روايات بقلم นามปากกา ลีโอนาร์ท

“พี่นิวเป็นอะไรไปเหรอคะ แล้วเรื่องกล้องวงจรปิดไปถึงไหนแล้วเหรอคะ”ในระหว่างรับประทานอาหารเช้า ณัฐวดีสังเกตเห็นว่าพี่ชายสีหน้าดูวิตกกังวลเธอจึงเอ่ยถาม และอยากรู้ด้วยว่าทางร้านชุดงานแต่งได้แจ้งข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อวานนี้หรือเปล่า“ทางร้านแจ้งมาว่ามุมที่เปรี้ยวแต่งตัวกล้องส่องไปไม่ถึง”ชายหนุ่มตอบกลับน้องสาวด้วยใบหน้าเศร้าหมอง นี่เขาต้องกลายเป็นคนผิดในสมการนี้น่ะเหรอ ทางฝั่งณัฐวดีหลังจากฟังคำตอบของพี่ชายก็เริ่มสงสัยขึ้นไปอีก มันเป็นไปไม่ได้ที่บริเวณนอกห้องแต่งตัวเล็ก ๆ กล้องจะส่องไม่ถึง เพราะทางร้านต้องตรวจดูเผื่อเกิดความผิดปกติอยู่แล้ว“เป็นไปได้ยังไงคะพี่นิว เดี๋ยววันนี้ดิวจะไปขอดูด้วยตัวเองค่ะ”“อย่าเลยดิว มันไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว ถ้าดิวไปทางร้านอาจจะมองว่าพวกเราไปวุ่นวาย”หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจ แบบนี้พี่ชายของเธอต้องกลายเป็นคนผิดทั้งที่ไม่มีความผิดอย่างนั้นน่ะเหรอ คณเดชก็เหลือเกินแทนที่จะถามกันก่อน แต่ก็อย่างว่าแหละความรักมันบังตาจึงเลือกเชื่อแค่ปวิมลคนเดียว“น้องดิว”“คะพี่นิว”“วันนี้พี่จะเข้าบริษัทแค่วันเดียวและจะหยุดสักสองเดือน ตอนแรกว่าจะหยุดแค่เดือนเดียว พี่ฝากด

ณัฐวดีรู้สึกมีลางสังหรณ์ใจแปลก ๆ โดยไม่ทราบสาเหตุว่ามันเกิดจากอะไร รู้แค่ว่าพี่ชายบุญธรรมหายไปนานจึงรู้สึกเป็นห่วง และคาดว่าอาจจะกลับมาอยู่บ้าน เธอจึงรีบกลับมาหาหลังจัดการธุระเสร็จ เพราะพยายามติดต่อแล้วแต่พี่ชายไม่รับสาย หากยังไม่เจอตัวก็ต้องตระเวนตามหา เพราะทั้งชีวิตนี้เธอเหลือแค่ณิชคุณคนเดียว และรักอีกฝ่ายเหมือนพี่ชายแท้ ๆ มาตลอดหญิงสาวเห็นว่าประตูบ้านถูกปิดจากด้านใน นั่นหมายความว่าพี่ชายอยู่ข้างในบ้าน มือเรียวหยิบกุญแจจากกระเป๋าสะพายใบเล็กขึ้นมาเปิดแล้วดันบานประตูเข้าไป ก่อนจะปิดให้สนิท ดวงตาเรียวดั่งหงส์เพลิงมองขึ้นไปตรงบันไดด้วยหัวใจหวิว ๆ บรรยากาศดูวังเวงเกินไป แต่เธอก็ตัดสินใจเดินขึ้นไปชั้นบนของบ้านก๊อก ๆณิชคุณตื่นขึ้นมาด้วยท่าทีงัวเงียหลังจากเผลอหลับไปจากความเหนื่อยล้า ตอนแรกตั้งใจจะโทรไปแจ้งน้องสาว แต่เพราะความเสียใจเกินเหตุจนลืม อีกทั้งเจอแรงกดดันจากการบริหารงานที่ฝีมือตกไป ยอมรับว่าตั้งแต่เลิกกับปวิมลเขาก็ไม่มีสมาธิจดจ่อกับการทำงานเลย ภาระหลายอย่างจึงตกเป็นของณัฐวดีแทน ถ้าวันใดวันหนึ่งเขารามือไปอีกฝ่ายคือผู้บริหารต่อจากเขา เพราะเป็นคนที่ไว้ใจที่สุด ส่วนเขาจะหันไปทำธ

คณเดชพาแฟนสาวมาลองชุดแต่งงานตามร้านที่มารดาเลือกมา หนึ่งเดือนข้างหน้าทั้งคู่จะเข้าพิธีวิวาห์กันแล้ว ซึ่งจะถูกจัดอย่างสมเกียรติตามฐานะของเจ้าสาว“สวัสดีค่ะคุณไนล์กับคุณเปรี้ยว เชิญด้านในได้เลยค่ะ”“สวัสดีครับ”ชายหนุ่มกับแฟนสาวกล่าวทักทายหญิงวัยกลางคนซึ่งเป็นเจ้าของร้านลงมาต้อนรับลูกค้ากิตติมศักดิ์ด้วยตนเอง เพราะกลัวพนักงานจะทำได้ไม่ดีพอ เนื่องจากมารดาของเจ้าบ่าวจ่ายเงินค่ามัดจำลองชุดไว้สูงลิบลิ่ว ส่วนราคาชุดจริง ๆ ต้องรอตอนคู่รักเลือกเองว่าชอบชุดไหน และคนที่จ่ายคือคณเดช แพงแค่ไหนก็ไม่เกี่ยง เมื่อเข้ามาในร้านทั้งสองถูกต้อนรับเป็นอย่างดี อย่างแรกคือให้เข้าไปนั่งในห้องรับแขกเพื่อพักจิบน้ำเย็น ๆ ให้ชื่นใจ และระหว่างนี้มีการพูดคุยรายละเอียดของชุดแต่งงาน เครื่องประดับที่สามารถรับกับชุดงานแต่งได้ปวิมลแอบส่งสายตามองออกไปนอกร้านเพื่อหาใครสักคนที่ตนนัดหมายไว้ เธอไม่อยากแต่งงานกับคณเดชแล้ว แต่ทำอย่างไรดี จิตใจของหญิงสาวอยู่ไม่เป็นสุขกระวนกระวายอย่างบอกไม่ถูก เพราะไม่ได้แจ้งคณเดชว่าที่สามีของตน ถ้าหากนิชคุณมาถึง แล้วแจ้งว่าเธอเป็นคนนัดอะไรมันจะเกิดขึ้นเสียงโทรศัพท์จากเจ้าของร้านชุดแต่งงานดัง

คณเดชพาหญิงสาวคนรักซึ่งเป็นคู่หมั้นมาที่บ้านเพื่อนสนิทสมัยเรียนมหาวิทยาลัย เพื่อส่งการ์ดเชิญร่วมงานแต่งที่จะจัดขึ้นในเดือนหน้าที่จะถึงนี้ เขากับณิชคุณรู้จักกันมานานพอ ๆ กับเพื่อนสนิทอีกคนชื่อธนวัฒน์ตั้งแต่รู้ว่าจะได้แต่งงานกับหญิงสาวในอุดมคติอย่างปวิมล เขาก็ทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับว่าที่ภรรยาในอนาคตโดยไม่มีข้อแม้ใด ๆ ทั้งสิ้น ช่วงแรก ๆ อาจจะปรับตัวยากเพราะหญิงสาวคนนี้ค่อนข้างมีโลกส่วนตัวสูง ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร แต่ไม่ได้เป็นคนถือตัว นี่คือเสน่ห์ที่ทำให้เขารู้สึกหลงชอบตั้งแต่วันแรกที่เจอ ชายหนุ่มเดินออกจากรถอ้อมไปอีกฝั่งเพื่อเปิดประตูรถให้ว่าที่ภรรยาของตนเอง ทั้งคู่อายุห่างกันสองปี เขาอายุยี่สิบห้าปีส่วนหญิงสาวอายุยี่สิบสามปีรุ่นราวคราวเดียวกันกับน้องสาวบุญธรรมของณิชคุณ"เชิญครับ"ณิชคุณมายืนต้อนรับเพื่อนสนิกับว่าที่เจ้าสาวของอีกฝ่าย วันนี้เป็นวันหยุดเขากับน้องสาวเลยพักอยู่บ้าน ตั้งแต่เรียนจบก็ไม่ค่อยได้เจอคณเดชเลย แต่ก็เห็นเคลื่อนไหวผ่านโซเชียลมีเดีย นัยน์ตาของชายหนุ่มวูบไหวเมื่อได้สบตากับสาวข้างกายของเพื่อน พยายามกลบเกลื่อนและหลบดวงตากลมคู่นั้น ความสัมพันธ์ลับ ๆ ของทั้งคู่ได้สิ้นสุด

เมื่อสิบปีก่อน“ฮือ…แม่อย่าทิ้งผมกับน้องไป ฮึก”เสียงสะอื้นไห้ของเด็กหนุ่มวัยมัธยมศึกษาตอนต้นอายุสิบห้าปี ข้าง ๆ คือน้องสาวบุญธรรมที่บิดามารดารับมาเลี้ยงตั้งแต่ยังเล็กตอนนี้อายุสิบสามปี แต่ตอนนี้ท่านทั้งสองได้จากพวกเขาไปอย่างไม่มีวันกลับ บิดาเพิ่งเกิดอุบัติเหตุเสียชีวิตเมื่อเดือนที่แล้ว ตอนนี้มารดาอาการทรุดหนักและได้จากพวกเขาไปอีกคน เหตุเพราะมีอาการป่วยร่วมด้วยก่อนหน้านั้น แต่ท่านไม่เคยบอกกล่าวจนมารู้ด้วยตัวเองว่า มารดาเป็นมะเร็ง ยิ่งอยู่ในภาวะเครียดเชื้อก็ยิ่งรุกลาม อีกทั้งภูมิคุ้มกันตกจึงง่ายต่อการเจริญเติบโตของเชื้อร้าย“คุณแม่คะ….อย่าทิ้งหนูกับพี่นิวได้ไหมคะ ฮึก!!”เด็กผู้หญิงวัยแตกสาวสะอื้นไห้ข้าง ๆ พี่ชายบุญธรรม หลังจากนี้จะมีแต่พวกเขาเพียงสองคนพี่น้องต่างสายเลือด ปู่ย่าก็ล่วงลับไปตามอายุขัย คุณยายก็ป่วยออด ๆ แอด ๆ คงมีแค่ผู้เป็นอา แต่ท่านมีภาระรับผิดชอบหลายอย่าง ไหนจะต้องมาจัดงานศพพี่ชายต่อด้วยพี่สะใภ้ ครั้งนี้ตระกูลฉัตรภัทรกรสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ ลูกชายเพียงคนเดียวอายุก็ยังน้อยอยู่ในสถานะผู้เยาว์ รวมทั้งบุตรสาวบุญธรรมที่รับมาจากสถานสงเคราะห์มาเลี้ยงนันทกรผู้เป็นอามาดึงหลานชา