Novels by Kanpiman

จิ้งอ๋องนึกถึงจังหวะที่เสี่ยวหยวนดีดลูกคิดในหัวคำนวณตัวเลข ออกมาได้ภายในไม่กี่นาทีโดยไม่ต้องพึ่งพาอุปกรณ์ใดๆแม้แต่อาจารย์ในสำนักศึกษา ยังคำนวณได้ไม่เท่านาง ยิ่งไปกว่านั้น เกลือสินเธาว์หยาบขมฝาดสามพันชั่ง แต่นางกลับทำมันออกมาเป็นเกลือบริสุทธิ์ขาวเนียนไร้รสฝาด... มีนางมาร่วมธุรกิจเช่นนี้ แค่ออกหน้าคุ้มครอง นับว่าคุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม"แต่ว่านายท่าน..." หลงจู๊ฟางขมวดคิ้วเล็กน้อย "ประวัติความเป็นมาของเรือนตระกูลฉี และตัวตนที่แท้จริงของแม่นางน้อยเสี่ยวหยวนผู้นี้ เรายังมิรู้แน่ชัดเลยนะขอรับ"คุณชายสามเอนหลัง นัยน์ตาคมหรี่ลงเล็กน้อย สายตาฉายแววระมัดระวังตามสัญชาตญาณของผู้ผ่านศึกการเมืองในราชสำนัก"เช่นนั้น..." คุณชายสามเอ่ยเสียงเข้ม "ส่งคนไปสืบประวัตินาง ข้าต้องรู้ภายในสามวัน""รับทราบขอรับนายท่าน ข้าจะรีบจัดการให้เร็วที่สุด" หลงจู๊ฟางประสานมือรับคำสั่งอย่างนอบน้อม"และอีกเรื่อง..." คุณชายสามยกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสนอกสนใจฉายชัด "ความสัมพันธ์ของนางกับฉีเยี่ยนเฉิงผู้นั้น ข้าอยากรู้ด้วย"จิ้งอ๋องหมุนจอกชาในมือ ยกยิ้มมุมปากสาย

ตึง!มัดฟืนในมือพี่เยี่ยนถูกทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี เขาก้าวฉับๆ เข้ามานั่งข้างฉันทันที สายตาคมกริบจ้องคุณชายสามอย่างไม่พอใจ“เจ้าเป็นใคร เหตุใดต้องเข้ามาใกล้เสี่ยวหยวนขนาดนั้น” พี่เยี่ยนเอ่ยเสียงเข้ม เขาหวงข้าหรือหลงจู๊ฟางถึงกับหน้าซีดเล็กน้อย รีบลุกขึ้นยืนประสานมือออกรับหน้าแทบไม่ทัน“คุณชายฉี ใจเย็นๆ ก่อน นี่คือ... เอ่อ... คุณชายสาม คนของนายท่านใหญ่” หลงจู๊ฟางแอบส่งสายตาไปทางคุณชายสามสองคนนี้คุยกันทางสายตาได้ด้วยหรือ“ข้าเพียงแต่เลื่อมใสในวิชาคำนวณของแม่นางเสี่ยวหยวน จึงอยากขอเรียนรู้เสียหน่อย มิได้ตั้งใจทำให้คุณชายฉีต้องขุ่นเคือง” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างใจเย็น ท่วงท่าสง่างามดูเป็นกันเอง ไม่ได้สะทกสะท้านกับท่าทีของพี่เยี่ยนแม้แต่น้อย“พี่เยี่ยน ไม่มีอะไรหรอกเจ้าค่ะ” ฉันรีบสะกิดแขนพี่เยี่ยน “หลงจู๊ฟางกับคุณชายสามนำสัญญาเรื่องการค้าเกลือมาให้พวกเราตรวจดู ข้ากับน้องรองเพิ่งอ่านและประทับลายนิ้วมือเสร็จเมื่อครู่ ท่านมาก็ดีแล้วลองอ่านทวนอีกทีสิเจ้าคะ”พี่เยี่ยนหรี่ตามองหนังสือสัญญาบนโต๊ะ สลับกับมองชายหนุ่มหมวกสานอีกครั้ง ก่อนจะ

“ไม่เป็นไรยัยหนู เมื่อเจอกันแล้วข้าขอตัวก่อนนะ” ลุงเฉิน หันไปกล่าวกับหลงจู๊ฟาง ก่อนจะเดินจากไปฉันเชิญทุกคนเข้ามานั่งในลานหน้าบ้าน โดยมีท่านป้าถือกาน้ำชามาวางพอดี“นี่ท่านแม่ของพี่เยี่ยน ส่วนท่านนี้คือคุณชายสาม และหลงจู๊เหลาฟู่หมิงเจ้าค่ะ” ฉันแนะนำให้คนทั้งสามรู้จักกัน“คารวะฮูหยิน / คารวะคุณชาย หลงจู๊ฟาง” ทั้งสามทักทายกันเสร็จ ฉันจิบชาหนึ่งอึกแล้วกล่าวโดยไม่ยอมให้เวลาเดินไปเปล่า ๆ“ท่านมีเรื่องด่วนอันใดหรือเจ้าคะ อย่าบอกว่าผงหมักกับพริกแกงหมด”“ข้ามาเรื่องเกลือที่เราคุยกันไว้” เขายกชาขึ้นจิบ “นายท่านของข้าตกลงตามเงื่อนไขของเจ้า เพียงแต่เกลือเป็นสินค้าควบคุมจึงมีจำนวนจำกัด”“ท่านมีเกลือหยาบในมือกี่ชั่งเจ้าคะ”“สองถึงสามพันชั่งต่อเดือน”“ต้องการนำไปใช้เองหรือขายต่อเจ้าคะ”“ทั้งสองทางนั้นแหละ เหลาฟู่หมิงมีสาขาทั่วแคว้น ส่วนหนึ่งจะตั้งขายหน้าร้าน อีกส่วนหนึ่งนำมาปรุงอาหารในร้าน”“เช่นนั้นท่านจะตั้งราคาเช่นไรเจ้าคะ”“ต้องดูต้นทุนของเจ้า ปกติเกลือหยาบมีสิ่งเจือปน ขายห้าสิบถึงหกสิบอีแปะต่อชั่ง ส่วนเกลือหยาบไม่มีส

เปลวไฟสีเหลืองนวลสว่างวาบขึ้น แสงสว่างกระจายไปรอบทิศ กลบแสงของตะเกียงเก่าไปจนสิ้น“โหวววว! สว่างจริงด้วยขอรับ” ป่ายเอ๋อร์ตาโตเท่าไข่ห่าน ตบมือเปาะแปะด้วยความตื่นเต้น “สว่างเหมือนมีดวงอาทิตย์ดวงเล็กๆ อยู่ในบ้านเลย”เชียนเอ๋อร์เพ่งมองตะเกียงอย่างสนใจ “ไม่เหม็นควัน ลมพัดก็ไม่วูบ... สว่างขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าด้วย”พี่เยี่ยนอึ้งไปครู่หนึ่ง แววตาสะท้อนแสงไฟ สีหน้าปรากฎความประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด“สว่างถึงเพียงนี้เชียวรึ...” พี่เยี่ยนพึมพำเบาๆ หยิบตะเกียงขึ้นมาพิจารณาอย่างตั้งใจ“ข้าเก่งใช่หรือไม่” ฉันยื่นใบหน้าเข้าไปถามเขา“เจ้าถอยไปให้ห่างข้าเลย” เขาดุ “ข้าไม่สนเด็กเช่นเจ้าหรอก”ลองท่านไม่หล่อสิ ฉันก็คงไม่สนหรอก“ท่านจำคำไว้นะเจ้าคะ”วิตามิน กลูต้า อาหารเสริมในยุคฉันมีเยอะแยะไป ถึงตอนนั้นอย่ากลับคำล่ะ“เหอะ” เขาทำเสียงดังในคอทีหนึ่ง แล้วเดินออกจากห้องไปหน้าตาเฉย“พี่สะใภ้ ท่านทำตั้งสี่ขวดเลยหรือ” เชียนเอ๋อถาม“ไม่งั้นล่ะ หรือเจ้าไม่เอา”“เอาขอรับ / ข้าเอา” เจ้าเด็กแสบสองคนแย่งกันพูด“มือพี่สะ

พอล็อกประตูห้องนอนเรียบร้อย ถอดรองเท้ากระโดดขึ้นเตียง มุดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มทันทีฉันปลดถุงหอมลายตุ๊กแกข้างเอวออกมาวางตรงหน้า หยิบเงินหนึ่งตำลึงกับหนึ่งร้อยอีแปะออกมาวางข้าถุงหอม‘เจ้าตุ๊กแก เคลียร์บัญชี’ เมื่อคิดถึงดอกเบี้ยสุดโหด แล้วให้นึกโมโห‘มาแล้ว... ไว้ค่อยจ่ายก็ได้ ข้าไม่รีบ’‘ไม่รีบบ้านแกสิ’ ฉันจิ๊ปาก ถลึงตาใส่มิติถุงหอมในมือ ‘ข้าไม่หลงกลแกหรอกโว้ย ขืนปล่อยไว้หลายวันดอกเบี้ยทบต้น หาเงินกันตูดบานก็ไม่พอใช้หนี้ จะเอาหรือไม่ ถ้าไม่เอาก็ถือว่าหนี้สิ้นเป็นโมฆะ’พริบตานั้น ถุงหอมส่องแสงวาบเบาๆ ก่อนที่เงินจะหายวับเข้ามิติไปชิ... ทีอย่างงี้ละเร็วเชียว‘เจ้าถือว่าเป็นลูกหนี้ชั้นเยี่ยมนะเนี่ย’‘ร้อยละสิบ โหดยิ่งกว่าจีนเทาเสียอีก’ ฉันใช้นิ้วชี้จิ้มหัวตุ๊กแกบนถุงหอมไปทีหนึ่ง‘ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ ใครมันจะอยากยืมเงินระบบดอกเบี้ยลากไส้อย่างแกกัน!’‘หึ... พูดให้มันจริงเถอะ ยามนี้คดีมืดตีนเขาก็กำลังตึงเครียด ข้าเห็นเจ้าทำหน้าเครียดห่วงพ่อเทพบุตรของเจ้าจนหน้าดำหน้าแดง ยามใดที่เจ้าต้องเค้นเอายาหรือของวิเ

“คดีนี้เป็นคดีเร่งด่วน มีคำสั่งตรงมาจากราชสำนักให้ปิดคดีให้ไวที่สุด” ท่านลุงฉีถอนหายใจหนักหน่วง ใบหน้าหมองคล้ำด้วยความเหนื่อยล้า “แต่เบาะแสกลับมืดแปดด้าน ร่องรอยใดก็ไม่มี...”“ชาวบ้านต่างส่งฎีการ้องทุกข์มาไม่เว้นวัน เฮ้อออ...”แม้ไม่ได้เอ่ยปากด่าทอ แต่ความหวาดกลัวของชาวบ้านกับคำสั่งเร่งด่วนจากเบื้องบน ก็ทำเอาความตึงเครียดและความหนักใจกดทับอยู่บนไหล่ของท่านลุงฉีอย่างเห็นได้ชัด“เอาล่ะ พวกเจ้ารีบพาเสบียงกลับบ้านไปเสีย ยามนี้ตีนเขาไม่ปลอดภัย อย่าได้อยู่จนค่ำมืด” ท่านลุงฉีโบกมือตัดบท แล้วหันไปสั่งการเจ้าหน้าที่ต่อพี่เยี่ยนเม้มปากแน่น ไม่เอ่ยคำใด แต่รีบดันรถเข็นพากลับบ้านทันที‘โดนเบื้องบนกดดัน เบาะแสก็เท่ากับศูนย์... ขุนนางดีๆ อย่างท่านพ่อผัวฉันน่าสงสารเกินไปแล้ว!’สีหน้าพี่เยี่ยนดูไม่ดีเลย เขาคงเป็นห่วงท่านลุงมากสินะ แม้จะมีวรยุทธสูงส่งเพียงใด ก็จะเข้าไปก้าวก่ายงานราชการไม่ได้เสียด้วยสิแต่คดีนี้ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ ๆ คนนะไม่ใช่เหลือบไร ที่สามารถล่องหนไร้ร่องรอยได้ คนร้ายต้องมีอำนาจพอตัวเลยทีเดียว เห็นทีงานนี้ท่านลุง

‘โกรธอะไร เป็นฉันมั้ยที่ถูกทิ้ง ลืมแล้ว?.. หรืออ๋องบ้าคนนี้กำลังหึงอยู่’“ข้าเห็นเจ้ามองนายทหารเหล่านั้นตาเป็นประกาย เช็ดน้ำลายอีกด้วย เจ้าเป็นสตรีเช่นไรกัน” คำถามเชิงตำหนิของเขาทำให้ฉันนึกขึ้นมาได้‘เขาเห็น? สายตาดีเกินไปแล้ว ตายิ่งกว่าเหยี่ยวอีกนะนั้น’“ขะ ข้าเปล่านะขอรับ” ฉันปฏิเสธเสียงสูง รู้สึกเหมือนโดนจับได้ว่ามีชู้‘ไม่ได้ตั้งใจดูสักหน่อย แค่ยืนเช็ดน้ำลายที่รู้สึกว่ามีก็เท่านั้น’“เฮอะ!” เขาพ่นเสียงขัดใจขึ้นก่อนเดินหายเข้าไปในห้องอาบน้ำอย่างรวดเร็ว‘อาไรว้า’“เจ้าเตรียมตัวให้พร้อม รุ่งขึ้นเราจะกลับเป่ยเหลียงกัน” เสียงสั่งทรงอำนาจระคนน้อยใจดังออกมาจากห้องอาบน้ำ‘เมืองเป่ยเหลียง เมืองที่ฉันวาบมาสู่โลกนี้ครั้งแรก ถูกหาว่าเป็นสายลับแล้วถูกทรมานเกือบตายอ่ะนะ ต้องกลับไปเป็นเชลยอีกรึเปล่า คราวนี้จะรอดไหม’“เมืองเป่ยเหลียง?… เหตุใดจึงกะทันหันเช่นนี้”

“มาเถิด… ให้ข้าช่วยนวดให้เจ้าสบายตัว”อ้ายยย เขาลงมาในอ่างน้ำตอนไหน ทำไมฉันไม่รู้สึกตัวไม่นะ! คุกคามทางเพศชัดๆ ฉันเป็นผู้หญิงนะ ถึงแม้เราจะเคย… กันแล้วก็เถอะ“ทะ ท่านอ๋อง ไม่ต้องลำบากขอรับ ข้าน้อยไม่เมื่อย”บ้าเอ้ย หากลุกออกไปตอนนี้ ฉันก็เปลือยต่อหน้าเขานะสิ เดี๋ยวแม่ก็ปล้ำซะให้รู้แล้วรู้รอดไปหรอกมู่เฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาดูขบขันมากกว่าหื่นกามขณะที่ฉันกำลังจะเสียเปรียบคนตรงหน้า เสียงเร่งรีบก็ดังขึ้นที่หน้ากระโจม“ท่านอ๋อง! มีเรื่องด่วนเพคะ” เสียงของไป่หลิงแฝงความร้อนรนเคร่งเครียดตาอ๋องชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าพลันหายไป แทนที่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมหงุดหงิด เขามองฉันเล็กน้อย ราวกับเสียดายโอกาสที่กำลังถูกขัดจังหวะ“มีเรื่องอันใด!” เขาถามด้วยสีหน้าหงุดหงิดฉันก็รู้สึกค้างนิด ๆ เหมือนกัน เอ๊ะ! ค้างอะไร ไม่มี้“พบสายลับที่วางยาคุณชายเยว่แล้วเพคะ… มันฆ่าตัวตายหนีการจับกุม ทว่ามีเบาะแสบางอย่างที่อยากให้ท่านอ๋องทอดพระเน

มู่เฉินมองตามหลังร่างบางในอาภรณ์บุรุษ ลักษณะการเดินที่กระโดกกระเดกฝืนธรรมชาติ มองเยี่ยงไรก็มิคล้ายท่าทางของบุรุษ‘เจ้าหลอกข้าเสียสนิทเชียว’ เขาคิดในใจอย่างขบขัน‘ยามนี้… ไม่ว่าจะอย่างไร เจ้าก็คือคนของข้าแล้ว’ยิ่งใกล้ชิดนับวันนางยิ่งสร้างความฟุ้งซ่านให้เขามากขึ้น แม้เขาจะพยายามหลีกเลี่ยงแล้วก็ตาม วันนี้ก็เช่นกันความพลุ่งพล่านปรารถนาไหล่เวียนไปทั่วร่าง ยิ่งได้มองยิ่งหวนคิดถึงค่ำคืนอันหอมหวานที่ผ่านมา จนเขาไม่อยากให้นางห่างกายไปไหนเสียงฮัมเพลงแปลกๆ ดังลอดออกมาจากห้องอาบน้ำ เสียงนั้นไพเราะและผ่อนคลาย จนเผลอหลับตาพริ้มไปชั่วครู่ เขาลืมตาขึ้นมาพร้อมกับขาที่ก้าวไปข้างหน้าอย่างลืมตัว ไม่รู้เป็นเพราะเสียงเพลงหรือความถวิลหาในใจ จึงพาร่างหนามายืนอยู่หลังม่านบังตา ก่อนที่เขาจะรู้ว่าตัวเองได้เสียมารยาท สายตากลับเห็นเงาร่างบางเคลื่อนไหวอยู่ในอ่างอาบน้ำอย่างไม่ระวังตัว สติที่เคยสงบกลับนึกถึงคำคืนนั้นขึ้นมาอีกครั้ง‘ไม่เคยมีสตรีนางใด ทำให้ข้าหวั่นไหวได้ถึงเพียงนี้!’..........................................................................................

เมื่อความเคลื่อนไหวรอบข้างกลับมาปกติ“เจ้าเป็นอะไรไป? สมองเล็ก ๆ ของเจ้าคิดอะไรอยู่”ฉันสะดุ้ง เขาเข้ามาตอนไหนเนี่ย“ขะ ข้าน้อยเปล่า แค่… เอ่อ… คิดถึงเรื่องดินฟ้าอากาศ วันนี้ลมพัดแรงไปหน่อยนะขอรับ”แก้ตัวน้ำขุ่นๆ สาปแช่งมู๋มู่ในใจร้อยแปดภาษา ‘ยัยมู๋มู่! ถ้าท่านอ๋องรู้ว่าฉันคุยกับใคร คงโดนจับไปผ่าสมองแน่ ๆ’มู่เฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย “เหตุใดเจ้าต้องทำหน้าตาประหลาดถึงเพียงนี้?”“ข้าน้อยคิดว่า ในเมื่อพระองค์ไว้ชีวิตแล้ว ต่อไปนี้จะรับใช้พระองค์ให้ดี จะงัดความสามารถทั้งหมดที่มีมาแทนคุณ ขอเพียงพระองค์ทรงบัญชา ข้าน้อยพร้อมทำทุกอย่างขอรับ”ฉันรีบพูดรัวเร็วราวกับกำลังอ่านบทละครบทใหม่ที่เพิ่งถูกเขียนขึ้นเมื่อครู่เขาจ้องฉันนิ่ง“เช่นนั้นหรือ…” เขาก้มมาหาจนปรายจมูกเฉียดแก้มฉันโอ้ย อีกแล้ว เดี๋ยวแม่งับปลายจมูกเล่นซะนี่เขาเลิกคิ้ว “เจ้ามีสิ่งใดรจะพูดกับข้าหรือ?”‘ให้ตายเถอะ สงสัยจะต้องพกยาดมเพิ่มแล้วมั้ง’“ข้า มีเรื่องต้องทำเพค่ะ เอ่อ ขอรับ”ฉันคำนับหนึ่งทีแล้วเผ่นแนบออกไปโดยไม่เหลียวหลังมองเ

ขณะที่ซินเยว่กำลังต่อสู้กับความรู้สึกของตัวเอง องครักษ์สองพี่น้องที่อยู่ไม่ไกล มองท่านอ๋องกับคุณชายซินเยว่พูดคุยกันอย่างใกล้ชิด คล้ายคู่สามีภรรยาเข้าไปทุกทีไป่หลิงถอนหายใจยาว ส่ายหน้าอย่างปลง ๆ “ท่านอ๋องน่ะ… คงมีใจให้คุณชายซินเยว่แล้วกระมัง”เฉินเฟิงเบิกตากว้าง “อะไรนะ! ท่านอ๋องผู้เย็นชาเนี่ยนะ เป็นไปไม่ได้ ท่านอ๋องไม่เคยชายตาแลสตรีใดเลยมิใช่หรือ”“แล้วเหตุใด” เฉินเฟิงพึมพำ “คืนนั้น… ท่านอ๋องถอนพิษให้คุณชายเยว่ได้อย่างไร ท่านพี่?”“บางที… ความรักก็เลือกไม่ได้หรอกเฉินเฟิง ใต้ล่านี้... ไม่ว่าบุรุษหรือสตรี หากหัวใจมันนำพา… ก็ยากจะต้านทานได้”เฉินเฟิงอ้าปากค้างอีกครั้ง เขาไม่อยากจะเชื่อว่าพี่สาวที่แสนจะเคร่งขรึมอย่างไป่หลิงจะรู้ลึกเรื่องเช่นนี้ได้สรุปแล้ว ท่านอ๋องกับคุณชายเยว่มีความสัมพันธ์แบบใดกันแน่...............................................................................................วันนี้ทั้งวันฉันไม่มีกะใจจะทำงาน หยิบจับอะไรก็ผิดพลาดไปหมด จนต้องแอบกลับมานั่งสงบจิตที่กระโจม‘เขาคงไม่ได้จะจับฉัน

‘อยากปิดบังข้านัก เช่นนั้นข้าจะแกล้งเจ้ากลับบ้าง’ แววตาของเขาฉายแววเจ้าเล่ห์เล็กน้อยที่ซินเยว่ไม่อาจมองเห็นได้‘เมื่อคืน... ข้าเกือบจะรักษานางไว้ไม่ได้แล้วจริงๆ’ยามที่นึกย้อนไปถึงวินาทีที่เห็นซินเยว่ทรมานจนแทบขาดใจ ลมหายใจร้อนรุ่ม ร่างที่บิดเร้าด้วยพิษ เขายอมรับเลยว่าในหัวมันขาวโพลนจนว่างเปล่า ความโกรธแค้นพวกที่บังอาจวางยา ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความคิดเดียวในหัวตอนนั้นไม่ใช่การแก้แค้นใคร หรือการมานั่งจับผิดเรื่องที่นางปลอมตัวเป็นบุรุษ แต่คือ... ทำอย่างไรก็ได้ให้นางรอดชีวิต!‘โง่เง่าสิ้นดี... เหตุใดถึงมองไม่ออกว่านางเป็นสตรี...’มู่เฉินทอดถอนหายใจยาว สัมผัสอุ่นละมุนจากผิวเนื้อของนางยังคงติดตรึงอยู่ที่ปลายนิ้วยามที่รู้ความจริงว่าเจ้าเด็กกวนประสาทผู้นี้แท้จริงแล้วคือสตรี ที่เขาเผลอมีใจให้ตั้งแต่คราบคุณชายเยว่ก็มิได้ผิดแปลกอันใด ทั้งความโล่งใจที่ตนไม่ได้มีรสนิยมประหลาด ทั้งความรักใคร่เอ็นดูที่พรั่งพรูขึ้นมาอย่างไร้ข้อกังขา มันทำให้เขาตัดสินใจแน่วแน่วตั้งแต่วินาทีแรกที่ตัดสินใจช่วยนางแล้ว‘ต่อให้เจ้ามีความลับหรือไม่ ซินเยว่... ต่อให้เจ้าจะเป็นไส้ศึกข

เทียบเชิญงานแต่งสีแดงชาดปักลวดลายดิ้นทองคำสุดหรูหรา กระจายไปถึงมือขุนนางทุกกระทรวง คฤหาสน์คหบดีใหญ่ ยันประตูวังหลวง ข่าวลือแพร่สะพัดไปทุกซอกซอยจนชาวบ้านร้านตลาดขยับปากกันอย่างสนุก‘ผู้นำตระกูลคนใหม่... ประกาศจัดงานอนุชายเข้าตระกูล แถมยังเป็นชายในหอคณิกาอีกด้วย’เสียงวิจารณ์ บ้างก็ว่านางลุ่มอำนาจจนเป็นบ้า บ้างก็มองว่าสตรีผู้นี้ใจเด็ด ไม่แยแสต่อจารีตประเพณี.............................................................................................ณ ตำหนักองค์ชายสี่เพล้ง!แจกันกระเบื้องเคลือบราคาแพงลิบถูกขว้างใส่กำแพงจนแตกกระจายเกลื่อนพื้น เศษกระเบื้องร่วงกราวพอๆ กับสติที่บ้าคลั่งของกู้เหวินหลง"นังผู้หญิงไรยางอาย กล้าดีอย่างไร"เขาทำลายทุกสิ่งตรงหน้าด้วยแรงโทสะที่บิดเบี้ยว เทียบเชิญหรูหราถูกโยนทิ้งไว้บนโต๊ะ งานมงคลที่น่ารังเกียจ ยังมีหน้ามาเชิญให้เขาไปเป็นแขกผู้มีเกียรติ... ช่างน่าหนานักกู้เหวินหลงขบกรามแน่นจนเส้นเลือดขมับปูดโปน "นางตั้งใจให้คนทั้งแคว้นหัวเราะเยาะข้า นางต้องการประจานว่าชายคณิกาไร้หัว

"หุบเขาอสูร? มิใช่ที่กบดานของพรรคหงส์โลหิตหรือ?" ท่านพ่อถามด้วยความแปลกใจ ทว่าข้ากลับยิ้มอย่างมีความสุข"ย่อมเป็นเช่นนั้น... ประหลาดนัก ทางการเข้าตรวจสอบกลับพบศพนอนกระจัดกระจายหลายศพ ที่น่าแปลกคือ ในที่เกิดเหตุพบชิ้นส่วนอันมิควรเอ่ยนามของบุรุษ ที่มิอาจระบุได้ว่าเป็นของใคร รวมถึงตัวหัวหน้าที่ชื่อ ขาล และสมาชิกอีกยี่สิบกว่าคนล้วนหายสาบสูญอย่างไร้ร่องรอย "‘ข้ามั่นใจว่าขาลกับพวกที่หายไปข้าเป็นคนทำ แต่ศพที่นอนเกลื่อนมาจากที่ใด... ทางการก็มิอาจสืบค้นได้อย่างนั้นหรือ?’ผู้นั้นจะเป็นมิตรหรือศัตรูย่อมมิอาจรู้ได้ ข้ามองสำรวจไปทั่วงานเลี้ยง คนผู้นั้นจะอยู่ในงานนี้หรือไม่ ท่าทางขมวดคิ้วอย่างผิดสังเกตคงสะดุดสายตาเสี่ยวฮวาผู้ภักดีเข้า"คุณหนูเจ้าคะ... หาสิ่งใดหรือ?"ข้าหันไปยิ้มให้เสี่ยวฮวาเล็กน้อย "เปล่าหรอ"................................................................................................กู้เหวินหลงจ้องมองจ้าวอู๋หลินซีที่ดูสะพรั่งและทรงอำนาจยิ่งกว่าคราไหน ๆ สายตาชื่นชมที่เคยมอบให้เขาเพียงผู้เดียว บัดนี้กลับมีเพียงชายคณิกา

บรรยากาศในโถงใหญ่เต็มไปด้วยความกดดัน เหล่าผู้อาวุโสในตระกูลและเครือญาติสายรองต่างนั่งประจำที่ แต่ละคนล้วนเป็นจิ้งจอกเฒ่าที่มองเห็นผลประโยชน์เป็นที่ตั้ง เสียงซุบซิบดังระงมถึงข่าวการรับ "อนุชาย" จากหอคณิกา ข้ากวาดตามองทุกคนในงาน ประเมินด้วยสายตาของผู้นำอย่างเหนือชั้น"น่าอับอายยิ่งนัก! ตระกูลจ้าวเป็นถึงมหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง แต่คุณหนูใหญ่กลับรับชายไร้หัวนอนปลายเท้ามาเป็นอนุ!" ผู้อาวุโสรองตบโต๊ะเบา ๆ "ข้าว่าเราต้องคุยเรื่องนี้ให้ชัดเจน ก่อนที่หลินซีจะขึ้นรับตำแหน่ง""ถูกต้อง" ผู้อาวุโสสามเสริม "บุตรชายของข้า 'จ้าวจื่อหาน' เพิ่งสอบได้เป็นบัณฑิตไม่นานก็จะได้รับใช้ราชสำนัก รูปโฉมก็งดงาม หากแต่งหลินซีเข้าบ้านข้า กิจการทั้งหมดล้วนมั่นคง มิต้องตกไปอยู่ในมือคนนอกเช่นนี้"ท่านพ่อนั่งจิบชาอย่างสงบ ทว่าข้ารู้ว่าภายในใจกำลังเตรียมออกหน้าเต็มที่ หึ พวกเจ้าล้วนวางอำนาจต่อหน้าใครปัง! คนทั้งโถงเงียบกริบ"พวกท่านทั้งหลาย... ลูกสาวข้าเพียงต้องการ 'คนดูแลข้างกาย' ที่นางไว้ใจ และข้าพิสูจน์แล้วว่าหานเยว่มีคุณสมบัตินั้น" ท่านพ่อยิ

ข้าเหวี่ยงร่างเสี่ยวเหมยที่ยามนี้สิ้นสติสมประดีด้วยฤทธิ์ยาลงกลางลาน เสี่ยวเหมยเริ่มบิดกายด้วยความกระสัน ผิวพรรณแดงซ่าน ท่วงท่ายั่วยวนจนพวกโจรทั้งยี่สิบกว่าคนถึงกับสูดลมหายใจกระหายหิว กลิ่นคาวกามพุ่งพล่านบดบังความยั้งคิดในพริบตา"คนที่พวกเจ้าคุ้นหน้าคือข้า..." ข้าชี้ไปยังร่างที่นอนบิดเร่า "แต่คนที่จะมาสนองกามราคะของพวกเจ้าในคืนนี้ คือนาง!"ข้าสะบัดเข็มเงินอาบยามหาเสน่ห์ชนิดพิเศษเข้าใส่เส้นเลือดใหญ่ของโจรทุกคน มิใช่เพื่อให้ดับสูญ แต่เพื่อให้พวกมัน "คลุ้มคลั่ง" และ "ไร้สิ้นซึ่งมโนธรรม" ทว่าร่างกายกลับทนทานต่อกามกิจได้ยาวนานกว่าปกติหลายเท่า"เชิญพวกเจ้าเสพสมกับนาง... ให้เต็มอิ่ม!"ข้าทะยานขึ้นสู่ยอดพฤกษาใหญ่ นั่งลงจิบสุราพลางมองฉากเร่าร้อนเบื้องล่างด้วยสายตาที่เย็นชา เสี่ยวเหมยยามนี้มิเหลือเค้าลางความเป็นคน กรีดร้องโผเข้าหาฝูงโจรด้วยความกระหายกามารมณ์ ส่วนพวกโจรที่ตกอยู่ในมนต์สะกดก็โถมเข้าใส่นางราวกับฝูงหมาป่าหิวโหยเสียงเนื้อกระทบเนื้อและเสียงครวญครางระคนกรีดร้องของเสี่ยวเหมยดังระงมป่า ข้านั่งมองภาพความพินาศนั้นด้วยความสะใจที่ซึมลึกถึงวิญญาณ‘เจ็บปวดหรือไม่เสี่ยวเหมย? นี่เป็นเพียงเศษเสี้

ขณะที่อาห่าวกำลังเฝ้าอยู่นั้น ความปั่นป่วนภายในของบุคคลที่อยู่ในห้องกลับมิได้ลดน้อยลงเลย เสวี่ยหานอ๋องในชื่อหานเยว่นั่งอยู่บนตั่ง สายตาจ้องมองเงาแผ่นหลังของจ้าวอู๋หลินซีที่เอนกายลงบนเตียงกว้าง ความรู้สึกรักใคร่โหยหาที่สะสมมาข้ามภพข้ามชาติพุ่งพล่านจนอกแทบระเบิด​ในชาติก่อน... เขาทำได้เพียงเฝ้ามองนางจากเงามืดด้วยหัวใจที่แหลกสลาย เขาเห็นนางมอบหัวใจและรอยยิ้มที่งดงามที่สุดให้แก่องค์ชายสี่ เห็นนางมีความสุขยามได้เคียงคู่กับชายที่นางรัก ยามนั้นเขามิได้ใช้ฐานะอ๋องผู้ทรงอำนาจไปฉุดคร่าแย่งชิง เพราะเขารักนาง... มากจนยอมที่จะเห็นตัวเองอยู่อย่างโดดเดี่ยวดีกว่าจะเห็นนางต้องมีน้ำตาหากต้องมาอยู่กับคนเช่นเขาที่นางไม่ได้รัก​‘ข้าคิดว่าความสุขของเจ้า... คือความสุขของข้า’ เขาขมขื่นในหัวใจเมื่อนึกถึงความไร้เดียงสาของตนเองในกาลก่อน ความใจกว้างของเขาในชาตินั้น กลับกลายเป็นดาบสองคมที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงเขาเห็นนางถูกหักหลัง เห็นนางต้องจบชีวิตลงอย่างทรมานโดยที่เขาไม่อาจยื่นมือเข้าไปช่วยได้ทันกาล ความรู้สึกผิดที่ปล่อยนางไปเผชิญเคราะห์กรรมเพียงลำพังจึงสลักลึกอยู่ในดวงวิญญาณ​‘เป็นข้า... ที่โง่เขลาปล่อยมือเจ้าไปเ

ท่ามกลางกระแสลมหนาวที่พัดโบกสะบัดธงทิวบนยอดเขาสูงชันรอยต่อแคว้นเหนือเฟยเทียนรองแม่ทัพหนุ่มผู้มีใบหน้าคมเข้มและท่าทางทะมัดทะแมง กำลังนั่งคิ้วขมวดจ้องมองเอกสารกองมหึมาในค่ายพักแรมชั่วคราว"ท่านรองแม่ทัพ... นี่พวกเราต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรือขอรับ?" ทหารคนสนิทคนหนึ่งเอ่ยถามพลางปาดเหงื่อ ขณะที่กำลังปลอมแปลงสมุดบัญชีการค้าที่เพิ่งเขียน ให้ดูเหลืองซีดตามกาลเวลาเฟยเทียนถอนหายใจยาว แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนใจเมื่อนึกถึงคำสั่งสุดท้ายของเจ้านายก่อนจะ 'ขายตัว' เข้าหอคณิกา‘สร้างตัวตนให้ข้า... หานเยว่ บุตรชายพ่อค้าแคว้นเหนือที่ล้มละลาย เอาให้แนบเนียนชนิดที่ว่าหากใครขุดหลุมศพบรรพบุรุษตระกูลนี้ขึ้นมา ก็ต้องเจอหลักฐานการค้าของข้าอยู่ในนั้น!’"เจ้าอย่าถามมาก" เฟยเทียนเอ่ยเสียงเข้ม "ท่านอ๋องสั่งให้ทำอย่างไรก็ทำไป หากจวนตระกูลจ้าวส่งคนมาสืบแล้วพบจุดพิรุธแม้แต่จุดเดียว หัวของพวกเราคงมิได้อยู่บนบ่ามาประดับประดาเล่นแน่"ในใจของเฟยเทียนนั้นอยากจะตะโกนก้องฟ้าว่าเขาลำบากใจเพียงใด เจ้านายของเขา... แม่ทัพไร้พ่ายผู้เกรียงไกร ยอมสละสิ