บทที่ 7

ประตูเพนท์เฮ้าส์หรูถูกเปิดออก ก่อนที่ร่างสูงโปร่งของเจ้าของห้องจะเดินเข้ามาพร้อมกับลูกน้องคนสนิท เสื้อสูทถูกถอดทิ้งที่ห้องนั่งเล่นเพราะเพิ่งกลับมาจากสถานที่สกปรก

กระดุมเสื้อเชิ้ตถูกปลดลงจากด้านบนทีละเม็ด แล้วถอดวางพาดกับเก้าอี้ใกล้ห้องนอน

“นายคิดจะปล่อยมัน?” ดีนส์ถามเจ้านายตนเอง เพราพอ่านเกมออกตั้งแต่แรก

หากเซนคิดจะจบชีวิตใคร เขาไม่เสียเวลาให้มันผู้นั้นมีลมหายใจมาได้จนถึงตอนนี้ จะเก็บกวาดตั้งแต่อยู่ที่ลานจอดรถผับก็ยังได้

อุบัติเหตุง่ายๆ เมาแล้วทะเลาะวิวาท...

“ไม่อยากให้พริมโรสรู้สึกผิด” หากรับรู้ทีหลังว่ามีคนตายเพราะตนเอง คงเป็นตราบาปใหญ่หลวงให้คนตัวเล็กตลอดชีวิต

แค่เรียกมาขู่สักเดือน ก็จะปล่อยไป

แต่หากมันทำอีก เขานี่แหละจะส่งมันไปเจอคนเฝ้านรกเอง

“อ้อ กลัวนายหญิงโกรธ” มือขวาหนุ่มพูดออกมาอย่างเข้าใจ

เซนเพียงแค่ชำเลืองตามองท่าทางกวนประสาทของลูกน้องตัวเอง ดีนส์ คือเพื่อนสนิทเพียงไม่กี่คนของเขาตั้งแต่ตอนอยู่ที่อิตาลี เรียนไฮสกูลมาด้วยกัน ครอบครัวก็ไม่ได้ยากลำบากอะไรเลย

เพียงแต่ชอบความท้าทาย แต่ไม่ชอบที่จะโดดเด่นท่ามกลางสปอร์ตไลท์อาชญากรอย่างเขา

จึงสนุกที่จะอยู่ด้วยกันอย่างคนในเงา

“กลับห้องมึงไปได้แล้วไอ้เวร” สบถอย่างหัวเสียทุกครั้งที่ถูกมันมองด้วยสายตารู้ทัน

ความสุภาพที่แสดงออกมาเป็นฉากหน้า ทำให้ดีนส์กลายเป็นคนยียวนยามที่พูดจาภาษาสุนัขกับเขา

“ครับ” โค้งแผ่นหลังอย่างสุภาพ ก่อนจะเดินออกจากห้องนอนหรู จากนั้นทำท่าราวกับนึกอะไรออก แล้วหันมาบอกด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “นายควรจะเสียงเบาลงหน่อย เวลาคุยลามกกับนายหญิง มันดังมาถึงห้องผม”

มาเฟียหนุ่มตอบกลับความหวังดีนั้นด้วยการชูนิ้วที่ยาวที่สุดให้ มือขวาหนุ่มเองก็ส่งยิ้มอย่างยินดีรับคำชมนั้น ก่อนจะเดินจากไป

"ว้าย!!"

คนตัวเล็กสะดุ้งสุดตัว เมื่อเงยหน้าขึ้นจากเอกสารการเรียน แล้วพบกับร่างเปลือยกำยำที่สวมเสื้อคลุมอาบน้ำสีเข้ม ไม่ผูกสายรัดเอว

ภาพที่ปรากฎบนหน้าจอมองเห็นเพียงช่วงลำคอลงมาจนถึงสะโพกเท่านั้น และเขากำลังนั่งพิงหัวเตียงจิบเครื่องดื่มอย่างผ่อนคลาย

(ตกใจอะไร?)

น้ำเสียงกลั้วหัวเราะดังขึ้นจากอีกด้าน ภาพที่ปรากฏบนจอมองเห็นส่วนต้องห้ามกลางหว่างขาอย่างหมิ่นเหม่

หนึ่งชั่วโมงก่อนหน้า เขาเพียงเปิดวิดีโอคอลกับเธอทิ้งไว้เฉกเช่นทุกวัน บอกกลายๆ ว่าจะหนีไปอาบน้ำสักครู่ และหญิงสาวก็พยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย

"ช่วยใส่เสื้อผ้าทีเถอะค่ะ" ริมฝีปากอวบอิ่มบอกเขา ดวงตากลมโตพยายามโฟกัสช่วงอก แต่ตามันชอบมองส่วนวับๆ แวมๆ ข้างล่างกล้องอย่างช่วยไม่ได้

มิน่า ผู้ชายบางคนถึงชอบดูผู้หญิงแต่ตัวปิดๆ เปิดๆ มันดึงดูดสายตาอย่างนี้นี่เอง

(ก็ใส่อยู่)

เขาจับชายเสื้อคลุมอาบน้ำ หยิบยกสาบเสื้อคลุมกระพือเบาๆ เป็นหลักฐาน

เห็นหัวไหล่เนียน กับหน้าน้องหมาป่าบนรอนหน้าท้องแข็งแรงเต็มๆ

อ่อยเก่งจริงพ่อคุณ!

คนสวยเม้มปากเมื่อรู้ตัวว่าถูกกลั่นแกล้งอีกแล้ว วันนี้เธอไม่ได้ใส่ชุดนอนวาบหวิว เตรียมคุยเรื่องลามกอย่างที่ทำกัน 'บ่อยๆ'

เพราะมีงานที่ใกล้ถึงกำหนดส่ง และชายหนุ่มจะเป็นอันเข้าใจกันดีจากการแต่งตัวเวลาเปิดกล้องคุยกันในแต่งละครั้ง ว่าพริมโรสอยู่ในอารมณ์ไหน

ไม่เคยพูดจาบังคับหรือคุกคาม หากเธอไม่อยู่ในอารมณ์ใคร่อยาก

"เราจะไปสิงคโปร์กี่วันคะ" ก้มหน้าถามเขาระหว่างที่ทำรายงานไปด้วย "โรสจะได้จัดกระเป๋าถูก"

(แล้วแต่เธอ)

"อย่ากวนซี้~" มือเรียววางปากกาลงกับโต๊ะ เท้าคางคุยเมื่อเห็นว่าเซนกำลังตอบแบบขอไปที "เดี๋ยวโรสเอาชุดไปไม่พอนะ"

คนในจอวางเครื่องดื่มลงที่โต๊ะข้างหัวเตียง หยิบมือถือมากดอะไรบางอย่างสองสามครั้ง ก่อนจะเริ่มให้คำตอบคนสวย

(ห้าวัน...มีที่ที่อยากไปไหม)

หญิงสาวครุ่นคิดสถานที่ที่อยากไป แต่เพราะไปเที่ยวบ่อยตั้งแต่เด็ก ความอยากเลยลดน้อยลงหากเทียบกับประเทศอื่น

"ไปยูนิเวอร์แซลกับกับอควาเรียมก็ได้ค่ะ โรสไปที่นั่นตลอดถ้าไปสิงคโปร์"

(งั้นก็ไปที่อื่...)

"แต่ยังไม่เคยไปกับคุณ" เธอตอบทันควัน เมื่อเห็นว่าเขาจะเปลี่ยนโปรแกรมเที่ยว ส่งยิ้มออกมาแม้ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังทำหน้าแบบไหน

ความสัมพันธ์ของเธอกับเขาจะจบแค่กันเป็นคู่นอนให้กันหรือเปล่า เพราะหนึ่งปีที่รู้จักกันมา ในช่วงแรกต่างฝ่ายต่างใช้ร่างกายของอีกคนปรนเปรอจินตนาการตนเอง

เพิ่งมีช่วงครึ่งปีให้หลัง ที่เริ่มพูดคุยเรื่องชีวิตประจำวันกันบ้าง

"ไปไหมคะ" ถามออกมาเมื่ออีกฝ่ายเงียบไป "ถ้ายังไม่อยากไป โรสจะได้เปลี่ย..."

(ไป)

ใบหน้าหวานชะงักเมื่อถูกเขาพูดแทรกขึ้นมาบ้าง ช้อนมองหน้าจอ ก่อนจะแกล้งเสมองไปทางอื่น

(ไปออชาร์ดด้วยดีไหม)

พูดถึงแหล่งช้อปปิ้งที่มีชื่อเสียงที่สุด คนตัวเล็กหลิ่วตามอง ยกยิ้มมุมปากคุยหยอกราวกับสนิทชิดเชื้อ

"ทำตัวเป็นแด๊ดดี้เหรอคะ"

(อยากให้เป็นหรือเปล่า?)

ไร้คำตอบจากคนตัวเล็ก พริมโรสเปลี่ยนเรื่องคุย เป็นเรื่องที่พัก และการเข้าสถานที่ที่ต้องยืนยันตัวตน ก่อนจะนึกออกว่าพาสปอร์ตตนเองอยู่ในรถคนเก่า

(ลูกน้องฉันเอาของในรถมาให้แล้วไม่ใช่เหรอ)

เขากล่าวเรียกสติอาการตกใจของหญิงสาวได้เป็นอย่างดี

นักศึกษาสาวเดินหายออกจากหน้ากล้องไปชั่วครู่ ก่อนจะกลับมานั่งพร้อมกับกล่องสีขาวใส่มือ

เอกสารสำคัญเกี่ยวกับรถและการเรียนยังอยู่ครบ ขาดแต่หนังสือเดินทางที่เพิ่งทำใหม่เมื่อสองปีก่อน

"เซน มันไม่มีอะ คุณแน่ใจไหมคะว่าลูกน้องคุณเอาออกมาด้วย" ไล่เปิดซองนั้น ซองนี้ในกล่อง แต่ก็ยังหาไม่เจอ "รถอยู่ไหนคะ เดี๋ยวโรสจะเข้าไปหาพาสปอร์ต"

(ทำลายไปแล้ว)

"ห๊ะ??!!"

เจ้าของร่างกำยำไม่สนใจเสียงแหลมๆ ที่หวีดร้อง หยิบมือถือมากดตอบข้อความ พลางนอนไขว้ขาพาดกันอย่างอารมณ์ดี

อยากจะมุดเข้าไปฟาดสักที

พลันสายตาก็เห็นอะไรบางอย่างบนโต๊ะหัวเตียงตัวเดียวกับที่วางแก้วเครื่องดื่ม

สมุดเล่มสีแดงเลือดหมู แปะสติ๊กเกอร์เรียกทรัพย์จากวัดดังฮ่องกง!

"ของโรส!!" ตะโกนเสียงดัง พร้อมกับยกมือยกไม้ชี้ไปที่โต๊ะเล็กๆ ในจอ

เจ้าของห้องยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ในที่สุดเธอก็เห็นเสียที หลังจากที่เขาวางมันไว้ตั้งแต่เริ่มเปิดกล้องคุยกันวันนี้

(ของเธอเหรอ)

คนตัวโตถือวิสาสะหยิบขึ้นมาเปิดอ่านเลขหนังสือเดินทางยืนยันสิ่งที่คนตัวเล็กคิด ก่อนจะโยนมันลงบนเตียงแล้วกอดอกอย่างอวดดี

"กะ แกล้งอีกแล้วนะ"

(ถ้าเป็นของเธอ...)

สลับขาข้างที่ไว้กันอยู่จนมองเห็นส่วนใต้ร่มผ้าที่โผล่พ้นออกมา

(ก็มาเอาที่ห้อง...)

◂◂◂♡▸▸▸