29. ใครเป็นพ่อเด็ก?

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ใครเป็นพ่อเด็ก?

--------------------------------------------------------------------------

สาวท้องแก่ถูกจับขึ้นรถพามาถึงที่บ้านพัก ตลอดทางที่นั่งมาบนรถฤทธิ์ของเธอเริ่มอ่อนลงเรื่อย ๆ เพราะเวียนหัวจะอ้วกตลอดทาง ซึ่งมันน่าแปลกที่ตั้งแต่เธอตั้งท้องมาเธอไม่เคยแพ้ท้องเลย จนกระทั่งตอนนี้ที่เริ่มมีอาการเหมือนคนแพ้ท้อง

“ฮึก อุบ แหวะ!”

“แสนดี!” หมอปืนเรียกเธอเสียงดังด้วยความตกใจที่เมื่อจอดรถสาวท้องแก่ก็อ้วกออกมาก๊อกใหญ่ แถมยังอ้วกใส่รถหรูของเขาอีกด้วย

“แหวะ!”

“ไหวหรือเปล่า?”

แสนดีกลัวว่าอีกคนจะว่าที่เธออ้วกใส่รถของเขา จนรีบพูดดักไว้ก่อน “หมอโทษหนูไม่ได้นะ หมอพาหนูขึ้นรถมาเอง”

“ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรเธอเลย” เขาพูดเสร็จก็หยิบทิชชูในรถเช็ดคราบอ้วกที่ปากให้เธอ “ลงจากรถไหวหรือเปล่า?”

“...”

“รอแป๊บนึงนะ” เมื่อเห็นว่าเธอเงียบไปไม่ได้ตอบกลับอะไร หมอปืนก็เดินลงจากรถและไปเปิดประตูอีกฝั่งที่แสนดีนั่งอยู่ เพื่อพาเธอออกมาจากรถและเข้าไปนั่งพักด้านในร้านที่เวลานี้ทุกอย่างเสร็จสมบูรณ์พร้อมเปิดบริการขายแล้ว ซึ่งจะเปิดทำการในอาทิตย์ที่จะถึงนี้

ภายในร้านอาหาร...

“นั่งก่อน จะอ้วกอีกไหม?”

“ฮึก” แสนดีรีบพยักหน้าตอบในตอนที่ทำท่าพะอืดพะอมเหมือนจะอาเจียนออกมาอีกรอบ

หมอปืนที่เห็นจึงรีบไปหยิบถังขยะและน้ำสะอาดมาเตรียมไว้ให้เธอล้างปาก ซึ่งทันทีที่ยื่นถังขยะให้แสนดี สาวท้องแก่ก็อาเจียนออกมาหมดก๊อก จนเธอเริ่มงอแงกับอาการที่เป็นอยู่ตอนนี้

“อยู่ๆ ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ อุบ แหวะ!”

“ไหวไหม?”

“อย่าเข้ามาใกล้หนูได้ไหมคะ มันเหม็นอ่ะ!” เธอดุเขาเสียงดัง

“เหม็นอ่ะไร ฉันอาบน้ำแล้วนะ” หมอปืนดึงเสื้อที่ตัวเองใส่ขึ้นมาดมเพื่อเช็คกลิ่นเหม็นที่เธอว่า แต่ก็ไม่ได้มีส่วนไหนที่เหม็นจนน่ารังเกียจหรือไม่น่าเข้าใกล้

“บอกว่าอย่าเข้ามาใกล้ไง”

หมอปืนยอมถอยออกมานั่งอยู่ห่าง ๆ เพราะสีหน้าและท่าทางของแสนดีที่อาเจียนออกมาจนเหมือนคนจะเป็นลม “ไกลพอหรือยัง?”

“...”

แสนดีไม่ได้พูดตอบอะไร เธอนั่งนิ่งอยู่แบบนั้นเพื่อให้อาการเวียนหัวที่เป็นดีขึ้น ก่อนจะก้มมองเสื้อผ้าของตัวเองที่เรอะอ้วกและพะอืดพะอมขึ้นอีกรอบ

“อุบ!”

“เปลี่ยนเสื้อผ้าไหม เดี๋ยวฉันไปหาเสื้อผ้ามาให้เปลี่ยน”

“หนูจะกลับบ้าน”

“ถ้าอยากกลับก็ตอบคำถามฉันมาก่อน ว่าพ่อเด็กเป็นใคร?” หมอปืนถามเข้าประเด็นที่เขาสงสัยอย่างไม่รอช้า เพราะถ้าหากไม่ใช่ตนก็จะได้ไม่ยื้อเธอให้เสียเวลา ซึ่งเขามั่นใจว่าน่าจะเป็นตัวเองถึงได้ยังยื้อเธอไว้แบบนี้

“ใครก็ได้ค่ะ ไม่ใช่หมอแล้วกัน”

“ไม่ใช่ฉันจริงเหรอ?” เท่าที่ผมจำได้ ตอนอยู่กับเธอผมไม่เคยป้องกันเลยสักครั้ง แถมปล่อยในเกือบทุกรอบ ถ้าไม่ใช่ผมแล้วจะเป็นใครเพราะในช่วงเจ็ดเดือนก่อนเธออยู่กับผมที่เพนท์เฮ้าส์

“ค่ะ ไม่ใช่” แสนดียังคงยืนยันในคำตอบของเธอ แม้ว่าจะดูออกว่าอีกคนไม่เชื่อในสิ่งที่เธอพูด แต่เธอก็ไม่คิดจะบอกความจริงกับเขา

“เธอบอกกับญ๋าว่าท้องเจ็ดเดือนกับไอหมอบ้า...ถ้าไม่ใช่ฉันแล้วมันจะเป็นใคร”

“...”

“ลูกฉันใช่ไหม?” หมอปืนถามย้ำอย่างมั่นใจ

“ไม่ใช่”

“แสนดี?”

“ก็บอกว่าไม่ใช่ไง” เธอขึ้นเสียงตอบกลับเขาทั้งน้ำตา ก่อนจะเบะปากร้องไห้ออกมาเพราะทนคำถามกดดันนั้นไม่ไหว “ฮือ จะถามทำไมนัก ก็บอกว่าไม่ใช่ไง ฮือ”

“เป็นแบบนี้แล้วยังจะให้ฉันเชื่ออยู่อีกเหรอว่าไม่ใช่”

หมอปืนลุกจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ และค่อยๆ เดินเข้าไปหาเธอ เพื่อต้องการฟังความจริงจากปากของแสนดี เพราะเขาเริ่มมั่นใจในคำตอบนั้นแล้ว

“ทำไมไม่บอกฉัน?”

“ฮือ”

“โกรธฉันเหรอ” เขาถามถึงเหตุผลของเธอที่เก็บเงียบเรื่องนี้ไว้คนเดียว

“ฮือ”

“โกรธที่ฉันไล่เธอกลับบ้านเหรอ?” เธอยังคงร้องไห้ไม่หยุด และไม่ได้ปริปากพูดความจริงอะไรกับเขาสักคำ แต่คำตอบทางร่างกายของเธอที่เป็นอยู่มันชัดเจนที่สุด

“ถ้าฉันเป็นพ่อเด็ก ฉันขอรับผิดชอบชีวิตของเขาได้หรือเปล่า อย่างน้อยก็ขอได้เจอหน้าเขา...”

หมอปืนพูดน้ำตาคลอ เพราะเวลานี้เขาเองก็โดดเดี่ยวเช่นกัน แต่เมื่อรู้ว่าตนมีอีกคนที่เป็นเลือดเนื้อเชื่อไขแล้วก็อยากที่จะมีโอกาสได้อยู่กับเขา และมองเขาเติบโตในฐานะคนเป็นพ่อ เขาจะได้ละทิ้งความโดดเดี่ยวที่เป็นอยู่นี้ไป

“ไม่ได้ค่ะ ฮึก หนูให้เขากับหมอไม่ได้”

“...”

“เขาเป็นลูกหนู เขาเกิดจากความรักของหนู แต่มันไม่ใช่กับหมอ...”

เธอยอมรับออกมาว่าเธอรักเขา และสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเขาไม่เคยมีความรู้สึกนี้กับเธอเลย เพราะตลอดที่อยู่ด้วยกัน เขามองเธอว่าเป็นตัวแทนของญะญ๋าและทำแบบนั้นเพราะคิดว่าเธอคือญ๋า ต่างออกไปจากเธอที่รู้อยู่แกใจว่าตัวเองคือใครและเขาเป็นใครแต่ก็ยังสารต่อความผิดพลาดนั้นจนก่อเกิดความรู้สึกดี ๆ ที่ไม่ควรเกิดขึ้น

“...”

“หมอทำแบบนั้นเพราะคิดว่าหนูเป็นญ๋า แต่หมอไม่เคยรู้สึกรักหนู ...อย่ามายุ่งกับหนูเลยนะคะ หนูไม่อยากทำสิ่งที่ผิดกับญ๋าไปมากกว่านี้แล้ว ฮือ~”

“ลูกในท้องของเธอเป็นลูกฉัน เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันจะไม่ยอมปล่อยเธอไปแน่”

“ฮึก เขาไม่ใช่ลูกหมอ...”

“แต่ฉันมั่นใจว่าเป็นลูกฉัน”

หมอปืนพูดบอกแสนดีสายตามุ่งมั่น เพราะไม่ว่าเธอจะปฏิเสธเขายังไง เขาก็ไม่มีทางยอมให้เธอพรากคนสำคัญที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของเขาไป ต่อให้ต้องขังเธอไว้ที่นี่ก็จะทำ

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~