Novels by ใครไม่โอส้มโอ

เซี่ยอวี่ถิงยืนมองตัวในกระจก ก่อนตัดสินใจหยิบชุดที่ซ่งจื่อเซวียนซื้อให้ใส่ไปมหาวิทยาลัยวันนี้ แม้จะอึดอัดใจที่ต้องหาทางแก้ตัวเรื่องที่มาของชุดพวกนี้กับเพื่อน ๆ แต่หากเธอดึงดันไม่ทำตามใจซ่งจื่อเซวียน ก็ไม่รู้ว่าเขาจะพาลไปลงกับมู่ซีและซือเหยาอย่างไรวันนี้เธอตื่นเช้ากว่าปกติจัดการแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนเดินไปเคาะประตูห้องของซ่งจื่อเซวียนเพื่อจัดเตรียมชุดใส่ไปทำงานตามที่เขาสั่ง คนภายในห้องไม่ตอบรับ เธอถือวิสาสะเปิดประตูออก เป็นเช่นเดิมที่เจ้าของห้องตื่นมารอเธออยู่ก่อนแล้ว ซ่งจื่อเซวียนจ้องมองเธอโดยไม่ได้เอ่ยปากอะไร “ฉันมาจัดชุดให้” เซี่ยอวี่ถิงพูดเสียงเรียบและเดินไปเตรียมชุดให้เขา บรรยากาศรอบตัวทั้งสองคนยังคงชวนให้อึดอัดใจ เซี่ยอวี่ถิงคิดว่าหากปล่อยให้เป็นแบบนี้ไปเรื่อย ๆ เขาอาจทนไม่ไหวให้เธอออกจากบ้านนี้เร็วกว่ากำหนด ถึงจะคิดอย่างนั้นแต่เธอกลับไม่ชอบความอึดอัด ที่เหมือนมีมวลเมฆเทา ๆ ก่อตัวระหว่างเธอกับเขาเซี่ยอวี่ถิงเดินออกมาจากห้องแต่งตัว จังหวะเดียวกับที่ซ่งจื่อเซวียนออกมาจากห้องน้ำหลังจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ สายตาของเขาปกติก็ดำสนิทไร้ความรู้สึก แต่เมื่อสบตากับเขาในสภาวะแบบนี้ ยิ่

จินเฉินเปลี่ยนมาขับรถแทนจางฮุ่ยหมิงที่กลับไปพักผ่อนหลังติดตามไปบ้านตระกูลซ่งทั้งคืน จินเฉินเปลี่ยนเป็นรถตู้เพื่อสามารถไปพร้อมกันได้ทั้งหมดซ่งจื่อเซวียนเปลี่ยนเป็นชุดลำลองที่ไม่คุ้นตาปกติเขาจะอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตพร้อมสูทในมาดผู้บริหารตลอดเวลา เขาเดินออกมาพร้อมกุญแจรถในมือ ซ่งจื่อเซวียนสั่งให้จินเฉินนำรถสปอตออกมา เขาขึ้นรถโดยใช้สายตาออกคำสั่ง เซี่ยอวี่ถิงเข้าใจดีจึงเปิดประตูรถเข้าไปนั่งข้างที่นั่งคนขับ ส่วนสองสาวขึ้นรถคันเดียวไปกับจินเฉินระหว่างทางซ่งจื่อเซวียนเปิดหลังคารถออก ลมแรงปะทะเข้าหน้าจนเธอต้องเบี่ยงตัวหลบ ซ่งจื่อเซวียนใส่แว่นตากันแดดบังแสงและลม เซี่ยอวี่ถิงจำต้องรวบผมไว้ในมือแล้วหลับตา ระหว่างทางทั้งสองยังคงมีมวลโทสะคุกรุ่นทั้งคู่ต่างไม่พูดจากันตลอดทางเซี่ยอวี่ถิงมาถึงตลาดต้นไม้เธอเดินดูพร้อมซือเหยาและมู่ซีที่คอยช่วยเดินกางร่มให้ ซ่งจื่อเซวียนเดินตามอยู่ด้านหลังทิ้งระยะห่างออกไปหกถึงเจ็ดก้าว ด้วยความหล่อเหลาของเขาเรียกความสนใจของคนที่ผ่านมาพบเจอ แม่ค้าต้นไม้แทบไม่เป็นอันค้าขาย ลูกค้าสาว ๆ แทบทิ้งกระถางต้นไม้ในมือแล้วเดินทางหลังหนุ่มหล่อคนนี้แทนปกติซ่งจื่อเซวียนจะไม่ออกสื่อ

หญิงชรายืนชะเง้อมองหน้าประตูบ้านมาครู่หนึ่งแล้ว ในใจนึกเป็นห่วงที่ทั้งสองคนพากันออกไปข้างนอกทั้งคืนไม่กลับมาจึงออกมารอตั้งแต่เช้าตรู่ รถคันคุ้นเคยแล่นพ้นประตูบ้านเข้ามา ใบหน้าของหญิงชราเปื้อนรอยยิ้ม ก่อนสาวเท้าลงบันไดมารอรับผู้มาถึง รถจอดสนิทจางฮุ่ยหมิงรีบลงจากรถมาเปิดประตูให้เจ้านายและอ้อมมาเปิดประตูรถอีกฝั่ง เซี่ยอวี่ถิงส่งยิ้มให้ป้าหวังที่มายืนรอรับ เธอสวมชุดราตรีชุดเดิมมือข้างหนึ่งถือกระเป๋าถือ อีกข้างหิ้วรองเท้าส้นสูงลงมาจากรถป้าหวังยื่นมือมารับของจากเธอ“คุณชาย คุณเซี่ย เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมกลับมาสภาพแบบนี้”“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่ฝนตกหนักเราเลยค้างกันที่นั่น เพราะไม่ได้เตรียมตัวไปค้างเลยเป็นสภาพแบบนี้”“ถ้าอย่างนั้นคุณชาย คุณเซี่ยรีบไปอาบน้ำให้สดชื่นแล้วลงมาทานข้าวเช้าเถอะค่ะ” หญิงชรารีบช่วยประคองชายกระโปรงชุดราตรีของหญิงสาวให้เดินขึ้นบันไดได้ถนัด“นี่ป้าหวังใส่ใจคุณเซี่ยมากกว่าคุณชายตั้งแต่เมื่อไหร่” จางฮุ่ยหมิงหยอกเย้าที่เห็นป้าหวังรีบจัดแจงดูแลคุณเซี่ย มากกว่าคุณชายซ่งผู้เป็นเจ้านายตัวจริงของเธอ“จางฮุ่ยหมิง” ซ่งจื่อเซวียนเรียกชื่อเต็มของลูกน้องเพื่อห้ามปราม จางฮุ่ยหม

คุณท่านซ่งเดินลงมาที่ห้องรับรองพร้อมพ่อบ้านเถา ในห้องมีลูกหลานนั่งรออย่างเป็นระเบียบ เมื่อเห็นคุณท่านซ่งเดินเข้ามาทุกคนในห้องลุกขึ้นทำความเคารพโดยพร้อมเพรียง สายตาของท่านผู้เฒ่ากวาดมองทั่วห้องก่อนหัวคิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากัน ผู้อาวุโสนั่งลงด้วยทีท่าเคร่งขรึม ทุกคนในห้องนั่งลงตามที่คุณท่านซ่งพยักหน้าอนุญาต พ่อบ้านเถายกน้ำชาให้คุณท่านซ่ง ผู้อาวุโสยกชาดื่มจนหมดแล้วส่งถ้วยชาเปล่าให้พ่อบ้านเถา“เจ้าจื่อเซวียนยังไม่ลงมาอีกเหรอ”คุณท่านซ่งเอ่ยปากถาม ทุกคนในห้องมองหน้ากัน “คุณชายใหญ่กับคุณเซี่ยเดินทางกลับไปตั้งแต่เช้าตรู่แล้วครับ”เสียงเคาะไม้เท้าดังขึ้น คุณท่านซ่งมีทีท่าไม่พอใจอย่างมาก ทุกคนในห้องไม่กล้าเอ่ยอะไรให้ห้องทำงานซ่งหยุนเซินกำลังกระฟัดกระเฟียดกับท่าทีเอาใจใส่ของผู้เป้นปู่ที่มีต่อซ่งจื่อเซวียน“ดูคุณปู่ทำสิ พอมันกลับมาเข้าหน่อยก็ไม่เห็นหัวพวกเราสักคน” “เบาเสียงหน่อย” ซ่งหยุนโจวปรามลูกชาย ก่อนนั่งลงที่โต๊ะทำงานเอนหลังพึงเบาะเก้าอี้พลางทำท่าครุ่นคิด“คงหวังพึ่งธุรกิจของตระกูลอย่างเดียวไม่ได้ เราต้องพึ่งตัวเองมากกว่านี้ โครงการเมืองใหม่ก็พลาดไปแล้ว แกหาทางเข้าไปแทรกเป็นคนในให้ไ

พ่อบ้านเถากลับมาพร้อมขวดไวน์ในมือสองสามขวด คนรับใช้จัดแก้วไวน์ให้ทุกคน พ่อบ้านเถารินไวน์ให้คุณท่านซ่งอันดับแรกแล้วรินให้คนอื่น ๆ ตามลำดับอาวุโสเมื่อคุณท่านซ่งยกแก้วไลน์ขึ้นจิบ ทุกคนก็จิบตาม“ไวน์ดี” ซ่งหยุนโจวพูดขึ้นซ่งจื่อเซวียนจิบเพียงเล็กน้อยแล้ววางแก้วไวน์ลงเซี่ยอวี่ถิงยกแก้วไวน์ขึ้นจิบเพียงเล็กน้อย เพราะเธอไม่เคยดื่มไวน์มาก่อน รสชาติบาดปากของมันทำเธอหน้าเเหย“ดูเหมือนมีคนเข้าไม่ถึงไวน์ชั้นดี ไม่รู้ว่าเคยกินบ้างหรือเปล่า”ซ่งหลิงหลินจงใจพูดแขวะท่าทางของเซี่ยอวี่ถิงเซี่ยอวี่ถิงไม่ได้สนใจ เธอกรอกตามองขึ้นไปข้างบนแวบนึง เธอวางแก้วไวน์ในมือลง“ห

“พี่ชายอย่าล้อเล่น ผมจะรู้จักว่าที่พี่สะใภ้ดีกว่าพี่ได้ยังไง” ซ่งหยุนเซินทำทีบอกปัดเพื่อบ่ายเบี่ยง“นั่นสิ คนดีดีเขาไม่แอบสืบประวัติผู้หญิงของคนอื่นหรอก” ซ่งจื่อเซวียนตั้งใจตอกกลับ“ใช่ คนเลวเท่านั้นที่จะทำแบบนี้ คุณชายรองซ่งคงไม่ใช่คนพวกนั้นหรอกเนาะ” เซี่ยอวี่ถิงเลยตัดสินใจตอกฝาโลงย้ำลงไป ด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน เธออมยิ้มปากเป็นเส้นตรงก่อนหันไปเลิกคิ้วซ้ายให้กับซ่งจื่อเซวียน “เอาเถอะ บอกมาสักทีว่าเป็นลูกเต้าเหล่าใคร ตระกูลของเธอเชิดชูเกื้อหนุนตระกูลซ่งเราได้หรือเปล่า” หลินจินหัวพูดตัดบทแกมบังคับให้ตอบคำถาม“ฉันแซ่เซี่ย ถ้าถามว่าเป็นลูกเต้าเหล่าใครก็เป็นลูกของพ่อกับแม่ และฉันคิดว่าตระกูลซ่งคงไม่ตกอับถึงขนาดจำเป็นต้องให้ตระกูลอื่นเชิดชูเกื้อหนุนหรอกใช่ไหมคะ”“นี่เธอ” หน้าของหลินจินหัวแทบจะกลายเป็นสีเขียวคล้ำ จางฮุ่ยหมิงแอบกลั้นขำกับท่าทางแกล้งใสซื่อของเซี่ยอวี่ถิง “ไม่มีมารยาท” ซ่งหยุนโจวพูดเสียงดังขึ้นแต่ไม่กล้าตวาดเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้เป็นพ่อ“พอได้แล้ว จื่อเซวียนแกพาผู้หญิงมาที่บ้าน ก็ควรแนะนำให้เป็นเรื่องเป็นราว” คุณท่านซ่งพูดเพื่อหยุดสถานการณ์“ไม่จำเป็น ผมไม่ใช่คนของตระกูลซ่งแล้ว” “