ตอนที่4 หนีงานแต่ง

“พี่นิวเป็นอะไรไปเหรอคะ แล้วเรื่องกล้องวงจรปิดไปถึงไหนแล้วเหรอคะ”

ในระหว่างรับประทานอาหารเช้า ณัฐวดีสังเกตเห็นว่าพี่ชายสีหน้าดูวิตกกังวลเธอจึงเอ่ยถาม และอยากรู้ด้วยว่าทางร้านชุดงานแต่งได้แจ้งข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อวานนี้หรือเปล่า

“ทางร้านแจ้งมาว่ามุมที่เปรี้ยวแต่งตัวกล้องส่องไปไม่ถึง”

ชายหนุ่มตอบกลับน้องสาวด้วยใบหน้าเศร้าหมอง นี่เขาต้องกลายเป็นคนผิดในสมการนี้น่ะเหรอ ทางฝั่งณัฐวดีหลังจากฟังคำตอบของพี่ชายก็เริ่มสงสัยขึ้นไปอีก มันเป็นไปไม่ได้ที่บริเวณนอกห้องแต่งตัวเล็ก ๆ กล้องจะส่องไม่ถึง เพราะทางร้านต้องตรวจดูเผื่อเกิดความผิดปกติอยู่แล้ว

“เป็นไปได้ยังไงคะพี่นิว เดี๋ยววันนี้ดิวจะไปขอดูด้วยตัวเองค่ะ”

“อย่าเลยดิว มันไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว ถ้าดิวไปทางร้านอาจจะมองว่าพวกเราไปวุ่นวาย”

หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจ แบบนี้พี่ชายของเธอต้องกลายเป็นคนผิดทั้งที่ไม่มีความผิดอย่างนั้นน่ะเหรอ คณเดชก็เหลือเกินแทนที่จะถามกันก่อน แต่ก็อย่างว่าแหละความรักมันบังตาจึงเลือกเชื่อแค่ปวิมลคนเดียว

“น้องดิว”

“คะพี่นิว”

“วันนี้พี่จะเข้าบริษัทแค่วันเดียวและจะหยุดสักสองเดือน ตอนแรกว่าจะหยุดแค่เดือนเดียว พี่ฝากดูแลบริษัทด้วยนะ”

“วางใจได้ค่ะ ตอนนี้ดิวทำงานคล่องขึ้นแล้ว ส่วนพี่นิวพักผ่อนให้สบายใจนะคะ ถ้าดิวติดขัดหรือสงสัยอะไรอาจจะโทรไปรบกวนเวลาเพื่อสอบถามเรื่องงาน และสุขภาพเป็นระยะ”

“ครับ เรื่องงานกับสุขภาพถามมาได้เลย”

“เออว่าแต่ พี่นิวไปพักใจที่ไหนคะ”

ณิชคุณมีสถานที่ที่จะไปนั่นคือไร่ส้ม เป็นไร่ที่เขาซื้อต่อจากเจ้าของเพราะมีภาระหนี้สินจึงปล่อยขาย และบั้นปลายเขาก็ชอบความสงบอยู่กับธรรมชาติ เมื่อปีก่อนณัฐวดีก็เคยไปเยือนมาแล้ว 

“พี่จะไปเชียงใหม่ ไปอยู่ไร่ส้มกับคนงาน”

“ได้ค่ะ ฝากความคิดถึงให้น้องกอหญ้าลูกป้าเนียนด้วยนะคะ ตอนนี้น้องน่าจะเดินวิ่งได้แล้ว เดี๋ยวถ้างานไม่ยุ่งดิวจะแวะไปหาด้วยค่ะ”

เมื่อพูดถึงไร่ส้มณัฐวดีก็นึกถึงลูกสาวตัวน้อย ๆ ของคนงานไร่ส้มที่เป็นคนงานเก่า และไม่รู้จะไปทำอาชีพอะไรหลังจากนายจ้างขายไร่ส้มให้เจ้าของคนใหม่ จึงขอมาทำงานกับสามีเพื่อช่วยเฝ้าสวน ซึ่งพี่ชายของเธอก็ไม่ปฏิเสธ เพราะส่วนหนึ่งก็กังวลเหมือนกันไม่รู้จะประกาศตามหาคนเฝ้าสวนได้จากไหน เพราะไม่ใช่คนในพื้นที่มาก่อน

จะว่าไปเธอก็รู้สึกใจหายเหมือนกัน เพราะพวกเขาสองคนพี่น้องไม่เคยห่างกันนานขนาดนี้ แต่ก็เข้าใจได้กับการเปลี่ยนแปลงของสถานะที่จะเกิดขึ้นในอนาคต ไม่มีใครย่ำอยู่กับที่เดิม อีกหน่อยณิชคุณต้องแต่งงานมีภรรยากับลูกและเธอก็ต้องมีครอบครัวเป็นของตัวเองไม่ต่างกัน

“น้องดิวเป็นอะไรไป หื้ม”

“ก็ปกติไม่เคยห่างกันนานขนาดนี้เลยนี่คะ พี่นิวดูแลตัวเองดี ๆ นะคะ”

ชายหนุ่มมองน้องสาวแล้วยิ้มก่อนจะเอามือข้างหนึ่งยีศีรษะเบา ๆ ใบหน้าหล่อเหลาอมยิ้มแต่นัยน์ตาเศร้า เขาเองก็รู้สึกใจหายไม่ต่างกัน

“ครับไม่ต้องเป็นห่วงนะ เด็กดื้อของพี่”

“ดิวไม่ได้ดื้อสักหน่อย”

คนเป็นน้องสาวทำหน้างอเล่น ๆ เธออยากเห็นรอยยิ้มของพี่ชายไปนาน ๆ ดังนั้นการไปพักผ่อนในครั้งนี้ก็ขอให้ลืมเรื่องราวร้าย ๆ ไปแล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่ใครสักคนที่ไม่หักหลังความรัก ก็หวังว่าจะมีหญิงสาวสักคนมาช่วยดามหัวใจของพี่ชายให้กลับมาสดใสเหมือนเดิม และเธอรู้ดีว่าตอนนี้อีกฝ่ายกำลังแสร้งยิ้มกลบเกลื่อน แต่สายตามันปิดไม่มิด โกหกกันไม่ได้

“อยู่บ้านไปไหนมาไหนล็อกประตูดี ๆ นะเดี๋ยวพี่จะจ้างป้าวันกับน้อยมาอยู่เป็นเพื่อน”

“ไม่เป็นไรค่ะพี่นิว ดิวอยู่คนเดียวได้สบาย กล้องวงจรปิดก็มีรอบบ้าน อีกอย่างบ้านนี้ดิวอยู่มาตั้งแต่เด็กหายกังวลใจไปได้เลยนะคะ”

“เอางั้นก็ได้ แต่ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากลให้โทรหาคุณอานะ หรือไม่ก็อาสะใภ้ก็ได้”

ก่อนจะเดินทางไปที่ไหนณิชคุณไม่ลืมที่จะฝากฝังน้องรักให้คุณอากับอาสะใภ้ ซึ่งศิระเป็นผู้ชายเหมือนกันให้มาช่วยเหลือเมื่อเกิดภัยเหนือการควบคุม เขากลัวคนโรคจิตหรือคนร้ายแอบเข้าบ้านยามวิกาล เนื่องจากว่าณัฐวดีเป็นผู้หญิง ดังนั้นจึงให้ความระมัดระวังเป็นพิเศษ

“ได้ค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นจะรีบแจ้งคุณอาสะใภ้เลยค่ะ”

ณิชคุณคอยย้ำจนกว่าจะได้คำตอบจากน้องสาวที่ทำให้รู้สึกเบาใจขึ้นมาบ้าง เขามีน้องสาวแค่คนเดียวจึงหวงมาก ดังนั้นถ้าใครจะมาจีบก็ต้องผ่านด่านพี่ชายอย่างเขาก่อน ณัฐวดีไม่ใช่เป็นแค่น้องสาว แต่เจ้าตัวยังเป็นทั้งคู่หูที่รู้ใจ ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตั้งแต่อายุยังน้อย ๆ

สองพี่น้องนั่งรับประทานอาหารกันก่อนที่จะเย็นไปมากกว่านี้ เพราะมัวแต่คุย แต่ทว่าณัฐวดีกลับรู้สึกมีลางสังหรณ์ใจไม่ดีอีกแล้ว หรือเป็นเพราะเธอคิดมากเกินไปจึงพยายามสะบัดมันทิ้งไป เพื่อไม่ให้มารบกวนใจ

หนึ่งเดือนต่อมา

ปวิมลตัดสินใจหนีออกจากบ้านตอนเวลาช่วงเย็น โดยอ้างว่ากับบิดามารดาว่าจะออกไปทำธุระเดี๋ยวจะกลับ แต่ที่จริงเธอเตรียมสัมภาระไว้ในรถยนต์ส่วนตัวเอาไว้หมดแล้ว รวมถึงของใช้จำเป็นต่าง ๆ

เมื่อสัปดาห์ก่อนเธอได้แอบไปหาอดีตคนรักที่บ้านของอีกฝ่าย แต่ณัฐวดีไม่ยอมบอกว่าพี่ชายบุญธรรมอยู่ที่ไหน นอกจากใบ้ว่าอยู่ไร่ส้มทางภาคเหนือ และสีหน้าตอนเจอกันของผู้หญิงอายุรุ่นเดียวกันกับเธอดูเหมือนไม่พอใจเท่าไหร่กับการไปเยือนในครั้งนี้ เดิมทีก็เหมือนไม่ชอบเธออยู่แล้ว 

ตอนนี้ไม่รู้เลยว่าจุดหมายปลายทางที่ณิชคุณอยู่นั้นเป็นจังหวัด อำเภอ ตำบลอะไร ถือซะว่าระหว่างตามหาเป็นการท่องเที่ยวก็แล้วกัน และเธอก็พกเงินไว้มากพอสมควรสำหรับการเดินทางในครั้งนี้ ถ้าได้เจออีกฝ่าย สิ่งแรกที่เธอจะทำคือการขอโทษสำหรับเหตุการณ์ในวันนั้น มิหนำซ้ำยังโกหกคณเดชว่าอดีตคนรักทำอะไรกับเธอไว้บ้าง

“พี่นิวคะเปรี้ยวขอโทษค่ะ เปรี้ยวไม่แต่งงานกับพี่ไนล์แล้ว โปรดให้อภัยเปรี้ยวด้วยนะคะ”

หญิงสาวพูดคุยกับตัวเองในรถก่อนจะสตาร์ทเครื่องออกไปจากบริเวณบ้าน โดยไม่ได้รู้สึกผิดอะไรกับคณเดชเลยแม้แต่น้อย เพราะคนที่ชอบมีเพียงคนเดียวนั่นคือณิชคุณ แต่ตอนนี้อีกฝ่ายคงเกลียดเธอไปแล้ว จำสายตาวันนั้นได้ดี รวมถึงคำพูดที่โต้กลับคณเดช เธอจำได้ทุกคำ ถึงแม้จะรู้สึกผิดแต่ก็อดเอาดีเข้าตัวไม่ได้จริง ๆ

‘กูไปแน่… แต่กูจะบอกอะไรไว้ให้มึงรับรู้ไว้อย่างนึง ผู้หญิงคนนี้ที่กำลังเป็นเจ้าสาวของมึง กูไม่คิดที่จะแย่งกลับคืนมาอีก รองเท้าที่เคยใส่แล้วมันบาดเท้าก็ต้องทิ้งไป’

อันที่จริงเธอควรจะนั่งเครื่องบินไป แต่เพราะกลัวถูกจับได้จึงโกหกบิดามารดาว่าออกไปทำธุระข้างนอกไม่เกินยี่สิบนาทีก็กลับ แทนที่จะรู้สึกผิดที่หนีงานแต่งแล้วทิ้งภาระให้บิดามารดาขายขี้หน้า แต่ปวิมลกลับคิดเพียงแค่ว่า เธอแค่ต้องการทำตามเสียงเรียกร้องหัวใจตัวเอง 

และถ้าหากตามง้อณิชคุณไม่สำเร็จเธอถึงจะยอมกลับมาขอแต่งงานใหม่ เชื่อว่าคณเดชยังคงรอเธอได้เสมอ เพราะอีกฝ่ายมีใจให้ตนมานานแล้ว มีหรือที่จะโกรธเธอได้ลง ไม่มีทางหรอก

ตอนนี้ปวิมลขับรถออกมานอกเขตเมืองหลวงแล้ว จุดหมายปลายทางที่จะไปคือเชียงราย ถ้าตระเวนทุกอำเภอแล้วไม่เจอเธอจะไปเชียงใหม่แล้วค่อยไล่ไปเรื่อย ๆ 

เสียงโทรศัพท์ดังเธอลืมไปว่ายังไม่ได้ปิดเครื่องเพราะความเร่งรีบ เดี๋ยวรอให้สายถูกตัดแล้วค่อยกดปิด

“บ้าจริง ๆ ลืมดูน้ำมันเครื่อง ปั๊มน้ำมันแถวนี้ก็ยังไม่เห็นมี”

หญิงสาวบ่นกับตัวเองด้วยความหัวเสีย และเวลานี้ก็เกือบจะสามทุ่มแล้ว ถนนเวลาค่ำคืนตรงเส้นทางนี้เริ่มเปลี่ยว แต่เธอก็ต้องไปต่อ และแล้วตอนนี้น้ำมันหมดจริง ๆ 

กลุ่มชายฉกรรจ์ที่มักนัดรวมตัวกันท่องราตรี และมีอาชีพเป็นมิจฉาชีพหลอกเงินผู้คนในออนไลน์ เพราะเหยื่อจะไม่เห็นหน้าตา บัญชีที่ให้โอนก็เป็นบัญชีม้า เหยื่อตัวเป็น ๆ ที่จะหลอกได้คือคนที่หลงเข้ามาเพียงคนเดียว ปล้นฆ่าเสร็จก็ฆ่าทิ้งสถานเดียวไม่ปล่อยให้รอดไปแจ้งความ และสถานที่ทึมทึบนี้ไม่มีแสงไฟเข้าถึง กล้องวงจรปิดก็ไม่มี กว่าจะเจอตัวผู้เสียชีวิตก็เป็นวันรุ่งแล้ว และคนพวกนี้มักทำตัวกลมกลืนกับชาวบ้านทั่วไป

“เหยื่อรายนี้เด็ด”

“จริงครับลูกพี่ เอามันก่อนแล้วค่อยฆ่าทิ้งดีไหม จะได้ไม่เสียของ”

“แน่นอนอยู่แล้ว”

คนเป็นหัวหน้าตอบกลับลูกน้องในแก๊งก่อนจะดีดนิ้วให้พากันพุ่งตรงไปหาเหยื่อที่กำลังกดโทรศัพท์โทรเรียกใครสักคนมาที่นี่

ปวิมลตกใจเมื่อเงยหน้าขึ้นมาจากหน้าจอโทรศัพท์เห็นกลุ่มชายฉกรรจ์กำลังเดินเข้ามาใกล้ ไม่รอช้าเธอรีบเปิดประตูรถเพื่อจะเข้าไปหลบอยู่ด้านในรถ แต่ทว่าเพราะความกลัวจนเสียหลักสะดุดกับก้อนหินที่เกยออกมานอกถนนจนล้ม

ตุ้บ!!

“โอ๊ย!! อย่าเข้ามานะ” หญิงสาวพยายามถอยหนีแต่ก็ถูกล้อมหน้าล้อมหลัง และชายฉกรรจ์สี่คนก็จับแขนจับขาของเธอคนละข้าง แล้วให้ผู้ที่เป็นหัวหน้าทำการล่วงล้ำ

“อย่านะ ปล่อยฉัน!!! ชะช่วยด้วย อื้อ!!!”

น้ำเสียงของปวิมลถูกกลืนหายลงลำคอ เมื่อถูกชายร่างสูงใหญ่คร่อมทับแล้วเอามือมาปิดปากของเธอ จากนั้นก็ทำการฉีกเสื้อผ้าอาภรณ์ของเธอโยนทิ้งข้างทาง ตอนนี้รูปร่างอันงดงามล่อตาล่อใจมิจฉาชีพกลุ่มนี้ บางคนถึงกับต้องกลืนน้ำลาย แต่ก็อดใจรอตามคิว โดยให้ผู้เป็นหัวหน้าได้เสวยสุขก่อน

ปวิมลโกรธแค้นใจมากเมื่อตกเป็นเหยื่อกามของชายสารเลวกลุ่มนี้ ร่างกายที่พยายามทะนุถนอมบำรุงอย่างดีกลับถูกเดนมนุษย์พวกนี้กระทำย่ำยี เธอเจ็บปวดมากจนไม่รู้จะระบายมันออกมายังไง เหตุการณ์ในตอนนี้เลวร้ายจนดำดิ่งลงสู่ห้วงเหวลึก กว่าจะรู้ถึงความผิดที่เอาแต่ใจของตัวเองก็สายไปเสียแล้ว

กลุ่มชายฉกรรจ์ไล่เรียงคิวทำอนาจารต่อหญิงสาวจนครบ ต่างก็รู้สึกเหมือนได้ขึ้นสวรรค์ก็เกิดอยากเปลี่ยนใจจะเก็บไว้สนองความใคร่ แต่ทว่าเหยื่อด่าทอและทำสายตาเกลียดชังความอดทนจึงสิ้นสุด

“ฮึก!!! ไอ้พวกเดนนรก ไอ้พวกอัปรีย์ กูจะเล่นงานพวกมึงทุกตัวให้ตายอย่างอนาถ”

“งั้นเหรอ…พวกกูส่งมึงตายก่อนแล้วกัน”

พูดจบหัวหน้าชายโฉดก็ทำการหักคอของปวิมลทันทีด้วยความรุนแรง ตั้งใจจะเอาให้ถึงตาย

แกร็ก!!!

“อ๊ะ!!! แค่ก”

เสียงด่าทอเงียบหายไปฉับพลัน ดวงตากลมโตจ้องค้างไม่กะพริบ และกำลังหายใจโรยรินในท่าเอียงศีรษะคล้ายคอเคล็ด เธอนึกถึงเหตุการณ์ทุกอย่างตั้งแต่ครั้งเยาว์วัยจนถึงตอนคบกับณิชคุณ ไม่นานทั้งคู่ก็เลิกรากันเพื่อมาแต่งงานกับคณเดช โดยเธอเป็นคนบอกเลิก มิหนำซ้ำยังใส่ความอดีตคนรักจนถูกเข้าใจผิด วันนี้เธอออกเดินทางตามหาเพื่อขอโทษ ยอมแม้กระทั่งหนีงานแต่งที่จะเกิดขึ้นในเช้าวันรุ่งขึ้น ไม่คิดเลยว่าจะเจอคนใจทรามทำร้ายทารุณกรรมอย่างโหดเหี้ยม เธอจะไม่มีวันให้อภัยใครทั้งสิ้น หญิงสาวนึกคิดทุกอย่างก่อนจะสิ้นลมหายใจในที่สุด สภาพเปลือยเปล่าล่อนจ้อน กลางกายตรงจุดสงวนมีทั้งน้ำกามสีขาวขุ่นข้นและเลือดไหลออกมาเป็นทางยาว 

ส่วนทรัพย์สินในรถโจรกลุ่มนี้ก็ควานหากุญแจจากเสื้อผ้าของหญิงสาวที่เพิ่งโยนทิ้งไปเมื่อครู่ เพื่อเอามาเปิดประตูรถยนต์คันหรู แล้วหยิบทรัพย์สินอันมีค่าทั้งหมดเอาไปรวมทั้งโทรศัพท์มือถือเผื่อบันทึกเสียงไว้จะได้ลบข้อมูลออก ทิ้งไว้แต่รถยนต์หรูเพราะจะถูกตามตัวง่าย

ร่างไร้วิญญาณของปวิมลนอนเปลือยกายอยู่กลางถนนหน้ารถยนต์ของตนเองอย่างโดดเดี่ยวเดียวดาย ท่ามกลางแสงจันทร์ยามค่ำคืน พื้นที่รอบ ๆ ถนนทั้งสองฝั่งถูกปกคลุมไปด้วยต้นไม้

TBC.