28. วันซวย

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : วันซวย

--------------------------------------------------------------------------

ห้าเดือนต่อมา...

ตอนนี้เป็นช่วงที่แสนดีขอลางานยาวสามเดือน ซึ่งเธอก็ไม่ได้บอกเหตุผลที่จะลากับทางโรงพยาบาล และเรื่องที่เธอท้องก็ยังไม่มีใครรับรู้ เพราะขนาดท้องสาวเจ็ดเดือนที่ไม่ได้ใหญ่มาก และน้ำหนักของเธอก็ขึ้นมาแค่เจ็ดกิโลเท่านั้นจึงดูเหมือนว่าเธอแค่อวบขึ้น

อาจจะเพราะเธอชอบใส่เสื้อตัวใหญ่ๆ อยู่ตลอด แต่ถ้าได้จับหรือเห็นก็พอดูออกว่าเธอกำลังตั้งครรภ์อยู่ ส่วนทางบ้านของแสนดีก็ยังไม่มีใครได้เจอเธอตั้งแต่เธอย้ายออกไปอยู่คอนโด และรู้เพียงแค่ว่าเธอย้ายมาอยู่กับสาวแต่ก็ไม่มีใครรู้ว่าสาวคนไหน เพราะนั่นเป็นเพียงแค่การกุเรื่องขึ้นมาหลอกเท่านั้น

คอนโดของแสนดี...

เธอย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่เป็นเวลาสี่เดือนแล้ว และเมื่อวานก็เป็นวันที่เธอเริ่มลาหยุดวันแรก เพื่อที่จะมีเวลาให้สาวน้อยในท้องมากขึ้น

“แม่เก่งไหม เก็บเป็นความลับมาได้ตั้งเจ็ดเดือน”

แสนดีเอ่ยถามกับลูกสาวในท้องของเธอท่าทางอารมณ์ดี เพราะตั้งแต่เธอรู้ว่าตัวเองตั้งท้องชีวิตของเธอก็พบเจอแต่เรื่องดีๆ แทบจะไม่มีปัญหาหรือเรื่องหนักใจให้เธอต้องคิดมากเลย และทุกอย่างที่เธอวางแผนไว้ก็เป็นไปตามนั้นทุกอย่างจนเธอโล่งใจ กลายเป็นคุณแม่ตั้งครรภ์ที่มีความสุขที่สุด แม้เวลานี้จะไม่ได้มีคนเป็นพ่ออยู่ด้วยก็ตาม

“อุ๊ย”

สาวสวยสะดุ้งตกใจที่ลูกสาวของเธอถีบท้องตอบกลับ ในสิ่งที่เธอพูด ช่วงที่ผ่านมาแสนดีไม่รู้สึกเหงาเลย เพราะถึงแม้จะอยู่คนเดียวแต่เธอก็มีเพื่อนคุยเล่นตลอดทั้งวันทั้งคืน

เวลานี้ผมของแสนดียาวเลยบ่ามาเยอะแล้ว ซึ่งถ้ามองจากด้านหลังก็จำแทบไม่ได้ว่าเป็นเธอ เพราะปกติแล้วผมของเธอจะยาวเพียงแค่ปลายคางเท่านั้น แต่นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เธอไม่เข้าร้านตัดผมและปล่อยมันให้ยาวขนาดนี้

“รอแป๊บนึงนะคะ เดี๋ยวรถก็มาแล้ว”

สาวท้องแก่ที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาว สวมทับด้วยกระโปรงเอี๊ยมยีนส์ยาวคลุมหัวเข่า และสวมรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดตา กำลังยืนรอรถมารับเพื่อจะพาเธอไปยังที่หนึ่ง ที่เธอตั้งใจว่าจะไปให้ได้หากมีวันหยุด ซึ่งวันนี้ก็มาถึง...

“รอก่อนนะญะญ๋า กำลังจะไปหาแล้ว”

สุสานฝังศพที่เขาใหญ่ เวลาเก้าโมง...

“ญ๋า” แสนดีเรียกญะญ๋าน้ำเสียงสดใสพร้อมกับรอยยิ้ม เธอวางดอกลิลลี่สีขาวหนึ่งดอกที่ถืออยู่ในมือให้กับเพื่อนรัก เพราะจำได้ดีว่าเธอชอบมัน ความสวยหวานน่าถนุถนอมของดอกไม้ที่เธอชื่นชอบเหมือนกับเธอไม่มีผิด

“เฮ้อ ขอโทษนะที่ฉันเพิ่งจะว่างมาหา จริง ๆ ฉันควรจะมาหาแกให้บ่อยกว่านี้”

เธอพยายามเก็บกั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหล แต่เมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ได้มายืนอยู่ด้านหน้าหลุมศพของเพื่อนก็ไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้ เพราะในใจของเธอมีความรู้สึกมากมายเต็มไปหมด ทั้งคิดถึง ทั้งรู้สึกผิด

“ขอโทษที่ฉันทำผิดกับแกนะ ฮึก ทั้งที่รู้ว่าแกรักเขามาก ๆ แต่ฉันก็ยัง...” เธอไม่อาจพูดคำว่า ‘รักเขา’ ได้เต็มปาก เพราะละอายแก่ใจ

“คิดถึงแกจัง ถ้าตอนนี้เรายังอยู่ด้วยกัน ฉันคงจะทำทุกวิถีทาง เพื่อแย่งแกมาจากหมอปืน”

เธอนิ่งคิดแล้วก็เกิดเสียดายที่เธอไม่ได้บอกความรู้สึกของเธอให้ญะญ๋ารับรู้เร็วกว่านี้ เพราะเธออาจจะได้ญ๋ามาเป็นแฟนก่อนหมอปืน และทุกอย่างอาจไม่ต้องจบแบบนี้

“ฉันมีเรื่องจะบอกด้วยนะญ๋า แกกำลังจะเป็นป้าคนแล้ว ตอนนี้ในท้องของฉันมีเด็กผู้หญิงอายุเจ็ดเดือนอยู่ ส่วนพ่อของเขา...” แสนดีชั่งใจที่จะพูดถึงผู้ชายคนที่เธอไม่อยากนึกถึง

“ช่างเถอะ ฉันไม่อยากพูดถึงไอ้หมอบ้านั่น เอาเป็นว่าถ้าฉันคลอดเมื่อไหร่จะพาลูกมาเยี่ยมแกที่นี่บ่อย ๆ นะ”

“เธอท้องกับใคร?”

“..!” แสนดีนิ่งไปเมื่อหันกลับหลังมาแล้วเห็นว่าเจ้าของเสียงที่เอ่ยถามเธอนั้นคือหมอปืน

“เดี๋ยว”

ผมมองเห็นตั้งแต่อยู่ไกล ๆ แล้วว่ามีคนมาหาญ๋า แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร จนเมื่อเดินเข้ามาใกล้ถึงได้ยินเสียงและจำได้ว่าเจ้าของเสียงนั้นคือแสนดีจึงหยุดฟังอยู่เงียบ ๆ ซึ่งสิ่งที่ผมได้ยินเธอพูดบอกญะญ๋ามันทำให้ผมต้องหยุดเธอไว้ในตอนนี้

“ตอบคำถามฉันมา”

“หนูไม่ได้ท้อง ยังไม่ได้พูดเลยว่าท้อง หลบไปนะ”

เธอผลักร่างเขาที่ขวางทางอยู่ให้หลบ ส่วนคนมือไวก็รีบคว้าเอวเธอไว้เพื่อไม่ให้เธอเดินหนีไปทั้งที่ยังไม่ตอบคำถามของเขา แต่ทว่าเอวของเธอไม่ได้บางเหมือนกับตอนที่เคยจับ แถมยังใหญ่ผิดปกติอีกด้วย

“อย่ามาจับหนูนะ!”

แสนดีตะคอกเสียงดังใส่ชายร่างสูงที่มาแตะต้องตัวเธอ และส่วนตรงนั้นก็เป็นบริเวณที่เธอหวงมากที่สุดในร่างกายเวลานี้

เขาจับข้อมือของเธอไว้ไม่ปล่อย และถามไปอย่างสงสัยพร้อมกับใช้สายตาชี้ไปที่ท้องโตที่ถูกชุดเอี๊ยมคลุมปิดอยู่ “อะไร?”

“ปล่อยหนูนะ!”

“ฉันถามว่าอะไร?! ในท้องเธอ...”

“อย่ามายุ่งกับหนู ปล่อย!” เธอพยายามแกะมือของอีกคนออกแต่ก็ถูกเขาดึงมาใกล้และใช้มือลูบคลำบริเวณท้องป่องเพื่อตรวจเช็คบางอย่าง “อย่าจับนะ”

“ของฉันเหรอ?” เมื่อแน่ใจแล้วว่าเธอตั้งท้องอยู่จริง ๆ อย่างที่ได้ยินเธอพูด จึงเอ่ยถามต่อกับสิ่งที่สงสัย

“ไม่ใช่ ของหนูต่างหาก” เธอสะบัดมือเขาออกเต็มแรงและรีบวิ่งหนีไป แต่ทว่าคนขายาวแค่เร่งฝีเท้านิดหน่อยก็เดินตามเธอทัน

“มานี่”

หมอปืนคว้ามือสาวท้องแก่และลากเธอขึ้นรถคันหรูที่จอดอยู่ใกล้ ๆ เพื่อพาไปคุยถึงรายละเอียดที่เขาอยากรู้

“ปล่อยหนูนะ! ปล่อยสิ!”

บ้านหลังใหม่ของหมอปืนที่เขาใหญ่...

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~