Masuk"คุณมาทำไม" "จะยืนคุยกันตรงนี้เหรอ" "ฉันไม่มีเรื่องอะไรจะคุยกับคุณ" "แน่ใจว่าไม่มี.." "เรื่องคดีความก็ปล่อยให้ผู้ใหญ่เขาจัดการกันเองสิ" "ฉันไม่ได้มาเรื่องคดีความ" "แล้วคุณมาทำไม" "ได้ข่าวว่าไม่มีเงินเรียน" "นั่นมันเรื่องของฉัน" "พอดีว่าเงินฉันเหลือใช้.. ฉันไม่อ้อมค้อมแล้วนะ ฉันอาจจะส่งเสียเธอเรียนต่อก็ได้" "มาทางไหนก็กลับไปทางนั้น" ทำไมเธอจะดูไม่ออก ส่วนมากผู้ชายก็ต้องการจากผู้หญิงแค่เรื่องเดียวเท่านั้นแหละ "นี่นามบัตร" ชายหนุ่มยัดนามบัตรลงไปในกระเป๋าเสื้อที่เธอใส่อยู่ "ฉันให้เวลาเธอคิด แต่อย่าคิดนานล่ะ เผื่อว่ามีผู้หญิงคนอื่นอยากมาทำหน้าที่นั้นแทนเธอ" เจ้าของนามบัตรนั้นเพิ่งจะกลับขึ้นรถยังไม่ทันได้ออกรถเลยด้วยซ้ำ นามบัตรที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อของเธอก็ถูกทิ้งลงถังขยะต่อหน้าต่อตา.. "เสน่หาครั้งที่สองแล้วนะ ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าการที่ปฏิเสธฉันต้องเจออะไรบ้าง"
Lihat lebih banyak"ฉันคงเรียนต่อไม่ได้แล้วล่ะ" คนที่พูดคำนี้ออกมาดวงตาเศร้าหมองมาก บ่งบอกให้คู่สนทนารับรู้ถึงอารมณ์ของเธอในเวลานี้
"ใจเย็นก่อนสิเสน่หา เธอลองยื่นกู้ดูก่อนไหม" งามพร้อมคือกัลยาณมิตรที่ดีของเสน่หา ไม่ว่าเพื่อนจะพบเจออะไรงามพร้อมก็ไม่คิดจะทิ้งเพื่อนไว้ข้างหลังคนเดียว
"อย่าลืมสิว่าบ้านฉันเป็นผู้ที่ล้มละลาย"
"ให้ฉันคุยกับคุณป๋าให้ไหม" คุณป๋าที่กล่าวถึงคือพ่อผู้ให้กำเนิด แต่งามพร้อมเป็นลูกนอกสมรส
"เธอยังคบฉันเป็นเพื่อนฉันก็ขอบคุณมากแล้ว ฉันไม่อยากให้เธอต้องลำบากใจไปด้วยอีกคน" เสน่หารู้ว่าปัญหาครอบครัวของเพื่อนก็ไม่ได้เบากว่าตัวเองเลย
"แล้วจะทำยังไงดีล่ะ เธออย่าลืมสิว่าครอบครัวยังหวังพึ่งเธออยู่"
"ตอนนี้ฉันคิดอะไรไม่ออกเลย ฉันขออยู่คนเดียวได้ไหม"
"เธออย่าลืมว่ายังมีเพื่อนคนนี้อยู่ข้างๆ เสมอ"
"ขอบใจเธอมากนะงามพร้อม ที่เธอไม่รังเกียจฉันเหมือนเพื่อนคนอื่น" ครอบครัวของเสน่หาล้มละลายเพราะพัวพันในเรื่องฉ้อโกง ตอนนี้พ่อถูกดำเนินคดีอยู่ ส่วนแม่แทบไม่อยากออกมาพบเจอสังคม ตัวเธอคิดว่ายังไงก็ต้องหยุดเรียนไปก่อน ความฝันที่เคยวาดไว้พังทลายลงจนหมดสิ้น
เสน่หา อภินันท์ธนา นักศึกษาปี 2 ตอนเข้ามาใหม่ๆ ทุกคนต่างก็ห้อมล้อม เพราะเธอเป็นลูกสาวของคนมีเงินคนหนึ่ง แต่พอข่าวของพ่อเธอถูกเผยแพร่ เพื่อนที่เคยมีต่างก็ดูถูกว่าเธอเป็นลูกสาวของคนที่ฉ้อโกง
"แกถามหาผู้หญิงคนนั้นทำไมวะ"
"แค่บอกมาว่าตอนนี้ยังมาเรียนอยู่ไหม"
"วันที่เป็นข่าวเห็นมาอยู่นะ"
"ช่วยสืบให้กูหน่อยว่าตอนนี้ยังอยู่บ้านหลังเดิมหรือย้ายออกไปแล้ว"
"อย่าบอกนะว่าแกสนใจลูกสาวของคนที่ฉ้อโกงบริษัทของพ่อตัวเอง"
"พูดมากแค่ไปสืบให้กูพอ"
ผ่านไปแค่ไม่กี่ชั่วโมงคนที่ไปสืบก็นำข่าวมาบอก เพราะการสืบมันไม่ได้ยากเลยตอนนี้ครอบครัวของเธอกำลังเป็นข่าว
"ได้ยินว่าจะหยุดเรียนไปก่อน"
"หยุดเรียน? เกี่ยวกับเรื่องเงินหรือเปล่า"
"คงใช่แหละ ครอบครัวถูกฟ้องล้มละลายแล้วจะเอาเงินที่ไหนมาเรียนต่อล่ะ"
"ขอบใจมึงมาก" หลังจากที่ได้ที่อยู่จากเพื่อนแล้วชาละวันก็ไม่ได้สนใจเพื่อนอีก
"แล้วนั่นมึงจะไปไหน"
"จะรู้ไปทำไม"
"อ้าวไอ้นี่ใช้เสร็จก็ถีบหัวส่งเลยหรือวะ"
ชาละวันขับรถออกมาจากสถานที่นัดพบกับเพื่อน แล้วตรงมาบ้านเช่าตามที่อยู่ที่เพื่อนให้มา
ชายหนุ่มนั่งมองบ้านเช่าหลังนั้นอยู่พักหนึ่ง แล้วคิดถึงเรื่องในอดีตที่ผู้หญิงคนนั้นเคยเมินเขา ก่อนที่จะเข้าเรียนมหาวิทยาลัยผู้ใหญ่เคยนัดให้ทั้งสองทานข้าวด้วยกัน ถึงยังไงก็เป็นผู้ร่วมหุ้นเลยอยากให้ลูกทั้งสองทำความรู้จักกันไว้ เผื่อว่าเรือล่มในหนองทองจะยังอยู่ในหนองเหมือนเดิม
แต่เขาก็ถูกฝ่ายหญิงปฏิเสธแบบไม่มีเยื่อใยเลย ใครมองก็อาจจะคิดว่าเขาไม่ได้คิดอะไรมาก แต่ในใจยังคงรอวันที่จะทำให้เธอได้รู้ว่าปฏิเสธคนแบบเขาต้องเจออะไรบ้าง
ชาละวัน วงศ์เศวต บุตรชายคนเล็กของตระกูลวงศ์เศวต ขณะนี้เขาศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง และเป็นมหาวิทยาลัยเดียวกับที่เสน่หาเรียนอยู่ ถึงแม้ว่าครอบครัวอยากให้เรียนบริหาร แต่เขาก็ไม่จำเป็นต้องไปนั่งบริหารเพราะยังมีพี่ชายอยู่อีกคนที่ทำตามความต้องการของพ่อทุกอย่าง เขาเลยทำตามใจตัวเองโดยการเลือกสายวิศวะ และตอนนี้ชาละวันก็ศึกษาอยู่ปี 3 แล้ว
บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 112 ตอนจบชาละวัน เสน่หามาแจ้งแม่ว่าเธอจะจัดงานแต่งอยากให้แม่ไปร่วมงานด้วยถึงยังไงนางก็คือแม่ผู้ให้กำเนิด "ยังคิดถึงแม่คนนี้อยู่อีกเหรอ" "แม่คะ" "เอาเถอะงานแต่งของลูกยังไงแม่ก็ต้องไป" "เสน่ห์จะให้รถมารับแม่นะคะ" "แม่ไปเองได้ แค่บอกมาว่าจัดอยู่โรงแรมไหน" หลังจากที่แจ้งเรื่องงานแต่งให้แม่รับรู้แล้วชาละวันก็พาเธอออกมา ตอนนี้แม่ของเธอยังคงอยู่บ้านหลังเดิมที่เขาให้อาศัย ถึงยังไงนางก็เป็นแม่ของหญิงคนรักเขาเลยยกบ้านหลังนี้ให้นางอาศัยอยู่ เสน่หาไม่อยากเปรียบเทียบเลยระหว่างแม่ของเธอกับแม่สามีมันคนละเรื่องกันเลย แต่โชคดีแล้วที่เธอเจอแม่สามีที่ดีแบบนี้ จะได้ไม่ต้องทุกข์ใจเหมือนตอนอยู่กับแม่ของตัวเอง กลับมาถึงบ้านก็มีโทรศัพท์โทรเข้ามาเครื่องของชาละวัน "มีอะไรคะ" หลังจากที่เขาวางสายเธอถึงได้ถาม "ไม่มีอะไรหรอก" "ไม่มีแล้วพวกเขาโทรมาทำไม" เพราะเธอรู้ว่าเป็นใครที่โทรมา "พวกมันโทรชวนไปเลี้ยงฉลองสละโสด" "คุณจะไปไหม" เพราะถ้าเลี้ยงฉลองสละโสดส่วนมากจะมีแค่กลุ่มเพื่อนผู้ชาย ถ้าผู้หญิงจัดก็จะมีแค่กลุ่มเพื่อนผู้หญิง "จะให้ไปไหมล่ะ" ตั้งแต่มีเมียแทบจะตัดขาดเพื่อนฝูงอยู่แ
บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 110"โอ๊ยย" ตอนที่ถูกถีบร่างของงามพร้อมก็ล้มลงกระแทกพื้น ไม่นานพลเมืองดีก็รีบวิ่งมาช่วยกันจับคนที่วิ่งราว และมีผู้หญิงอีก 2-3 คนที่อยู่ในเหตุการณ์เข้ามาพยุงเธอลุกขึ้น "คุณเป็นอะไรไหมคะ""ฉันเจ็บท้องค่ะ""เรียกรถพยาบาลดีกว่า" พลเมืองดีหันไปคุยกัน และอีกคนก็รีบหยิบโทรศัพท์ออกมา"ได้กระเป๋าคุณคืนมาแล้วครับ ส่วนไอ้หมอนี่พวกเราแจ้งความแล้วเดี๋ยวตำรวจก็คงมา" ผู้ชายที่รุมกันจับคนวิ่งราวช่วยเอากระเป๋าของเธอมาส่งคืนให้"โทรศัพท์" นาทีนี้คิดถึงหน้าสามีมาก คนที่มาช่วยไม่มีคนในบริษัทเลย เธอเลยต้องโทรไปบอกให้เขารู้ครืนนน โทรศัพท์ดังขึ้นตอนที่ขุนไกรกำลังคุยงานกับฝ่ายการตลาดต่อจากเมื่อวานเขาเลยล้วงออกมาดูว่าเป็นเบอร์ของใคร>>{"ฮัลโหล"} ตอนที่งามพร้อมกำลังจะพูดก็ได้ยินเสียงของกรกนกพูดแทรกขึ้นมาก่อน เธอเลยพูดออกมาได้แค่คำว่าฮัลโหลคำเดียว"Project ของกนกเป็นยังไงบ้างคะคุณชอบไหม" {"ผมใกล้เสร็จงานแล้วเดี๋ยวขึ้นไปหา"} เขาคิดว่าเธอจะโทรมาตามหรือไม่ก็โทรมาถามว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน เพิ่งแยกกันเมื่อสักครู่นี้เองและเขาก็บอกให้เธอรออยู่ชั้นบนขุนไกรเลยไม่ได้คิดอะไรมากงามพร้อมที่กำลังจ
บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 109"งาม.." ได้ยินภรรยาทักท้วงแบบนั้นเขาถึงได้มองดูคนที่นั่งอยู่ข้างๆ "..เสร็จงานแล้วเหรอ" ขุนไกรรีบลุกออกจากตรงนั้นแล้วเดินเข้ามาหางามพร้อมเห็นสายตาคนทั้งแผนกมองเธอก็อยากจะเดินหนีไป แต่ถ้าทำแบบนั้นคนที่จงใจสร้างสถานการณ์นี้ยิ่งจะได้ใจ และอีกอย่างนี่คือสามีของเธอเธอจะไม่มีวันเดินหนีปล่อยให้ปัญหามันลุกลาม"เสร็จแล้วค่ะ แล้วคุณคุยงานใกล้เสร็จหรือยังคะ""เสร็จแล้ว เราขึ้นไปข้างบนกัน" มือหนาเอื้อมไปโอบเอวบางแล้วพาออกจากแผนกโดยที่ไม่สนใจลูกน้องที่ยังคุยงานกันค้างอยู่"เดี๋ยวที่เหลือค่อยคุยกันพรุ่งนี้" ฉัตรชัยหยิบเอกสารของท่านประธานที่ยังวางอยู่ที่โต๊ะ และสั่งทั้งแผนกการตลาดให้แยกย้ายกันทำงานเพราะใกล้เวลาเลิกงานแล้วขุนไกรพาเธอกลับขึ้นมาชั้นผู้บริหาร ตอนเดินออกจากลิฟต์ก็แอบมองว่าเธอจะโกรธที่เห็นแบบนั้นไหม เขาผิดเองที่ไม่ได้ระวังตัวเพราะกำลังเครียดเรื่องการตลาด"เอาเครื่องดื่มและผลไม้เข้ามาให้คุณงามด้วยนะ" เขาสั่งให้คนเตรียมผลไม้ไว้เวลาเธอมาที่นี่จะได้มีอะไรให้ทานเล่นงามพร้อมเข้ามาในห้องทำงานก็ยังไม่พูดคุยกับเขา จนวิยะดานำเครื่องดื่มและผลไม้เข้ามาให้"ขอบคุณค่ะพี่ว
บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 108"มีอะไรหรือลูก" ได้ยินเสียงลูกชายเรียกทีไรหัวใจแม่จะวาย "ผมจะแต่งงานครับแม่""แต่งงาน?""ใช่ครับจัดงานให้เร็วที่สุดเลยครับ""เดี๋ยวก่อนนะลูกงานแต่งไม่ใช่ว่าจะจัดวันนี้พรุ่งนี้ได้เลยนะ""เมียผมอยากแต่งงานแล้วครับ แม่หาฤกษ์ที่เร็วที่สุดเลยครับ""เดี๋ยวพ่อกับแม่จะคุยกับพ่อของหนูเสน่ห์ก่อนนะ""คุยให้ไวเลยครับแม่""แล้วนี่น้องอยู่ไหนล่ะ""อาบน้ำอยู่ครับ"จบเรื่องนี้ชาละวันก็รีบกลับมาหาเสน่หาที่ห้อง เข้ามาก็เห็นว่าเธออาบน้ำเสร็จแล้ว"คุณไปไหนมาคะ""ไปบอกแม่ให้รีบจัดงาน""งานอะไร?""งานแต่งของเราไง""?" หรือเป็นเพราะคำพูดของเธอเมื่อสักครู่"พรุ่งนี้วันหยุดเราไปดูชุดแต่งงานกัน""พรุ่งนี้เลยหรือคะ?""จะรออะไรล่ะ" ชาละวันตื่นเต้นมากกำลังจะโทรไปหาต้นข้าวแต่เพิ่งนึกได้ว่าส่งมันเข้าถ้ำเหยื่อไปแล้วเหตุการณ์ต่อจากตอนที่ชาละวันบอกให้ต้นข้าวไปรอเขาที่ห้องเบอร์ 3 ..ต้นข้าวก็เดินมาเปิดประตูห้องเบอร์ที่เพื่อนบอกว่าจองไว้ แต่พอเปิดเข้ามากลับเห็นผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ในนี้"เธอ?" มองดีๆ เขาก็จำได้ว่าเธอคือรุ่นน้องคนที่เคยทักไลน์มา"สวัสดีค่ะรุ่นพี่""ทำไมเป็นเธอ?""คะ?" ก็พี่เ
บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 107"พูดมา!" มาถึงห้องเสน่หาเค้นเอาความจริงจากชาละวัน เพราะท่าทางของเขามันดูมีพิรุธ ตอนที่ถามเรื่องของต้นข้าว"คืนนี้กี่น้ำดี""ไม่ต้องมาเฉไฉฉันไม่หลงกลหรอก""ก็คิดว่าบอกให้พูดเรื่องความในใจ""เสน่ห์หมายถึงเรื่องของต้นข้าวกับน้องคนนั้น""ไม่รู้..ใครจะไปรู้ล่ะ""อย่าให้รู้นะว
บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 103🔞"ปล่อยค่ะ" เธอไม่ได้อนุญาตว่าจะให้เขาอาบน้ำด้วยหรอก แต่อีกฝ่ายถือวิสาสะเดินตามเข้ามาในห้องน้ำแล้วสวมกอด"ผมไม่ค่อยเข้าใจผู้หญิง ถ้ามีอะไรก็พูดมาตรงๆ ได้เลยนะ""แต่ฉันเห็นคุณเข้าใจทุกอย่างเลยนะคะ กับอีแค่ผู้หญิงทำไมคุณถึงจะไม่เข้าใจ" เธอหมายถึงเวลาทำงานเห็นเขาคล่องแคล่ว
บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 104งามพร้อมไม่ได้ยินหรอกตอนที่เขาสั่งวิยะดาเรื่องให้คัดคนที่ชื่อกระต่ายออกจากผู้สมัคร เธอคิดไว้แล้วจะไม่เข้าไปก้าวก่ายงานของเขาอีก แม้แต่เรื่องของกรกนกเธอจะแล้วแต่ดุลพินิจของเขาแล้วกันตอนที่ขุนไกรไปคุยงานกับลูกค้า งามพร้อมก็รออยู่ในห้องทำงาน เขาบอกว่าถ้าจะมาบริษัทคือให้อย
บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 98"คุณขึ้นมานอนกับฉันสิคะ" ทีแรกเขาจะนั่งเฝ้าเธออยู่ตรงเก้าอี้เพราะที่นอนสำหรับญาติแม่นอนหลับอยู่"ได้เหรอ" ถ้าในห้องไม่มีแม่ของเธออยู่ด้วยเขาคงไม่รอให้เธอชวนหรอก"นั่งแบบนี้เดี๋ยวก็ปวดเมื่อยร่างกาย ขึ้นมานอนเถอะค่ะ"แล้วจะรออะไรอยู่อีกล่ะ อยากกอดเมียแทบบ้าอยู่แล้ว ขุนไกรเ

![สยบรักวิศวะตัวแรง[ ENGINEER'S SECRET ]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



