Novels by Kanpiman

พวกเขาพาฉัน และทหารกลุ่มหนึ่งมุ่งตรงไปหมู่บ้านหนานเจียง ซึ่งอยู่ทางทิศใต้ของเมืองหลวงที่เป็นจุดเกิดน้ำท่วมและโรคระบาดทันที การเดินทาง 15-20 วันด้วยม้าในยุคนี้ หากคำนวณตามอัตราความเร็วและสภาพถนนดินโคลนหลังน้ำท่วม... ถือว่าเร็วมากแล้ว แต่ก็ยังช้าเกินไปสำหรับสถานการณ์โรคระบาด! เพราะการช่วยเหลือที่ล่าช้านี้ คืออีกสาเหตุที่ทำให้โรคระบาดรุกรามอย่างรวดเร็วฉันต้องวางแผนให้รอบคอบและรัดกุม ก่อนอื่นต้องทำความเข้าใจสถานการณ์ให้ดี ต้องรู้ก่อนว่าโรคระบาดเป็นโรคชนิดใด เกิดจากอะไร"เอาล่ะ... มาดูกันว่าวิศวกรสาวจากศตวรรษที่ 21 อย่างฉัน จะพลิกวิกฤตครั้งนี้ได้ยังไง! ภารกิจเอาชีวิตรอด... สตาร์ท!"ฉันพยายามจัดเรียงข้อมูลสำคัญที่มู๋มู่เพิ่งถ่ายทอดให้ในหัว เพื่อเตรียมพร้อมรับมือสถานการณ์ที่ไม่คาดฝันแคว้นต้าฉี ปกครองด้วยระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ มีฮ่องเต้ 'เกาเจิ้น' เป็นผู้มีอำนาจสูงสุด ทรงเพิ่งขึ้นครองราชย์ได้ไม่นาน และหวาดระแวง 'มู่เฉิน เป่ยเหลียงอ๋อง' ผู้แข็งแกร่งและมีกองทัพอยู่ในมือหลายแสนนาย ยามนี้หาโอกาสกำจัดเขาอยู่ตลอดเวลามู่เฉินเป่ยเหลียงอ๋อง เชื้อพระวงศ์คนสำคัญแห่งต้าฉี แม่ทัพผู้เก่งกาจ เจ้าของฉาย

"เฮอะ! ข้าไม่มีเวลามาเล่นกับเจ้าเด็กปากดีนี่หรอก!""นำไปประหารเสีย!"มู่เฉินเอ่ยเสียงเหี้ยม สายตาเย็นชาจับจ้องไปที่ซินเยว่"ขอรับ ท่านอ๋อง!!" เฉินเฟิงรับคำสั่งเสียงหนักแน่น"โทษฐานบังอาจปิดบังความจริง ข้าจะให้มันตายด้วยวิธีที่ทรมานที่สุด!!!"ทหารรีบไปเตรียมม้าตามคำสั่ง ม้าสี่ตัวถูกนำมาผูกติดกับโซ่ที่ล่ามขาและแขนของนักโทษ"ไม่นะ! ท่านจะฆ่าข้าไม่ได้นะ! ข้า...ข้ายังไม่ได้กลับบ้านเลยนะเว้ย! สะพานแขวนของฉัน! ฮือๆๆ"ฉันจะมาตายแบบนี้ไม่ได้ ฉันยังไม่ได้กลับบ้าน ฉันยังใช้ชีวิตไม่คุ้มเลยนะ!‘ไม่ได้! ต้องงัดความรู้ที่เรียนจากโลกเดิมมาใช้ จะได้ผลหรือไม่ค่อยว่ากัน!’"ข้าทำได้! ข้าช่วยท่านได้!!"ฉันตะโกนสุดเสียงอย่างคนเสียสติมองมู่เฉินเพื่อเป็นการยืนยันคำพูด"หืม? ว่าอย่างไรนะ?"เขาหันมาถามคิ้วกระตุกเล็กน้อย ไม่มีความไว้วางใจในดวงตาเลยสักนิด"ข้าบอกว่า ข้าช่วยท่านได้! ข้าสามารถแก้ไขสถานการณ์โรคระบาดได้! ถ้าท่านยอมให้ข้ามีชีวิตอยู่!"ฉันพูดเสียงดังฟังชัด น้ำเสียงมั่นใจเกินเบอร์มู่เฉินมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างพิจารณานิ่งไปครู่"เจ้า? รู้เรื่องโรคระบาดด้วยรึ? อย่าคิดจะโกหกหาทางรอด!""ข้ายังไม่รู้ว่ามัน

"ขอรับท่านอ๋อง!"เฉินเฟิง องครักษ์คนสนิทรับคำสั่งด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แล้วเดินตรงมาที่แก้มัดลากไปลานประหาร ความสิ้นหวังหดหู่เกาะกุมหัวใจดวงน้อย ฉันหมดหวังกับการมีชีวิตรอด เรี่ยวแรงที่เคยมีน้อยนิดก็หมดลงไปอย่างสิ้นเชิง ฉันไม่เหลืออะไรเลยจริงๆ ปล่อยให้เขาลากไปอย่างกับคนตาย"จบสิ้นแล้ว... นี่แหละ จุดจบของวิศวกรสาวข้ามภพผู้โชคร้าย... ฮือๆ ไม่น่าเลย! ฉันยังไม่ได้กลับบ้านเลย!"ฉันได้แต่ร่ำไห้กับโชคชะตา ใบหน้าเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสิ้นหวังก่อนที่ทุกอย่างจะจบสิ้นลง..."เรียนท่านอ๋อง! มีเรื่องด่วนแจ้งเข้ามาขอรับ!"เสียงทหารคนหนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วและหายใจหอบแรง คำนับรายงานอยู่ตรงหน้าท่านอ๋อง ด้วยน้ำเสียงร้อนรนและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก"มีเรื่องอันใด! ดูสิว่าจะสำคัญกว่าการจัดการไอ้เด็กปากกล้าผู้นี้หรือไม่!"มู่เฉินพูดด้วยเสียงทรงอำนาจเต็มไปด้วยความขุ่นมัว เขาหันไปมองทหารคนนั้นด้วยสายตาที่พร้อมจะตัดหัวได้ทุกเมื่อ"เกิดน้ำท่วม มีโรคระบาดร้ายแรงในหมู่บ้านแถบชายแดนเหนือของหนานเจียงขอรับ! ทหารลาดตระเวนของเราติดโรคไปสามคนแล้วขอรับ! อีกสิบคนยังปลอดภัย... แต่ไม่รู้ว่าจะมีอาการเมื่อใดขอรับ

ฉันปฏิเสธทันควันโดยไม่ต้องคิด สิ่งเดียวที่ฉันต้องการคือกลับไปในโลกที่ฉันรู้จัก กลับไปสร้างสะพานของฉันให้เสร็จ"เจ้าคิดให้ดี... ร่างเดิมของเจ้าไม่มีแล้ว! ถึงกลับไปก็ไม่สามารถอยู่ได้! วาระการมีชีวิตอยู่ในโลกก่อนของเจ้าสิ้นสุดแล้ว! แต่ถ้าเจ้าทำภาระกิจที่ข้ามอบให้สำเร็จ... ข้าจะส่งเจ้ากลับไป! โอเคมั้ย?"มู๋มู่ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ส่งตาวิ๊บวั๊บ ราวกับกำลังยื่นข้อเสนอที่ไม่อาจปฏิเสธได้"ถ้าไม่ทำ... เจ้าก็อยู่โลกนี้ไปเลยละกัน! หรือไม่ก็กลับไปล่องลอยเหมือนผีไร้ญาติในโลกของเจ้า!"ฉันนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ... ร่างเดิมของฉันในโลกเก่าไม่มีแล้วเหรอ?นี่ฉันไม่ได้มาแต่วิญญาณแต่วาร์ปมาทั้งตัวจริงๆ เหรอ?หรือนี่คือการทะลุมิติมาอยู่ในโลกอื่นอย่างที่เคยอ่านในนิยายจริงๆ สินะ!ไม่ใช่ความฝัน ไม่ใช่เป็นไข้จนเพ้อ ไม่ใช่ประสาทหลอนแล้ว... !ถ้าทำภารกิจสำเร็จจะได้กลับไปงั้นเหรอ? แต่ถ้าได้กลับไปในโลกนั้นจริงๆ ได้ก็ดีสิ!"อย่าคิดนาน! ข้าหยุดเวลาได้ระยะสั้นๆ เท่านั้น! ท่านอ๋องคนนั้นกำลังโกรธจัด ถ้าเวลาเดินต่อเมื่อไหร่... เจ้าตายแน่!" มู๋มู่เร่งเร้า ทำสีหน้าจริงจังขึ้นกว่าเดิม"ได้! ได้ก็ได้! แต่ก่อนอื่นปล่อยฉันก่อนได้มั้ย!

เสียงแหลมเล็กเหมือนเสียงเด็กดังขึ้นข้างหู ราวกับมันเป็นเสียงกระซิบจากความว่างเปล่า...หรือเป็นเสียงที่แทรกเข้ามาในหัวของฉันกันแน่?มันไม่ใช่เสียงของผู้ชายหน้าหล่อคนนั้นไม่ใช่เสียงของชายร่างใหญ่ หรือแม้แต่หญิงดุดันคนนั้นแต่มันเป็นเสียงที่... คุ้นเคยอย่างประหลาด"แน่สิคะ! ขอแค่รอดตายไปก่อน!"ฉันรีบตอบออกไปทันทีด้วยเสียงที่แหบพร่าและรีบร้อนอยากเอาชีวิตรอดไม่ได้คิดไตร่ตรองอะไรเลย เพราะสถานการณ์ตอนนี้มันบีบคั้นเกินกว่าจะมานั่งพิจารณาหาเหตุผลอะไรทั้งนั้น"เอ๊ะ... เดี๋ยวนะ เสียงใคร?"ฉันขมวดคิ้วสงสัยหลังจากตกปากรับคำไปแล้วพยายามกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างไม่เข้าใจ ความกลัว ความสับสนทำให้ฉันประมวลผลช้าลงหลายส่วนเงียบ... ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ มีเพียงความเงียบวังเวงจนน่าขนลุก"ออกมานะ! อย่างมาล้อเล่นกับคนกำลังจะตาย! มันบาปนะ! ฉันสาปแช่งนะ! สาปแช่งจริงๆ นะ..."ฉันเริ่มพูดรัวๆ ด้วยความหงุดหงิดระคนหวาดระแวง ไม่ใช่แค่กลัวตาย แต่ยังกลัวโดนผีหลอกอีก! ก็ดูบรรยากาศในคุกแห่งนี้สิ ถ้าไม่มีคนเคยตุยคงบ้าแล้วเงียบ... ความเงียบยังคงเป็นคำตอบ"ถ้าไม่ออกมานะ ขอให้ท้องเสีย! ไม่มีคนรัก! สูญเสียอำนาจ! วาสนาหดหาย

ตอนแรก ฉันคิดว่าตัวเองฝัน ฝันว่าเจออุบัติเหตุแล้วสลบไปพอตื่นขึ้นมาก็ควรอยู่บ้าน หรืออย่างน้อยก็ในสำนักงานที่คุ้นเคยแต่ความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วร่าง มันชัดเจนเกินกว่าจะหลอกตัวเองได้‘ไม่ใช่ฝัน…’‘ฉันโดนจับมาทรมานจริง ๆ’“เจ้าจะไม่ตอบก็ได้”เสียงดุดันทำให้ฉันตื่นจากภวังค์ และยิ่งตอกย้ำว่ามันไม่ใช่ความฝันชายร่างใหญ่ยังคงสอบสวนฉันไม่เลิก เขาหยิบเหล็กที่ถูกเผาจนแดงเดินตรงมาที่ฉัน ประกายสีส้มแดงสะท้อนแสงไฟฉันรับรู้ได้ถึงไอร้อนที่แผ่ออกมา มันทำให้ฉันกลัวจนลมหายใจติดขัด“ข้ามีวิธีง้างปากเจ้าได้อีกนับร้อย”เขาเล็งเหล็กร้อนมาที่ใบหน้าฉัน“ดะ.. เดี๋ยวก่อน!!”“ไม่นะ! ไม่!”ฉันร้องเสียงดัง ก็ฉันกลัวนี่ มันเจ็บนะนั่นคนพวกนี้เป็นบ้าอะไรกัน จับคนมาทรมานตามใจชอบ ไม่กลัวกฎหมายแล้วหรือไงฉันกลัวจนฉี่จะราดแล้ว แม่จ๋า พ่อจ๋า ช่วยด้วย!น้ำตาฉันไหลเป็นน้ำก๊อก“ฉัน..ไม่มีใครส่งฉันมาทั้งนั้นแหละ!”“แค่หลงทางมา!”“ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลย!”กลัวก็กลัว น้ำมูกน้ำตาก็ไหลไม่หยุด‘โลกบ้าอะไรกัน!’‘จับคนมาทรมานแบบนี้!’‘ไม่มีกฎหมาย ไม่มีสิทธิมนุษยชนเลยหรือไง!’จริงด้วย! คนพวกนี้แปลกๆ สมองประมวลผลอัตโนมัติด้วยความเร