Novels by ใครไม่โอส้มโอ

วันนี้มันวันดวงตกหรือยังไงเสี่ยตงได้แต่คิดในใจ ปั้นหน้าบอกปัดอย่างสุภาพ “โซนวีไอพี ต้องผ่านการตรวจประวัติและทำบัตรผ่านก่อนถึงจะเข้าไปได้ครับ วันนี้ผมไม่สามารถให้คุณชายหลี่เข้าไปได้จริง ๆ”เสี่ยตง เดินเข้ามาใกล้คุณชายหลี่ แล้วยื่นข้อเสนอเพิ่มเติมให้เขาสงบลงก่อนแล้วค่อยหาทางจัดการทีหลัง“เชิญคุณชายหลี่ไปพักดื่มเครื่องดื่มก่อนครับ เดี๋ยวเราค่อยคุยเรื่องนี้กันทีหลัง” “พนันได้เลยว่าคนอย่างนาย เข้าไปในนั้นไม่ได้หรอก”“คุณชายซ่ง ให้เกียรติกันด้วย” “ทำไมไม่ลองใช้การพนันที่นายชอบมาเสี่ยงดูล่ะ ว่าอย่างนายจะได้เขาไปข้างในนั้นหรือเปล่า” ซ่งจื่อเซวียนท้าทาย“เสี่ยตงมาเดิมพันกับฉัน ถ้าฉันชนะนายต้องให้ฉันเข้าไป ถ้าฉันแพ้ฉันจะเลิกสนใจโซนบ้านั่น” เสี่ยตงยังคงลังเลมีโอกาสที่จะออกหัวหรือก้อยได้เท่า ๆ กัน “ฉันยกนาฬิกานี้ให้ด้วยเลย” เสี่ยตงมองมายังนาฬิกาข้อมือที่คุณชายหลี่สวมใส่อยู่ นี่มันรุ่นลิมิเต็ดที่วางจำหน่ายเพียงไม่กี่สิบเรือนในโลกมูลค่าของมันทำตาของเสี่ยตงลุกวาว “เดิมพันอะไรดีครับ” เขาพลั้งปากพูดออกไปทั้ง ๆ ที่สายตายังคงจ้องนาฬิกาข้อมือนั้นตาเป็นมัน “หมุนรูเล็ตต์แค่แดง กับ ดำ ออกสีที่ใครเลือก

[เยี่ยเซ่อ ไนต์คลับ แอนด์ เลานจ์]“มาๆ ไม่รวยไม่เลิก” เสียงอื้ออึงภายในโซนคาสิโนของที่นี่ครึกครื้นเป็นปกติทุกวัน นักเสี่ยงดวงมากหน้าหลายตาเเวะเวียนกันมาอยู่เสมอ ลูกค้าที่นี่มีทั้งระดับทั่วไป ไปจนถึงระดับวีไอพี เหล่าลูกค้าประจำมักคุ้นหน้าคุ้นตากันดี ลูกค้ารายใหม่ต้องผ่านการซักประวัติและแบ่งระดับตามยอดเงินในบัญชี ซ่งจื่อเซวียนพร้อมจางฮุ่ยหมิงเดินทางมายังคลับแห่งนี้ เขานั่งดื่มในห้องส่วนตัว ไม่นานนักเสี่ยตงก็รีบเสนอหน้าเข้ามาทักทาย“คุณชายซ่งครับ มีอะไรให้รับใช้บอกผมได้เลยครับ”“ได้ยินว่าโซนวีไอพีต้องทำประวัติและวางเงินประกัน”จางฮุ่ยหมิงถามขึ้น“สำหรับคุณชายซ่งเราจะให้เป็นกรณีพิเศษ” เสี่ยตงหัวเราะเบา ๆ อย่างมีเลทนัย“นังผู้หญิงนั่น คุณชายซ่งเบื่อแล้วสินะครับ”ซ่งจื่อเซวียนช้อนสายตาขึ้นมอง สายตานั้นเหมือนกำลังสั่งสอนให้เสี่ยตงรู้ว่าไม่สมควรก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของซ่งจื่อเซวียนคนนี้“ไม่ใช่เรื่องของคุณ” จางฮุ่ยหมิงออกปากแทนผู้เป็นเจ้านาย“ครับ” เสี่ยตงผงกหัวรับ“คุณชายจะให้ผมนำทางไปเลยไหมครับ”ซ่งจื่อเซวียนลุกขึ้นแทนการตอบ เสี่ยตงยิ้มรับผายมือพร้อมเดินนำออกไปทั้งสามคนเดินลงมายังชั้นใต

เช้าวันรุ่งขึ้น เซี่ยอวี่ถิงตื่นเพราะเสียงนาฬิกาปลุกที่เธอตั้งไว้เพื่อเตรียมตัวลงไปทานข้าวเช้า เมื่อวานป้าหวังบอกเธอว่าซ่งจื่อเซวียนจะมีตารางเวลาตายตัวในกิจวัตรตอนเช้าก่อนออกไปทำงาน เธอบิดขี้เกียจอยู่บนเตียงสองสามครั้งก่อนยันตัวลุกขึ้นจากเตียงช้า ๆ ดูเหมือนว่าเมื่อคืนซ่งจื่อเซวียนจะไม่ได้มาวุ่นวายพยายามเข้าห้องของเธอ ด้วยความระแวงว่าเขาจะเข้ามาเหมือนอย่างคืนก่อนกว่าเธอจะข่มตาหลับลงได้ ก็ดึกดื่นค่อนคืนไปแล้วหลังจัดการธุระให้ตัวเองสดชื่น เธอก็ลงมาที่ห้องรับประทานอาหาร ซ่งจื่อเซวียนนั่งอยู่พร้อมในตำแหน่งเดิม เซี่ยอวี่ถิงนั่งลง แล้วปรายตามองไปที่เขาเธออยากจะพูดเรื่องไปเรียนที่มหาวิทยาลัย แต่ไม่รู้จะเริ่มบทสนทนายังไงเลยได้แต่ดูเชิงเขาไปก่อน ระหว่างที่ดื่มกาแฟและอ่านข่าวเช่นทุกครั้ง ซ่งจื่อเซวียนสังเกตเห็นว่าเซี่ยอวี่ถิงลอบมองเขา เหมือนมีเรื่องต้องการพูดกับเขา แต่ไม่เอ่ยปากสักที เมื่อดื่มกาแฟเสร็จ ซ่งจื่อเซวียนดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือ ยังมีเวลาเหลือ เขาวางเเก้วกาแฟลง เอามือทั้งสองข้างประสานกันที่หน้าขาแล้วเอ่ยขึ้น“อยากพูดอะไรก็ว่ามา”เซี่ยอวี่ถิงวางช้อนในมือลง แล้วเงยหน้ามองมาทางร่างสูงโ

เซี่ยอวี่ถิงออกมาข้างนอกห้องลองเสื้อเห็นจางฮุ่ยหมิงจัดการชำระเสื้อผ้าทั้งหมดที่ซ่งจื่อเซวียนคัดเลือกให้เธอ เธอสังเกตได้ว่าพนักงานหญิงในร้านมองเธอด้วยสายตาแฝงนัยยะ พนักงานคนหนึ่งกระทุ้งไหล่เพื่อนที่อยู่ด้านข้างแล้วหันไปหัวเราะคิกคักใส่กัน เซี่ยอวี่ถิงทำเป็นไม่สนใจสายตาของพนักงานพวกนั้น เธอเดินออกมาพยายามไม่แสดงพิรุธอะไร “ทางเราจะจัดการส่งไปที่บ้านคุณชายซ่งให้เรียบร้อยภายในสองชั่วโมงค่ะ” จางฮุ่ยหมิงพยักหน้า ซ่งจื่อเซวียนลุกขึ้นหลังจางฮุ่ยหมิงเดินไปรายงานว่าจัดการเรียบร้อยแล้ว จางฮุ่ยหมิงหันมาผายมือเชิญเซี่ยอวี่ถิงเดินออกไป“คุณเชี่ยเชิญครับ” ซ่งจื่อเซวียนหันมองมาทางเธอ สายตาเลื่อนจากหน้าลงมองที่เนินอกของเธอ “ชุดชั้นในก็ต้องเปลี่ยนด้วย” เซี่ยอวี่ถิงอายแทบแทรกแผ่นดินหนี เขาสามารถพูดเรื่องนี้เสียงเรียบ สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ราวไม่มีอะไรน่าขายหน้า จางฮุ่ยหมิงเดินนำไปยังร้านชุดชั้นในสตรี เซี่ยอวี่ถิงจำยอมเดินตามเข้าร้านไป พนักงานหญิงทั้งสองคนออกมาต้อนรับอย่างแข็งขัน เซี่ยอวี่ถิงกำลังจะเดินตามพนักงานทั้งสองคนไป ระหว่างนั้นจินเฉินเดินรีบร้อนเข้ามารายงานเรื่องบางอย่างให้ซ่งจื่อเซวียนทรา

พนักงานในร้านเดินเข้ามาพาเธอไปแนะนำชุดต่าง ๆ ภายในร้าน ชุดสวยมากมายที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ถูกแขวนอยู่ตรงหน้า“นี่คือคอลเลกชันล่าสุดของทางร้านค่ะ เหมาะสำหรับใส่ได้ทุกโอกาส”เซี่ยอวี่ถิงหยิบชุดขึ้นมาดู การออกแบบ เนื้ออผ้า การตัดเย็บ ดีเทลต่าง ๆ ล้วนไม่มีที่ติ เธอพลิกป้ายราคาออกมาดู ถึงกับสะดุ้ง ราคาชุดตัวนี้แค่ตัวเดียว เธอต้องทำงานพิเศษกี่เดือนถึงจะซื้อได้แต่ซ่งจื่อเซวียนเป็นคนบอกให้เธอมาซื้อ ก็ต้องจ่ายให้เธอสิ คอยดูเถอะเธอจะถลุงเงินเขาเยอะ ๆ ไปเลย ถ้ารำคาญเขาคงไล่เธอไปก่อนหมดสัญญา เซี่ยอวี่ถิงหันกลับไปมองซ่งจื่อเซวียนที่ยังคงนั่งหน้าบึ้งตึง ก่อนหันกลับมาชี้ชุดไปอย่างสุ่ม ๆ “ขอชุดนี้ ชุดนี้ ชุดนี้ ชุดตรงนั้นด้วย ที่แขวนบนหุ่นด้วย อ่อ บนราวนั้น” เธอชี้นิ้วสั่ง พนักงานสองสามคนช่วยเข้ามารุมหยิบชุดที่เธอชี้ส่ง ๆ ไปอย่างนั้นเพื่อความเเน่ใจ เธอหันกลับไปมองเขาอีกครั้ง แต่เขายังคงนั่งนิ่งมองมาที่เธอ ความนิ่งของเขาทำให้เธอรู้สึกหวาดหวั่น ตอนนี้ยิ่งผีเข้าผีออกคาดเดาไม่ได้ ถ้าเกิดเขาไม่จ่ายขึ้นมาหรือจ่ายแล้วเอาไปรวมกับยอดหนี้ มีหวังเธอคงได้ซวยแน่“ขอเอาไปลองก่อนนะคะ” เธอตัดสินใจบอกพนักงานไปแบบ

“ถิงถิง” เสียงตะโกนเรียกเธอดังขึ้นจากด้านหลัง เธอหันกลับไป เมื่อเห็นต้นเสียงใบหน้าเธอฉายรอยยิ้ม เซี่ยอวี่ถิง หันกลับมาเจอร่างสูงที่คุ้นเคย จ้าวมู่เจ๋อเพื่อนร่วมชั้นตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย ซึ่งตอนนี้สอบติดมหาวิทยาลัยเดียวกันกับเธอ จ้าวมู่เจ๋อใส่ชุดพนักงานส่งอาหารยืนส่งยิ้มโบกมือทักทายอยู่ไม่ไกล เธอส่งยิ้มตอบ จังหวะที่กำลังจะก้าวเท้าออกไปทักทาย ก็นึกขึ้นมาได้“ผู้ช่วยจิน ฉันขอไปทักทายเพื่อนหน่อยนะคะ”จินเฉินก้มดูนาฬิกาข้อมือ ยังพอมีเวลาและจางฮุ่ยหมิงรายงานว่ากำลังพาเจ้านายเดินทางมาที่นี่ จึงอนุญาตให้เซี่ยอวี่ถิงเข้าไปทักทายเพื่อนได้เซี่ยอวี่ถิงกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปหาจ้าวมู่เจ๋อ พร้อมทั้งโบกมือทักทายอย่างยิ้มแย้ม เธอเองก็ไม่นึกว่าจะได้มาเจอเพื่อนในสถานที่แบบนี้“เป็นเธอจริงด้วย” “อาเจ๋อ นายมาทำอะไรที่นี่”“ฉันมาส่งอาหารน่ะ กำลังจะกลับ แล้วเธอล่ะ”“มาทำธุระนิดหน่อย”“คนนั้นใครเหรอ” จ้าวมู่เจ๋อถามและชะโมกมองไปยังจินเฉินที่ยืนรออยู่ด้านหลัง“ไม่มีอะไร ว่าแต่นายทำงานเสริมเพิ่มเหรอ งานที่เท่าไหร่เเล้วเนี่ย”เซี่ยอวี่ถิงรีบบอกปัดแล้วเปลี่ยนเรื่องคุยเพราะไม่อยากอธิบายความเป็นมาเป็นไปทั้งหมด แล