LOGINซ่งจื่อเซวียนทำความเคารพต่อหน้าศพพ่อของเซี่ยอวี่ถิงเสร็จ ก็ลุกขึ้นยืนและเดินออกจากห้องพิธีโดยไม่ได้พูดกล่าวอะไร
เมื่อเห็นซ่งจื่อเซวียนก้าวออกมา ป้าเซี่ยหลานจัดแจงเดินมาเชิญชวนให้เขาอยู่ร่วมทานอาหารก่อน
“พ่อหนุ่มอยู่ทานอาหารก่อนสิ เดินทางมาตั้งไกล เดินทางกลับกว่าจะถึงคงหิว”
“ไม่เป็นไรค่ะป้า คุณชายซ่งงานยุ่งคงต้องรีบกลับ ใช่ไหมคะ?”
เซี่ยอวี่ถิงพูดปฏิเสธแทนซ่งจื่อเซวียน แฝงความนัยว่าอยากให้เขารีบกลับ ผู้ถูกไล่รู้ทันคำพูดที่เธอสื่อปรายตามองเธอ ก่อนเดินไปนั่งเก้าอี้ตัวที่อยู่ใกล้ที่สุด
เซี่ยอวี่ถิงมองหน้าของเขา ภายใต้ใบหน้านิ่งขรึมนั้นเธอกลับสัมผัสได้ว่าแววตาของเขาเย้ยหยันเธออยู่ในที ‘ฉันชนะเธออีกแล้ว’
“แค่ชากับของว่างก็พอ”
ซ่งจื่อเซวียนพูดเสียงเรียบ
“อี้ชวนไปยกชากับขนมมาเร็ว”
“ครับ” เซี่ยอี้ชวน รับคำสั่งของป้าเซี่ยหลาน หันหลังเดินกลับเข้าไปเตรียมชากับขนมมารับรอง
ป้าเซี่ยหลานลากเก้าอี้มานั่งตรงข้ามกับซ่งจื่อเซวียน เธอยื่นมือมากุมมือของเซี่ยอวี่ถิงที่ยืนอยู่ ข้าง ๆ
“คุณชาย ถิงถิงของเราเป็นเด็กดี คุณเป็นเจ้านายของเธอ ป้าฝากดูแลเธอด้วย”
“ป้าคะ” เซี่ยอวี่ถิงที่ยืนอยู่ หันมาห้ามปรามป้าของเธอ
“ถิงถิงเป็นเด็กน่าสงสาร แม่เสียตั้งแต่เล็ก ต้องช่วยที่บ้านทำงานมาตลอด แต่เธอก็ไม่เคยทิ้งการเรียน จนป่านนี้ก็ยังไม่เคยมีแฟนสักคน”
“ป้าคะ เรื่องไม่เป็นเรื่องอย่าพูดเลยค่ะ” เธอพูดปราบผู้เป็นป้าเสียงเข้มขึ้น
“จ้ะ ๆ” ป้าเซี่ยหลานลุกขึ้น
“หนูอยู่คุยกับเจ้านายไปเถอะ ป้าไปดูแลแขกให้เอง”
พูดจบก็กดตัวเธอนั่งลงที่เก้าอี้ ป้าตบบ่าเธอแล้วหันไปทางซ่งจื่อเซวียน
“ยังไงป้าก็ฝากคุณชายช่วยดูแลถิงถิงของป้าด้วยนะคะ”
จังหวะเดียวกันนั้น เซี่ยอี้ชวนนำชาและขนมออกมาให้
“คุณชายซ่งชากับขนม เชิญครับ” เซี่ยอี้ชวนวางถาดที่ยกมาลงบนโต๊ะ
จางฮุ่ยหมิง พยักหน้ารับแล้วรินชาส่งให้ผู้เป็นเจ้านาย
ซ่งจื่อเซวียนยกแก้วชาขึ้นจิบ คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เมื่อรสชาติชาได้สัมผัสปลายลิ้น
เซี่ยอวี่ถิงเห็นอากัปกิริยาคนตรงหน้า เธอไม่อาจคาดเดาได้ว่าเพราะเหตุใด คิ้วของเขาถึงขมวดเข้าหากันเช่นนั้น
ซ่งจื่อเซวียนวางแก้วชาลงก่อนยกมือทำสัญญาณ จางฮุ่ยหมิงถอยหลังแล้วผงกหัวน้อมรับ แล้วเดินเข้าไปหาเซี่ยอี้ชวน
“คุณเซี่ย เชิญมากับผมครับ” เซี่ยอี้ชวนมองหน้าน้องสาวก่อนหันไปมองซ่งจื่อเซวียน เขากังวลแต่ไม่สามารถทำอะไรได้ ได้แต่เดินตามจางฮุ่ยหมิงออกไปด้านนอก
“ต้องคอยจับตากันขนาดนี้เลยเหรอ” ซ่งจื่อเซวียนเมื่อได้ยินที่เธอพูด คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ปรายตามองเธอด้วยสีหน้าที่คาดเดาอารมณ์ไม่ถูก
“แล้วแต่เธอจะคิด”
เขายังคงพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“ฉันไม่หนีหรอกน่า”
“หึ ถึงเธออยากหนี ก็หนีไม่พ้นอยู่ดี”
เซี่ยอวี่ถิงรู้สึกฉุนที่ซ่งจื่อเซวียนพูดตอบเธอแบบนั้น คำพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบสีหน้านิ่ง แต่ยังคงแผ่รังสีการข่มขู่ออกมาจนเธอรับรู้ได้
เธอทำหน้าบึ้งตึงไม่สบอารมณ์ ก่อนจะขอตัวออกไปจากตรงนี้
“ถ้าคุณชายซ่งไม่มีธุระอะไร ฉันขอตัว”
“นั่งลง” เธอทำเมินหันหลังเดินออกมา ซ่งจื่อเซวียนขว้าข้อมือของเธอ ก่อนพูดแกมบังคับ
“ทำตามที่ฉันบอก”
แม้เซี่ยอวี่ถิงจะไม่เห็นสีหน้าของเขา แต่แค่น้ำเสียงของเขาก็ทำให้เธอเสียวสันหลังวาบเธอสะบัดข้อมือของเขาออกแล้วหันกลับมานั่งตามเดิม
ชั่วครู่ จางฮุ่ยหมิงก็เดินกลับเข้ามาพร้อมเซี่ยอี้ชวน และชายอีกคนที่มาพร้อมกันกับพวกเขา เซี่ยอวี่ถิงเห็นชายคนนี้ตอนที่พวกเขามาถึง จากการคาดเดาคงเป็นหนึ่งในลูกน้องของซ่งจื่อเซวียน
“คุณชายครับ ผมแจ้งให้คุณเซี่ยทราบแล้วครับ” จางฮุ่ยหมิงเข้ามารายงาน ซ่งจื่อเซวียนพยักหน้ารับ
จางฮุ่ยหมิงหันมาพูดกับเซี่ยอวี่ถิง “คุณเซี่ย นี่คือจินเฉินเป็นบอดี้การ์ดของคุณชายซ่งครับ”
“คะ” เซี่ยอวี่ถิงตอบรับด้วยความสงสัย
“จากนี้ไปจินเฉินจะมาดูแลคุณ ระหว่างที่รอให้คุณจัดการธุระส่วนตัวเสร็จครับ”
“สวัสดีครับ” ชายที่ชื่อจินเฉิน กล่าวทักทายเธอ
เธอหันไปทางซ่งจื่อเซวียน ท่าทีเอาเรื่อง เธอสูดลมหายใจเข้าเพื่อสงบสติอารมณ์ ก่อนจะถามซ่งจื่อเซวียนที่ยังนั่งนิ่งทำตัวไม่รู้ร้อนรู้หนาว
“ต้องส่งคนมาคอยจับตาฉันเลยเหรอ” เธอถามเสียงแข็ง
“ฉันไม่ใช่ทาสของนายนะ”
ซ่งจื่อเซวียนยังคงนิ่ง
“นายนี่มัน”
“ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ...” จางฮุ่ยหมิงพยายามช่วยอธิบายเหตุผล แต่ซ่งจื่อเซวียนยกมือห้ามก่อนเขาจะทันพูดจบ
“ฉันทำอะไร รอบคอบเสมอ”
เขาลุกขึ้นเดินมาพูดกระซิบข้างหูของเธอ
“เหยื่อที่ฉันล่ามาได้ ฉันไม่โง่ปล่อยให้หนีไปได้หรอก”
“นาย” ด้วยความโกรธเซี่ยอวี่ถิงยกมือขึ้นโดยไม่ทันรู้ตัว ซ่งจื่อเซวียนคว้าข้อมือของเธอเอาไว้
“คนอื่นเริ่มมองแล้วนะ อยากให้พวกเขารู้เหรอว่าจริง ๆ แล้วฉันไม่ใช่เจ้านายของเธอ”
เซี่ยอวี่ถิงจำเป็นต้องกดข่มอารมณ์โกรธของตัวเองเอาไว้ ซ่งจื่อเซวียนปล่อยมือของเธอออก ก่อนจัดชุดสูทให้เข้าที่
ป้าเซี่ยหลานเดินเข้ามาสอบถาม เมื่อเห็นว่าเหตุการณ์เริ่มมีบางอย่างไม่ปกติ
“ถิงถิง มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า”
“อ่อ ไม่มีครับป้า” เซี่ยอี้ชวนรีบออกหน้ารับแทน
“นี่ คนของคุณชายซ่งจะมาช่วยเหลือเราจนกว่าพิธีจะเสร็จ ต้องให้ป้าช่วยเตรียมที่พักให้ด้วยครับ”
เซี่ยอี้ชวนรีบเปลี่ยนเรื่อง
“อ่อ ได้จ้ะ”
“คุณชายของเราจะกลับแล้วครับ ขอตัวครับ” จางฮุ่ยหมิงกล่าวลา ก่อนโค้งคำนับให้กับป้าเซี่ยหลาน ซ่งจื่อเซวียนไม่พูดอะไรเดินออกไป
เซี่ยอวี่ถิงได้แต่กำชายกระโปรงเอาไว้แน่น ขณะที่ยืนมองร่างสูงโปร่งกำลังเดินออกไป
ในรถที่กำลังแล่น จางฮุ่ยหมิงลอบมองผู้เป็นเจ้านายผ่านกระจกมองหลัง เขาตัดสินใจถามขึ้น
“ทำไมคุณชายไม่บอกเหตุผลกับคุณเซี่ยละครับ ปล่อยให้เธอเข้าใจผิดจะดีเหรอครับ”
“ไม่จำเป็น”
ซ่งจื่อเซวียนตอบ ในขณะที่สายตายังคงอ่านเอกสารสำคัญในมือ
“เรื่องที่ให้เตรียม ไปถึงไหนแล้ว”
“ข้อมูลที่เตรียม หลักฐานต่าง ๆ พร้อมหมดแล้วครับ”
“ได้ เตรียมดำเนินแผนขั้นต่อไปได้”
จางฮุ่ยหมิงลอบมองเจ้านายอีกครั้ง อุตส่าห์ส่งจินเฉินที่เป็นบอดี้การ์ดฝีมือดีไปคุ้มครองเซี่ยอวี่ถิง เพื่อป้องกันอันตรายในระหว่างที่เธอยังไม่ได้เข้ามาอยู่ในความดูแลอย่างใกล้ชิด ดูท่าแล้วเธอคงสำคัญต่อความรู้สึกของเจ้านายเขาไม่น้อย เพียงแต่ผู้เป็นเจ้านายของเขาจะรู้สึกถึงจิตใจของตัวเองหรือเปล่าก็เท่านั้น ดูท่าสัญญาหนี้สามสิบวันนี้อาจสั้นเกินไป จนเจ้านายของเขาคาดไม่ถึง
จางฮุ่ยหมิงกระตุกยิ้มมุมปาก เขารับใช้ซ่งจื่อเซวียนมาหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นว่าเจ้านายของเขามีความใส่ใจพิเศษให้ผู้หญิงคนหนึ่ง เขาควรฝึกเรียกเธอว่านายหญิงไว้ไหมเนี่ย
“หึ หึ”
“ขำอะไร”
“อ่อ เผลอคิดเรื่องน่าสนุกนิดหน่อย ขอโทษครับ”
ซ่งจื่อเซวียนเลิกใส่ใจเขากลับไปอ่านเอกสารที่เขารวบรวมมาให้ต่อ จางฮุ่ยหมิงลอบอมยิ้ม ก่อนเดินหน้าเร่งฝีเท้าเหยียบคันเร่งเพื่อไปยังจุดหมายให้ทันเวลา
หลังตัวเอกของงานยอมเป่าเทียน ทำเอาทุกคนหายใจโล่ง ป้าหวังขอตัวนำเค้กไปตัดแบ่ง จางฮุ่ยหมิงเดินนำซ่งจื่อเซวียนและเซี่ยอวี่ถิงมานั่งรอ พร้อมสั่งให้บาร์เทนเดอร์เสิร์ฟเครื่องดื่ม“ใครเป็นคนคิดแผนการนี้” ซ่งจื่อเซวียนถามเมื่อแยกตัวออกมานั่งกับเซี่ยอวี่ถิงตามลำพัง เซี่ยอวี่ถิงได้แต่ยิ้มเจื่อน “ฉันคิดเอง ก็ป้าหวังบอกกว่าวันนี้เป็นวันเกิดคุณ แล้วคุณก็ลืมวันเกิดตัวเองทุกปีคิดว่าปีนี้ก็คงเหมือนกัน” “แล้ว”“ฉันก็เลยปรึกษาทุกคนช่วยกันคิดแผนการ ผู้ช่วยจินช่วยออกไปซื้อเค้ก ผู้ช่วยจางมาติดต่อเหมาดาดฟ้า พวกมู่ซีกับซือเหยาเตี๊ยมคิวไฟกับดนตรี และฉันก็ทำหน้าที่พาคุณมาที่นี่ไง” เซี่ยอวี่ถิงสาธยายแผนการที่ตะเตรียมอย่างกระทันหันแต่ก็ออกมาสำเร็จลุล่วง“อ่อ แล้วฉันก็มีหน้าที่จ่ายเงินด้วย ใช้บัตรที่คุณให้มาแต่อย่าไปนับรวมกับยอดหนี้นะ อันนี้ฉันทำให้คุณคุณได้ผลประโยชน์”“แล้วถ้าฉันไม่ยอมขึ้นมาด้วยล่ะ”“ไม่ได้คิดเผื่อไว้น่ะ” เซี่ยอวี่ถิงทำท่าครุ่นคิด “ก็อาจจะตามทุกคนลงมาให้คุณเป่าเค้กที่หน้าห้อง ถ้าคุณไม่ยอมออกมาอีกฉันก็คงเปิดประตูให้พวกเขาเอาเค้กไปให้คุณในห้องน่ะ”“แสดงว่าเธอจะนอนห้องเดียวกับฉันคืนนี้”“ก็ผู้ช
หลี่จื้อเจี๋ยแอบเฝ้าสังเกตท่าทีของซ่งจื่อเซวียนอยู่ตลอด ดูท่าเขาคงสันนิษฐานไม่ผิด ซ่งจื่อเซวียนที่ว่าเย็นชาไม่เคยจริงจังกับผู้หญิงคนไหน คงหวั่นไหวปักใจกับสาวน้อยคนนี้เสียแล้ว “ว่าแต่คุณเซี่ยตรวจสอบบัญชีของตระกูลซ่ถึงไหนแล้ว” หลี่จื้อเจี๋ยดึงเข้าเรื่องงานเพราะเกรงว่าซ่งจื่อเซวียนจะวางแผนจัดการเขาซะก่อน“อ่อ ใกล้เสร็จแล้ว”“พบความผิดปกติอะไรบ้างไหม” “มีรายการโอนออกที่ผิดปกติไปยังบัญชีภายนอกที่น่าสงสัยสี่ถึงห้าบัญชี อีกอย่างดูเหมือนตัวเลขรายได้อาจไม่เป็นความจริง”“ต้องใช้เวลาตรวจสอบจนเสร็จกี่วัน”“คืนนี้ก็เสร็จแล้วค่ะ ฉันเตรียมส่วนที่ยังไม่เสร็จมาด้วย”หลี่จื้อเจี๋ยเลิกเอียงคอมองเซี่ยอวี่ถิงอย่างยิ้ม ๆ ท่าทางกระตือรือร้นของเธอก็มีเสน่ห์ชวนมอง แตกต่างจากผู้หญิงทั่วไปมากจริง ๆ “ดูท่าคุณชายซ่งจะได้ผู้ช่วยมือดีซะแล้ว” หลี่จื้อเจี๋ยหันไปพูดกับซ่งจื่อเซวียน แต่เจ้าตัวไม่ตอบรับอะไรเป็นพิเศษหลี่จื้อเจี๋ยหยิบเอกสารออกมา เนื่องจากมาในฐานะคุณชายหลี่จอมเสเพลเพื่อพบกับซ่งหยุนเซินจึงไม่ได้พาลูกน้องมาด้วย “พวกเราสืบไปถึงเบื้องหลังของซ่งหยุนเซินแล้ว เป็นนักการเมืองที่คุณชายซ่งเกี่ยวข้องด้วย”“หมายค
เซี่ยอวี่ถิงรีบผละออกจากอ้อมอกของชายแปลกหน้า เธอเดินกะเผลกเล็กน้อย ชายคนนั้นจะเข้ามาช่วยประคองเธออีก เซี่ยอวี่ถิงเบี่ยงตัวหลบแต่ชายคนนั้นยังตามมาช่วยประคองเธอจนได้ซ่งจื่อเซวียนเดินมาจนเกือบถึงพวกเธอ ชายคนนั้นถึงได้เห็นสายตาเลือดเย็นของซ่งจื่อเซวียน“คุณชายซ่ง ไม่นึกว่าจะได้เจอกันอีก”ชายแปลกหน้ากล่าวทักทายซ่งจื่อเซวียน แต่เจ้าตัวไม่ตอบยังคงมองมือหนาที่กุมไหล่ของเซี่ยอวี่ถิงอยู่ซ่งหยุนเซินยืนกอดอกยักคิ้วมองเรื่องน่าสนุก “เฮ้ พี่สะใภ้เป็นอะไรมากหรือเปล่า ให้คนแปลกหน้าถูกเนื้อต้องตัวแบบนี้เดี๋ยวพี่ชายก็เป็นห่วงแย่” ซ่งหยุนเซินทำทีพูดจาเป็นห่วงแต่ตั้งใจดึงเอาเซี่ยอวี่ถิงเข้าไปเกี่ยวเพื่อให้เกิดเรื่องปลายบาน เธอรู้ทันความคิดของเขาจึงรีบขอตัวออกจากสถานการณ์นี้“ฉันขอตัว” ซือเหยาเห็นท่าไม่ดีรีบมาประคองเซี่ยอวี่ถิงแยกไปเข้าห้องน้ำอาการของเซี่ยอวี่ถิงดีขึ้นจนเกือบหายสนิท พอได้ขยับร่างกายมากขึ้นอาการเหน็บชาก็เริ่มคลายตัวลง เธอออกจากห้องน้ำมายืนล้างมือ ซือเหยาเข้ามาพูดกันเธอหน้าตาไม่สู้ดี“ดูหน้าคุณชายสิคะ แทบจะฆ่าคนได้อยู่แล้ว”เซี่ยอวี่ถิงถอนหายใจสีหน้าแบ่งรับแบ่งสู้ เธอไม่อยากไปอยู่ในความอ
“ตื่นแล้วเหรอ” เสียงทุ้มต่ำปลุกเซี่ยอวี่ถิงตื่น เธอมองโดยรอบเห็นซ่งจื่อเซวียนนั่งอยู่โซฟาบนโต๊ะมีขวดไวน์และแก้วเปล่าวางอยู่ ดูเหมือนเขาจะนั่งดื่มไวน์ตรงนั้นทั้งคืนโดยที่เธอหลับอยู่บนเตียงในห้องของเขา“คุณยังไม่ได้นอนเหรอ” “ช่างเถอะ” “เดี๋ยวฉันไปเอาน้ำแกงแก้เมามาให้ คุณห้ามปฏิเสธ” ซ่งจื่อเซวียนพยักหน้า เซี่ยอวี่ถิงรีบลุกจากที่นอนลงไปเตรียมน้ำแกงในครัว“ป้าหวังเราต้องเตรียมน้ำแกงแก้เมาให้คุณชายซ่งค่ะ”“ป้าช่วยนะคะ” “เดี๋ยวฉันเตรียมวัตถุดิบลงต้ม แล้วฝากป้าหวังดูต่อนะคะ”เมื่อจัดแจงใส่วัตถุดิบน้ำแกงลงหม้อเสร็จ เซี่ยอวี่ถิงขึ้นห้องมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เมื่อลงมาป้าหวังก็เคี่ยวน้ำแกงหอมได้ที่ เซี่ยอวี่ถิงตักใส่ถ้วยแล้วยกไปให้ซ่งจื่อเซวียน เธอเคาะประตูแล้วเปิดเข้าไปในห้อง ดูเหมือนเขากำลังอาบน้ำ เธอวางถ้วยน้ำแกงลงบนโต๊ะแล้วออกจากห้อง ซ่งจื่อเซวียนออกมาจากห้องน้ำเห็นถ้วยน้ำแกงแก้เมาบนโต๊ะ มองหาตัวคนต้มน้ำแกงไม่เห็นก่อนยกถ้วยน้ำแกงขึ้นดื่ม ซ่งจื่อเซวียนเปิดประตูห้องทำงานเจอเซี่ยอวี่ถิงนั่งประจำที่ลงมือตรวจเอกสารบัญชีตั้งแต่เช้า“ใกล้เสร็จแล้ว คุณรอก่อนได้ไหม” เซี่ยอวี่ถิงเงยหน้ามองคนที่เ
“อีกอย่างช่วงนี้เธอไม่ต้องไปเรียน ฉันจะให้ผู้ช่วยลาเรียนกับอธิการบดีให้” “แต่…” เซี่ยอวี่ถิงนึกเสียดายเพราะอีกไม่กี่อาทิตย์ก็จะถึงช่วงปลายเทอมแล้ว แต่ก็ต้องหยุดปากไว้เมื่อเห็นสายตาคมกริบของใบหน้าหล่อเหลาสั่งให้เธอเลิกโต้เถียง“ระวังไว้ดีกว่าครับ เพราะเราไม่รู้ว่าคุณชายรองซ่งคิดจะทำอะไร”จินเฉินเปิดปากอธิบายแทนเจ้านาย เซี่ยอวี่ถิงเข้าใจในเหตุผลแต่ก็อยากอธิบายเหตุผลของเธอด้วย“ฉันเข้าใจเหตุผล แต่อีกไม่เท่าไหร่ฉันก็จะเรียนจบแล้วถ้าขาดเรียนช่วงนี้…”“จางฮุ่ยหมิง นายไปแจ้งว่าเธอจะเรียนที่บ้าน หากมีการสอบหรืองานอะไรให้ส่งมาที่นี่”“ครับ”“ไม่ต้องห่วงเธอไม่เสียการเรียนแน่”เซี่ยอวี่ถิงพยักหน้า ถ้าซ่งจื่อเซวียนออกหน้าให้อธิการบดีคงไม่กล้าถอนสถานะนักศึกษาของเธอแน่ เธอนั่งลงแล้วเริ่มตรวจสอบเอกสารบัญชีที่เธอได้รับมอบหมายซ่งจื่อเซวียนเหลือบมองเซี่ยอวี่ถิงที่ก้มหน้าก้มตาตรวจสอบเอกสารบัญชีอย่างตั้งอกตั้งใจ ใบหน้าจริงจังของเธอดึงดูดความสนใจจนเขาไม่มีสมาธิอ่านรายงานในมือโทรศัพท์ของเซี่ยอวี่ถิงดังขึ้น เธอพลิกหน้าจอขึ้นมาดูเมื่อเห็นรายชื่อของผู้ที่โทรมาเธอก็รีบตัดสายและคว่ำหน้าจอลง สายเรียกเข้าดังข
“พี่พูดอะไรน่ะ”“ถิงถิงอย่าปิดบังพี่รอยที่แก้มของเธอ” เซี่ยอี้ชวนเอื้อมมือมาจับแก้มน้องสาว เซี่ยอวี่ถิงผละออกแล้วยกมือกุมแก้มเพื่อบังรอยแดง“อ้อ ฉันไม่ระวังล้มเองน่ะ” เซี่ยอวี่ถิงไม่อยากเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้พี่ชายฟังเพราะกลัวพี่ชายจะกังวล ยังไงซ่งจื่อเซวียนก็ช่วยจัดการให้เธอแล้ว“นั่นมันรอยมือชัด ๆ พี่ดูไม่ผิดแน่”“เอาเถอะพี่ ยังไงก็ไม่ใช่คุณชายซ่งทำร้ายฉันแน่ ๆ”เซี่ยอี้ชวนจะอ้าปากแย้ง เซี่ยอวี่ถิงรีบยื่นขนมมาให้“พี่ทานสิ อร่อยนะ”เซี่ยอี้ชวนรู้นิสัยของน้องสาวดี หนักหนาขนาดไหนก็เลือกจะแบกไว้คนเดียว ซักไซ้ไปก็เปล่าประโยชน์เธอจะหาเรื่องอื่นมาบ่ายเบี่ยงอีกอยู่ดี “แล้วพี่เป็นยังไงบ้าง”“ทำงานประจำแล้วล่ะ พอมีเงินได้ใช้จ่าย แต่ …” เซี่ยอี้ชวนถอนหายใจ เพราะยังไงก็ไม่สามารถมีเงินมากพอมาไถ่ตัวน้องสาวออกไปได้ก่อนกำหนดเซี่ยอวี่ถิงเข้าใจพี่ชายดี เธอส่งยิ้มแล้วแลกเปลี่ยนสิ่งดี ๆ ที่เธอได้เจอในระหว่างที่อยู่ที่นี่ให้พี่ชายฟัง“ฉันได้ไปมหาลัยด้วยนะคุณชายซ่งอนุญาต ไม่อย่างนั้นคงต้องได้เรียนซ้ำอีกเทอมแน่ ๆ”สองพี่น้องพูดคุยสัพเพเหระจนเวลาล่วงเลย“คุณเซี่ยคะ พี่ชายคุณจะอยู่ทานข้าวกลางวันด้วยไหมค







