LOGINShare
บทที่ 7
Last Updated:
2026-02-14 16:12:42"กูว่ามึงแพ้กูแล้วล่ะ"
"ยังไงวะ"
"มึงดูนั่น" สิ้นคำพูดของวัฏจักร เพื่อนที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่ก็หันไปมองตามสายตาแทบจะพร้อมกัน
"เฮ้ยนั่นผู้หญิงที่มึงสนใจนี่หว่า" ดูเหมือนว่าต้นข้าวจะตื่นเต้นกว่าเจ้าตัวเสียอีก
"คนนี้เหรอวะ" คิมหันต์ไม่ค่อยได้ตามข่าว และก็ไม่ค่อยสนใจเรื่องคนอื่นมากนัก แต่พอได้ยินว่าชาละวันหมายตาเธอคนนี้ก็คิดว่ามันตาถึงดีนะ
"ตกอับจนต้องมาเป็นพนักงานคลับเลยเหรอ" จักรวาลพูดเปรย
"เอาไงต่อดีวะ เรียกมานั่งด้วยเลยดีไหม" ต้นข้าวหันไปถามชาละวันที่ยังคงยกแก้วขึ้นมาดื่มแต่สายตาของเขายังคงจ้องมองไปที่เธอ
เธอยอมลำบากหาเงินตอนกลางคืน แต่ไม่ยอมรับข้อเสนอของเขางั้นเหรอ
"มานี่หน่อย" จักรวาลเรียกพนักงานที่กำลังเดินผ่านและพนักงานคนนี้ก็คือผู้ช่วยหัวหน้าที่พาเสน่หามารับแขกโต๊ะนั้น
"สวัสดีค่ะ"
"ไปตามพนักงานเสิร์ฟคนนั้นมารับงานโต๊ะนี้หน่อย"
พนักงานเลยหันไปมองว่าลูกค้าต้องการเรียกพนักงานเสริฟคนไหน พอหันไปก็เห็นว่าเป็นเด็กใหม่
"เอ่อคือว่าเดี๋ยวทางเราจะจัดพนักงานคนใหม่มานะคะ" เสี่ยคนนั้นก็ดูจะพึงพอใจในตัวเด็กมากถ้าแย่งมาตอนนี้มีหวังได้เป็นเรื่องแน่ และเสี่ยคนนั้นก็กระเป๋าหนักแถมมาเที่ยวที่นี่บ่อยๆ ด้วย เลยไม่อยากเสียลูกค้า
"ฉันต้องการผู้หญิงคนนั้น"
"คือ.."
"จะคืออะไรอีก ไม่รู้ใช่ไหมว่าพวกฉันเป็นใคร"
"รู้ค่ะ" กลุ่มนี้ก็ใจป้ำไม่ต่างกันหรอก แถมยังดูเหมือนว่าจะรู้จักเจ้าของสถานบันเทิงที่นี่ด้วย
อิงอรผู้ช่วยของหัวหน้าเลยไม่อยากจะทำให้ลูกค้าไม่พอใจเลยเดินกลับไป
"น้องมานี่หน่อย"
"คะ" เสน่หาที่ยืนรินเหล้าอยู่พอรินเสร็จก็ถอยออกมาคุยกับรองหัวหน้า
"โต๊ะนี้เดี๋ยวฉันจะให้พนักงานคนอื่นมาดูแล เธอไปดูแลโต๊ะนั้นหน่อย"
เสน่หามองตามสายตาพี่คนที่สั่งงานไปก็เห็นว่าเป็นกลุ่มวัยรุ่น ไฟในที่นี้สลัวมากแถมยังวิบวับถ้ามองไกลๆ ก็ไม่รู้หรอกว่าเป็นใคร
"มีอะไร" เสี่ยวิเชษฐ์เห็นสาวที่บริการตัวเองอยู่เมื่อครู่คุยกับพนักงานเก่าแล้วก็เดินออกไปเลย
"ขอโทษนะคะเสี่ย เดี๋ยวฉันจะจัดพนักงานคนใหม่มาดูแลให้ค่ะ"
"แบบนี้ก็ได้เหรอ ไปเรียกพนักงานคนนั้นกลับมา"
"เอ่อ..คือว่าน้องต้องไปรับแขกโต๊ะนั้นค่ะ"
"ฉันบอกให้ไปเรียกกลับมาไง!"
"เสี่ยคะทางเราต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ"
เสน่หาเดินมาใกล้ถึงได้รู้ว่าวัยรุ่นที่นั่งอยู่โต๊ะนี้เป็นใคร เท้าเรียวถึงกับชะงักอยู่กับที่ก้าวขาต่อไม่ออก
"ว่าไงคนสวย เข้ามาใกล้กว่านี้หน่อยสิ" คนที่พูดคือต้นข้าวที่ไปสืบข่าวมาให้เพื่อน จริงๆ ก็ไม่ใช่ฝีมือของต้นข้าวหรอกเป็นลุงที่สืบให้ เพราะเขามีลุงเป็นนักสืบเอกชน
"คุณลูกค้าต้องการอะไรเพิ่มไหมคะ" เธอพยายามจะไม่มองหน้าคนที่นั่งอยู่โต๊ะนี้ แต่ถึงแม้เธอจะไม่มองก็รับรู้ได้ว่าทุกคนเลยมั้งที่มองมาที่เธอ
"ที่นี่อบรมพนักงานยังไง รับออเดอร์ลูกค้าทำไมยืนไกลจัง"
เสน่หาเลยค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามา จังหวะที่เธอก้าวเข้ามาใกล้เสี่ยโต๊ะเดิมที่เธอทิ้งเพื่อมาดูแลโต๊ะนี้ก็ตามมากระชากตัวเธอพอดี
"โอ๊ย" ยังไม่ทันตั้งตัวร่างเล็กๆ ถึงกับกระเด็นตามแรงกระชากนั้น
ทั้งห้าหนุ่มที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่ลุกขึ้นแทบจะพร้อมกัน
"เด็กคนนี้เป็นของกู ถ้าพวกมึงอยากได้เด็กมาดูแลก็เลือกคนอื่น"
"ไม่ใช่แล้วมั้ง" วัฏจักรเดินเข้าไปใกล้แล้วกระชากคอเสี่ยคนนั้นส่วนจักรวาลก็นำตัวผู้หญิงออกมา แต่คนแบบเสี่ยวิเชษฐ์หรือจะยอม
ลูกค้าที่อยู่ใกล้ต่างก็เห็นแล้วว่าโต๊ะนี้กำลังมีเรื่องกัน เลยลุกออกจากโต๊ะของตัวเองก่อนกลัวว่าจะถูกลูกหลง
เสี่ยวิเชษฐ์เอื้อมมือไปจะกระชากตัวของเสน่หาเพราะเธอไม่ยอมให้กลุ่มเพื่อนของชาละวันคุ้มครอง
ตุ๊บ! แต่มือของวิเชษฐ์ยังไม่แตะถูกตัวเสน่หาเลยร่างก็กระเด็นชนเข้ากับโต๊ะด้านหลังก่อนเพราะถูกตีนของชาละวันเข้าอย่างจัง..
Latest chapter
บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 20//18+
บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 20🔞เดินผ่านมาทางหน้าคณะวิศวะก็เห็นนักศึกษากำลังทยอยกันออกมา บางคนก็นั่งจับกลุ่มคุยกันอยู่หน้าคณะ ส่วนมากมีแต่หนุ่มๆ ที่เรียนคณะนี้"คนสวย ทำไมวันนี้ถึงนึกอยากเดินผ่านทางนี้ล่ะครับ" ใครที่สวยเด่นในมหาวิทยาลัยไม่ว่าจะอยู่คณะไหนก็เป็นที่พูดถึงของหนุ่มๆ อยู่แล้ว ยิ่งเป็นเสน่หาแล้วด้วย ถ้าเธอลงประกวดดาวมหาวิทยาลัยแน่นอนว่าตำแหน่งนั้นต้องเป็นของเธอ แต่เสน่หาไม่สนใจเรื่องพวกนี้ทีแรกเสน่หาก็ไม่ได้คุยกับคนที่แซวเธอหรอกแต่พอมองดูรอบๆ แล้วไม่เห็นคนที่เธอต้องการพบเลยหันไปถาม"รุ่นพี่ชาละวันกลับหรือยังคะ""ว้าว ถามหารุ่นใหญ่เลยเหรอเนี่ย""ทำไมแกถึงถามหาพญาจระเข้วะ" งามพร้อมกระซิบถามเพื่อน"พวกพี่ก็ไม่ได้มองนะว่าไอ้ชามันออกไปหรือยัง ว่าแต่น้องอยากเปลี่ยนใจคุยกับพวกพี่ไหมล่ะ"เห็นว่าถามคนพวกนี้ไม่ได้เรื่องเสน่หาเลยเดินผ่านคณะนี้ไป พอเสน่หาเดินออกไปอันปันก็เดินเข้ามาถามกลุ่มเมื่อสักครู่ว่าแม่นั่นมาถามหาใครคนกลุ่มนั้นยังชั่งใจอยู่ว่าจะบอกความจริงไปดีไหม เพราะใครๆ ก็รู้ว่าอันปันเป็นอะไรกับชาละวัน แถมแม่นี่ก็ตามหาเรื่องผู้หญิงทุกคนที่เข้าใกล้ชาละวันซะด้วย"ฉันถามว่าผู้หญิงสอง
บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 19
บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 19"รุ่นพี่คณะเราก็ทำไม่ถูกนะ ฝ่ายชายยังไม่เปิดตัวเลยหาระรานคนอื่นไปทั่ว"นั่งทานข้าวตอนเที่ยงได้ยินรุ่นน้องพูดกันอยู่ด้านหลัง เสน่หาเลยหันกลับไปมอง ก็เห็นว่าเป็นรุ่นน้องผู้หญิงคนที่ถูกหาเรื่องเมื่อวานนี้"แกอย่าพูดเสียงดังสิเดี๋ยวงานก็เข้าฉันอีกหรอก""แบบนี้ฟ้องร้องได้เลยนะทำให้เธอเสียหาย เห็นไหมคนเขามองเธอกันใหญ่แล้ว""ช่างมันเถอะเดี๋ยวเขาก็ลืมกัน""ได้ยินว่าเมื่อวานถูกตบด้วยนะ" งามพร้อมกระซิบบอกเสน่หาที่หันไปมองกลุ่มนั้นอยู่"อะไรนะ? ตบรุ่นน้องเลยเหรอ??""ฉันก็ไม่แน่ใจว่าคนที่พูดได้เห็นกับตาไหม แต่ก็ไม่น่ารุนแรงขนาดนั้นต้องไปว่าให้ฝ่ายชายมากกว่าไหม"เย็นของวันนั้น.. เสน่หากลับมาที่คอนโดก็ไม่เห็นเขาอยู่ที่นี่ วันนี้ไม่แน่ใจว่าเขาไปเรียนไหม เธอเลยโทรไปหาเขาดูว่าเรื่องที่เธออยากขอคุยกับนักสืบเขาว่ายังไง และเธอก็ยังมีอีกเรื่องที่จะต้องคุยกับเขาด้วยเสียงโทรศัพท์ดังสองถึงสามทีปลายสายก็ตัดไป ..อยู่กับใครอีกล่ะเนี่ยถึงรับสายเราไม่ได้"ใครโทรมาวะทำไมมึงไม่รับสาย""จะถามทำไม""ไม่ถามก็ได้ครับเจ้าชายเย็นชา""แล้วนี่จะนัดออกมาทำไมนักหนา ก็รู้อยู่ว่ากูยังปวดหัว""รุ่นน้
บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 18//18+
บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 18🔞หน้ามหาวิทยาลัย.."จอดค่ะ""จอดทำไม""ฉันเห็นร้านลูกชิ้น นานๆ ป้าแกจะมาขายที" เห็นว่าเธอจะลงไปซื้อของชาละวันเลยจอดรถให้ แต่พอเสน่หาลงจากรถเธอก็บอกให้เขาเข้าไปก่อนเลยถึงแม้จะจอดรอก็คงจอดไม่ได้เพราะเส้นขาวแดงเขาห้ามจอด ชาละวันเลยต้องขับรถเข้าไปก่อน พอเขาเคลื่อนตัวรถออกไปเสน่หาก็มองไปรอบๆ ว่ามีใครเห็นตอนที่เธอลงจากรถของเขาไหม และนี่แหละคือเหตุผลที่เธอขอลงจากรถก่อน ถ้าเข้าไปจอดในลานจอดรถของมหาวิทยาลัยต้องมีคนเห็นแน่ว่าเธอนั่งรถมากับเขา ส่วนลูกชิ้นน่ะเหรอป้าแกมาขายทุกวันอยู่แล้ว"ขอลูกชิ้นสามไม้ค่ะ" ไหนๆ ก็เอามาเป็นข้ออ้างลงจากรถ เธอเลยเดินไปซื้อป้าหน่อยพอได้ลูกชิ้นเสน่หาก็เดินเข้ามาที่คณะ"แกไม่ชอบกินลูกชิ้นไม่ใช่เหรอ" งามพร้อมเห็นเสน่หาหิ้วถุงลูกชิ้นเข้ามาเลยถามดู"ฉันซื้อมาให้แกไง""ซื้อมาให้ฉัน? ขอบใจแกมากนะเพื่อน เรารีบขึ้นข้างบนเถอะ" ตอนที่เดินขึ้นไปงามพร้อมก็พยายามกินลูกชิ้นให้หมด เพราะในห้องเรียนไม่ให้เอาอาหารเข้าไปด้วยเที่ยงของวันนั้น.."พวกนั้นมีอะไรกัน" ลงมาจากคณะเห็นพี่ปี 3 กำลังมีเรื่องกับน้องปี 1"นั่นพี่คนที่เป็นแฟนของรุ่นพี่วิศวะไหม" ทีแรกเสน
บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 17//18+
บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 17🔞"ฮัดเช้ย" ตอนที่กำลังมองเขาอยู่เธอก็ได้จามออกมาจนคนที่กำลังจะเดินผ่านหันไปมอง"แก!" อยู่ดีๆ เพื่อนก็จามออกมาจนเป้าหมายหันมาใครจะไม่ตกใจล่ะ"ฮัดเช้ย" รู้สึกคัดจมูกมากจนกลั้นจามไม่ได้เธอเลยปล่อยออกมาอีกครั้ง คงเป็นเพราะโดนฝนเมื่อคืนนี้แน่เลย"ไปกันเถอะค่ะชา" อันปันเห็นชาละวันมองไปดูรุ่นน้องเลยไม่ชอบใจรีบดึงแขนของชาละวันให้ตามมา"ไปกันเถอะชา แหวะ!" งามพร้อมล้อเลียนก่อนจะหันไปถามเพื่อนว่าเป็นอะไรไม่สบายเหรอ"เมื่อคืนโดนฝนนิดหน่อยเราเข้าห้องเรียนกันเถอะ""อ้าวแล้วไม่ไปกินข้าวแล้วเหรอ""ไม่หิวแล้ว" เห็นเขาพาผู้หญิงคนนั้นเดินไปทางโรงอาหารไม่ตามไปดีกว่าวันนี้เสน่หารู้สึกเวียนหัวเลยไปขอยาที่ห้องพยาบาลมาทาน พอทานยาเข้าไปก็รู้สึกง่วงนอนแต่ก็ต้องบังคับตัวเองไม่ให้หลับ"เสน่ห์!" งามพร้อมหันมาเขย่าตัวเพื่อนเพราะถึงแม้เธอจะบังคับตัวเองยังไงก็สู้ความง่วงไม่ไหว"มีอะไรเหรองามพร้อม""เอ่ออาจารย์คะคือเพื่อนของงามไม่ค่อยสบายค่ะ""ไม่สบายแล้วทำไมไม่ไปขอยามาทาน""ไปขอมาแล้วค่ะ""รู้ว่าตัวเองไม่ไหวจะเข้าห้องเรียนทำไมให้มันดูไม่ดี""ขอโทษด้วยนะคะ" เขย่าตัวเพื่อนยังไงก็ไม่ตื่นจนใ
บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 16
บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 16ลงมาถึงข้างล่างก็ลืมเลยว่าตัวเองไม่ได้หยิบเอากระเป๋าออกมาด้วย ถ้าจะกลับเข้าไปเอาอีกเดี๋ยวขัดจังหวะเขา เสน่หาเลยมานั่งโซฟาที่ทางคอนโดจัดหาไว้ให้ โทรศัพท์มือถือก็อยู่ในกระเป๋าจะเลื่อนโทรศัพท์เล่นเพื่อฆ่าเวลาหน่อยก็ไม่มี ตอนนั่งรอเธอก็เอาแต่มองดูคนนั้นเดินผ่านทีคนนี้เดินผ่านทีจังหวะที่กำลังมองอะไรเพลินๆ อยู่ประตูลิฟต์ก็เปิด เสน่หามองไปพอดีเห็นว่าหนึ่งในคนที่ออกจากลิฟต์มามีชาละวันด้วย เธอกำลังมองหาที่หลบแต่ถ้าหลบก็คงไม่ทัน"......" เขาไม่เห็นเรานั่งอยู่ตรงนี้เหรอ จะเห็นได้ยังไงก็เขาไม่ได้มองมานี่ ..ถามเองและก็ต้องตอบเองพอชาละวันเดินออกไปแล้วเสน่หาถึงได้กลับมาชั้นบน"??" ตายห่าแล้วไม่ได้เอากุญแจห้องออกมาด้วย ประตูของห้องถ้าปิดมันจะล็อกอัตโนมัติ ทำยังไงดีของก็อยู่ในห้องหมดเลย ตามเขาลงไปตอนนี้ทันไหมเนี่ยยังไงก็ต้องเสี่ยงเผื่อว่าเขายังคงคุยโทรศัพท์อยู่ในรถ เสน่หารีบตรงมาที่ลิฟต์แล้วกดลงชั้นล่าง พอมองไปทั่วๆ ลานจอดรถก็ไม่เห็นรถเขาจอดอยู่แล้วโอ๊ยฉันจะบ้าตาย มองไปเห็นรถที่เขาให้เธอใช้ จอดอยู่ตรงนั้นแต่ก็ไม่มีปัญญาที่จะไปเปิดมันเพราะกุญแจอยู่ในกระเป๋าเขาจะกลับมาง่า
บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 15
บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 15"ตื่นแล้วเหรอ" ชาละวันที่อยู่ในชุดลำลองมีแค่กางเกงขายาวตัวเดียวโดยไม่ได้สวมเสื้อ ตอนที่เธอตื่นขึ้นมาก็เห็นเขายืนมองดูวิวบรรยากาศรอบนอกของคอนโดที่มีกำแพงเป็นกระจกรอบทิศทาง"ค่ะ" รู้สึกระบมไปทั้งตัวเลยแต่ก็ต้องกัดฟันลุกขึ้นมาให้ได้"สายๆ ฉันมีธุระ จะพาออกไปซื้อเสื้อผ้า""ค่ะ" โชคดีที่เขาไม่ได้หันมองมา ถ้างั้นเธอคงอายมากกว่านี้แน่และสภาพของเธอก็ดูไม่ได้เลย เสน่หาค่อยๆ พาร่างตัวเองเข้าห้องน้ำ ตอนก้าวเดินความเจ็บปวดที่ไม่เคยมีก็ปรากฏบนร่างกายขณะที่อาบน้ำอยู่ก็รู้สึกเจ็บแสบตรงที่ถูกเสียดสี รวมไปถึงช่วงต้นขาก็รู้สึกปวดร้าวไปทั้งต้นขาเลยพอทำความสะอาดร่างกายเสร็จเธอก็ออกมาจากห้องน้ำ และไม่ลืมที่จะบอกเขาว่าไม่มีเสื้อผ้าใส่ออกไปข้างนอกชาละวันเดินไปหยิบชุดของผู้หญิงส่งให้กับเธอ "คงใส่ได้นะ"เสน่หารับชุดนั้นมาก็รับรู้ได้เลยว่ามันคงเป็นชุดผู้หญิงที่มาค้างกับเขาที่นี่ เพราะมันมีร่องรอยการสวมใส่แล้ว ถึงแม้ว่าจะซักทำความสะอาด ผู้หญิงก็ดูออกแถมไม่ใช่ไซส์ของเธอด้วย และมันก็เป็นแบบที่เธอคิด เขาคงไม่เก็บความบริสุทธิ์ของตัวเองไว้ให้ผู้หญิงคนใดคนหนึ่งหรอก ผู้ชายต้องหาความสุข
You may also like
เฉิ่มนักรักซะเลย
นันทิกานต์48.6K viewsบทพิสูจน์รักวิศวะเพลย์บอย
อัญธิญาน์5.4K viewsMy Bad Boy วิศวะคลั่งรักเมียเด็ก
เอวาริณ ชาริณ9.8K viewsวิศวะเกียร์ร้ายกับดักรัก
ฮายอนนี่7.5K viewsคลั่งรักคุณนักแข่ง
เธียรนรา2.0K viewsหลงกลรัก ฉลามตัวร้าย
J.Jusmin3.3K viewsปะป๋าขาหนูไม่สก๊อย
เลดี้พิ้งค์389 viewsละลายหัวใจรุ่นพี่วิศวะมาดนิ่ง
SOEUR4.9K views
