Novels by Kanpiman

“ขึ้นมาสิ” เขายื่นมือมาให้ฉัน นี่เขาจะไปส่งฉันเหรอ เชื่อใจได้ป่ะเนี่ย“ชิ... เชื่อได้หรือ” ฉันยืนเฉยเหมือนไม่ได้ยิน สะบัดหน้ามองไปอีกทางอย่างไม่ใส่ใจว้ายยยย.. ฉันตกใจแทบขิต เมื่อร่างลอยละลิ่วปลิวลมไปตกบนหลังม้าด้านหน้าเขา ซึ่งตอนนี้สภาพของฉันคือ นั่งอยู่บนหลังม้าตัวเดียวกับเขา โดยมีท่านอ๋องปีศาจนั่งคร่อมซ้อนหลังอยู่ สองมือของเขายื่นไปจับสายเชือกบังเหียนม้า จนแผ่นหลังฉันกระแทกเข้ากับแผงอกแข็งๆ ของเขา“ข้าจะพาไป” แล้วเขาจะกระซิบข้างหูทำไมเนี่ย! ฉันรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้าฉันนั่งแข็งทื่อไม่กล้าหายใจ กลิ่นกายของเขาลอยมาแตะจมูก เป็นกลิ่นเฉพาะตัวของที่ฉันน่าจะชินเพราะอาศัยในกระโจมเดียวกันตั้งหลายวัน แต่วันนี้กลับรู้สึกแปลก ๆ“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” จู่ ๆ เขาก็หัวเราะเสียงดัง จนฉันเริ่มอยู่ไม่ติด“ท่าน... หัวเราะอะไรอีก!”“ท่าทีของเจ้าช่างตลกนัก” เขายังไม่หยุดหัวเราะ เพียงแต่เบาเสียงลงเท่านั้น“หากเจ้าเป็นสตรี ท่าทางเช่นนี้คงเหมาะกับเจ้า” เขาพูดชิดริมหู จนฉันสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเขา“ขะ... ข้า เป็นบุรุษขอรับ ท่า

แรงกดดันในกระโจมเริ่มเบาบางลง มู่เฉินกลับมาหน้านิ่งก้มอ่านเอกสารอีกครั้ง โดยไม่สนใจฉันที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเขาแม้แต่น้อย“เดินไปสิ” ตอบง่ายเนอะ หากเดินสามก้าวถึงฉันคงไม่ด้านหน้ามาขอความช่วยเหลือหรอก“แต่มันไกลนะขอรับท่านอ๋อง” ฉันเริ่มมีอารมณ์ ‘ใจดำชิบ คนไร้น้ำใจที่สุดในสามโลก!’เงียบ...เขาละจากเอกสารมองฉันด้วยสายตาท้าทาย ท่านอ๋องมีมุมกวนประสาทคนอื่นด้วยหรือ“มันเรื่องของเจ้า หาใช่เรื่องของข้าไม่”อ้าววว พูดแบบนี้ในโลกของฉันตายมานักต่อนักแล้ว... ‘ฝากไว้ก่อนเถอะ’“ชิ..” ฉันสะบัดหน้างอนตุ๊บป่องเดินปึงปังจากไปโดยไม่สนใจมารยาทใดๆ ทั้งสิ้นฉันเดินกระเท้าระบายอารมณ์โกรธไปตลอด เมื่ออารมณ์โมโหเริ่มเบาลง...“โอ้ยยยย เหนื่อยชะมัด! กว่าจะออกไปจากค่ายได้ต้องใช้เวลาเป็นชั่วโมง ขาคงเป็นตะคิวกันพิดี”ฉันบ่นพลางเดินกะเผลกๆ ไปตามบนถนนดินลูกรังไปพลาง เหงื่อไหลอาบสองข้างขมับลงมาถึงปลายคาง เสื้อผ้าที่สวมใส่ดูดซับเหงื่อจนเป็นดวง แม้จะพยายามรักษากิริยาให้สมกับเป็นคุณชาย แต่ความเหนื่อยล้าก็ทำให้ฉันหลุดอาการออกมาเป็นระยะ

เวลาผ่านไป... ฉันก็ยังคงสวมบทบาทเป็นคุณชายซินเยว่ผู้กอบกู้หนานเจียงในสายตาของทุกคนแต่หารู้ไม่ว่าเป้าหมายที่แท้จริงคือการทำภารกิจพลิกฟื้นผืนดินให้สำเร็จต่างหากเล่า! วันนี้ฉันจึงจำเป็นต้องเข้าไปดูความคืบหน้าในหมู่บ้านเสียหน่อย แต่จะให้เดินเท้าไปคงไม่ไหว ไกลซะขนาดนั้นจริงสิ... ไปขอม้ากับท่านอ๋องดีกว่าฉันเดินก้าวฉับ ๆ ตรงไปยังกระโจมบัญชาการหลักของท่านอ๋อง เมื่อเปิดม่านกระโจมเ ข้าไปเห็นมู่เฉินกำลังนั่งอ่านรายงานทหารอยู่ที่โต๊ะกลางห้อง บนโต๊ะมีกองเอกสารวางไว้จนมองไม่แทบจะไม่เห็นเนื้อโต๊ะ‘โห...ท่านอ๋องมัจจุราชทำงานเป็นกับเขาด้วย คิดว่าเป็นแต่สั่งฆ่าคนอย่างเดียวซะอีก’“ท่านอ๋อง...ข้าซินเยว่ ขอรบกวนเวลาอันมีค่าของท่านเพียงชั่วครู่พะยะค่ะ” ฉันโค้งคำนับเล็กน้อยเขาเงยหน้าขึ้นมอง ราวกับสำรวจส่งแปลกปลอมตรงหน้าด้วยสายตาที่มองไม่ออก“มีเรื่องอันใด?” เสียงไร้อารมณ์ แฝงอำนาจผู้นำฉันกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ รู้สึกว่ามาผิดจังหวะไปหรือเปล่า ออกไปตอนนี้ยังทันมั้ย“ข้า...อยากจะขอยืมคนของท่าน พาข้าเข้าไปในหมู่บ้านเสียหน่อย” ฉันยิ้มแหยๆ พยายาม

เช้าวันใหม่หน้ากระโจมส่วนตัวท่านอ๋อง ฉันยังนอนหลับอย่างสบายใจอยู่ด้านใน“คุณชายซินเยว่ขอรับ”เสียงใครมาตะโกนหน้ากระโจมฟ่ะ คนกำลังหลับสบาย อ๊ะ... ตะวันส่องก้นแล้วหรอ ทำไมฉันยังนอนอยู่ละฉันรีบลุกขึ้นมองไปทางเตียงนอนของท่านอ๋อง เขาไม่อยู่ แสดงว่าต้องไปกระโจมบัญชาการ ร่างกายก็ยังไม่หายดีจะหักโหมไปถึงไหน เดี๋ยวพิษก็กำเริบอีกหรอก“คุณชายซินเยว่ขอรับ ท่านหมอจ้าวหมิงมาขอพบขอรับ” เสียงทหารที่เฝ้าหน้ากระโจมดังลอดเข้ามา“ข้ารู้แล้ว ให้ท่านหมอรอก่อนสักครู่ขอรับ”ฉันรีบล้างหน้าล้างตาผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า โดยไม่ลืมสำรวจช่วงหน้าอกอับหัวไหล่ให้ดูเป็นบุรุษที่สุด เมื่อมั่นใจแล้ว...“เข้ามาเถอะ” ฉันเดินไปแหวกม่านกระโจมเรียกหมอจ้าวหมิงเข้ามาคุยในกระโจมแต่ยังไม่ทันได้อ้าปากทักทายอะไรเลย จู่ ๆ ท่านหมอชราผู้เคยเจ้ายศเจ้าอย่าง กลับถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วทรุดตัวลงคุกเข่าโครมต่อหน้าฉัน ทำเอาฉันตกใจตาโต รีบพุ่งเข้าไปฉุดดึงเขาไว้แทบไม่ทัน"ท่านหมอจ้าวหมิง! ท่านทำอันใดรีบลุกขึ้นเถอะขอรับ!"จ้าวหมิงส่ายหัวดิกไม่ยอมลุก แววตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใ

ขณะเดียวกันณ ตำหนักหลวงอันมืดสลัว ข่าวการพ่ายแพ้อย่างยับเยินของแคว้นหรง และข่าวการรอดชีวิตของไป๋หลิง ได้เดินทางมาถึงเมืองหลวงฉางอันเป็นที่เรียบร้อย!ฮ่องเต้เกาเจิ้นจ้องรายงานในมือด้วยพระพักตร์บูดบึ้งกริ้วโกรธอย่างรุนแรง โต๊ะทรงงานอันวิจิตรถูกแรงอารมณ์ปัดกระจัดกระจาย เอกสารสำคัญหมึกพู่กันหล่นเกลื่อนพื้น ข้าวของเครื่องใช้กระจุยกระจายไปทั่วราวกับถูกพายุถล่ม เสียงคำรามดังก้องดุจฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ เหล่าขันทีและนางกำนัลต่างคุกเข่าตัวสั่นงันงกไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแผนการกำจัดดมู่เฉินที่วางไว้อย่างแยบยลมานานแรมปี กลับล้มเหลวไม่เป็นท่า มิหนำซ้ำ ไป๋หลิงยังรอดกลับไปแจ้งข่าวแก่มู่เฉินได้อีก นั่นหมายความว่าความลับเรื่องที่พระองค์ร่วมมือกับแคว้นหรงได้ถูกเปิดเผยแล้ว ยิ่งนึกย้อนว่ามู่เฉินเป็นบุตรชายนอกสมรสของฮ่องเต้องค์ก่อน ซึ่งเป็นพระเชษฐาแท้ ๆ ของพระองค์ ความหวาดระแวงและอคติที่ฝังรากลึกจึงยิ่งปะทุรุนแรงขึ้นเป็นทวีคูณ‘มู่เฉิน! ทำไมเจ้าถึงไม่ตายไปซะ ทั้งที่ข้าได้วางแผนอย่างรัดกุมถึงเพียงนี้!’ฮ่องเต้เกาเจิ้น พระพักตร์แดงก่ำด้วยโทสะ ทรงกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน‘เจ้าเป็นเพียงบุตรนอกสมรส ที่ริอาจมีอำน

“ขอรับท่านอ๋อง” ทหารสองนายเข้ามาคำนับเขา“ไปเบิกเตียงสนามมา นำหมอน ผ้าห่มหนา ๆ ผ้าปูอย่างดีที่มีในคลัง แล้วประกอบให้เรียบร้อยวางไว้ใกล้ ๆ เตียงข้า ด่วน!”สองคนนั้นออกไปแล้ว ท่านอ๋องยังนั่งมองรายงานอยู่ที่เดิม มีแต่ฉันที่ยืนเป็นหินอยู่ตรงนี้เขาไม่ได้จะฆ่าฉันเหรอ คือไรอะ ที่ว่าเอาเตียงมาไว้อีกหลังหนึ่ง อย่าบอกนะว่า...“จะยืนตรงนั้นทั้งคืนหรือ” เขาหันมามองฉันแววตามีแววขบขัน มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อย“ไปอาบน้ำ แล้วมานอนพักซะ” เขาสั่งเท่านั้นก่อนจะก้มอ่านรายงานต่อนี่ฉันหูฝาด หรือฝันกลางวัน เขาไม่ลงโทษ แถมยังให้นอนร่วมกระโจมอีด คิดไรกับฉันป่ะเนี่ย?...เมื่อหายงงกับการกระทำของท่านอ๋อง และเขาก็ไล่ให้ฉันไปอาบน้ำ จึงก้าวขาออกจากกระโจมตรงไปโรงอาบน้ำรวมของทหาร จะอาบยังไงก่อน จะให้ไปแก้ผ้าอาบน้ำในดงผู้ชายรึ บ้าไปแล้ว แต่ก็ต้องออกไปจากกระโจมก่อนแล้วกัน หลังจากนั้นเมื่อไม่มีคนค่อยไปอาบเหมือนทุกครั้ง“จะไปที่ใดอีก” คราวนี้เขาเงยหน้าจากรายงานมาคุยกับฉันโดยตรง“อะ อาบน้ำขอรับ” ฉันตอบตะกุกตะกัก“อาบในกระโจม มีห้องแบ่งเป็นห้องอ่าบน้ำ

ขณะที่อาห่าวกำลังเฝ้าอยู่นั้น ความปั่นป่วนภายในของบุคคลที่อยู่ในห้องกลับมิได้ลดน้อยลงเลย เสวี่ยหานอ๋องในชื่อหานเยว่นั่งอยู่บนตั่ง สายตาจ้องมองเงาแผ่นหลังของจ้าวอู๋หลินซีที่เอนกายลงบนเตียงกว้าง ความรู้สึกรักใคร่โหยหาที่สะสมมาข้ามภพข้ามชาติพุ่งพล่านจนอกแทบระเบิด​ในชาติก่อน... เขาทำได้เพียงเฝ้ามองนางจากเงามืดด้วยหัวใจที่แหลกสลาย เขาเห็นนางมอบหัวใจและรอยยิ้มที่งดงามที่สุดให้แก่องค์ชายสี่ เห็นนางมีความสุขยามได้เคียงคู่กับชายที่นางรัก ยามนั้นเขามิได้ใช้ฐานะอ๋องผู้ทรงอำนาจไปฉุดคร่าแย่งชิง เพราะเขารักนาง... มากจนยอมที่จะเห็นตัวเองอยู่อย่างโดดเดี่ยวดีกว่าจะเห็นนางต้องมีน้ำตาหากต้องมาอยู่กับคนเช่นเขาที่นางไม่ได้รัก​‘ข้าคิดว่าความสุขของเจ้า... คือความสุขของข้า’ เขาขมขื่นในหัวใจเมื่อนึกถึงความไร้เดียงสาของตนเองในกาลก่อน ความใจกว้างของเขาในชาตินั้น กลับกลายเป็นดาบสองคมที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงเขาเห็นนางถูกหักหลัง เห็นนางต้องจบชีวิตลงอย่างทรมานโดยที่เขาไม่อาจยื่นมือเข้าไปช่วยได้ทันกาล ความรู้สึกผิดที่ปล่อยนางไปเผชิญเคราะห์กรรมเพียงลำพังจึงสลักลึกอยู่ในดวงวิญญาณ​‘เป็นข้า... ที่โง่เขลาปล่อยมือเจ้าไปเ

ท่ามกลางกระแสลมหนาวที่พัดโบกสะบัดธงทิวบนยอดเขาสูงชันรอยต่อแคว้นเหนือเฟยเทียนรองแม่ทัพหนุ่มผู้มีใบหน้าคมเข้มและท่าทางทะมัดทะแมง กำลังนั่งคิ้วขมวดจ้องมองเอกสารกองมหึมาในค่ายพักแรมชั่วคราว"ท่านรองแม่ทัพ... นี่พวกเราต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรือขอรับ?" ทหารคนสนิทคนหนึ่งเอ่ยถามพลางปาดเหงื่อ ขณะที่กำลังปลอมแปลงสมุดบัญชีการค้าที่เพิ่งเขียน ให้ดูเหลืองซีดตามกาลเวลาเฟยเทียนถอนหายใจยาว แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนใจเมื่อนึกถึงคำสั่งสุดท้ายของเจ้านายก่อนจะ 'ขายตัว' เข้าหอคณิกา‘สร้างตัวตนให้ข้า... หานเยว่ บุตรชายพ่อค้าแคว้นเหนือที่ล้มละลาย เอาให้แนบเนียนชนิดที่ว่าหากใครขุดหลุมศพบรรพบุรุษตระกูลนี้ขึ้นมา ก็ต้องเจอหลักฐานการค้าของข้าอยู่ในนั้น!’"เจ้าอย่าถามมาก" เฟยเทียนเอ่ยเสียงเข้ม "ท่านอ๋องสั่งให้ทำอย่างไรก็ทำไป หากจวนตระกูลจ้าวส่งคนมาสืบแล้วพบจุดพิรุธแม้แต่จุดเดียว หัวของพวกเราคงมิได้อยู่บนบ่ามาประดับประดาเล่นแน่"ในใจของเฟยเทียนนั้นอยากจะตะโกนก้องฟ้าว่าเขาลำบากใจเพียงใด เจ้านายของเขา... แม่ทัพไร้พ่ายผู้เกรียงไกร ยอมสละสิ

“คืนนี้เจ้านอนห้องข้า ฉุกละหุกเกินไป ข้ายังไม่ได้สั่งให้คนจัดห้องข้างๆ ให้”สำหรับข้า ชายหญิงนอนห้องเดียวกันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เรื่องบนเตียงยิ่งไม่ใช่สิ่งที่ต้องมานั่งคิดมาก แต่บุรุษตรงหน้ากลับยืนแข็งทื่ออยู่กลางห้องหับที่อบอวลด้วยกลิ่นกำยาน เขานิ่งจนดูเหมือนรูปสลัก ทว่าแววตากลับสับสนลุกรนผิดกับท่าทีของชายคณิกา“เจ้าจะยืนเฝ้าประตูเป็นเทพทวารบาลไปทั้งคืนเลยหรือ?”หานเยว่สูดลมหายใจเข้าลึก เค้นเสียงทุ้มต่ำออกมาอย่างระมัดระวัง“ข้า... เกรงว่ามันจะมิเป็นการสมควรขอรับ”คำว่ามิสมควร หลุดมาจากปากชายคณิกา ฟังดูขบขันจนข้าหลุดหัวเราะในลำคอ“เจ้าถูกขายมาเป็นชายคณิกาในหอชิงเยวี่ย...” ข้าเดินเข้าไปใกล้ ยื่นหน้าไปถาม “ยังจะมาพูดเรื่องความเหมาะสมกับข้าอีกหรือ? หรือเจ้าไม่เคยนอนร่วมห้องกับสตรีคนไหนเลย?”คำถามของข้าทำเอาเขาแทบใบ้กิน ในคราบชายคณิกาที่ถูกซื้อมาด้วยเงินห้าเท่า เขาไม่อาจหาคำไหนมาโต้แย้งได้เลยข้าเลิกสนใจท่าทีเงอะงะนั่น เดินไปนั่งบนขอบเตียง พลางดึงปิ่นออกจากมวยผม ปล่อยให้ผมยาวสยายลงมา แวบหนึ่งข้าเห็นเขาลอบมอง ก่อนจะรีบเบนหน้าหนีเร็

ทันทีที่ประตูไม้อันวิจิตรเปิดออก เสี่ยวฮวา สาวใช้ตัวน้อยก็รีบถลันเข้ามาเตรียมรับ เหมือนหมาน้อยรอเจ้าของกลับบ้านอยู่หลายส่วน“คุณหนู! ท่านกลับมาแล้ว... เอ๊ะ?” เสี่ยวฮวาชะงักฝีเท้าจนเกือบหน้าคะมำ นางมองบุรุษร่างสูงสง่าในชุดสีอ่อนก้าวตามข้าลงมา นางจ้องเขาตาโต“นี่... นี่ใครกันเจ้าคะ?”“ท่านเขยหานเยว่ ” ข้าตอบเรียบ ๆ ใช้มือปัดเศษฝุ่นที่ชายเสื้อ“เสี่ยวฮวา เจ้าพาสิ่งของที่ข้าซื้อมาไปเก็บ แล้วหลังจากนี้ดูแลท่านเขยให้ดี อย่าให้ใครในจวนมาวุ่นวายคนของข้า”เขาพยักหน้าให้เสี่ยวฮวาเบาๆ “ฝากตัวด้วย แม่นางน้อย”“เจ้าคะ!... เจ้าค่ะ” เสี่ยวฮวาหน้าแดงซ่าน รีบก้มหน้าลงทันที ข้าเห็นแล้วต้องส่ายหัวด้วยความเอ็นดู ช่างเด็กน้อยจริง ๆ แค่เจอหนุ่มหล่อหน่อยก็หน้าแดงแล้วท่านพ่อนั่งจิบชาด้วยท่าทางสบาย ๆ อยู่ในเรือนรับรอง แม้จะเป็นผู้กุมอำนาจน่าเกรงขามในสนามธุรกิจ แต่เมื่อเห็นข้าเดินเข้ามา ใบหน้าเรียบตึงแฝงไปด้วยแววตากดข่มกลับอ่อนโยนลงทันที“หลินซี! กลับมา

ทว่าความสงบก็ถูกทำลายลงอย่างรวดเร็ว เมื่อหญิงงามหลายนางในโถงรับรองเริ่มสังเกตเห็นเขา“เขาเป็นของข้า!”เสียงหวานแหลมของหญิงม่ายร่ำรวยในชุดสีเหลืองแผดขึ้น นางหมายตาหานเยว่ไว้ตั้งแต่เห็นเขาก้าวเข้าจวนมาเมื่อวาน“ข้ามาก่อน!”“ไร้เหตุผล!” อีกคนตวาดกลับ “ใครจ่ายเงินก่อนย่อมเลือกได้ก่อน!”เพียงไม่กี่ลมหายใจ หญิงสาวสามสี่นางยืนล้อมโต๊ะของหานเยว่ แต่ละคนจับแขนเสื้อ จับปลายผม จับชายผ้าคลุมของเขาไว้แน่นเสวี่ยหานอ๋องนั่งนิ่ง สีหน้าไม่เปลี่ยน ทว่าในใจเริ่มปวดขมับอย่างรุนแรง ข้าฝ่าด่านศึกมานับไม่ถ้วน ไม่เคยมีศึกใดที่เสียงดังและวุ่นวายเท่านี้! เขาพยายามดึงแขนเสื้อกลับอย่างสุภาพที่สุดเท่าที่อ๋องผู้เคยสั่งประหารคนนับร้อยจะทำได้“ปล่อย...” คำเดียวสั้น ๆ ทว่าไม่มีใครฟังแม้แต่น้อย“หอคณิกา... หรือตลาดสดค้าผัก?” เสียงเรียบนิ่งทรงอำนาจของจ้าวอู๋หลินซีดังขัดจังหวะขึ้นนางมองชายหนุ่มหน้านิ่งผู้นั้นนานกว่าคนอื่น นานพอจะเห็นว่าเขาไม่ได้พยายามประจบประแจงใคร และท่าทีที่ดูจะขยะแขยงเมื่อถูกยื้อยุดนั้นถูกใจนางยิ่งนัก ชายผู้นี้มีไหวพริบวาง

"แล้วเรื่อง... อาภรณ์เครื่องแต่งกายเล่าพ่ะย่ะค่ะ?"เรื่องหอคณิกาอาห่าวไม่เคยยุ่งเกี่ยว แล้วเรื่องปลีกย่อยเช่นนี้จะรู้ได้เช่นไรเสวี่ยหานอ๋องนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง"สีอ่อน...""อ่อน... เพียงใดหรือพ่ะย่ะค่ะ?"เขาเหลือบตามองลูกน้อง น้ำเสียงนิ่งสนิท“อ่อนพอให้ดูไม่เหมือนนักฆ่าร้อยศพ” ปกติลูกน้องเขาฉลาด วันนี้เหตุใดถึงเป็นคนคิดเองไม่ได้อาห่าวหดหัวเล็กน้อยหลับตาลง ข้าน้อยขอถอนคำถามทั้งหมดเจ็ดวันสำหรับคนอื่นอาจเป็นแค่เวลา ทว่าสำหรับเขามันคือการรอคอยที่ไม่จำเป็นต้องยืดเยื้ออีกต่อไป“ซีเอ๋อ…” ครานี้เขาจะไม่อยู่ในเงา เขาจะไม่ปล่อยให้นางเผชิญกับพวกคนชั่วเพียงลำพักอีก………………………………………………………หอคณิกาชิงเยวี่ยยามรัตติกาลมาเยือน แสงโคมแดงหน้าหอคณิกาชิงเยวี่ยสาดลงบนพื้นหินศิลาที่เย็นเยียบ ก่อเกิดเป็นเงาตะคุ่มซ้อนทับกันอย่างงดงาม เสียงหัวเราะหยอกล้ออันรื่นรมย์เคล้าไปกับเสียงดีดพิณใสกังวานผสมกลิ่นสุราที่ลอยปะปนในอากาศ บ่งบอกถึงความสำราญของเหล่าชนชั้นสูงที่ไม่เคยหลับใหล หอคณิกาแห่

หลงจู๊จ้องหน้าฉันนิ่ง... แววตาบอกว่าฉงนกับเด็กสาวที่ตัวเล็กกว่าอายุสิบสองปีเช่นฉัน แต่กลับคำนวณกำไร ตัวเลข และจุดคุ้มทุนได้แม่นยำยิ่งกว่าเถ้าแก่ที่ค้าขายมาครึ่งชีวิตได้อย่างไร!"ส่วนเนื้อหมูป่าทั้งตัวบนรถเข็นหน้าร้านยามนี้..." ฉันชี้มือไปทางหน้าร้าน "เนื่องจากเป็นหมูทั้งตัวที่ยังมิได้แล่ตกแต่ง ข้าจะคิดท่านในราคาตลาดสดทั่วไป คือ ชั่งละ 18 อีแปะ เจ้าค่ะ! แต่หากเป็นเนื้อชุดหน้าที่จะนำมาส่งตามสัญญา จะเป็นเนื้อแล่คัดเกรดชั่งละ 25 อีแปะเท่านั้น""ตกลง!" หลงจู๊ตบโต๊ะดังปัง "แล้วสั่งซื้อขั้นต่ำเล่า?"“สั่งซื้อขั้นต่ำเริ่มต้นที่ ผงหมัก 20 กระปุก และพริกแกง 20 กระปุก เจ้าค่ะ!"ฉันตอบ พร้อมกับวางจานขนมลง เคาะนิ้วบนโต๊ะเป็นจังหวะ "เงื่อนไขสุดท้าย... เราต้องทำ 'หนังสือสัญญา' ลายลักษณ์อักษรไว้สองฉบับ... ท่านต้องสั่งซื้อผงหมักล่วงหน้าพร้อมชำระเงินมัดจำก้อนแรกวันที่สั่งซื้อเจ้าค่ะ!"เมื่อจัดการเอกสารเสร็จเรียบร้อย หลงจู๊ก็เดินออกมาส่งพวกเราถึงหน้าร้านด้วยตัวเอง ท่าทางนอบน้อมขึ้นมากต่างจากยามแรกพบราวกับคนละคน"แม่นางน้อย... หากผงหมักและพริกแ

ไม่ถึงอึดใจ เสี่ยวเอ้อก็ยกถาดชาหอมฟุ้งพร้อมจานขนมกุยฮวาสีเหลืองนวลกลิ่นหอมหวานมาวางตรงหน้า ฉันไม่เกรงใจ หยิบขนมกุยฮวาเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างอารมณ์ดี... อืม นุ่ม หอม หวาน แต่รู้สึกขาดอะไรไปสักหน่อย แต่ก็ช่างเถอะเขาให้กินฟรีจะเรื่องมากทำไม!หลงจู๊มองฉันเคี้ยวขนมด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนจะเริ่มเข้าประเด็นหลักทันที"เช่นนั้น... เรามาเข้าเรื่องกันเลยเถอะ ผงหมักกับเครื่องปรุงเหล่านั้นขายให้ข้าได้หรือไม่ ข้ายินดีเหมาหมด! รวมถึงเนื้อที่เจ้านำมาวันนี้ด้วย"หึ... คิดจะซื้อเพื่อเอาไปให้พ่อครัวแกะสูตรล่ะสิ? ตื้นไปหน่อยมั้งเถ้าแก่!ฉันจิบชาอึกหนึ่งแล้ววางจอกลงเบาๆ "ท่านหลงจู๊เข้าใจอันใดผิดหรือไม่เจ้าคะ? ข้ามิได้มานั่งขายเครื่องปรุงทีละกระปุกแบบแม่ค้าตลาดสด... แต่ข้ามาเสนอสิทธิ์ผูกขาดเครื่องปรุงอาหารต่างหาก"หลงจู๊ขมวดคิ้ว "สิทธิ์ผูกขาด? มันคืออันใดกัน?""พูดให้เข้าใจง่ายๆ..." ฉันชูนิ้วขึ้นมาทีละนิ้วอย่างมีชั้นเชิง"ข้อแรก ข้าจะขายผงหมักและพริกแกงสูตรนี้ให้แก่เหลาฟู่หมิงเพียงผู้เดียวในเมืองหลิ่งหนาน! เหลาอื่นในหลิ่งหนาน ต่อ

เมื่อเนื้อพร้อม ฉันจึงหยิบกระปุกเล็กๆ สามใบในตะกร้าสานออกมาวางเรียงกันบนโต๊ะอย่างเปิดเผย... ซึ่งแอบเอาออกจากมิติตุ๊กแกมาเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืน‘หากอยากขาย ก็ต้องโชว์ของจริงให้เห็นจะๆ!’ การจะล่อใจพ่อครัวและหลงจู๊ให้ยอมสยบ ไม่ใช่ล่อลวงแค่กลิ่น แต่ต้องสร้างความอยากรู้อยากเห็นให้ตัวสินค้าที่เราตั้งใจขายนี้ด้วย!ทุกกระบวนการ เริ่มจากการล้างเนื้อ พักให้สะเด็ดน้ำ จัดเตรียมเครื่องปรุง ตลอดจนการหมัก ถูกจับตาโดยหลงจู๊กับพ่อครัวทั้งสิ้น แต่ถึงอย่างนั้นก็มิอาจยักยอกวิชาไปจากฉันได้หรอกนะ มิเช่นนั้นผงหมักดับกลิ่นคาวจะมีความหมายอันใด เพียงชั่วครู่ เนื้อหมูป่าที่เคยดูเหนียวและมีกลิ่นคาวก็พลันส่งกลิ่นหอมสมุนไพร ดูนุ่มเด้งขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์!"นั่น... ผงอันใดกัน?!" พ่อครัวใหญ่ชะโงกหน้ามองกระปุกต้องสงสัยตาเป็นมัน "เหตุใดเนื้อหมูถึงดูนุ่มฟูปานนั้น!"ฉันไม่ตอบ แค่ส่งยิ้มให้ ก่อนจะหันไปตั้งกระทะเหล็กใบใหญ่บนเตาไฟ กระทะหนักเป็นบ้าเลย แขนเล็ก ๆ เกือบยกไม่ไหวด้วยซ้ำเมื่อระทะร้อนจัดจึงใส่มันหมูแข็งลงไป เจียวให้น้ำมันออกพร้อมหย่อนกระเทียบทุบลงไปผัด

"ข้าสังเกตว่าลูกค้าที่มาเหลาฟู่หมิงส่วนใหญ่ เป็นขุนนางและพ่อค้านักเดินทางที่นิยมจับกลุ่มร่ำสุราสังสรรค์... แต่ยามนี้ เมนูกับแกล้มในร้านท่านคงมีแต่พวกถั่วต้ม เนื้อแห้ง หรือเมนูเด็ดประจำร้านแค่ไม่กี่อย่างที่ลูกค้าคงเบื่อกันแล้ว ใช่หรือไม่เจ้าคะ?"หลงจู๊ขมวดคิ้วประหลาดใจที่ฉันมองจุดเด่นจุดด้อยของร้านเขาออกเป็นแน่"แล้วมันอย่างไรเล่า?""ข้ามีเมนูเด็ดสูตรลับมาเสนอเจ้าค่ะ!" ฉันชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้วอย่างมีชั้นเชิง"เป็นเมนูเนื้อสัตว์ผัดเครื่องเทศเผ็ดร้อนกลิ่นหอมตลบอบอวล... เมนูนี้หากกินกับข้าวร้อนๆ ก็อร่อยเจริญอาหารจนต้องขอเพิ่มข้าวอีกจาน หากนำไปวางเป็นกับแกล้มคู่กับสุรา... ข้ารับรองว่าลูกค้าของท่านจะยกเหล้าดื่มหมดไหโดยไม่รู้ตัว! ที่สำคัญ... ในเมืองหลิ่งหนานแห่งนี้ จะมีเพียงเหลาฟู่หมิงของท่านเจ้าเดียวเท่านั้น!"หลงจู๊มองหน้าฉันสลับกับเยี่ยนเฉิง รอยยิ้มดูแคลนเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความสงสัยมากกว่าที่จะสนใจ..."เมนูที่ว่านั้น... ทำจากเนื้ออันใดกัน?"“เนื้อหมูป่าเจ้าค่ะ” ฉันตอบเสียงฉะฉาน แย้มยิ้มอย่างเป็นมิตรหลงจู๊ที่กำลังเคลิ้มไป

เมื่อเราเข็นรถผ่านประตูเมืองหลิ่งหนานเข้ามาได้สักพัก สภาพเมืองกลับไม่คล้ายกับที่ฉันคิด มันดูทรุดโทรมจนทำให้ใจฉันห่อเหี่ยว แต่เอาเถอะ!.. กลิ้งครกในเมืองนี้อาจจะไม่เจอเหรียญเงิน แต่สายตานักธุรกิจอย่างฉันไม่ยอมขาดทุนแน่!ฉันมองไปรอบๆ บนถนนที่โรยด้วยก้อนหินหยาบๆ เป็นทางยาว จอแจไปด้วยร้านค้าและผู้คนที่มาจับจ่ายใช้สอย ตลาดที่นี่แบ่งออกเป็นสองฝั่งชัดเจน... ฝั่งซ้ายคือแผงพ่อค้าแม่ค้าที่เป็นชาวบ้านทั่วไป ใช้โต๊ะไม้หยาบๆ มาวางขายสินค้า ดูแล้วไม่เจริญหูเจริญตาสักเท่าไหร่หาเทียบกับสถานที่ที่ฉันจากมา ส่วนฝั่งขวาเป็นเรือนไม้สองชั้นเก่าๆ มีผู้คนแต่งกายด้วยผ้าป่านเนื้อปานกลางเดินผ่านไปมาบ้างโอเค... ฝั่งซ้ายคือตลาดสด ฝั่งขวาคือย่านพาณิชย์ ประจำเมืองแร้นแค้นสินะ!ฉันสะกิดแผ่นหลังกว้างของคนดันรถเข็นเบาๆ พลางเอียงหน้าถาม“ท่านพี่เยี่ยน... ข้าเพิ่งเคยมาเมืองหลิ่งหนานครั้งแรก มิคุ้นเคยเส้นทาง ท่านช่วยบอกข้าทีเถิดเจ้าคะ ว่าในเมืองเช่นนี้... เหลาอาหารใดที่ขายดีที่สุด หรือเป็นที่ที่พวกขุนนางและพ่อค้าสัญจรชอบเข้าไปกินอาหารหรือเจ้าคะ?”เยี่ยนเฉิงชะลอรถเข็น หั

"แล้วห้องนั้น... ท่านพ่อไปนอนพักที่นั่นทุกคืนหรือเจ้าคะ"ฉันถามแทรกด้วยความสงสัย นึกภาพท่านลุงฉีต้องนอนแยกจากครอบครัวขึ้นมาแล้วรู้สึกสะเทือนใจ"ท่านพ่อไปนอนที่ห้องนั้นบ้าง กลับมานอนที่บ้านบ้าง แล้วแต่ว่าวันไหนมีราชการดึกแค่ไหน"เยี่ยนเฉิงตอบสั้นๆ ก่อนถอนหายใจยาว "ส่วนพวกเราคนในครอบครัว... ล้วนต้องออกมาอยู่นอกเมือง ในเรือนเก่าที่ทิ้งร้างมานาน"อ๋อ... มิน่าล่ะบ้านถึงได้ทรุดโทรมปานนั้น ไม่ใช่บ้านที่สร้างเพื่ออยู่ แต่เป็นบ้านร้างที่ต้องอยู่เพราะไม่มีทางเลือก!ฉันปะติดปะต่อภาพในหัวได้ชัดขึ้นทันที ความสงสัยที่ค้างคาใจมาตั้งแต่เห็นสภาพบ้านยิ่งทวีขึ้นเป็นเท่าตัว"แล้วทำไมท่านพ่อไม่ยื่นคำร้องเล่าเจ้าคะ" ฉันถามต่อด้วยความไม่เข้าใจ "ในเมื่อท่านมีตำแหน่งถูกต้องตามกฎหมาย มีเอกสารแต่งตั้งชัดเจน จะกลัวอันใดกับนายอำเภอที่โดนสั่งปลดไปแล้วเล่า"เยี่ยนเฉิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก้าวเท้าเริ่มช้าลงเช่นเดียวกับน้ำหนักของคำตอบที่กำลังจะเอ่ย"เพราะนายอำเภอคนเก่ามีเส้นสายอยู่ในศาลมณฑล" เขาตอบด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง"หากท่านพ่อขืนดึงดันสู้ต่อ มีแ