บำเรอรักวิศวะร้าย

บำเรอรักวิศวะร้าย

last updateLast Updated : 2026-02-28
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
111Chapters
2.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"คุณมาทำไม" "จะยืนคุยกันตรงนี้เหรอ" "ฉันไม่มีเรื่องอะไรจะคุยกับคุณ" "แน่ใจว่าไม่มี.." "เรื่องคดีความก็ปล่อยให้ผู้ใหญ่เขาจัดการกันเองสิ" "ฉันไม่ได้มาเรื่องคดีความ" "แล้วคุณมาทำไม" "ได้ข่าวว่าไม่มีเงินเรียน" "นั่นมันเรื่องของฉัน" "พอดีว่าเงินฉันเหลือใช้.. ฉันไม่อ้อมค้อมแล้วนะ ฉันอาจจะส่งเสียเธอเรียนต่อก็ได้" "มาทางไหนก็กลับไปทางนั้น" ทำไมเธอจะดูไม่ออก ส่วนมากผู้ชายก็ต้องการจากผู้หญิงแค่เรื่องเดียวเท่านั้นแหละ "นี่นามบัตร" ชายหนุ่มยัดนามบัตรลงไปในกระเป๋าเสื้อที่เธอใส่อยู่ "ฉันให้เวลาเธอคิด แต่อย่าคิดนานล่ะ เผื่อว่ามีผู้หญิงคนอื่นอยากมาทำหน้าที่นั้นแทนเธอ" เจ้าของนามบัตรนั้นเพิ่งจะกลับขึ้นรถยังไม่ทันได้ออกรถเลยด้วยซ้ำ นามบัตรที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อของเธอก็ถูกทิ้งลงถังขยะต่อหน้าต่อตา.. "เสน่หาครั้งที่สองแล้วนะ ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าการที่ปฏิเสธฉันต้องเจออะไรบ้าง"

View More

Chapter 1

บทที่ 1

御堂凛(みどう りん)が清純な女子大生に夢中になり、蒼海(そうかい)市中の人々が柊音羽(ひいらぎ おとは)が笑い者になるのを待ち望んでいる。

誰かがわざと尋ねた。

「御堂さん、かつては音羽お嬢様を蒼海の美女だと絶賛し、彼女のために父親と絶縁しかけたのに、もう乗り換えるんですか?」

凛はグラスのウイスキーを揺らし、冷ややかな笑みを口元に浮かべた。

「どんなに美人でも、抱き飽きた。もう顔を見るのもうんざりだ」

音羽が片膝をついて顧客に新しい靴を試着させていると、その噂は回り回って彼女の耳にも届いた。

彼女の指はわずかに震え、目尻はうっすらと赤くなったが、それでも品のある笑顔を保っていた。

顧客は周囲を見渡し、誰もいないことを確認してから身を乗り出し、声を潜めた。

「柊警部、御堂凛のそばに潜入して二年になりますが、何も掴めていませんね。彼が他の女を愛した今、あなたも手を引いて復帰してはどうですか?」

音羽は写真週刊誌で見た写真を思い出した。

いつもは気位の高い凛が、なんとその少女と一緒に騒がしい大衆酒場に詰め込まれていたのだ。

彼は群衆から少女をかばうように少し身を乗り出し、その目元には隠しきれない愛情が溢れていた。

音羽の瞳に浮かんでいた涙の光は次第に引き、冷たく鋭いものに変わった。

「焦る必要はありません。彼の心変わりこそが、局面を打開するチャンスかもしれないのですから」

話が終わらないうちに、入り口から一斉に声が上がった。

「御堂様!」

金のなる木である凛がやって来たのだ。

彼は毎月この店を訪れ、音羽の成績を上げるためだけに、店舗の商品の半分近くを買い占めていく。

だが、今回はいつもと違っていた。

彼は一人の少女を連れていた。

服装は質素で、少し貧相でさえある。

しかし、若さと美しさがすべてを補っていた。

子鹿のようなその瞳は澄んでいて、そして負けん気が強そうだった。

店に入るなり、少女、桜井結愛(さくらい ゆあ)は凛に冷たい態度をとった。

「私はあなたのインターン助手であって、奴隷じゃないわ!どうして私の自由を制限するの!」

他の人間が凛にこんな口を利けば、蒼海湾に沈められていただろう。

しかし、この少女に対して凛は全く怒る様子を見せず、むしろ穏やかに言った。

「お前の服を新調したいだけだ。夜にパーティーがあるが、その格好ではふさわしくない」

結愛は地団駄を踏み、眉をつり上げた。

「私の服のどこがいけないの!これは私がアルバイトをして稼いだお金で買ったのよ!あなたの友達が私を見下すなら、そんなパーティーには行かないわ!」

「ボスの接待に付き合うのも助手の仕事だ。拒否権はないよ」

彼は眉を上げて笑った。その端正な顔立ちは見る者を魅了する。

結愛の顔は真っ赤になり、口ごもってそれ以上彼を拒むことはできなかった。

音羽はアイドルの恋愛ドラマのような二人のやり取りを見つめながら、二年前のことを思い出さずにはいられなかった。

凛は買い物で店を訪れ、なんと彼女に一目惚れしたのだ。

それ以来、彼は狂ったように彼女にアプローチをした。

彼はこの店を自分の会社のように毎日訪れるだけでなく、毎日彼女に会うためだけに、彼女のマンションの隣に引っ越してきた。

彼女は心動かされないようにと必死に自分に言い聞かせた。

しかし、客から理不尽な要求をされた時、彼女を庇ってくれたのは凛だった。

同僚から濡れ衣を着せられた時、ためらうことなく彼女の保証人になってくれたのも彼だった。

深夜に不審者につけられた時、危険を顧みず盾となり、怪我を負ったのも彼だった……

凛の愛は、誰に向けるにしても、これほどまでに熱烈なのだろう。

彼女も心が動かなかったわけではない。

しかし、彼女の本当の身分は警察官だ。

ここで高級ブランドの販売員をしているのは、富裕層の御曹司である桐生明義(きりゅう あきよし)に近づき、連続殺人事件の捜査をするためでしかない。

凛の出現は、すべての計画を狂わせた。

彼女は必死に彼を拒絶し、冷たい態度をとり、ありとあらゆるひどい言葉を投げつけ、目の前の少女以上に強がったが、それでも彼は諦めなかった。

彼女がようやく明義との接点を持てたというのに、彼が横槍を入れ、無理やり台無しにしてしまった。

彼女は撤退するつもりだったが、上層部は流れに乗り、凛を通じて明義のコミュニティに入り込むべきだと言った。

こうして、彼女は凛と付き合うことになった。

喜びもあり、不安もあった。

あっという間に二年が過ぎた。

この二年間、凛はかつての音羽と明義の一件から、明義を激しく憎み、ほぼ絶交状態にあった。

明義も凛を非常に恐れており、音羽に手を出そうとはしなかった。

音羽にはターゲットに近づく機会が全くなく、計画は停滞状態に陥った。

そして今、凛には新しい恋人ができた……

「おい」

凛の声が彼女の思考を遮った。

彼は彼女を指差し、見知らぬ販売員に命じるような淡々とした口調で言った。

「こっちへ来て、イブニングドレスを選んでくれ」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
111 Chapters
บทที่ 1
"ฉันคงเรียนต่อไม่ได้แล้วล่ะ" คนที่พูดคำนี้ออกมาดวงตาเศร้าหมองมาก บ่งบอกให้คู่สนทนารับรู้ถึงอารมณ์ของเธอในเวลานี้"ใจเย็นก่อนสิเสน่หา เธอลองยื่นกู้ดูก่อนไหม" งามพร้อมคือกัลยาณมิตรที่ดีของเสน่หา ไม่ว่าเพื่อนจะพบเจออะไรงามพร้อมก็ไม่คิดจะทิ้งเพื่อนไว้ข้างหลังคนเดียว"อย่าลืมสิว่าบ้านฉันเป็นผู้ที่ล้มละลาย""ให้ฉันคุยกับคุณป๋าให้ไหม" คุณป๋าที่กล่าวถึงคือพ่อผู้ให้กำเนิด แต่งามพร้อมเป็นลูกนอกสมรส"เธอยังคบฉันเป็นเพื่อนฉันก็ขอบคุณมากแล้ว ฉันไม่อยากให้เธอต้องลำบากใจไปด้วยอีกคน" เสน่หารู้ว่าปัญหาครอบครัวของเพื่อนก็ไม่ได้เบากว่าตัวเองเลย"แล้วจะทำยังไงดีล่ะ เธออย่าลืมสิว่าครอบครัวยังหวังพึ่งเธออยู่""ตอนนี้ฉันคิดอะไรไม่ออกเลย ฉันขออยู่คนเดียวได้ไหม""เธออย่าลืมว่ายังมีเพื่อนคนนี้อยู่ข้างๆ เสมอ""ขอบใจเธอมากนะงามพร้อม ที่เธอไม่รังเกียจฉันเหมือนเพื่อนคนอื่น" ครอบครัวของเสน่หาล้มละลายเพราะพัวพันในเรื่องฉ้อโกง ตอนนี้พ่อถูกดำเนินคดีอยู่ ส่วนแม่แทบไม่อยากออกมาพบเจอสังคม ตัวเธอคิดว่ายังไงก็ต้องหยุดเรียนไปก่อน ความฝันที่เคยวาดไว้พังทลายลงจนหมดสิ้นเสน่หา อภินันท์ธนา นักศึกษาปี 2 ตอนเข้ามาใหม่ๆ ทุกคนต่างก
Read more
บทที่ 2
จากที่นั่งมองบ้านหลังนั้นอยู่พักใหญ่ ทีแรกว่าจะขับรถออกไปแล้วล่ะ แต่เห็นคนในบ้านชะเง้อมองออกมาชาละวันเลยลงจากรถ"........." เสน่หาจำได้ในทันทีเลยว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร หญิงสาวมองซ้ายมองขวาดูว่าตอนนี้แม่อยู่ที่ไหน กลัวว่าแม่จะเห็นแล้วเกิดภาวะเครียดอีก เพราะแม่ก็รู้จักผู้ชายคนนี้ด้วยรอช้าไม่ได้แล้วถ้าแม่เจอเขามีหวังภาวะเครียดกำเริบขึ้นอีกแน่ หญิงสาวเลยต้องรีบออกมาไล่เขาให้ไปจากหน้าบ้านก่อน"คุณมาทำไม" ตั้งแต่คราวนั้นไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยเจอหน้าผู้ชายคนนี้อีก ตอนอยู่มหาวิทยาลัยก็เคยเห็นเขาควงสาวๆ ผ่านหน้าไปอยู่บ้าง"จะยืนคุยกันตรงนี้เหรอ""ฉันไม่มีเรื่องอะไรจะคุยกับคุณ""แน่ใจว่าไม่มี..""เรื่องคดีความก็ปล่อยให้ผู้ใหญ่เขาจัดการกันเองสิ""ฉันไม่ได้มาเรื่องคดีความ""แล้วคุณมาทำไม""ได้ข่าวว่าไม่มีเงินเรียน""นั่นมันเรื่องของฉัน""พอดีว่าเงินฉันเหลือใช้.. ฉันไม่อ้อมค้อมแล้วนะ ฉันอาจจะส่งเสียเธอเรียนต่อก็ได้""มาทางไหนก็กลับไปทางนั้น" ทำไมเธอจะดูไม่ออก ส่วนมากผู้ชายก็ต้องการจากผู้หญิงแค่เรื่องเดียวเท่านั้นแหละ"นี่นามบัตร" ชายหนุ่มยัดนามบัตรลงไปในกระเป๋าเสื้อที่เธอใส่อยู่ "ฉันให้เวลาเธอคิด แต่
Read more
บทที่ 3
"แม่ทานข้าวหน่อยนะคะ" ครบอาทิตย์แล้วที่เธอไม่ได้ไปเรียน รู้สึกเหมือนขาดอะไรไปหลายๆ อย่างเลย จากที่กำลังตั้งใจเรียนเพื่อที่จะช่วยพ่อบริหารงาน ตอนนี้ทุกอย่างมันพังทลายลงจนหมดสิ้น แถมพ่อก็ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง เพราะตอนนี้ถูกนำไปฝากขังไว้ห้ามประกันตัวด้วย แต่ถึงแม้จะประกันตัวก็ไม่รู้ว่าจะเอาหลักทรัพย์ที่ไหนไปประกัน"ปล่อยให้แม่ตายไปเถอะ""แม่พูดอะไร""แม่ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว อยู่ต่อไปก็ไม่รู้ว่าจะอยู่จะกินยังไง""แล้วหนูล่ะคะ แม่จะให้หนูอยู่กับใคร""หนูก็หาผู้ชายสักคนแต่งงานมีครอบครัว""แม่พูดง่ายจังเลยนะ" เสน่หาวางข้าวไว้ต่อหน้าแม่ก่อนจะเดินออกมาร้องไห้ข้างนอก พูดกันทีไรมีแต่อยากจะตาย จนเธอคิดว่าภาวะเครียดสะสมหรือแม่จะเป็นซึมเศร้าไปแล้วเสน่หาออกมานั่งรับลมอยู่ด้านนอก บ้านหลังนี้เธอเช่าตอนที่ถูกยึดทรัพย์ เป็นบ้านเช่าหลังเล็กๆ ตรงที่นั่งก็แทบจะติดกับถนนเพราะพื้นที่มีไม่มากกลางคืนเวลานอนก็ฟังเสียงรถวิ่งไปมา ช่างแตกต่างกับชีวิตก่อนหน้านี้ที่ชีวิตเธอราวกับเจ้าหญิง มีแม่บ้านมีคนรับใช้ส่วนตัว จะไปไหนมาไหนก็มีคนขับรถให้ แต่ตอนนี้ไม่เหลืออะไรสักอย่างแม้แต่รถสักคัน เพราะรถทุกคันเป็นชื่อ
Read more
บทที่ 4
เช้าของวันต่อมา.. แม่เธอนอนรอเตียงอยู่ชั้นนอกเพราะเตียงที่นี่ผู้ป่วยเต็มหมดแล้ว ถ้าเธอจะจองห้องพิเศษก็ได้แต่จะเอาเงินที่ไหนล่ะมาจองจนตอนเช้าหมอเวรประจำวันนี้ถึงได้มาดูอาการของแม่ แผลของแม่ถูกคุณหมอเวรเมื่อคืนเย็บแผลไว้ให้แล้ว แต่อาการทางจิตใจของท่านไม่ดีเลยรอให้พบจิตแพทย์ก่อน"แม่ฉันเป็นโรคซึมเศร้าไหมคะคุณหมอ""เป็นภาวะเครียดอย่างรุนแรง อาจจะเป็นผลเกิดจากเรื่องที่ญาติเล่าให้หมอฟัง" เสน่หาเล่าทุกอย่างให้คุณหมอฟังไปจนหมดแล้ว"แล้วแม่จะดีขึ้นไหมคะ""สิ่งแวดล้อมมีส่วน ทำให้คนไข้เกิดภาวะเครียดหนักขึ้น แต่ถ้า..""แต่ถ้าอะไรคะคุณหมอ""แต่ถ้าคนไข้ได้ผ่อนคลายเรื่องที่อยู่อาศัย ก็คงจะช่วยในการรักษาได้ดี" จากที่คุยกับคนไข้ไปพักหนึ่งจิตแพทย์ก็รู้แล้วว่า คนไข้อยากกลับไปใช้ชีวิตเหมือนเดิม คงรับสิ่งที่เปลี่ยนแปลงกระทันหันไม่ได้แม่เธอติดหรูมาก คบเพื่อนแต่ละคนก็มีแต่ระดับเดียวกันทั้งนั้น โชคดีที่สามีให้เงินใช้ไม่ขาดมือ แต่พอมาเกิดเรื่องแบบนี้เลยเครียดหนักมากออกจากพบจิตแพทย์เธอก็พาแม่กลับมาเตียงผู้ป่วยตอนนี้มีเตียงว่างให้แม่นอนแล้ว ห้องนี้เป็นห้องพัดลมคนป่วยรวมอยู่ในห้องเดียวกันเยอะมาก ที่จะให้เดินย
Read more
บทที่ 5
วันต่อมาคุณหมอก็อนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลได้ แต่เรื่องสุขภาพจิตของแม่ถ้าไม่ดีขึ้นให้รีบพากลับมาพบแพทย์เธอเรียกรถแท็กซี่ออกมาจากโรงพยาบาลและรถก็มาจอดให้ที่หน้าบ้านเช่า"ลงมาสิคะแม่" ลูกสาวลงรถแล้ว และเธอก็เดินอ้อมมาเปิดประตูให้แม่"ไม่ต้องลงหรอก และข้าวของของพวกเธอฉันเก็บให้หมดแล้ว" ตอนที่เสน่หากำลังเปิดประตูรถให้แม่ก็ได้ยินเสียงนี้ดังมาจากด้านในของตัวบ้าน"มีอะไรหรือคะป้า" ป้าคนนี้เป็นเจ้าของบ้านเช่า"เธอพาแม่ไปหาที่อยู่ใหม่เถอะ""แต่เราจ่ายค่ะประกันบ้านเช่าหลังนี้ไว้ล่วงหน้าสามเดือนนะคะ""ถือว่าโมฆะ""ทำไมป้าพูดแบบนั้นล่ะ""ก็แม่เธอจะมาฆ่าตัวตายใส่บ้านฉันได้ยังไง ดีนะที่ไม่ตาย ถ้าตายขึ้นมาใครจะมาเช่าต่อ""แต่ป้าก็ต้องคืนเงินค่ามัดจำให้ฉัน""ใครจะบ้าคืนล่ะ เธอทำผิดเอง""ตอนมาเช่าไม่มีกฎข้อไหนนี่คะ""ฉันตั้งขึ้นมาตอนที่แม่เธอกรีดข้อมือจะฆ่าตัวตายนี่แหละ กระเป๋าของเธอฉันเก็บให้แล้ว" ว่าแล้วป้าเจ้าของบ้านก็โยนกระเป๋าสองใบวางลงตรงหน้าของเสน่หา"ป้าคืนเงินค่ามัดจำสามเดือนให้ฉันก่อนสิ""ก็บอกว่าไม่คืนไง""แล้วฉันจะเอาเงินที่ไหนไปเช่าบ้านหลังใหม่ล่ะ""เรื่องของเธอสิ""จ่ายค่าแท็กซี่ด้วยครับ"
Read more
บทที่ 6
ออกมาจากบ้านของลุง​ เสน่หาเลยต้องพาแม่มาเช่าห้องพักรายวัน เพราะยังไงคืนนี้ต้องหาที่พักให้ได้ก่อน"แม่ทานข้าวก่อนนะจะได้ทานยา""แม่กินไม่ลงหรอก""ตอนเที่ยงก็กินแค่นมกับขนมปัง ทานข้าวหน่อยหนึ่งนะ""เอ๊ะเราจะวุ่นวายอะไรกับแม่นักหนา อยากกินก็กินไปสิ!" ตำหนิลูกสาวจบนางก็ทิ้งตัวนอนลง ห้องนี้มีเตียงหกฟุตนอนสองคนได้สบาย แต่ค่าเช่าแพงหน่อยคืนละเกือบสองพันบาทเธอเก็บกับข้าวไว้ที่โต๊ะมุมห้อง เผื่อตื่นมาแม่จะหิวแล้วเธอก็หยิบเอาผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำ จุดประสงค์ที่เข้ามาในห้องน้ำกลัวว่าแม่จะได้ยินเสียงสะอื้นไห้ เพราะมันไม่ไหวแล้วจริงๆ แว๊บหนึ่งในหัวคิดถึงผู้ชายคนนั้น หรือเธอจะยอมรับข้อเสนอของเขา แต่ถ้าเธอยอมรับศักดิ์ศรีของเธอไม่เหลืออีกแล้วนะไม่ได้เราจะทำแบบนี้ไม่ได้ อุปสรรคแค่นี้เธอต้องผ่านมันไปให้ได้สิ ..คิดได้แบบนั้นเสน่หาเลยเช็ดน้ำตาออก แล้วก็อาบน้ำอาบท่าให้เรียบร้อยเปิดประตูห้องน้ำออกมาก็เห็นว่าแม่นอนหลับไปแล้ว หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเธอก็เขียนโน้ตไว้เผื่อแม่ตื่นขึ้นมาตอนที่เธอไม่อยู่ บอกว่าจะลองออกไปหางานทำดูเธอคิดว่าจะลองไปหางานกลางคืน เพราะงานกลางวันคงไม่มีใครรับ ถ้ารับเงินก็คงได้ไม่เ
Read more
บทที่ 7
"กูว่ามึงแพ้กูแล้วล่ะ""ยังไงวะ""มึงดูนั่น" สิ้นคำพูดของวัฏจักร เพื่อนที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่ก็หันไปมองตามสายตาแทบจะพร้อมกัน"เฮ้ยนั่นผู้หญิงที่มึงสนใจนี่หว่า" ดูเหมือนว่าต้นข้าวจะตื่นเต้นกว่าเจ้าตัวเสียอีก"คนนี้เหรอวะ" คิมหันต์ไม่ค่อยได้ตามข่าว และก็ไม่ค่อยสนใจเรื่องคนอื่นมากนัก แต่พอได้ยินว่าชาละวันหมายตาเธอคนนี้ก็คิดว่ามันตาถึงดีนะ"ตกอับจนต้องมาเป็นพนักงานคลับเลยเหรอ" จักรวาลพูดเปรย"เอาไงต่อดีวะ เรียกมานั่งด้วยเลยดีไหม" ต้นข้าวหันไปถามชาละวันที่ยังคงยกแก้วขึ้นมาดื่มแต่สายตาของเขายังคงจ้องมองไปที่เธอเธอยอมลำบากหาเงินตอนกลางคืน แต่ไม่ยอมรับข้อเสนอของเขางั้นเหรอ"มานี่หน่อย" จักรวาลเรียกพนักงานที่กำลังเดินผ่านและพนักงานคนนี้ก็คือผู้ช่วยหัวหน้าที่พาเสน่หามารับแขกโต๊ะนั้น"สวัสดีค่ะ""ไปตามพนักงานเสิร์ฟคนนั้นมารับงานโต๊ะนี้หน่อย"พนักงานเลยหันไปมองว่าลูกค้าต้องการเรียกพนักงานเสริฟคนไหน พอหันไปก็เห็นว่าเป็นเด็กใหม่"เอ่อคือว่าเดี๋ยวทางเราจะจัดพนักงานคนใหม่มานะคะ" เสี่ยคนนั้นก็ดูจะพึงพอใจในตัวเด็กมากถ้าแย่งมาตอนนี้มีหวังได้เป็นเรื่องแน่ และเสี่ยคนนั้นก็กระเป๋าหนักแถมมาเที่ยวที่นี่บ่อยๆ ด
Read more
บทที่ 8
"มันเกิดอะไรขึ้น""จะอะไรล่ะคะ ก็พนักงานใหม่น่ะสิสร้างเรื่องจนได้" อิงอรเห็นหัวหน้าคนงานออกมาเลยแจ้งเรื่องไป"พนักงานที่เพิ่งเข้ามาใหม่เนี่ยนะ""ใช่ค่ะลูกค้าแย่งกัน"ไม่นานผู้จัดการของสถานบันเทิงก็ออกมาดูเหตุการณ์ และเคลียร์พื้นที่เพื่อให้ลูกค้าที่ไม่เกี่ยวข้องได้สนุกกันต่อ ส่วนคนที่มีเรื่องกันตอนนี้ถูกเชิญออกมาพูดคุยด้านนอก"ทางเราจะคิดค่าเสียหายตามจริง" เพราะการทะเลาะวิวาทเมื่อครู่ทำให้เครื่องดื่มและอาหารถ้วยชามของโต๊ะข้างๆ ตกแตกหมด"คิดกับพวกมันเลย" วิเชษฐ์ชิงพูดขึ้นมาก่อน"อ้าวลุงพูดแบบนี้มันก็สวยน่ะสิ ลุงไม่ใช่เหรอที่มาหาเรื่องโต๊ะของพวกฉัน""ลุงอีกแล้ว" คำนี้พูดเบาๆ ก็เจ็บ คนอื่นเรียกเสี่ยแต่ไอ้เด็กพวกนี้มาเรียกลุง "กูหน้าเหมือนพี่ชายพ่อพวกมึงเหรอ""อ้าว.." จักรวาลกำลังจะซ้ำไอ้ลุงปากเก่งแต่ถูกการ์ดของร้านเข้ามาห้ามไว้"พวกมึงเคลียร์กันไปนะ" จังหวะที่สั่งเพื่อนให้เคลียร์เรื่องนี้มือของชาละวันก็เอื้อมไปคว้าแขนเสน่หา "ตามมา""ปล่อย" เสน่หาไม่ยอมตามไป แต่แรงจะยื้อตัวเองไว้ก็สู้เขาไม่ได้ "ฉันบอกให้ปล่อยไง""อย่าบอกนะว่าเธอจะกลับเข้าไปทำงานที่แบบนี้อีก""มันเป็นงานสุจริตทำไมฉันจะทำไม่
Read more
บทที่ 9
"ยังจะให้ฉันทำงานที่นี่อยู่อีกไหมคะ""งานที่คุณทำได้เงินแค่นิดหน่อยเองจะไปทำให้มันเหนื่อยทำไม สวยๆ แบบคุณมีคนพร้อมที่จะดูแล" สายตาคนที่พูดมองเรือนร่างของเธอตั้งแต่ใบหน้าอันงดงามต่ำลงไปถึงทรวดทรงองค์เอว"ถอยไปค่ะ""ลองคิดดูก่อนก็ได้นะ"ก๊อกๆๆๆ จังหวะเดียวกันนั้นประตูห้องก็ถูกเคาะรัว"ใครวะ!" ขณะที่ผู้จัดการหันกลับไปเสน่หาก็ได้โอกาสรีบเดินอ้อมแล้วไปปลดล็อกประตู"??" พอประตูเปิดออกเธอถึงได้เห็นว่าใครมาเคาะ"ออกมา" คนที่มาเคาะประตูคือชาละวันโดยมีเพื่อนยืนอยู่ด้านหลัง ครั้งนี้เธอยอมเชื่อฟังรีบเดินออกไป"คุณจะพาพนักงานของที่นี่ไปไหน""เธอเป็นผู้หญิงของฉัน" ชาละวันค่อยๆ หมุนศีรษะหันกลับไปมองใบหน้าของอีกฝ่าย คนที่นี่หรือแม้แต่คนที่มาเที่ยวที่นี่บ่อยๆ รู้จักนิสัยของผู้จัดการคนนี้ดี วันดีคืนดีมันก็เรียกเด็กเอ็นหรือแม้แต่พนักงานเข้าไปสนองตัณหาของมันในห้องทำงาน"จะเป็นผู้หญิงของคุณได้ยังไง เธอบอกว่าไม่มีแฟน"เสน่หาแกะป้ายชื่อพนักงานแล้ววางลงโต๊ะตรงหน้าเพื่อให้รู้ว่าเธอลาออกโดยที่ไม่ต้องพูดและเธอก็ไม่พูดกับคนที่มาช่วยเช่นกัน พอเดินออกมาจากตรงนั้นเสน่หาก็ตรงไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเพราะกระเป๋าของเ
Read more
บทที่ 10
"จะไปส่ง"ถึงแม้จะไล่เขาก็คงไม่ไป เธอเลยเดินตรงไปอีกไม่ไกลก็ถึงที่พักรายวัน ที่พักแบบนี้ส่วนมากชายหญิงชอบมาใช้บริการกัน แต่ถ้าไม่มาพักที่นี่ก็ไม่รู้จะพาแม่ไปนอนที่ไหนแล้วเสน่หาหยิบกุญแจห้องออกมาแล้วก็ปลดล็อก"พักที่นี่เหรอ""ใช่ คุณกลับไปได้แล้ว""ถ้าไม่มีที่พักติดต่อไปนะ" ชายหนุ่มหยิบนามบัตรออกมาและเป็นครั้งที่สองแล้วมั้งที่เขาเอานามบัตรให้กับเธอ ..ชาละวันยื่นนามบัตรนั้นให้เธอแต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้ยื่นมือมารับเขาเลยวางไว้ชั้นวางของหน้าห้องเสน่หามองตามหลังผู้ชายที่เดินจากไปก่อนจะเหลือบตามองไปดูนามบัตรใบนั้น "หนูไปไหนมาลูก""แม่?" เธอไม่ได้หยิบเอานามบัตรหรอกพอได้ยินเสียงแม่เสน่หาก็รีบปิดประตูห้องชาละวันที่เดินไปแอบอยู่มุมหนึ่งก็เห็นแล้วว่าเธอไม่ได้เอานามบัตรของเขาไปด้วย ไม่นานเพื่อนก็มาจอดรถรับอยู่ด้านหน้า"ไปไหนมาดึกๆ ดื่นๆ""หนูว่าจะออกไปหางานทำแถวนี้ค่ะ""งานกลางคืนเนี่ยนะ?""งานตอนไหนก็ขอให้ได้งานทำก่อนเถอะแม่""แกจะไปเป็นผู้หญิงกลางคืนไม่ได้นะ คนอื่นรู้ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน"เธอเพิ่งมารู้นิสัยจริงๆ ของแม่ก็ตอนลำบากนี่แหละ แต่ก่อนเหมือนท่านไม่ใช่คนแบบนี้ แต่จะพูดไปเธอสนิทกับพ่อมา
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status