สัมพันธ์ลับหมอคนเถื่อน

สัมพันธ์ลับหมอคนเถื่อน

last updateHuling Na-update : 2026-05-12
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
64Mga Kabanata
910views
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

เมื่อลูกสาวของตระกูลชั้นสูงตัดสินใจออกนอกกรอบครั้งแรก แต่คนที่เธอนอนด้วยเมื่อเดือนก่อนกลับเป็น ‘พี่ชาย’ ของคู่หมายเธอ   เพชรน้ำหนึ่ง เทวรัตน์กุล (น้ำหนึ่ง) ลูกสาวเพียงคนเดียวของตระกูลชั้นสูงเก่าแก่ ชีวิตที่ถูกตีกรอบให้อยู่ในแบบแผนตลอดเวลาตั้งแต่เด็กจนโต จนกระทั่งวันหนึ่งที่เธอตัดสินใจ ‘ออกนอกกรอบ’ ครั้งแรก และใช้ชีวิตเหมือนวัยรุ่นคนอื่น ๆ ทั่วไป แต่เธอไม่คิดเลยว่าสุดท้ายแล้วการตัดสินใจของเธอในครั้งนั้นจะกลับมาทำให้ชีวิตของเธอได้เกี่ยวข้องกับผู้ชายที่อันตรายที่สุดอย่างเขา     ปรเมศวร์ สุทธิธานันท์ (รามิล/ราม) นักศึกษาแพทย์ปี 5 ลูกชายของนักการเมืองชื่อดัง ชีวิตของเขาเต็มไปด้วยความสมบูรณ์แบบในฐานะลูกชายคนโตของครอบครัว ทว่าทุกอย่างคงจะดีกว่านี้หากแม่ของเขาไม่จับได้ว่าสามีของตนได้แอบไปมี ‘ลูกชาย’ ที่อายุไล่เลี่ยกับเขาอีกคน และนับตั้งแต่ตอนนั้นชีวิตของเขาก็เต็มไปด้วยการ ‘แข่งขัน’ กับน้องชายต่างแม่มาโดยตลอด สิ่งที่เขาจะทำได้เพื่อให้บรรลุเป้าหมายนั้นมีเพียงอย่างเดียวเท่านั้นคือการ ‘แย่ง’ ทุกอย่างมาจากน้องชายต่างแม่...แม้แต่เรื่องของผู้หญิงเช่นกัน “กูชนะมึงทุกเรื่องนั่นแหละ แม้แต่ผู้หญิงที่มึงต้องการมากที่สุดยังเป็นของกูเลย”

view more

Kabanata 1

บทที่ 1 ด้านมืดของลูกชายตระกูลดัง

Del baño llegaba el sonido constante del agua cayendo. Era Adrián Vargas, dándose una ducha.

Eran las tres de la madrugada. Acababa de llegar. Olivia Muñoz estaba parada frente a la puerta del baño; tenía algo importante que hablar con él. Se sentía nerviosa, dudando si él estaría de acuerdo con lo que estaba a punto de decirle.

Cuando pensaba en cómo abordar el tema, escuchó un ruido extraño desde adentro. Agudizó el oído y entonces entendió. Se estaba... dando placer.

Los jadeos y gemidos llegaban uno tras otro, como martillazos crueles en su pecho. El dolor se expandió como una marea; sentía que se ahogaba en la angustia, incapaz de respirar. En realidad, ese día era su aniversario de bodas. Llevaba cinco años casada con él y nunca habían tenido intimidad.

¿Prefería hacerlo él solo antes que tocarla?

Conforme su respiración se aceleraba, Adrián dijo bajito, extremadamente cauteloso:

—¡Pau...!

Ese nombre fue el golpe final, el que la destrozó. Algo dentro de ella se derrumbó, haciéndose polvo. Olivia se tapó la boca con fuerza para no llorar, se dio la vuelta para huir, pero tropezó en el primer paso. Chocó contra el lavabo y cayó al suelo.

—¿Olivia? —Adrián todavía sonaba agitado desde adentro; se notaba que intentaba controlarse, pero su respiración seguía siendo pesada.

—Yo... quería usar el baño, no sabía que te estabas bañando... —mintió torpemente, aferrándose al lavabo con desesperación para intentar levantarse.

Pero cuanto más se apuraba, más patética se sentía. Había agua en el piso y en el mueble. Apenas logró ponerse de pie cuando Adrián salió. Llevaba la bata de baño blanca mal puesta por la prisa, aunque el cinturón estaba atado con fuerza.

—¿Te caíste? Déjame ayudarte —dijo, haciendo el intento de cargarla.

Las lágrimas de dolor le llenaban los ojos, pero aun así empujó su mano, sintiéndose humillada pero firme.

—No hace falta, puedo sola.

Luego, tras resbalar otra vez y casi caer de nuevo, cojeó apresuradamente hasta refugiarse en la recámara. “Huir”. Esa era la palabra exacta. En los cinco años que llevaba casada con Adrián, no había hecho otra cosa más que huir. Huir del mundo exterior, huir de las miradas curiosas de la gente y también de la lástima y la compasión de su esposo.

¿Cómo podía ser que la esposa de Adrián Vargas fuera una coja? ¿Cómo podía una mujer así estar a la altura de alguien tan brillante y exitoso como él? Y pensar que antes tenía unas piernas perfectas...

Adrián la siguió y, con un tono suave y de preocupación, dijo:

—¿Te lastimaste? Déjame ver.

—No, estoy bien. —Se envolvió en las sábanas, escondiendo su vergüenza junto con ella bajo la tela.

—¿Seguro que estás bien? —preguntó, genuinamente preocupado.

—Sí. —Olivia le dio la espalda y asintió con fuerza.

—¿Entonces nos dormimos? ¿No querías ir al baño?

—Ya se me quitaron las ganas. Mejor duérmete, ¿sí? —murmuró.

—Está bien. Por cierto, hoy es nuestro aniversario. Te compré un regalo, ábrelo mañana a ver si te gusta.

—Sí.

El regalo estaba en la mesa de noche; ya lo había visto. No necesitaba abrirlo para saber qué era. Todos los años era una caja del mismo tamaño con un reloj idéntico adentro. En su cajón, contando los regalos de cumpleaños, ya había nueve relojes iguales. Este era el décimo.

La conversación terminó ahí. Apagó la luz y se acostó. Olía al aroma húmedo del jabón, pero apenas sintió que el colchón se hundiera. En esa cama king size, dormía de un lado y él en el extremo opuesto; en el espacio que quedaba entre los dos cabían otras tres personas. Ninguno mencionó a “Pau”, ni mucho menos lo que estaba haciendo en el baño. Fue como si nada hubiera pasado.

Olivia se quedó acostada, tensa, sintiendo un ardor insoportable en los ojos. Pau. Paulina Castillo. Su compañera de universidad, su primer amor, su diosa inalcanzable.

Al graduarse, Paulina se fue al extranjero y terminaron. Adrián cayó en una depresión y se dedicó a beber diario.

Olivia y él habían sido compañeros en la secundaria. Admitía que desde esa época le gustaba en secreto.

En aquel entonces, era el más guapo de la escuela, el estudiante modelo y serio. Ella era una estudiante de artes; aunque también era bonita, había muchas chicas lindas. En una preparatoria donde las calificaciones lo eran todo, los de artes no destacaban tanto, e incluso algunos los veían con prejuicios.

Así que su amor fue platónico y solitario; nunca imaginó que algún día podría acercarse a él. Hasta que, graduada de la academia de danza y de regreso en casa por las vacaciones, se encontró con ese Adrián destruido.

Esa noche también estaba borracho, caminando en zigzag por la calle. Cruzó sin fijarse en el semáforo y un auto venía a toda velocidad sin tiempo para frenar. Fue ella, quien lo seguía preocupada, la que lo empujó para salvarlo. Pero el auto la golpeó.

Era bailarina. Ya tenía asegurada el ingreso a la maestría. Pero por ese accidente, quedó coja. Nunca más pudo volver a bailar.

Después, él dejó de beber y se casó con ella. Siempre sintiéndose culpable, siempre agradecido, siempre hablándole con suavidad, siempre indiferente, llenándola de regalos y dándole todo el dinero que quisiera.

Pero no la amaba. Creyó que el tiempo le daría calidez a su relación, creyó que el tiempo borraría el pasado.

Jamás imaginó que, cinco años después, seguiría teniendo a “Pau” tan grabada en su mente. Al grado de gritar su nombre mientras se daba placer a sí mismo. Al final, había sido demasiado ingenua.

No durmió en toda la noche. Leyó el correo en su celular más de cien veces. Era la carta de aceptación de una universidad en el extranjero para su maestría. Eso era lo que planeaba hablar con él esa noche: quería irse a estudiar fuera del país, quería saber si le parecía bien. Pero ahora estaba claro que no necesitaba preguntarle nada.

Cinco años de matrimonio, incontables noches dando vueltas en la cama... a partir de este momento, podía iniciar la cuenta regresiva. Cuando se levantó, fingió seguir dormida. Lo escuchó hablar afuera con Rosa, la empleada doméstica.

—Hoy tengo una cena de negocios, dígale a la señora que no me espere, que se duerma temprano.

Después de dar las instrucciones, regresó al cuarto y se asomó a verla. Seguía cubierta con las sábanas, pero las lágrimas ya habían empapado la almohada. Normalmente, antes de que se fuera a la oficina, le dejaba la ropa lista y combinada para que solo se la pusiera.

Pero esta vez no lo hizo. Fue al vestidor, se cambió solo y se fue a Graph Corporation. Solo entonces abrió los ojos, que sentía hinchadísimos.

Sonó la alarma del celular. Era la hora que se había fijado para estudiar el idioma.

Desde que se casaron, debido a su pierna, pasaba el 90% del tiempo en casa, sin salir. Tenía que dividir su día en bloques y buscar algo que hacer para matar el tiempo en cada uno. Tomó el celular, apagó la alarma y se puso a navegar sin rumbo por varias aplicaciones. Tenía la cabeza hecha un lío, no prestaba atención a nada de lo que veía.

Hasta que le apareció un video en Instagram. La persona en la pantalla le resultaba demasiado familiar...

Miró el nombre de la cuenta: @soypaucastillo. Maldito algoritmo... La fecha de publicación era de la noche anterior.

Olivia abrió el video. Sonó una música animada y luego alguien gritó:

—¡Una, dos, tres! ¡Bienvenida de vuelta, Pau! ¡Salud!

Esa voz... era la de Adrián.

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
64 Kabanata
บทที่ 1 ด้านมืดของลูกชายตระกูลดัง
ปึก! ปึก! ปึก! ปึก!“อั่ก! อึกๆ!”“อื้ม...ตอดโคตรดีเลยว่ะ”พรึบ!“มองหน้ากูตอนที่กูเอา” ชายหนุ่มร่างสูงกระชากที่เส้นผมของหญิงสาวตรงหน้าอย่างแรงจนใบหน้าของเธอเชิดขึ้น ขณะที่หญิงสาวซึ่งถูกพันธนาการอยู่ได้แต่เหลือบมองคนด้านหลังผ่านน้ำตาพร่ามัวเท่านั้นเขารุนแรงมาก ไม่ว่าจะเรื่องการใช้อุปกรณ์ต่าง ๆ ในการทารุณเธอจนเนื้อตัวของเธอเริ่มมีเลือดซึมออกมาตามผิวหนังที่ถูกแส้กับเข็มขัดฟาดอย่างแรง หรือแม้แต่ตอนนี้ที่ทั้งแขนขาของเธอต่างก็ถูกพันธนาการเอาไว้จนหมดทางสู้หรือจะส่งเสียงร้องออกมาได้สิ่งที่เธอทำได้ตอนนี้คือการอดทนให้ผ่านพ้นค่ำคืนนี้ไปเท่านั้นฟุบ!“อ อึก!” หลังจากถูกทรมานร่างกายอยู่นานหลายชั่วโมงสุดท้ายหญิงสาวที่ได้มาทำหน้าที่บำเรอให้กับลูกชายของนักการเมืองในวันนี้ก็ได้รับอิสระเสียทีร่างของเธอล้มลงไปนอนบนพื้นทันทีที่ชายคนนั้นเสร็จสมออกมาและหลังจากนั้นหญิงสาวก็หมดสติไปด้วยความเหนื่อยล้าอย่างที่ไม่สามารถจะฝืนร่างกายต่อไปได้สายตาที่ดุดันปรายตามองผู้หญิงที่หมดสติไปเพียงนิด จากนั้นจึงหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่เอาไว้โดยไม่สนใจเธอที่ต้องมารองรับความใคร่ของเขานานหลายชั่วโมงเลยแม้แต่น้อย หลังจากที่แต่ง
Magbasa pa
บทที่ 2 หมอรามิล
โรงพยาบาล“คุณหมอรามิลคะ”เสียงเรียกของหญิงสาวทำให้รามิลที่กำลังจะเดินออกจากโรงพยาบาลหยุดชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับไปมอง ทำให้เขาได้เห็นพยาบาลสาวคนหนึ่งซึ่งกำลังเดินเข้ามาหาเขาด้วยรอยยิ้มอย่างเป็นมิตร ซึ่งรามิลเองก็ได้คลี่ยิ้มตอบกลับไปเช่นกัน“ผมบอกแล้วไงครับว่าไม่ต้องเรียกผมว่าหมอก็ได้ ผมยังเป็นแค่นักศึกษาแพทย์อยู่เลยครับ”“แต่หว้ามองคุณหมอรามิลเป็นหมอมาตลอดเลยนะคะ คุณรามิลเองก็เคยช่วยชีวิตคนเอาไว้ แบบนี้จะไม่ใช่หมอได้ยังไงคะ” พยาบาลสาวยิ้มบอกกับร่างสูงตรงหน้า นอกจากหน้าตากับฐานะของรามิลที่โดดเด่นกว่าคนอื่นแล้ว ยังมีความเก่งของเขาซึ่งก็โดดเด่นมากจนทุกคนในโรงพยาบาลต่างรู้จักเขาดีเช่นกัน‘รามิล’ ปรเมศวร์ สุทธิธานันท์ เป็นลูกชายคนโตของนักการเมืองทรงอิทธิพลอย่างท่านบุรินทร์กับกมลทิพย์ลูกสาวตระกูลดังในสมัยนั้น ซึ่งถือว่าเขานั้นมีสายเลือดของผู้ดีอย่างเต็มตัว...ทว่ากลับน่าเสียดายที่ตำแหน่งผู้สืบทอดอำนาจเหล่านั้นจะต้องสั่นคลอน เมื่อบุรินทร์ได้ไปมีความสัมพันธ์ลับกับผู้หญิงคนหนึ่งตอนไปปฏิบัติหน้าที่ของนักการเมืองที่ต่างจังหวัด จนเป็นที่พูดถึงอยู่ช่วงหนึ่งเมื่อ ‘น้องชายต่างแม่’ ซึ่งอายุใกล้เคียงกัน
Magbasa pa
บทที่ 3 เพชรน้ำหนึ่ง
@H Club“น้ำหนึ่ง! ทางนี้ ๆ” เสียงเรียกที่อยู่ไม่ไกลทำให้น้ำหนึ่งที่เพิ่งเดินเข้ามาด้านในโซนวีไอพีของสถานบันเทิงหันไปตามต้นทางของเสียง เธอเผลอกำสายกระเป๋าแบรนด์เนมราคาแพงแน่นด้วยความรู้สึกที่ไม่คุ้นชินเมื่อเห็นกลุ่มเพื่อนที่นั่งรออยู่ในที่แบบนี้ แต่เพราะว่าตัดสินใจแล้วว่าอยากจะลอง ‘ออกนอกกรอบ’ ดูสักครั้ง หญิงสาวจึงตัดสินใจเดินเข้าไปหาเพื่อนผู้หญิงที่รออยู่ ทำให้หญิงสาวในกลุ่มอดไม่ได้ที่จะเอ่ยออกมา“ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าจะเห็นเด็กเรียนอย่างเธอมาในที่แบบนี้ด้วย”“นั่นสิ จริง ๆ ปกติพวกเรามาจะนัดพี่ ๆ กล้ามแน่น ๆ มานั่งด้วยนะ แต่เพราะว่าวันนี้เธอมาพวกเราเลยยอมให้วันหนึ่งน่ะสิ”“ขอโทษนะ...ที่ทำให้อึดอันกัน”“ไม่ใช่แบบนั้น ฉันแค่พูดไปอย่างนั้นเอง ไม่ได้อึดอัดอะไรเลย” หญิงสาวในกลุ่มคนหนึ่งรีบอธิบายเมื่อเห็นว่าน้ำหนึ่งมีสีหน้าที่เปลี่ยนไปทันทีที่เธอพูด จากนั้นจึงตามมาด้วยอีกคนที่ช่วยพูดให้น้ำหนึ่งสบายใจเช่นกัน“พวกเราไม่ซีเรียสอยู่แล้ว ความจริงคือดีใจมากเลยต่างหากที่เธอยอมออกจากเซฟโซนของตัวเองแล้วตัดสินใจมาลองใช้ชีวิตวัยรุ่นแบบนี้ได้น่ะ...ถึงจะมาตอนปีสี่แล้วก็เถอะ” หญิงสาวพูดอย่างติดตลกในประโยค
Magbasa pa
บทที่ 4 สนใจแต่ไม่สำคัญ
วันต่อมา“อื้อ...” น้ำหนึ่งที่นอนอยู่บนเตียงรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้งในช่วงสายของวันใหม่ ทว่าความรู้สึกกับภาพของเพดานห้องที่แตกต่างจากทุกวันก็ทำให้หญิงสาวต้องประหลาดใจแล้วรีบดันตัวขึ้นมา และนั่นทำให้เธอได้รับรู้ถึงความเจ็บปวดแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“อ๊ะ!”“นี่มัน...” น้ำหนึ่งกวาดสายตามองรอบ ๆ ตัวเองซึ่งตอนนี้บนผ้าห่มสีขาวนั้นเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดสีแดงสด ก่อนที่เธอจะหลุบมองร่างกายที่เปลือยเปล่าของตัวเองด้วยความสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้นเธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างหลังจากที่ดื่มเหล้ากับเพื่อนเมื่อคืน และพอรู้สึกตัวอีกทีสภาพรอบตัวของเธอก็เป็นแบบนี้แล้วน้ำหนึ่งรีบมองหาของใช้ส่วนตัวของเธอจนกระทั่งเจอกับกระเป๋าแบรนด์เนมซึ่งตกอยู่ไม่ไกล หญิงสาวพยายามพยุงร่างกายที่ระบมไปทั้งตัวเพื่อจะหยิบโทรศัพท์มือถือที่อยู่ด้านในออกมา ทำให้เธอได้เห็นว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบสิบโมงเช้าแล้ว และยังมีสายที่ไม่ได้รับจากแม่ของเธออีกหลายสายน้ำหนึ่งรีบกดโทรกลับไปหาแม่ของตนเองทันทีด้วยความกังวลว่านลินรัตน์อาจจะเป็นห่วงที่เธอไม่รับสายจนเกิดเป็นเรื่องใหญ่ได้ ซึ่งใช้เวลาไม่นานอีกฝ่ายก็รับสายของเธอด้วยน้ำเสี
Magbasa pa
บทที่ 5 หญิงสาวที่สนใจ
สองสัปดาห์ต่อมา (งานเลี้ยง)“ทำตัวดี ๆ แล้วอย่าสร้างปัญหาให้ฉันปวดหัวอีก” บุรินทร์ปรามลูกชายคนเล็กที่ยืนอยู่ด้านข้างเขา ซึ่งในวันนี้เป็นวันสำคัญที่คนมีชื่อเสียงและมีอำนาจมากมายจะมาร่วมฉลองวันคล้ายวันเกิดให้กับเขาแบบนี้และในครั้งนี้เรย์เองที่ระวังตัวมากกว่าเดิมว่ากลัวรามิลจะเล่นงานก็ไม่ได้ไปสร้างความเดือดร้อนอะไรนอกจากการยืนต้อนรับแขกกับพ่อเท่านั้น โดยมีรามิลที่คอยดูแลแขกและความเรียบร้อยภายในงานอยู่อีกส่วนซึ่งระหว่างที่ทั้งคู่กำลังยืนต้อนรับแขกอยู่นั้น เรย์ก็ได้เหลือบไปเห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่เขาเคยได้ยินชื่อของเธอมานาน...ลูกสาวของเทวรัตน์กุล“สวัสดีค่ะท่านบุรินทร์”“ดีใจที่ได้พบนะครับ”นลินรัตน์เดินเข้ามาทักทายนักการเมืองใหญ่ด้วยความสุภาพพร้อมกับลูกสาวของเธอ ซึ่งบุรินทร์เองก็ได้เอ่ยทักทายคนตรงหน้าอย่างเป็นมิตรเช่นกัน ก่อนที่สายตาของเขาจะเลื่อนไปสะดุดกับหญิงสาวเจ้าของใบหน้าสะสวยคนหนึ่งจนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยทักลูกสาวเพียงคนเดียวของพิชัย“นั่นหนูน้ำหนึ่งใช่มั้ย?”“สวัสดีค่ะ” น้ำหนึ่งยกมือไหว้ผู้ใหญ่ตรงหน้าอย่างนอบน้อมอีกครั้ง น้ำเสียงและท่าทางของเธอนั้นยังคงชวนมองอย่างเช่นทุกครั้งจนผู้ใหญ่ที
Magbasa pa
บทที่ 6 ค่ำคืนสวาท
@H Club“พรุ่งนี้ตอนเย็นไปคุยงานเรื่องสินค้าล็อตใหม่ด้วย ส่วนนี่กูปรับสูตรยาตามที่มึงบอกแล้ว ลองเช็คดูอีกรอบ”“ทำไมทำหน้าแบบนั้นวะ?” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเมื่อได้เห็นสีหน้าของเพื่อนตนเองที่ราวกับกำลังคิดบางอย่างอยู่ ทำให้รามิลยอมปรายตามองเขาแล้วแสยะยิ้มออกมา ก่อนชายหนุ่มจะยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มพลางอดไม่ได้ที่จะนึกถึงหญิงสาวคนหนึ่งที่เขาเคย ‘ใช้เวลาร่วมกัน’ ที่นี่“ก็แค่มีเรื่องสนุกที่บ้านของกู”“สนุก?”“ไอ้เรย์กำลังจะขอพ่อให้ไปสู่ขอลูกสาวตระกูลดังให้”“คนอย่างมันเนี่ยนะที่คิดจะจริงจังกับผู้หญิงด้วย?” ไมเคิลถามอย่างไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน เพราะเขารู้ดีว่าน้องชายของรามิลนั้นขึ้นชื่อเรื่องผู้หญิงมากขนาดไหน และมันเป็นไปไม่ได้เลยที่อีกคนจะเอ่ยปากขอให้บุรินทร์ไปสู่ขอหญิงสาวคนไหนให้ นอกจาก...“หรือมันคิดจะเอาชนะมึงด้วยวิธีนี้?”มาเฟียหนุ่มถามออกมาอีกครั้ง ซึ่งทุกอย่างนั้นเป็นไปตามที่ไมเคิลคาดการณ์ไว้ทุกอย่างจนรามิลหลุดเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ กับความฉลาดของเพื่อนตนเอง“อย่างที่มึงคิด”“ทำไมวะ หรือว่าครอบครัวของผู้หญิงคนนั้นสนับสนุนมันหรือไง เป็นคนจากตระกูลไหนวะ”“เทวรัตน์กุล”“ฮะ?”“ตามที่ได้ยิน ผู
Magbasa pa
บทที่ 7 เผชิญหน้า
ร้านอาหาร“ดีใจจริง ๆ ที่ได้เจอหนูน้ำหนึ่งอีกครั้ง” นักการเมืองทรงอิทธิพลบอกกับเด็กสาวที่นั่งอยู่ไม่ไกลเสียงอบอุ่น โดยมีเรย์ซึ่งกำลังนั่งมองหญิงสาวอยู่อย่างไม่ละสายตา จนน้ำหนึ่งที่รับรู้ได้ถึงสายตานั้นอดไม่ได้ที่จะต้องคอยหลบตาของเขาอยู่ตลอดเธอรู้สึกอึดอัดทุกครั้งในตอนที่อยู่ใกล้เรย์แบบนี้“แค่เห็นว่าท่านเอ็นดูลูกสาวของฉัน ฉันก็ดีใจแล้วค่ะ” นลินรัตน์ยกมือขึ้นมาจับที่แขนของลูกสาวเบา ๆ ไปด้วยขณะที่พูด ทว่าน้ำหนึ่งกลับมีอาการสะดุ้งเล็กน้อยกับสัมผัสของคนเป็นแม่ แต่เพียงแค่ไม่นานเธอก็กลับมาอยู่ในความสงบอีกครั้ง“หนูน้ำหนึ่งน่ะเป็นคนดีขนาดที่ว่าทุกคนต้องพูดถึงกันอย่างไม่ขาดปากเลย แล้วแบบนี้ฉันจะไม่เอ็นดูได้ยังไงล่ะ”“ความจริงแล้วที่นัดมาทานข้าวด้วยกันก็เป็นเพราะความต้องการของลูกชายคนเล็กฉันน่ะสิ เจ้าเรย์น่ะรบเร้าอยากจะเจอหนูน้ำหนึ่งให้ได้เลย” บุรินทร์ส่งยิ้มบอกกับผู้หญิงสองคนตรงหน้าก่อนจะเหลือบมามองเรย์ที่นั่งอยู่ด้านข้าง ทำให้ชายหนุ่มเอ่ยออกมาตามที่ได้คุยกับคนเป็นพ่อไว้“ความจริงฉันสนใจเรื่องสถานสงเคราะห์ที่เธอทำอยู่น่ะ เลยอยากให้เธอช่วยแนะนำหน่อย”“น้ำแค่เข้าไปช่วยเหลือในบางโอกาสเองค่ะ ถ้า
Magbasa pa
บทที่ 8 พี่ชายคู่หมาย
บ้านเทวรัตน์กุล“ลูกคิดว่าคนไหนดีกว่ากัน”“คะ?” น้ำหนึ่งขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความไม่เข้าใจกับคำถามของคนเป็นแม่ ซึ่งหลังจากที่กลับมาที่บ้าน นลินรัตน์ก็มีท่าทีราวกับกำลังคิดบางอย่างอยู่ตลอดเวลา“แม่คิดว่าลูกชายของคุณบุรินทร์ทั้งสองคนกำลังสนใจลูกนะ”“...”“ปกติลูกชายคนโตจะมีสิทธิในทรัพย์สมบัติกับอำนาจมากกว่า แต่เท่าที่แม่ไปสืบมาตอนนี้ท่านบุรินทร์ยังไม่ตัดสินใจว่าจะให้ยกสมบัติให้ใครมากกว่าเลย”“ทำยังไงดีล่ะ เพราะดูจากที่ท่านบุรินทร์มาจัดการให้แบบนี้แล้ว ก็เหมือนว่าเราจะต้องตัดสินใจเร็ว ๆ นี้ด้วยว่าจะเลือกใคร”“ลูกคิดว่ายังไง?”นลินรัตน์ปรายตามองลูกสาวที่เอาแต่ก้มหน้าอยู่ด้วยสายตาที่เริ่มแสดงถึงความไม่พึงพอใจออกมาเมื่ออีกฝ่ายเอาแต่เงียบ ดูเหมือนว่านี่จะเป็นแค่เรื่องเดียวเท่านั้นที่น้ำหนึ่งทำให้เธอหนักใจได้ขนาดนี้“น้ำหนึ่ง”“น้ำ...ไม่ทราบค่ะ”“โอ๊ย!”“แม่บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่างทำท่าทางแบบนี้กับแม่” นลินรัตน์กระชากที่แขนของน้ำหนึ่งอย่างแรงจนเธอหลุดเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บ เนื้อตัวของน้ำหนึ่งเริ่มสั่นเทาเมื่อคนเป็นแม่ออกแรงบีบที่แขนเธอแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุดหยาดน้ำตาหยดแรกก็เริ่มไห
Magbasa pa
บทที่ 9 จงใจหลอกล่อ
โกดังสินค้า“อ้ากกก อย่านะ! ปล่อยกูออกไป!”“อย่านะ หยะ...อย่าฆ่าผมเลยนะครับคุณหมอ ผมไม่ได้ตั้งใจจะเข้ามาสืบอะไรจริง ๆ” บุรุษพยาบาลที่ถูกล่ามอยู่บนเก้าอี้กลางห้องกว้างส่งเสียงร้องออกมา เขาพยายามจะดิ้นให้หลุดจากเชือกที่มัดมือและขาเอาไว้ ทว่ามันก็แน่นหนาเกินกว่าที่จะหลุดออกไปได้“แล้วที่มึงตามกูตั้งแต่โรงพยาบาลมาถึงที่นี่เพื่ออะไรล่ะ” รามิลเอ่ยถามคนที่นั่งอยู่เสียงเยือกเย็น สายตาที่เขามองคนที่นั่งอยู่นั้นไร้ซึ่งความเห็นใจใด ๆ แม้จะเห็นว่าอีกฝ่ายกลัวเขามากแค่ไหนก็ตามรามิลในตอนนี้แตกต่างจากนักศึกษาแพทย์ที่อีกคนเคยรู้จักราวกับเป็นคนละคน“บอกมาว่าใครส่งมึงมา”“ผมไม่รู้จริง ๆ ครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะตามมาจริง ๆ”“เสียเวลาจริง ๆ กูว่ามึงรีบจัดการกับมันไปเถอะ” ไมเคิลที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่นานเอ่ยขึ้นมาด้วยความหัวเสียสิ้นเสียงไมเคิลรามิลก็ปรายตามองคนที่นั่งอยู่ด้วยสายตาที่ยากจะอ่านความคิดเช่นเดิม ก่อนที่ชายหนุ่มจะรับเข็มฉีดยาจากชายในชุดสีดำมาถือเอาไว้เพื่อเตรียมพร้อมจะทำการฉีดตัวยาพิเศษที่ผลิตขึ้นให้กับคนที่อยู่ตรงหน้า จนบุรุษพยาบาลคนนั้นต้องรีบเอ่ยปากยอมรับออกมาเพราะความกลัว“ผมยอมรับแล้วครับ ผมยอม
Magbasa pa
บทที่ 10 ทวงของคืน
ห้างสรรพสินค้า“ชอบชิ้นไหนก็เลือกมาได้เลยนะ เดี๋ยวฉันจ่ายให้เอง” เรย์บอกกับหญิงสาวด้านข้างอย่างใจดีระหว่างที่กำลังเดินอยู่ในช็อปแบรนด์เนมราคาแพงด้วยกัน ก่อนสายตาของเขาจะเหลือบมองชายหนุ่มที่อยู่ไม่ไกลเล็กน้อย พอเห็นว่าอีกฝ่ายพร้อมจะทำงานให้กับเขาแล้ว เรย์จึงทำการโอบไปที่เอวของน้ำหนึ่งจนชายหนุ่มอีกคนสามารถเก็บภาพถ่ายดังกล่าวได้สำเร็จหากมองดูผ่าน ๆ ผู้ชายคนนั้นจะเหมือนแค่มาเลือกซื้อสินค้าเท่านั้น ทว่าอีกฝ่ายกลับมีอุปกรณ์ที่พร้อมจะเก็บภาพความ ‘ใกล้ชิด’ ของทั้งคู่อยู่ตลอดเวลา“ไม่เป็นไรค่ะ น้ำ...ยังไม่อยากได้ของพวกนี้หรอกนะคะ”“ลองเดินดูก่อน ไม่ต้องเกรงใจ ฉันจ่ายให้ได้”เมื่อได้สิ่งที่ต้องการแล้วเรย์จึงยอมปล่อยมือออกจากเอวของน้ำหนึ่ง ก่อนที่เธอจะได้เป็นฝ่ายเบี่ยงตัวหลบเขาแม้ว่าจริง ๆ แล้วพ่อของเขาจะไปคุยกับแม่ของน้ำหนึ่งเรื่องการศึกษาดูใจของทั้งคู่แล้วก็ตาม ทว่าความใจแข็งของน้ำหนึ่งกลับทำให้เรย์ต้องใช้วิธีนี้เพื่อเป็นการประกาศว่าทั้งคู่กับกำลังมีความสัมพันธ์ที่พิเศษด้วยกันอยู่หากเป็นผู้หญิงคนอื่น ๆ คงจะรีบตอบรับโอกาสที่จะได้เกี่ยวดองกับตระกูลใหญ่อย่างเขาไปแล้ว แต่เรย์เองก็ไม่เข้าใจความคิ
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status