเริ่มพูดรัวๆ ด้วยความหงุดหงิดระคนหวาดระแวง ไม่ใช่แค่กลัวตาย แต่ยังกลัวโดนผีหลอกอีก! ก็ดูบรรยากาศในคุกแห่งนี้สิ ถ้าไม่มีคนเคยตุยคงบ้าแล้วเงียบ... ความเงียบยังคงเป็นคำตอบ"ถ้าไม่ออกมานะ ขอให้ท้องเสีย! ไม่มีคนรัก! สูญเสียอำนาจ! วาสนาหดหาย

"ขอรับท่านอ๋อง!"เฉินเฟิง องครักษ์คนสนิทรับคำสั่งด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แล้วเดินตรงมาที่แก้มัดลากไปลานประหาร ความสิ้นหวังหดหู่เกาะกุมหัวใจดวงน้อย ฉันหมดหวังกับการมีชีวิตรอด เรี่ยวแรงที่เคยมีน้อยนิดก็หมดลงไปอย่างสิ้นเชิง ฉันไม่เหลืออะไรเลยจริงๆ ปล่อยให้เขาลากไปอย่างกับคนตาย"จบสิ้นแล้ว... นี่แหละ จุดจบของวิศวกรสาวข้ามภพผู้โชคร้าย... ฮือๆ ไม่น่าเลย! ฉันยังไม่ได้กลับบ้านเลย!"ฉันได้แต่ร่ำไห้กับโชคชะตา ใบหน้าเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสิ้นหวังก่อนที่ทุกอย่างจะจบสิ้นลง..."เรียนท่านอ๋อง! มีเรื่องด่วนแจ้งเข้ามาขอรับ!"เสียงทหารคนหนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วและหายใจหอบแรง คำนับรายงานอยู่ตรงหน้าท่านอ๋อง ด้วยน้ำเสียงร้อนรนและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก"มีเรื่องอันใด! ดูสิว่าจะสำคัญกว่าการจัดการไอ้เด็กปากกล้าผู้นี้หรือไม่!"มู่เฉินพูดด้วยเสียงทรงอำนาจเต็มไปด้วยความขุ่นมัว เขาหันไปมองทหารคนนั้นด้วยสายตาที่พร้อมจะตัดหัวได้ทุกเมื่อ"เกิดน้ำท่วม มีโรคระบาดร้ายแรงในหมู่บ้านแถบชายแดนเหนือของหนานเจียงขอรับ! ทหารลาดตระเวนของเราติดโรคไปสามคนแล้วขอรับ! อีกสิบคนยังปลอดภัย... แต่ไม่รู้ว่าจะมีอาการเมื่อใดขอรับ

พวกเขาพาฉัน และทหารกลุ่มหนึ่งมุ่งตรงไปหมู่บ้านหนานเจียง ซึ่งอยู่ทางทิศใต้ของเมืองหลวงที่เป็นจุดเกิดน้ำท่วมและโรคระบาดทันที การเดินทาง 15-20 วันด้วยม้าในยุคนี้ หากคำนวณตามอัตราความเร็วและสภาพถนนดินโคลนหลังน้ำท่วม... ถือว่าเร็วมากแล้ว แต่ก็ยังช้าเกินไปสำหรับสถานการณ์โรคระบาด! เพราะการช่วยเหลือที่ล่าช้านี้ คืออีกสาเหตุที่ทำให้โรคระบาดรุกรามอย่างรวดเร็วฉันต้องวางแผนให้รอบคอบและรัดกุม ก่อนอื่นต้องทำความเข้าใจสถานการณ์ให้ดี ต้องรู้ก่อนว่าโรคระบาดเป็นโรคชนิดใด เกิดจากอะไร"เอาล่ะ... มาดูกันว่าวิศวกรสาวจากศตวรรษที่ 21 อย่างฉัน จะพลิกวิกฤตครั้งนี้ได้ยังไง! ภารกิจเอาชีวิตรอด... สตาร์ท!"ฉันพยายามจัดเรียงข้อมูลสำคัญที่มู๋มู่เพิ่งถ่ายทอดให้ในหัว เพื่อเตรียมพร้อมรับมือสถานการณ์ที่ไม่คาดฝันแคว้นต้าฉี ปกครองด้วยระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ มีฮ่องเต้ 'เกาเจิ้น' เป็นผู้มีอำนาจสูงสุด ทรงเพิ่งขึ้นครองราชย์ได้ไม่นาน และหวาดระแวง 'มู่เฉิน เป่ยเหลียงอ๋อง' ผู้แข็งแกร่งและมีกองทัพอยู่ในมือหลายแสนนาย ยามนี้หาโอกาสกำจัดเขาอยู่ตลอดเวลามู่เฉินเป่ยเหลียงอ๋อง เชื้อพระวงศ์คนสำคัญแห่งต้าฉี แม่ทัพผู้เก่งกาจ เจ้าของฉาย

เมื่อเข้าเขตเมืองหนานเจียง ภาพสองข้างทางยิ่งตอกย้ำว่าฉันหลงมาในยุคโบราณจริงๆ ชาวบ้านเนื้อตัวมอมแมมผมเผ้ายุ่งเหยิง ผอมแห้งหนังติดกระดูก ที่น่าสลดใจเกินกว่าที่จะจินตนาการได้ คือถนนทุกสายกลายเป็นสุสานมีชีวิต! ชาวบ้านล้มป่วยนอนระเกะระกะ เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังอยู่ทั่วทุกทิศไร้ซึ่งการช่วยเหลือใดๆ ไร้ซึ่งน้ำ ไร้ซึ่งอาหาร บางคนนอนหายใจรวยริน เด็กและคนชราบางคนนอนแน่นิ่งไปแล้ว เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังระงม และบางบ้านถึงกับขนาดเอาลูกที่กำลังจะสิ้นลมไปแลกกับอาหารเพียงนิดเพื่อประทังชีวิตให้แก่คนที่เหลือในครอบครัว แม้บางครอบครัวทางการจะเข้าไปช่วยเหลือทันแต่ไม่กี่วันความหิวโหยก็ก่อตัวขึ้นอีกครั้ง บิดามารดาก็ต้องสละใครบางคนหรือแม้กระทั่งชีวิตตัวเองเพื่อให้อีกหลายชีวิตมีทางรอดอยู่ดีฉันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตาย ความสิ้นหวัง ความหวาดกลัว ความหดหู่และความว่างเปล่าที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณราวกับหมอกพิษ!นี่มันโลกบ้าอะไร ทำไมต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย จะว่าไปฉันโชคดีที่ได้เกิดในยุคสมัยใหม่ที่ไม่มีโรคระบาดเช่นนี้ แต่แล้วทำไมต้องย้อนมาในยุคที่โหดร้ายแบบนี้อีกกกกก อ้ายสัตว์เทพมู่มู๋เฮงซวย เอาแ