Mag-log inเมื่อลูกสาวของตระกูลชั้นสูงตัดสินใจออกนอกกรอบครั้งแรก แต่คนที่เธอนอนด้วยเมื่อเดือนก่อนกลับเป็น ‘พี่ชาย’ ของคู่หมายเธอ เพชรน้ำหนึ่ง เทวรัตน์กุล (น้ำหนึ่ง) ลูกสาวเพียงคนเดียวของตระกูลชั้นสูงเก่าแก่ ชีวิตที่ถูกตีกรอบให้อยู่ในแบบแผนตลอดเวลาตั้งแต่เด็กจนโต จนกระทั่งวันหนึ่งที่เธอตัดสินใจ ‘ออกนอกกรอบ’ ครั้งแรก และใช้ชีวิตเหมือนวัยรุ่นคนอื่น ๆ ทั่วไป แต่เธอไม่คิดเลยว่าสุดท้ายแล้วการตัดสินใจของเธอในครั้งนั้นจะกลับมาทำให้ชีวิตของเธอได้เกี่ยวข้องกับผู้ชายที่อันตรายที่สุดอย่างเขา ปรเมศวร์ สุทธิธานันท์ (รามิล/ราม) นักศึกษาแพทย์ปี 5 ลูกชายของนักการเมืองชื่อดัง ชีวิตของเขาเต็มไปด้วยความสมบูรณ์แบบในฐานะลูกชายคนโตของครอบครัว ทว่าทุกอย่างคงจะดีกว่านี้หากแม่ของเขาไม่จับได้ว่าสามีของตนได้แอบไปมี ‘ลูกชาย’ ที่อายุไล่เลี่ยกับเขาอีกคน และนับตั้งแต่ตอนนั้นชีวิตของเขาก็เต็มไปด้วยการ ‘แข่งขัน’ กับน้องชายต่างแม่มาโดยตลอด สิ่งที่เขาจะทำได้เพื่อให้บรรลุเป้าหมายนั้นมีเพียงอย่างเดียวเท่านั้นคือการ ‘แย่ง’ ทุกอย่างมาจากน้องชายต่างแม่...แม้แต่เรื่องของผู้หญิงเช่นกัน “กูชนะมึงทุกเรื่องนั่นแหละ แม้แต่ผู้หญิงที่มึงต้องการมากที่สุดยังเป็นของกูเลย”
view moreวันต่อมา“พี่ราม~” น้ำหนึ่งที่เพิ่งรู้สึกตัวตื่นในเช้าวันใหม่เอ่ยเรียกสามีหนุ่มเสียงงัวเงียพลางเคลื่อนตัวเข้าไปกอดที่ร่างกำยำของรามิลอย่างเช่นทุกวัน ปลายจมูกเล็กถูไถที่แผงอกกว้างของคนรักด้วยความออดอ้อนอยู่พักใหญ่ ก่อนจะผละใบหน้าออกมาสบตากับชายหนุ่ม“ไม่มอร์นิ่งคิสเหรอ?”“เมื่อคืนยังไม่พออีกเหรอคะ?”“กับเมียเท่าไหร่ก็ไม่พอหรอก” สิ้นเสียงเอ่ยบอกรามิลก็ทำการเคลื่อนมือไปประคองที่ใบหน้าของน้ำหนึ่งเอาไว้พร้อมกับเคลื่อนเข้าไปประกบจูบแนบชิดกับเธอด้วยความดูดดื่มทันที เช่นเดียวกับน้ำหนึ่งที่เธอเองก็จูบตอบสามีหนุ่มกลับไปด้วยความรักเช่นกัน“จูบเก่งขึ้นนะ พี่ยังจำจูบแรกของเราได้อยู่เลยว่าตอนนั้นพี่ต้องสอนให้น้ำจูบและน้ำไม่กล้าทำขนาดไหน แต่ตอนนี้เหมือนน้ำจะเก่งกว่าพี่แล้วนะ”“ก็ตอนนั้นพี่รามเป็นจูบแรกของน้ำหนิคะ ไม่เหมือนพี่รามสักหน่อยที่เชี่ยวชาญเรื่องพวกนี้แล้ว”“พี่ว่าเราไปอาบน้ำกันดีกว่า” รามิลรีบเปลี่ยนเรื่องเมื่อถูกพูดถึงเรื่องราวในอดีตที่เขาไม่สามารถจะโต้แย้งอะไรกลับไปได้เลย ต่างจากน้ำหนึ่งที่หลุดเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ ในตอนที่ถูกรามิลอุ้มเข้าไปด้านในห้องน้ำด้วยกัน“พี่รามกลัวเมียเหมือนที่พี
“ยินดีด้วยอีกครั้งนะจ๊ะ” หญิงวัยกลางคนหันมาเอ่ยบอกกับสองหนุ่มสาวที่เป็นเจ้าของงานในวันนี้หลังจากที่ได้ร่วมรับประทานมื้อค่ำและใช้เวลาด้วยกันนานหลายชั่วโมง จากนั้นทั้งสามีของเธอและไมเคิลจึงเข้ามาร่วมยินดีด้วยอีกครั้ง“ยินดีด้วย ขอให้ชีวิตคู่มีความสุขมาก ๆ”“ถึงกูจะบอกมึงไปหมดแล้ว แต่ว่าดีใจที่มึงมีวันนี้จริง ๆ”“ดูแลไอ้รามิลดี ๆ ล่ะ อุตส่าห์ทำให้มันเป็นผู้เป็นคนแล้ว อย่าให้มันกลับมาเป็นหมาบ้าได้อีก”“ไอ้ไมเคิล!” รามิลขึ้นเสียงใส่คนตรงหน้าพร้อมกับยกเท้าขึ้นมาเพื่อหมายจะสั่งสอนเพื่อนสนิทของตนอย่างไม่จริงจังนัก แต่ว่ายังไม่ทันได้ทำอะไร เขาก็ต้องถูกน้ำหนึ่งบิดแขนอย่างแรงจนต้องหยุดการหยอกล้อกับชายหนุ่มอีกคน“พี่รามอย่าทำแบบนั้นค่ะ คุณลุงคุณป้าอยู่ด้วยนะ”“หึ นึกว่าจะแน่ ที่แท้ก็กลัวเมียตั้งแต่วันแรกเลยนี่”รามิลจ้องหน้าไมเคิลเขม็งเป็นการคาดโทษ ทำให้มาเฟียใหญ่และภรรยาของเขาที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างหลุดเสียงหัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดูกับภาพความวุ่นวายของเด็ก ๆ ตรงหน้าพวกเขาเห็นทั้งรามิลและไมเคิลที่สนิทสนมกันมานาน ดังนั้นพวกเขาจึงไม่คิดจะถือโทษกับการหยอกล้อกันแค่นี้อยู่แล้ว“ป้าอรคะ...”“คุณหนูข
สองเดือนต่อมา (บนเรือ)“ฮึก...คุณหนู” หญิงมากวัยที่เลี้ยงน้ำหนึ่งมาตั้งแต่เกิดปล่อยโฮออกมาตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้เห็นหญิงสาวในชุดงานหมั้น ทำให้น้ำหนึ่งที่เห็นแบบนั้นต้องปล่อยมือออกจากรามิลแล้วเดินเข้าไปสวมกอดบังอรเอาไว้“ป้าอรอย่าร้องสิคะ เดี๋ยวน้ำร้องตามไปด้วยนะ”“ฮึก! ไม่ได้นะคะ ถ้าคุณหนูร้องไห้เดี๋ยวหน้าจะเลอะนะคะ ฮึก...”น้ำหนึ่งหลุดยิ้มออกมากับคำพูดที่เต็มไปด้วยความปรารถนาดีของอีกฝ่าย เธอรั้งบังอรมาสวมกอดเอาไว้พร้อมกับลูบหลังของอีกคนเบา ๆ เพื่อจะให้อีกฝ่ายสงบลงสุดท้ายแล้ว...น้ำหนึ่งก็ไม่ได้เชิญนลินรัตน์มาร่วมงานในวันสำคัญของเธอแบบนี้ แต่ว่าคนที่น้ำหนึ่งเลือกที่จะเชิญมาในฐานะผู้ใหญ่ของฝั่งเธอกลับเป็น ‘แม่บ้าน’ อย่างบังอรที่ดูแลเธอเป็นอย่างดีมาโดยตลอด“ป้าดีใจมาก...ดีใจมากจนพูดไม่ออกเลยค่ะ วันนี้คุณหนูของป้าสวยมากจริง ๆ”“ป้าอรเองก็สวยมากเหมือนกันนะคะ ตอนแรกน้ำแทบจะจำไม่ได้เลยนะ” น้ำหนึ่งเอ่ยหลอกล้อเพื่อจะช่วยให้บังอรรู้สึกดีขึ้น ทำให้หญิงมากวัยยกมือขึ้นมาซับน้ำตาก่อนตอบกลับไป“เพราะคุณรามิลเลยค่ะที่ส่งคนมาดูแลป้าเป็นอย่างดี ป้าขอบคุณคุณรามิลมากจริง ๆ นะคะ และขอบคุณคุณหนูด้วยที่นึก
กลางคืน (คอนโดมิเนียมของรามิล)“นอนไม่หลับเหรอ?” รามิลที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จก้าวขึ้นมาบนเตียงแล้วรั้งตัวของน้ำหนึ่งเข้ามาสวมกอดในอ้อมแขนของเขาแบบที่ชอบทำเป็นประจำ เช่นเดียวกับน้ำหนึ่งที่เธอเองก็ค่อย ๆ แนบใบหน้าลงบนแผงอกกว้างของแฟนหนุ่มพลางยกแขนขึ้นมากอดเขาด้วยเช่นกันเธอยอมรับความรู้สึกของตัวเองและพูดความในใจออกมาอย่างไม่ปิดบังเลยแม้แต่น้อย เพราะว่าในตอนนี้รามิลเป็นคนในครอบครัวที่เธอไว้ใจเขามากที่สุดและทั้งคู่จะไม่มีเรื่องที่ปิดบังต่อกันอีกต่อไป“นิดหน่อยค่ะ มัวแต่คิดถึงเรื่องเมื่อกลางวันอยู่”“พี่เองก็แปลกใจเหมือนกันที่คุณหญิงพูดออกมาแบบนั้น ท่านดูเป็นห่วงน้ำมากเลยนะ”“น้ำมาลองคิดดูแล้วค่ะ...ที่ผ่านมาที่แม่ต้องการให้น้ำแต่งงานกับคนร่ำรวยมาโดยตลอด บางทีอาจจะเป็นเพราะแม่ต้องการให้น้ำสุขสบายแบบที่บอกก็ได้”“แต่วิธีของแม่ที่ผ่านมา...มันทำให้น้ำลืมเรื่องพวกนั้นไม่ได้จริง ๆ”“มันผ่านมาแล้ว ไม่ต้องพยายามนึกถึงให้เจ็บปวดหรอกนะ” รามิลเอ่ยปลอบโยนคนรักด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ก่อนที่เขาจะกดจูบที่ขมับบางซ้ำ ๆ เป็นการปลอบโยนเธออีกทางรามิลกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นราวกับต้องการแสดงออกว่าเขากำลังปกป้องเธออยู
น้ำหนึ่งเอ่ยออกมาด้วยเสียงที่จริงจังกว่าทุกครั้ง ก่อนที่เธอจะเป็นฝ่ายยื่นข้อเสนอกับเขาออกมา“ฉันไม่อยากอยู่กับคุณ ไม่อยากเห็นหน้าคุณอีก แต่เพราะฉันรู้ว่าสุดท้ายแล้วคุณก็คงไม่ยอมปล่อยฉันไปอยู่ดี ดังนั้นฉันเลยคิดว่าเราควรทำข้อตกลงกันค่ะ”“ฉันจะอยู่ที่นี่ตามที่คุณต้องการเป็นระยะเวลาหนึ่งเดือน แต่คุณห้
สองวันต่อมา“ไหนบอกว่าจะพาไปคอนโดไงคะ” น้ำหนึ่งที่เห็นรถออกนอกเส้นทางหันมาตวัดสายตามองรามิลตาขวาง ทว่าอีกฝ่ายกลับตีหน้ามึนใส่เธออย่างชัดเจนเธอคิดไว้แล้วว่าคนเจ้าเล่ห์อย่างเขาจะต้องมีแผนการซ่อนอยู่ แต่เพราะอีกฝ่ายเอาเรื่องนลินรัตน์และความปลอดภัยของเธอมาอ้าง น้ำหนึ่งจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมให้เ
หลายวันต่อมา (โรงพยาบาล)“...ส่วนคดีของท่านบุรินทร์ ศาลได้มีการตัดสินจำคุกและยึดทรัพย์ทั้งหมดให้ตกเป็นของแผ่นดิน...”“อื้อ~”เสียงพูดคุยที่อยู่ไม่ไกลทำให้น้ำหนึ่งที่นอนหลับอยู่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในช่วงเช้าของวันใหม่ด้วยความงัวเงีย เพียงแค่การขยับตัวเล็กน้อยของเธอก็ทำให้ชายหนุ่มที่ยืนคุยกันอยู่รับรู
หลายวันต่อมา (โรงพยาบาล)“ครั้งนี้ฉันน่าจะไม่ได้มาที่นี่หลายวัน” รามิลบอกกับน้ำหนึ่งในช่วงเย็นของวัน เขาเดินมาหยุดที่ด้านข้างเตียงผู้ป่วยแล้วสบตากับเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เพียงเท่านั้นน้ำหนึ่งก็รู้ได้ทันทีว่า ‘ถึงวันนั้น’ ที่รามิลเคยบอกกับเธอแล้ว“วันนี้แล้วเหรอคะ?”“อืม...ทุกอย่างพร้อมแล้ว”“อดท