บททั้งหมดของ บำเรอรักวิศวะร้าย: บทที่ 1 - บทที่ 10

"ฉันคงเรียนต่อไม่ได้แล้วล่ะ" คนที่พูดคำนี้ออกมาดวงตาเศร้าหมองมาก บ่งบอกให้คู่สนทนารับรู้ถึงอารมณ์ของเธอในเวลานี้"ใจเย็นก่อนสิเสน่หา เธอลองยื่นกู้ดูก่อนไหม" งามพร้อมคือกัลยาณมิตรที่ดีของเสน่หา ไม่ว่าเพื่อนจะพบเจออะไรงามพร้อมก็ไม่คิดจะทิ้งเพื่อนไว้ข้างหลังคนเดียว"อย่าลืมสิว่าบ้านฉันเป็นผู้ที่ล้มละลาย""ให้ฉันคุยกับคุณป๋าให้ไหม" คุณป๋าที่กล่าวถึงคือพ่อผู้ให้กำเนิด แต่งามพร้อมเป็นลูกนอกสมรส"เธอยังคบฉันเป็นเพื่อนฉันก็ขอบคุณมากแล้ว ฉันไม่อยากให้เธอต้องลำบากใจไปด้วยอีกคน" เสน่หารู้ว่าปัญหาครอบครัวของเพื่อนก็ไม่ได้เบากว่าตัวเองเลย"แล้วจะทำยังไงดีล่ะ เธออย่าลืมสิว่าครอบครัวยังหวังพึ่งเธออยู่""ตอนนี้ฉันคิดอะไรไม่ออกเลย ฉันขออยู่คนเดียวได้ไหม""เธออย่าลืมว่ายังมีเพื่อนคนนี้อยู่ข้างๆ เสมอ""ขอบใจเธอมากนะงามพร้อม ที่เธอไม่รังเกียจฉันเหมือนเพื่อนคนอื่น" ครอบครัวของเสน่หาล้มละลายเพราะพัวพันในเรื่องฉ้อโกง ตอนนี้พ่อถูกดำเนินคดีอยู่ ส่วนแม่แทบไม่อยากออกมาพบเจอสังคม ตัวเธอคิดว่ายังไงก็ต้องหยุดเรียนไปก่อน ความฝันที่เคยวาดไว้พังทลายลงจนหมดสิ้นเสน่หา อภินันท์ธนา นักศึกษาปี 2 ตอนเข้ามาใหม่ๆ ทุกคนต่างก

"แม่ทานข้าวหน่อยนะคะ" ครบอาทิตย์แล้วที่เธอไม่ได้ไปเรียน รู้สึกเหมือนขาดอะไรไปหลายๆ อย่างเลย จากที่กำลังตั้งใจเรียนเพื่อที่จะช่วยพ่อบริหารงาน ตอนนี้ทุกอย่างมันพังทลายลงจนหมดสิ้น แถมพ่อก็ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง เพราะตอนนี้ถูกนำไปฝากขังไว้ห้ามประกันตัวด้วย แต่ถึงแม้จะประกันตัวก็ไม่รู้ว่าจะเอาหลักทรัพย์ที่ไหนไปประกัน"ปล่อยให้แม่ตายไปเถอะ""แม่พูดอะไร""แม่ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว อยู่ต่อไปก็ไม่รู้ว่าจะอยู่จะกินยังไง""แล้วหนูล่ะคะ แม่จะให้หนูอยู่กับใคร""หนูก็หาผู้ชายสักคนแต่งงานมีครอบครัว""แม่พูดง่ายจังเลยนะ" เสน่หาวางข้าวไว้ต่อหน้าแม่ก่อนจะเดินออกมาร้องไห้ข้างนอก พูดกันทีไรมีแต่อยากจะตาย จนเธอคิดว่าภาวะเครียดสะสมหรือแม่จะเป็นซึมเศร้าไปแล้วเสน่หาออกมานั่งรับลมอยู่ด้านนอก บ้านหลังนี้เธอเช่าตอนที่ถูกยึดทรัพย์ เป็นบ้านเช่าหลังเล็กๆ ตรงที่นั่งก็แทบจะติดกับถนนเพราะพื้นที่มีไม่มากกลางคืนเวลานอนก็ฟังเสียงรถวิ่งไปมา ช่างแตกต่างกับชีวิตก่อนหน้านี้ที่ชีวิตเธอราวกับเจ้าหญิง มีแม่บ้านมีคนรับใช้ส่วนตัว จะไปไหนมาไหนก็มีคนขับรถให้ แต่ตอนนี้ไม่เหลืออะไรสักอย่างแม้แต่รถสักคัน เพราะรถทุกคันเป็นชื่อ

วันต่อมาคุณหมอก็อนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลได้ แต่เรื่องสุขภาพจิตของแม่ถ้าไม่ดีขึ้นให้รีบพากลับมาพบแพทย์เธอเรียกรถแท็กซี่ออกมาจากโรงพยาบาลและรถก็มาจอดให้ที่หน้าบ้านเช่า"ลงมาสิคะแม่" ลูกสาวลงรถแล้ว และเธอก็เดินอ้อมมาเปิดประตูให้แม่"ไม่ต้องลงหรอก และข้าวของของพวกเธอฉันเก็บให้หมดแล้ว" ตอนที่เสน่หากำลังเปิดประตูรถให้แม่ก็ได้ยินเสียงนี้ดังมาจากด้านในของตัวบ้าน"มีอะไรหรือคะป้า" ป้าคนนี้เป็นเจ้าของบ้านเช่า"เธอพาแม่ไปหาที่อยู่ใหม่เถอะ""แต่เราจ่ายค่ะประกันบ้านเช่าหลังนี้ไว้ล่วงหน้าสามเดือนนะคะ""ถือว่าโมฆะ""ทำไมป้าพูดแบบนั้นล่ะ""ก็แม่เธอจะมาฆ่าตัวตายใส่บ้านฉันได้ยังไง ดีนะที่ไม่ตาย ถ้าตายขึ้นมาใครจะมาเช่าต่อ""แต่ป้าก็ต้องคืนเงินค่ามัดจำให้ฉัน""ใครจะบ้าคืนล่ะ เธอทำผิดเอง""ตอนมาเช่าไม่มีกฎข้อไหนนี่คะ""ฉันตั้งขึ้นมาตอนที่แม่เธอกรีดข้อมือจะฆ่าตัวตายนี่แหละ กระเป๋าของเธอฉันเก็บให้แล้ว" ว่าแล้วป้าเจ้าของบ้านก็โยนกระเป๋าสองใบวางลงตรงหน้าของเสน่หา"ป้าคืนเงินค่ามัดจำสามเดือนให้ฉันก่อนสิ""ก็บอกว่าไม่คืนไง""แล้วฉันจะเอาเงินที่ไหนไปเช่าบ้านหลังใหม่ล่ะ""เรื่องของเธอสิ""จ่ายค่าแท็กซี่ด้วยครับ"

"กูว่ามึงแพ้กูแล้วล่ะ""ยังไงวะ""มึงดูนั่น" สิ้นคำพูดของวัฏจักร เพื่อนที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่ก็หันไปมองตามสายตาแทบจะพร้อมกัน"เฮ้ยนั่นผู้หญิงที่มึงสนใจนี่หว่า" ดูเหมือนว่าต้นข้าวจะตื่นเต้นกว่าเจ้าตัวเสียอีก"คนนี้เหรอวะ" คิมหันต์ไม่ค่อยได้ตามข่าว และก็ไม่ค่อยสนใจเรื่องคนอื่นมากนัก แต่พอได้ยินว่าชาละวันหมายตาเธอคนนี้ก็คิดว่ามันตาถึงดีนะ"ตกอับจนต้องมาเป็นพนักงานคลับเลยเหรอ" จักรวาลพูดเปรย"เอาไงต่อดีวะ เรียกมานั่งด้วยเลยดีไหม" ต้นข้าวหันไปถามชาละวันที่ยังคงยกแก้วขึ้นมาดื่มแต่สายตาของเขายังคงจ้องมองไปที่เธอเธอยอมลำบากหาเงินตอนกลางคืน แต่ไม่ยอมรับข้อเสนอของเขางั้นเหรอ"มานี่หน่อย" จักรวาลเรียกพนักงานที่กำลังเดินผ่านและพนักงานคนนี้ก็คือผู้ช่วยหัวหน้าที่พาเสน่หามารับแขกโต๊ะนั้น"สวัสดีค่ะ""ไปตามพนักงานเสิร์ฟคนนั้นมารับงานโต๊ะนี้หน่อย"พนักงานเลยหันไปมองว่าลูกค้าต้องการเรียกพนักงานเสริฟคนไหน พอหันไปก็เห็นว่าเป็นเด็กใหม่"เอ่อคือว่าเดี๋ยวทางเราจะจัดพนักงานคนใหม่มานะคะ" เสี่ยคนนั้นก็ดูจะพึงพอใจในตัวเด็กมากถ้าแย่งมาตอนนี้มีหวังได้เป็นเรื่องแน่ และเสี่ยคนนั้นก็กระเป๋าหนักแถมมาเที่ยวที่นี่บ่อยๆ ด

"ยังจะให้ฉันทำงานที่นี่อยู่อีกไหมคะ""งานที่คุณทำได้เงินแค่นิดหน่อยเองจะไปทำให้มันเหนื่อยทำไม สวยๆ แบบคุณมีคนพร้อมที่จะดูแล" สายตาคนที่พูดมองเรือนร่างของเธอตั้งแต่ใบหน้าอันงดงามต่ำลงไปถึงทรวดทรงองค์เอว"ถอยไปค่ะ""ลองคิดดูก่อนก็ได้นะ"ก๊อกๆๆๆ จังหวะเดียวกันนั้นประตูห้องก็ถูกเคาะรัว"ใครวะ!" ขณะที่ผู้จัดการหันกลับไปเสน่หาก็ได้โอกาสรีบเดินอ้อมแล้วไปปลดล็อกประตู"??" พอประตูเปิดออกเธอถึงได้เห็นว่าใครมาเคาะ"ออกมา" คนที่มาเคาะประตูคือชาละวันโดยมีเพื่อนยืนอยู่ด้านหลัง ครั้งนี้เธอยอมเชื่อฟังรีบเดินออกไป"คุณจะพาพนักงานของที่นี่ไปไหน""เธอเป็นผู้หญิงของฉัน" ชาละวันค่อยๆ หมุนศีรษะหันกลับไปมองใบหน้าของอีกฝ่าย คนที่นี่หรือแม้แต่คนที่มาเที่ยวที่นี่บ่อยๆ รู้จักนิสัยของผู้จัดการคนนี้ดี วันดีคืนดีมันก็เรียกเด็กเอ็นหรือแม้แต่พนักงานเข้าไปสนองตัณหาของมันในห้องทำงาน"จะเป็นผู้หญิงของคุณได้ยังไง เธอบอกว่าไม่มีแฟน"เสน่หาแกะป้ายชื่อพนักงานแล้ววางลงโต๊ะตรงหน้าเพื่อให้รู้ว่าเธอลาออกโดยที่ไม่ต้องพูดและเธอก็ไม่พูดกับคนที่มาช่วยเช่นกัน พอเดินออกมาจากตรงนั้นเสน่หาก็ตรงไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเพราะกระเป๋าของเ