บทที่ 7

"กูว่ามึงแพ้กูแล้วล่ะ"

"ยังไงวะ"

"มึงดูนั่น" สิ้นคำพูดของวัฏจักร เพื่อนที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่ก็หันไปมองตามสายตาแทบจะพร้อมกัน

"เฮ้ยนั่นผู้หญิงที่มึงสนใจนี่หว่า" ดูเหมือนว่าต้นข้าวจะตื่นเต้นกว่าเจ้าตัวเสียอีก

"คนนี้เหรอวะ" คิมหันต์ไม่ค่อยได้ตามข่าว และก็ไม่ค่อยสนใจเรื่องคนอื่นมากนัก แต่พอได้ยินว่าชาละวันหมายตาเธอคนนี้ก็คิดว่ามันตาถึงดีนะ

"ตกอับจนต้องมาเป็นพนักงานคลับเลยเหรอ" จักรวาลพูดเปรย

"เอาไงต่อดีวะ เรียกมานั่งด้วยเลยดีไหม" ต้นข้าวหันไปถามชาละวันที่ยังคงยกแก้วขึ้นมาดื่มแต่สายตาของเขายังคงจ้องมองไปที่เธอ

เธอยอมลำบากหาเงินตอนกลางคืน แต่ไม่ยอมรับข้อเสนอของเขางั้นเหรอ

"มานี่หน่อย" จักรวาลเรียกพนักงานที่กำลังเดินผ่านและพนักงานคนนี้ก็คือผู้ช่วยหัวหน้าที่พาเสน่หามารับแขกโต๊ะนั้น

"สวัสดีค่ะ"

"ไปตามพนักงานเสิร์ฟคนนั้นมารับงานโต๊ะนี้หน่อย"

พนักงานเลยหันไปมองว่าลูกค้าต้องการเรียกพนักงานเสริฟคนไหน พอหันไปก็เห็นว่าเป็นเด็กใหม่

"เอ่อคือว่าเดี๋ยวทางเราจะจัดพนักงานคนใหม่มานะคะ" เสี่ยคนนั้นก็ดูจะพึงพอใจในตัวเด็กมากถ้าแย่งมาตอนนี้มีหวังได้เป็นเรื่องแน่ และเสี่ยคนนั้นก็กระเป๋าหนักแถมมาเที่ยวที่นี่บ่อยๆ ด้วย เลยไม่อยากเสียลูกค้า

"ฉันต้องการผู้หญิงคนนั้น"

"คือ.."

"จะคืออะไรอีก ไม่รู้ใช่ไหมว่าพวกฉันเป็นใคร"

"รู้ค่ะ" กลุ่มนี้ก็ใจป้ำไม่ต่างกันหรอก แถมยังดูเหมือนว่าจะรู้จักเจ้าของสถานบันเทิงที่นี่ด้วย

อิงอรผู้ช่วยของหัวหน้าเลยไม่อยากจะทำให้ลูกค้าไม่พอใจเลยเดินกลับไป

"น้องมานี่หน่อย"

"คะ" เสน่หาที่ยืนรินเหล้าอยู่พอรินเสร็จก็ถอยออกมาคุยกับรองหัวหน้า

"โต๊ะนี้เดี๋ยวฉันจะให้พนักงานคนอื่นมาดูแล​ เธอไปดูแลโต๊ะนั้นหน่อย"

เสน่หามองตามสายตาพี่คนที่สั่งงานไปก็เห็นว่าเป็นกลุ่มวัยรุ่น ไฟในที่นี้สลัวมากแถมยังวิบวับถ้ามองไกลๆ ก็ไม่รู้หรอกว่าเป็นใคร

"มีอะไร" เสี่ยวิเชษฐ์เห็นสาวที่บริการตัวเองอยู่เมื่อครู่คุยกับพนักงานเก่าแล้วก็เดินออกไปเลย 

"ขอโทษนะคะเสี่ย เดี๋ยวฉันจะจัดพนักงานคนใหม่มาดูแลให้ค่ะ"

"แบบนี้ก็ได้เหรอ ไปเรียกพนักงานคนนั้นกลับมา"

"เอ่อ..คือว่าน้องต้องไปรับแขกโต๊ะนั้นค่ะ"

"ฉันบอกให้ไปเรียกกลับมาไง!"

"เสี่ยคะทางเราต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ"

เสน่หาเดินมาใกล้ถึงได้รู้ว่าวัยรุ่นที่นั่งอยู่โต๊ะนี้เป็นใคร เท้าเรียวถึงกับชะงักอยู่กับที่ก้าวขาต่อไม่ออก

"ว่าไงคนสวย เข้ามาใกล้กว่านี้หน่อยสิ" คนที่พูดคือต้นข้าวที่ไปสืบข่าวมาให้เพื่อน จริงๆ ก็ไม่ใช่ฝีมือของต้นข้าวหรอกเป็นลุงที่สืบให้ เพราะเขามีลุงเป็นนักสืบเอกชน

"คุณลูกค้าต้องการอะไรเพิ่มไหมคะ" เธอพยายามจะไม่มองหน้าคนที่นั่งอยู่โต๊ะนี้ แต่ถึงแม้เธอจะไม่มองก็รับรู้ได้ว่าทุกคนเลยมั้งที่มองมาที่เธอ

"ที่นี่อบรมพนักงานยังไง รับออเดอร์ลูกค้าทำไมยืนไกลจัง"

เสน่หาเลยค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามา จังหวะที่เธอก้าวเข้ามาใกล้เสี่ยโต๊ะเดิมที่เธอทิ้งเพื่อมาดูแลโต๊ะนี้ก็ตามมากระชากตัวเธอพอดี

"โอ๊ย" ยังไม่ทันตั้งตัวร่างเล็กๆ ถึงกับกระเด็นตามแรงกระชากนั้น

ทั้งห้าหนุ่มที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่ลุกขึ้นแทบจะพร้อมกัน

"เด็กคนนี้เป็นของกู ถ้าพวกมึงอยากได้เด็กมาดูแลก็เลือกคนอื่น"

"ไม่ใช่แล้วมั้ง" วัฏจักรเดินเข้าไปใกล้แล้วกระชากคอเสี่ยคนนั้นส่วนจักรวาลก็นำตัวผู้หญิงออกมา แต่คนแบบเสี่ยวิเชษฐ์หรือจะยอม

ลูกค้าที่อยู่ใกล้ต่างก็เห็นแล้วว่าโต๊ะนี้กำลังมีเรื่องกัน เลยลุกออกจากโต๊ะของตัวเองก่อนกลัวว่าจะถูกลูกหลง

เสี่ยวิเชษฐ์เอื้อมมือไปจะกระชากตัวของเสน่หาเพราะเธอไม่ยอมให้กลุ่มเพื่อนของชาละวันคุ้มครอง

ตุ๊บ! แต่มือของวิเชษฐ์ยังไม่แตะถูกตัวเสน่หาเลยร่างก็กระเด็นชนเข้ากับโต๊ะด้านหลังก่อนเพราะถูกตีนของชาละวันเข้าอย่างจัง..