Masukเมื่อลูกสาวของตระกูลชั้นสูงตัดสินใจออกนอกกรอบครั้งแรก แต่คนที่เธอนอนด้วยเมื่อเดือนก่อนกลับเป็น ‘พี่ชาย’ ของคู่หมายเธอ เพชรน้ำหนึ่ง เทวรัตน์กุล (น้ำหนึ่ง) ลูกสาวเพียงคนเดียวของตระกูลชั้นสูงเก่าแก่ ชีวิตที่ถูกตีกรอบให้อยู่ในแบบแผนตลอดเวลาตั้งแต่เด็กจนโต จนกระทั่งวันหนึ่งที่เธอตัดสินใจ ‘ออกนอกกรอบ’ ครั้งแรก และใช้ชีวิตเหมือนวัยรุ่นคนอื่น ๆ ทั่วไป แต่เธอไม่คิดเลยว่าสุดท้ายแล้วการตัดสินใจของเธอในครั้งนั้นจะกลับมาทำให้ชีวิตของเธอได้เกี่ยวข้องกับผู้ชายที่อันตรายที่สุดอย่างเขา ปรเมศวร์ สุทธิธานันท์ (รามิล/ราม) นักศึกษาแพทย์ปี 5 ลูกชายของนักการเมืองชื่อดัง ชีวิตของเขาเต็มไปด้วยความสมบูรณ์แบบในฐานะลูกชายคนโตของครอบครัว ทว่าทุกอย่างคงจะดีกว่านี้หากแม่ของเขาไม่จับได้ว่าสามีของตนได้แอบไปมี ‘ลูกชาย’ ที่อายุไล่เลี่ยกับเขาอีกคน และนับตั้งแต่ตอนนั้นชีวิตของเขาก็เต็มไปด้วยการ ‘แข่งขัน’ กับน้องชายต่างแม่มาโดยตลอด สิ่งที่เขาจะทำได้เพื่อให้บรรลุเป้าหมายนั้นมีเพียงอย่างเดียวเท่านั้นคือการ ‘แย่ง’ ทุกอย่างมาจากน้องชายต่างแม่...แม้แต่เรื่องของผู้หญิงเช่นกัน “กูชนะมึงทุกเรื่องนั่นแหละ แม้แต่ผู้หญิงที่มึงต้องการมากที่สุดยังเป็นของกูเลย”
Lihat lebih banyakปึก! ปึก! ปึก! ปึก!
“อั่ก! อึกๆ!” “อื้ม...ตอดโคตรดีเลยว่ะ” พรึบ! “มองหน้ากูตอนที่กูเอา” ชายหนุ่มร่างสูงกระชากที่เส้นผมของหญิงสาวตรงหน้าอย่างแรงจนใบหน้าของเธอเชิดขึ้น ขณะที่หญิงสาวซึ่งถูกพันธนาการอยู่ได้แต่เหลือบมองคนด้านหลังผ่านน้ำตาพร่ามัวเท่านั้น เขารุนแรงมาก ไม่ว่าจะเรื่องการใช้อุปกรณ์ต่าง ๆ ในการทารุณเธอจนเนื้อตัวของเธอเริ่มมีเลือดซึมออกมาตามผิวหนังที่ถูกแส้กับเข็มขัดฟาดอย่างแรง หรือแม้แต่ตอนนี้ที่ทั้งแขนขาของเธอต่างก็ถูกพันธนาการเอาไว้จนหมดทางสู้หรือจะส่งเสียงร้องออกมาได้ สิ่งที่เธอทำได้ตอนนี้คือการอดทนให้ผ่านพ้นค่ำคืนนี้ไปเท่านั้น ฟุบ! “อ อึก!” หลังจากถูกทรมานร่างกายอยู่นานหลายชั่วโมงสุดท้ายหญิงสาวที่ได้มาทำหน้าที่บำเรอให้กับลูกชายของนักการเมืองในวันนี้ก็ได้รับอิสระเสียที ร่างของเธอล้มลงไปนอนบนพื้นทันทีที่ชายคนนั้นเสร็จสมออกมาและหลังจากนั้นหญิงสาวก็หมดสติไปด้วยความเหนื่อยล้าอย่างที่ไม่สามารถจะฝืนร่างกายต่อไปได้ สายตาที่ดุดันปรายตามองผู้หญิงที่หมดสติไปเพียงนิด จากนั้นจึงหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่เอาไว้โดยไม่สนใจเธอที่ต้องมารองรับความใคร่ของเขานานหลายชั่วโมงเลยแม้แต่น้อย หลังจากที่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วชายหนุ่มจึงเดินออกจากห้องวีไอพีของผับชื่อดังที่เขามาใช้บริการเป็นประจำ ซึ่งเพียงแค่ออกมาได้ไม่เท่าไรก็มีหญิงสาวที่ดูแลร้านคอยรอต้อนรับเขาอยู่แล้ว “เป็นยังไงบ้างคะ น้องใหม่คนนี้ถูกใจรึเปล่าคะ” หญิงสาวหน้าตาสะสวยเอ่ยถามชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความนอบน้อม เพราะว่าผู้ชายที่ยืนอยู่ตอนนี้ไม่ได้เป็นแค่คนมีชื่อเสียงธรรมดา แต่เขาเป็นถึง ‘ลูกชายของนักการเมือง’ ที่มีอิทธิพลมากที่สุด ‘เรย์’ รพีพัฒน์ สุทธิธานันท์ ลูกชายคนเล็กของท่านบุรินทร์ ซึ่งถึงแม้เขาจะถูกเปิดตัวว่าเป็นลูกชายอีกคนที่ทุกคนต่างรู้ดีว่ามาจากภรรยาน้อยที่ท่านบุรินทร์ได้เลี้ยงเอาไว้อย่างลับ ๆ สมัยที่เพิ่งแต่งงานใหม่ ๆ แต่ว่ากลับไม่มีใครที่กล้าดูถูกเรย์เลย เพราะว่าเขามีสถานะและอำนาจพอ ๆ กับลูกชายคนโตอย่าง ‘รามิล’ ซึ่งเกิดจากการที่คนเป็นพ่อได้มอบอำนาจและจัดตำแหน่งในวงสังคมให้ลูกชายทั้งสองมีสถานะเท่าเทียมกันไม่ว่าจะมาจากภรรยาคนไหนก็ตาม ซึ่งนั่นก็ทำให้เรย์ได้มีอำนาจไว้ใช้ตามความต้องการของตัวเองแบบนี้...โดยส่วนมากล้วนเป็นเรื่องที่ไม่ดีทั้งนั้น “ไม่ได้เรื่อง” เรย์ตอบเสียงเข้มทำให้คนที่ได้รับหน้าที่ในการจัดหาผู้หญิงมาให้เริ่มหน้าเจื่อนเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางที่ไม่ค่อยพึงพอใจของเขา “ครั้งหน้าขอคนที่ทนกว่านี้ แล้วก็เตรียมห้องใหญ่ให้พร้อมด้วย” “เอ่อ...คุณเรย์จะพาเพื่อนมาด้วยเหรอคะ?” “นี่เธอความจำสั้นขนาดนั้นเลยหรือไง?” “ขอโทษค่ะ แต่ว่าพิ้งค์แค่ถามเพื่อความมั่นใจจะได้เตรียมน้อง ๆ มาดูแลได้ถูกค่ะ” “เอามาแค่คนเดียว ฉันต้องการผู้หญิงแค่คนเดียวเท่านั้น” “...” “เตรียมไว้ให้พร้อม และขอคนที่ทนมากกว่านี้ด้วย” “รู้ใช่มั้ยว่าฉันหมายความว่ายังไง?” “ได้ค่ะคุณเรย์ พิ้งค์จะเตรียมน้องที่ดีที่สุดไว้ดูแลคุณเรย์กับเพื่อน ๆ ใช้บริการนะคะ” หญิงสาวก้มหน้าแล้วรับคำกับชายหนุ่มโดยไม่ได้มีความตกใจกับ ‘รสนิยมทางเพศ’ ของเขาเลยแม้แต่น้อย เพราะทุกคนที่ทำงานที่นี่ต่างรู้ดีว่าเรย์นั้นชอบเซ็กซ์ที่รุนแรงและแตกต่างจากคนทั่วไปขนาดไหน ซึ่งเธอก็ทำได้แค่มีหน้าที่หาผู้หญิงที่จะสามารถรองรับรสนิยมรุนแรงเหล่านั้นให้ได้ก็เท่านั้นวันต่อมา“พี่ราม~” น้ำหนึ่งที่เพิ่งรู้สึกตัวตื่นในเช้าวันใหม่เอ่ยเรียกสามีหนุ่มเสียงงัวเงียพลางเคลื่อนตัวเข้าไปกอดที่ร่างกำยำของรามิลอย่างเช่นทุกวัน ปลายจมูกเล็กถูไถที่แผงอกกว้างของคนรักด้วยความออดอ้อนอยู่พักใหญ่ ก่อนจะผละใบหน้าออกมาสบตากับชายหนุ่ม“ไม่มอร์นิ่งคิสเหรอ?”“เมื่อคืนยังไม่พออีกเหรอคะ?”“กับเมียเท่าไหร่ก็ไม่พอหรอก” สิ้นเสียงเอ่ยบอกรามิลก็ทำการเคลื่อนมือไปประคองที่ใบหน้าของน้ำหนึ่งเอาไว้พร้อมกับเคลื่อนเข้าไปประกบจูบแนบชิดกับเธอด้วยความดูดดื่มทันที เช่นเดียวกับน้ำหนึ่งที่เธอเองก็จูบตอบสามีหนุ่มกลับไปด้วยความรักเช่นกัน“จูบเก่งขึ้นนะ พี่ยังจำจูบแรกของเราได้อยู่เลยว่าตอนนั้นพี่ต้องสอนให้น้ำจูบและน้ำไม่กล้าทำขนาดไหน แต่ตอนนี้เหมือนน้ำจะเก่งกว่าพี่แล้วนะ”“ก็ตอนนั้นพี่รามเป็นจูบแรกของน้ำหนิคะ ไม่เหมือนพี่รามสักหน่อยที่เชี่ยวชาญเรื่องพวกนี้แล้ว”“พี่ว่าเราไปอาบน้ำกันดีกว่า” รามิลรีบเปลี่ยนเรื่องเมื่อถูกพูดถึงเรื่องราวในอดีตที่เขาไม่สามารถจะโต้แย้งอะไรกลับไปได้เลย ต่างจากน้ำหนึ่งที่หลุดเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ ในตอนที่ถูกรามิลอุ้มเข้าไปด้านในห้องน้ำด้วยกัน“พี่รามกลัวเมียเหมือนที่พี
“ยินดีด้วยอีกครั้งนะจ๊ะ” หญิงวัยกลางคนหันมาเอ่ยบอกกับสองหนุ่มสาวที่เป็นเจ้าของงานในวันนี้หลังจากที่ได้ร่วมรับประทานมื้อค่ำและใช้เวลาด้วยกันนานหลายชั่วโมง จากนั้นทั้งสามีของเธอและไมเคิลจึงเข้ามาร่วมยินดีด้วยอีกครั้ง“ยินดีด้วย ขอให้ชีวิตคู่มีความสุขมาก ๆ”“ถึงกูจะบอกมึงไปหมดแล้ว แต่ว่าดีใจที่มึงมีวันนี้จริง ๆ”“ดูแลไอ้รามิลดี ๆ ล่ะ อุตส่าห์ทำให้มันเป็นผู้เป็นคนแล้ว อย่าให้มันกลับมาเป็นหมาบ้าได้อีก”“ไอ้ไมเคิล!” รามิลขึ้นเสียงใส่คนตรงหน้าพร้อมกับยกเท้าขึ้นมาเพื่อหมายจะสั่งสอนเพื่อนสนิทของตนอย่างไม่จริงจังนัก แต่ว่ายังไม่ทันได้ทำอะไร เขาก็ต้องถูกน้ำหนึ่งบิดแขนอย่างแรงจนต้องหยุดการหยอกล้อกับชายหนุ่มอีกคน“พี่รามอย่าทำแบบนั้นค่ะ คุณลุงคุณป้าอยู่ด้วยนะ”“หึ นึกว่าจะแน่ ที่แท้ก็กลัวเมียตั้งแต่วันแรกเลยนี่”รามิลจ้องหน้าไมเคิลเขม็งเป็นการคาดโทษ ทำให้มาเฟียใหญ่และภรรยาของเขาที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างหลุดเสียงหัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดูกับภาพความวุ่นวายของเด็ก ๆ ตรงหน้าพวกเขาเห็นทั้งรามิลและไมเคิลที่สนิทสนมกันมานาน ดังนั้นพวกเขาจึงไม่คิดจะถือโทษกับการหยอกล้อกันแค่นี้อยู่แล้ว“ป้าอรคะ...”“คุณหนูข
สองเดือนต่อมา (บนเรือ)“ฮึก...คุณหนู” หญิงมากวัยที่เลี้ยงน้ำหนึ่งมาตั้งแต่เกิดปล่อยโฮออกมาตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้เห็นหญิงสาวในชุดงานหมั้น ทำให้น้ำหนึ่งที่เห็นแบบนั้นต้องปล่อยมือออกจากรามิลแล้วเดินเข้าไปสวมกอดบังอรเอาไว้“ป้าอรอย่าร้องสิคะ เดี๋ยวน้ำร้องตามไปด้วยนะ”“ฮึก! ไม่ได้นะคะ ถ้าคุณหนูร้องไห้เดี๋ยวหน้าจะเลอะนะคะ ฮึก...”น้ำหนึ่งหลุดยิ้มออกมากับคำพูดที่เต็มไปด้วยความปรารถนาดีของอีกฝ่าย เธอรั้งบังอรมาสวมกอดเอาไว้พร้อมกับลูบหลังของอีกคนเบา ๆ เพื่อจะให้อีกฝ่ายสงบลงสุดท้ายแล้ว...น้ำหนึ่งก็ไม่ได้เชิญนลินรัตน์มาร่วมงานในวันสำคัญของเธอแบบนี้ แต่ว่าคนที่น้ำหนึ่งเลือกที่จะเชิญมาในฐานะผู้ใหญ่ของฝั่งเธอกลับเป็น ‘แม่บ้าน’ อย่างบังอรที่ดูแลเธอเป็นอย่างดีมาโดยตลอด“ป้าดีใจมาก...ดีใจมากจนพูดไม่ออกเลยค่ะ วันนี้คุณหนูของป้าสวยมากจริง ๆ”“ป้าอรเองก็สวยมากเหมือนกันนะคะ ตอนแรกน้ำแทบจะจำไม่ได้เลยนะ” น้ำหนึ่งเอ่ยหลอกล้อเพื่อจะช่วยให้บังอรรู้สึกดีขึ้น ทำให้หญิงมากวัยยกมือขึ้นมาซับน้ำตาก่อนตอบกลับไป“เพราะคุณรามิลเลยค่ะที่ส่งคนมาดูแลป้าเป็นอย่างดี ป้าขอบคุณคุณรามิลมากจริง ๆ นะคะ และขอบคุณคุณหนูด้วยที่นึก
กลางคืน (คอนโดมิเนียมของรามิล)“นอนไม่หลับเหรอ?” รามิลที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จก้าวขึ้นมาบนเตียงแล้วรั้งตัวของน้ำหนึ่งเข้ามาสวมกอดในอ้อมแขนของเขาแบบที่ชอบทำเป็นประจำ เช่นเดียวกับน้ำหนึ่งที่เธอเองก็ค่อย ๆ แนบใบหน้าลงบนแผงอกกว้างของแฟนหนุ่มพลางยกแขนขึ้นมากอดเขาด้วยเช่นกันเธอยอมรับความรู้สึกของตัวเองและพูดความในใจออกมาอย่างไม่ปิดบังเลยแม้แต่น้อย เพราะว่าในตอนนี้รามิลเป็นคนในครอบครัวที่เธอไว้ใจเขามากที่สุดและทั้งคู่จะไม่มีเรื่องที่ปิดบังต่อกันอีกต่อไป“นิดหน่อยค่ะ มัวแต่คิดถึงเรื่องเมื่อกลางวันอยู่”“พี่เองก็แปลกใจเหมือนกันที่คุณหญิงพูดออกมาแบบนั้น ท่านดูเป็นห่วงน้ำมากเลยนะ”“น้ำมาลองคิดดูแล้วค่ะ...ที่ผ่านมาที่แม่ต้องการให้น้ำแต่งงานกับคนร่ำรวยมาโดยตลอด บางทีอาจจะเป็นเพราะแม่ต้องการให้น้ำสุขสบายแบบที่บอกก็ได้”“แต่วิธีของแม่ที่ผ่านมา...มันทำให้น้ำลืมเรื่องพวกนั้นไม่ได้จริง ๆ”“มันผ่านมาแล้ว ไม่ต้องพยายามนึกถึงให้เจ็บปวดหรอกนะ” รามิลเอ่ยปลอบโยนคนรักด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ก่อนที่เขาจะกดจูบที่ขมับบางซ้ำ ๆ เป็นการปลอบโยนเธออีกทางรามิลกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นราวกับต้องการแสดงออกว่าเขากำลังปกป้องเธออยู
หลายวันต่อมา“ทำไมต้องตื่นเต้นกับอะไรแค่นี้ด้วยนะ” น้ำหนึ่งที่อยู่ภายในห้องนอนส่วนตัวของตนเองยกมือขึ้นมากุมหน้าอกด้านซ้ายเอาไว้พลางบ่นกับตัวเองออกมา ตอนนี้หัวใจของเธอกำลังเต้นระรัวอย่างหนักเมื่อใกล้จะถึงวันใหม่ซึ่งเป็นวันที่ ‘สิ้นสุดข้อตกลง’ ระหว่างทั้งเธอและรามิลแม้ว่าที่ผ่านมาความสัมพันธ์ของทั้ง
“อยากไปเที่ยวที่ไหนไหม?” คำถามที่ดังขึ้นด้านบนทำให้น้ำหนึ่งที่กำลังนอนเล่นบนโซฟาเงยหน้ามองรามิลที่เพิ่งเดินเข้ามาด้วยความสงสัยเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับไปสั้น ๆ เสียงเรียบ“ไม่ค่ะ”“อยู่แต่ห้องแบบนี้ไม่เบื่อเหรอ?”“ทำไมคิดแบบนั้นคะ”“เห็นเธออยู่ห้องมาหลายวันแล้ว นอกจากวันที่ฉันชวนไปกินข้าวข้างนอก เธอก็
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เรื่องมันผ่านมาแล้ว” น้ำหนึ่งที่รับรู้ได้ว่ารามิลกำลังหมายถึงอะไรตอบกลับไปอย่างไม่ได้ใส่ใจเรื่องในอดีตที่ผ่านมาอีก ไม่ว่ามันจะเป็นความรู้สึกที่แท้จริงของเขาหรือไม่ แต่น้ำหนึ่งกลับรับรู้ได้ว่าอีกคนกำลังรู้สึกผิดต่อเธออยู่ตลอด พอรู้แบบนั้นแล้ว...เธอก็เผลอใจอ่อนให้กับเขาอีกครั้ง“ต่อ
ปึก! ปึก! ปึก! ปึก!“อ อ๊ะ! อ๊ะ ๆ ๆ แบบนี้มันจุก อ๊าา” น้ำหนึ่งที่ถูกจับกระแทกในท่วงท่าใหม่ส่งเสียงร้องออกมาในตอนที่รามิลอัดกระแทกแก่นกายสวนขึ้นมาอย่างแรงจนร่างกายของเธอโยกคลอน เธอโอบกอดลำคอของรามิลไว้แน่น ขณะที่เขากำลังอุ้มกระเตงเธออยู่ในท่ายืน“ทะ...ทำไมรอบนี้เสร็จช้าจัง อ๊าาา น้ำเหนื่อยแล้วนะ”“