Se connecter"คุณมาทำไม" "จะยืนคุยกันตรงนี้เหรอ" "ฉันไม่มีเรื่องอะไรจะคุยกับคุณ" "แน่ใจว่าไม่มี.." "เรื่องคดีความก็ปล่อยให้ผู้ใหญ่เขาจัดการกันเองสิ" "ฉันไม่ได้มาเรื่องคดีความ" "แล้วคุณมาทำไม" "ได้ข่าวว่าไม่มีเงินเรียน" "นั่นมันเรื่องของฉัน" "พอดีว่าเงินฉันเหลือใช้.. ฉันไม่อ้อมค้อมแล้วนะ ฉันอาจจะส่งเสียเธอเรียนต่อก็ได้" "มาทางไหนก็กลับไปทางนั้น" ทำไมเธอจะดูไม่ออก ส่วนมากผู้ชายก็ต้องการจากผู้หญิงแค่เรื่องเดียวเท่านั้นแหละ "นี่นามบัตร" ชายหนุ่มยัดนามบัตรลงไปในกระเป๋าเสื้อที่เธอใส่อยู่ "ฉันให้เวลาเธอคิด แต่อย่าคิดนานล่ะ เผื่อว่ามีผู้หญิงคนอื่นอยากมาทำหน้าที่นั้นแทนเธอ" เจ้าของนามบัตรนั้นเพิ่งจะกลับขึ้นรถยังไม่ทันได้ออกรถเลยด้วยซ้ำ นามบัตรที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อของเธอก็ถูกทิ้งลงถังขยะต่อหน้าต่อตา.. "เสน่หาครั้งที่สองแล้วนะ ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าการที่ปฏิเสธฉันต้องเจออะไรบ้าง"
Voir plus"ฉันคงเรียนต่อไม่ได้แล้วล่ะ" คนที่พูดคำนี้ออกมาดวงตาเศร้าหมองมาก บ่งบอกให้คู่สนทนารับรู้ถึงอารมณ์ของเธอในเวลานี้
"ใจเย็นก่อนสิเสน่หา เธอลองยื่นกู้ดูก่อนไหม" งามพร้อมคือกัลยาณมิตรที่ดีของเสน่หา ไม่ว่าเพื่อนจะพบเจออะไรงามพร้อมก็ไม่คิดจะทิ้งเพื่อนไว้ข้างหลังคนเดียว
"อย่าลืมสิว่าบ้านฉันเป็นผู้ที่ล้มละลาย"
"ให้ฉันคุยกับคุณป๋าให้ไหม" คุณป๋าที่กล่าวถึงคือพ่อผู้ให้กำเนิด แต่งามพร้อมเป็นลูกนอกสมรส
"เธอยังคบฉันเป็นเพื่อนฉันก็ขอบคุณมากแล้ว ฉันไม่อยากให้เธอต้องลำบากใจไปด้วยอีกคน" เสน่หารู้ว่าปัญหาครอบครัวของเพื่อนก็ไม่ได้เบากว่าตัวเองเลย
"แล้วจะทำยังไงดีล่ะ เธออย่าลืมสิว่าครอบครัวยังหวังพึ่งเธออยู่"
"ตอนนี้ฉันคิดอะไรไม่ออกเลย ฉันขออยู่คนเดียวได้ไหม"
"เธออย่าลืมว่ายังมีเพื่อนคนนี้อยู่ข้างๆ เสมอ"
"ขอบใจเธอมากนะงามพร้อม ที่เธอไม่รังเกียจฉันเหมือนเพื่อนคนอื่น" ครอบครัวของเสน่หาล้มละลายเพราะพัวพันในเรื่องฉ้อโกง ตอนนี้พ่อถูกดำเนินคดีอยู่ ส่วนแม่แทบไม่อยากออกมาพบเจอสังคม ตัวเธอคิดว่ายังไงก็ต้องหยุดเรียนไปก่อน ความฝันที่เคยวาดไว้พังทลายลงจนหมดสิ้น
เสน่หา อภินันท์ธนา นักศึกษาปี 2 ตอนเข้ามาใหม่ๆ ทุกคนต่างก็ห้อมล้อม เพราะเธอเป็นลูกสาวของคนมีเงินคนหนึ่ง แต่พอข่าวของพ่อเธอถูกเผยแพร่ เพื่อนที่เคยมีต่างก็ดูถูกว่าเธอเป็นลูกสาวของคนที่ฉ้อโกง
"แกถามหาผู้หญิงคนนั้นทำไมวะ"
"แค่บอกมาว่าตอนนี้ยังมาเรียนอยู่ไหม"
"วันที่เป็นข่าวเห็นมาอยู่นะ"
"ช่วยสืบให้กูหน่อยว่าตอนนี้ยังอยู่บ้านหลังเดิมหรือย้ายออกไปแล้ว"
"อย่าบอกนะว่าแกสนใจลูกสาวของคนที่ฉ้อโกงบริษัทของพ่อตัวเอง"
"พูดมากแค่ไปสืบให้กูพอ"
ผ่านไปแค่ไม่กี่ชั่วโมงคนที่ไปสืบก็นำข่าวมาบอก เพราะการสืบมันไม่ได้ยากเลยตอนนี้ครอบครัวของเธอกำลังเป็นข่าว
"ได้ยินว่าจะหยุดเรียนไปก่อน"
"หยุดเรียน? เกี่ยวกับเรื่องเงินหรือเปล่า"
"คงใช่แหละ ครอบครัวถูกฟ้องล้มละลายแล้วจะเอาเงินที่ไหนมาเรียนต่อล่ะ"
"ขอบใจมึงมาก" หลังจากที่ได้ที่อยู่จากเพื่อนแล้วชาละวันก็ไม่ได้สนใจเพื่อนอีก
"แล้วนั่นมึงจะไปไหน"
"จะรู้ไปทำไม"
"อ้าวไอ้นี่ใช้เสร็จก็ถีบหัวส่งเลยหรือวะ"
ชาละวันขับรถออกมาจากสถานที่นัดพบกับเพื่อน แล้วตรงมาบ้านเช่าตามที่อยู่ที่เพื่อนให้มา
ชายหนุ่มนั่งมองบ้านเช่าหลังนั้นอยู่พักหนึ่ง แล้วคิดถึงเรื่องในอดีตที่ผู้หญิงคนนั้นเคยเมินเขา ก่อนที่จะเข้าเรียนมหาวิทยาลัยผู้ใหญ่เคยนัดให้ทั้งสองทานข้าวด้วยกัน ถึงยังไงก็เป็นผู้ร่วมหุ้นเลยอยากให้ลูกทั้งสองทำความรู้จักกันไว้ เผื่อว่าเรือล่มในหนองทองจะยังอยู่ในหนองเหมือนเดิม
แต่เขาก็ถูกฝ่ายหญิงปฏิเสธแบบไม่มีเยื่อใยเลย ใครมองก็อาจจะคิดว่าเขาไม่ได้คิดอะไรมาก แต่ในใจยังคงรอวันที่จะทำให้เธอได้รู้ว่าปฏิเสธคนแบบเขาต้องเจออะไรบ้าง
ชาละวัน วงศ์เศวต บุตรชายคนเล็กของตระกูลวงศ์เศวต ขณะนี้เขาศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง และเป็นมหาวิทยาลัยเดียวกับที่เสน่หาเรียนอยู่ ถึงแม้ว่าครอบครัวอยากให้เรียนบริหาร แต่เขาก็ไม่จำเป็นต้องไปนั่งบริหารเพราะยังมีพี่ชายอยู่อีกคนที่ทำตามความต้องการของพ่อทุกอย่าง เขาเลยทำตามใจตัวเองโดยการเลือกสายวิศวะ และตอนนี้ชาละวันก็ศึกษาอยู่ปี 3 แล้ว
บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 20🔞เดินผ่านมาทางหน้าคณะวิศวะก็เห็นนักศึกษากำลังทยอยกันออกมา บางคนก็นั่งจับกลุ่มคุยกันอยู่หน้าคณะ ส่วนมากมีแต่หนุ่มๆ ที่เรียนคณะนี้"คนสวย ทำไมวันนี้ถึงนึกอยากเดินผ่านทางนี้ล่ะครับ" ใครที่สวยเด่นในมหาวิทยาลัยไม่ว่าจะอยู่คณะไหนก็เป็นที่พูดถึงของหนุ่มๆ อยู่แล้ว ยิ่งเป็นเสน่หาแล้วด้วย ถ้าเธอลงประกวดดาวมหาวิทยาลัยแน่นอนว่าตำแหน่งนั้นต้องเป็นของเธอ แต่เสน่หาไม่สนใจเรื่องพวกนี้ทีแรกเสน่หาก็ไม่ได้คุยกับคนที่แซวเธอหรอกแต่พอมองดูรอบๆ แล้วไม่เห็นคนที่เธอต้องการพบเลยหันไปถาม"รุ่นพี่ชาละวันกลับหรือยังคะ""ว้าว ถามหารุ่นใหญ่เลยเหรอเนี่ย""ทำไมแกถึงถามหาพญาจระเข้วะ" งามพร้อมกระซิบถามเพื่อน"พวกพี่ก็ไม่ได้มองนะว่าไอ้ชามันออกไปหรือยัง ว่าแต่น้องอยากเปลี่ยนใจคุยกับพวกพี่ไหมล่ะ"เห็นว่าถามคนพวกนี้ไม่ได้เรื่องเสน่หาเลยเดินผ่านคณะนี้ไป พอเสน่หาเดินออกไปอันปันก็เดินเข้ามาถามกลุ่มเมื่อสักครู่ว่าแม่นั่นมาถามหาใครคนกลุ่มนั้นยังชั่งใจอยู่ว่าจะบอกความจริงไปดีไหม เพราะใครๆ ก็รู้ว่าอันปันเป็นอะไรกับชาละวัน แถมแม่นี่ก็ตามหาเรื่องผู้หญิงทุกคนที่เข้าใกล้ชาละวันซะด้วย"ฉันถามว่าผู้หญิงสอง
บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 19"รุ่นพี่คณะเราก็ทำไม่ถูกนะ ฝ่ายชายยังไม่เปิดตัวเลยหาระรานคนอื่นไปทั่ว"นั่งทานข้าวตอนเที่ยงได้ยินรุ่นน้องพูดกันอยู่ด้านหลัง เสน่หาเลยหันกลับไปมอง ก็เห็นว่าเป็นรุ่นน้องผู้หญิงคนที่ถูกหาเรื่องเมื่อวานนี้"แกอย่าพูดเสียงดังสิเดี๋ยวงานก็เข้าฉันอีกหรอก""แบบนี้ฟ้องร้องได้เลยนะทำให้เธอเสียหาย เห็นไหมคนเขามองเธอกันใหญ่แล้ว""ช่างมันเถอะเดี๋ยวเขาก็ลืมกัน""ได้ยินว่าเมื่อวานถูกตบด้วยนะ" งามพร้อมกระซิบบอกเสน่หาที่หันไปมองกลุ่มนั้นอยู่"อะไรนะ? ตบรุ่นน้องเลยเหรอ??""ฉันก็ไม่แน่ใจว่าคนที่พูดได้เห็นกับตาไหม แต่ก็ไม่น่ารุนแรงขนาดนั้นต้องไปว่าให้ฝ่ายชายมากกว่าไหม"เย็นของวันนั้น.. เสน่หากลับมาที่คอนโดก็ไม่เห็นเขาอยู่ที่นี่ วันนี้ไม่แน่ใจว่าเขาไปเรียนไหม เธอเลยโทรไปหาเขาดูว่าเรื่องที่เธออยากขอคุยกับนักสืบเขาว่ายังไง และเธอก็ยังมีอีกเรื่องที่จะต้องคุยกับเขาด้วยเสียงโทรศัพท์ดังสองถึงสามทีปลายสายก็ตัดไป ..อยู่กับใครอีกล่ะเนี่ยถึงรับสายเราไม่ได้"ใครโทรมาวะทำไมมึงไม่รับสาย""จะถามทำไม""ไม่ถามก็ได้ครับเจ้าชายเย็นชา""แล้วนี่จะนัดออกมาทำไมนักหนา ก็รู้อยู่ว่ากูยังปวดหัว""รุ่นน้
บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 18🔞หน้ามหาวิทยาลัย.."จอดค่ะ""จอดทำไม""ฉันเห็นร้านลูกชิ้น นานๆ ป้าแกจะมาขายที" เห็นว่าเธอจะลงไปซื้อของชาละวันเลยจอดรถให้ แต่พอเสน่หาลงจากรถเธอก็บอกให้เขาเข้าไปก่อนเลยถึงแม้จะจอดรอก็คงจอดไม่ได้เพราะเส้นขาวแดงเขาห้ามจอด ชาละวันเลยต้องขับรถเข้าไปก่อน พอเขาเคลื่อนตัวรถออกไปเสน่หาก็มองไปรอบๆ ว่ามีใครเห็นตอนที่เธอลงจากรถของเขาไหม และนี่แหละคือเหตุผลที่เธอขอลงจากรถก่อน ถ้าเข้าไปจอดในลานจอดรถของมหาวิทยาลัยต้องมีคนเห็นแน่ว่าเธอนั่งรถมากับเขา ส่วนลูกชิ้นน่ะเหรอป้าแกมาขายทุกวันอยู่แล้ว"ขอลูกชิ้นสามไม้ค่ะ" ไหนๆ ก็เอามาเป็นข้ออ้างลงจากรถ เธอเลยเดินไปซื้อป้าหน่อยพอได้ลูกชิ้นเสน่หาก็เดินเข้ามาที่คณะ"แกไม่ชอบกินลูกชิ้นไม่ใช่เหรอ" งามพร้อมเห็นเสน่หาหิ้วถุงลูกชิ้นเข้ามาเลยถามดู"ฉันซื้อมาให้แกไง""ซื้อมาให้ฉัน? ขอบใจแกมากนะเพื่อน เรารีบขึ้นข้างบนเถอะ" ตอนที่เดินขึ้นไปงามพร้อมก็พยายามกินลูกชิ้นให้หมด เพราะในห้องเรียนไม่ให้เอาอาหารเข้าไปด้วยเที่ยงของวันนั้น.."พวกนั้นมีอะไรกัน" ลงมาจากคณะเห็นพี่ปี 3 กำลังมีเรื่องกับน้องปี 1"นั่นพี่คนที่เป็นแฟนของรุ่นพี่วิศวะไหม" ทีแรกเสน
บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 17🔞"ฮัดเช้ย" ตอนที่กำลังมองเขาอยู่เธอก็ได้จามออกมาจนคนที่กำลังจะเดินผ่านหันไปมอง"แก!" อยู่ดีๆ เพื่อนก็จามออกมาจนเป้าหมายหันมาใครจะไม่ตกใจล่ะ"ฮัดเช้ย" รู้สึกคัดจมูกมากจนกลั้นจามไม่ได้เธอเลยปล่อยออกมาอีกครั้ง คงเป็นเพราะโดนฝนเมื่อคืนนี้แน่เลย"ไปกันเถอะค่ะชา" อันปันเห็นชาละวันมองไปดูรุ่นน้องเลยไม่ชอบใจรีบดึงแขนของชาละวันให้ตามมา"ไปกันเถอะชา แหวะ!" งามพร้อมล้อเลียนก่อนจะหันไปถามเพื่อนว่าเป็นอะไรไม่สบายเหรอ"เมื่อคืนโดนฝนนิดหน่อยเราเข้าห้องเรียนกันเถอะ""อ้าวแล้วไม่ไปกินข้าวแล้วเหรอ""ไม่หิวแล้ว" เห็นเขาพาผู้หญิงคนนั้นเดินไปทางโรงอาหารไม่ตามไปดีกว่าวันนี้เสน่หารู้สึกเวียนหัวเลยไปขอยาที่ห้องพยาบาลมาทาน พอทานยาเข้าไปก็รู้สึกง่วงนอนแต่ก็ต้องบังคับตัวเองไม่ให้หลับ"เสน่ห์!" งามพร้อมหันมาเขย่าตัวเพื่อนเพราะถึงแม้เธอจะบังคับตัวเองยังไงก็สู้ความง่วงไม่ไหว"มีอะไรเหรองามพร้อม""เอ่ออาจารย์คะคือเพื่อนของงามไม่ค่อยสบายค่ะ""ไม่สบายแล้วทำไมไม่ไปขอยามาทาน""ไปขอมาแล้วค่ะ""รู้ว่าตัวเองไม่ไหวจะเข้าห้องเรียนทำไมให้มันดูไม่ดี""ขอโทษด้วยนะคะ" เขย่าตัวเพื่อนยังไงก็ไม่ตื่นจนใ