ตอนที่10 ไข่เจียวหมูสับ

เสียงกดกริ่งหน้าห้องคอนโดดังคณเดชจึงไปเปิดประตูให้ ที่เลือกให้มาคอนโดเพราะไม่อยากให้ทางบ้านรับรู้ และไม่อยากพาไปยังเพนต์เฮาส์หรู เพราะที่นั่นให้เฉพาะคนที่เขารักเท่านั้น แต่ทว่าเธอดันถูกข่มขืนและฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยม โดยฝีมือฆาตกรอย่างอดีตเพื่อนทรยศของเขายังไงกันล่ะ

และตอนนี้เขาก็กำเอาคืนอีกฝ่ายโดยมีเครื่องมือเข้าช่วยอย่างณัฐวดี ซึ่งเป็นน้องสาวบุญธรรมที่ณิชคุณรักใคร่อยากเก็บไว้แก้ขัดเมื่อลับสายตาผู้อื่น ต่อให้ไม่ใช่ของสดแล้วเขาก็ยังเลือกที่จะย่ำยีอยู่ดี เพื่อพิสูจน์ไปเลยว่าสิ่งที่เขาคิดมันคือเรื่องจริงว่าณัฐวดีไม่ใช่หญิงสาวที่บริสุทธิ์แล้ว

“เชิญครับ”

“ขอบคุณค่ะ”

หญิงสาวมีท่าทีเก้ๆ กังๆ ทำตัวไม่ถูกเมื่อเข้ามาในห้องคอนโดของเพื่อนพี่ชาย เพียงเพราะอีกฝ่ายอยากทานไข่เจียวหมูสับฝีมือของเธอ ทั้งที่ความจริงรสชาติก็ไม่ได้เลิศเลออะไร แค่อาหารธรรมดา ๆ ที่ใคร ๆ ก็สามารถทำมารับประทานเองได้อย่างง่าย ๆ

ปิดประตูห้องเสร็จร่างสูงก็มองตามแผ่นหลังของหญิงสาวที่กำลังเดินสำรวจห้องของเขา ก่อนจะเดินไปยังส่วนกลางของห้องซึ่งเอาไว้สำหรับแขกผู้มาเยือน แล้ววางกระเป๋าสะพายไว้บนเก้าอี้นวมที่ตั้งอยู่ตัวแรกเพราะมันสะดวกและมองเห็นง่าย

“ของในครัวน้องดิวใช้สอยได้เต็มที่เลยนะครับ พี่ไม่ได้ใช้ครัวมานานแล้วเพราะทำอาหารไม่เป็น”

“ได้ค่ะคุณไนล์”

“เรียกคุณไนล์พี่ว่ามันห่างเหินเกินไป พวกเรารู้จักกันมาตั้งหลายปี เรียกพี่ไนล์เหมือนที่เรียกไอ้นิวว่าพี่นิวดีกว่านะครับ”

ใบหน้าหล่อเหลาจ้องมองปฏิกิริยาของคนที่ตนคิดว่าเสแสร้งไร้เดียงสา อยากรู้ว่าถ้าถูกเขามองแบบนี้เจ้าตัวจะหวั่นไหวหรือเปล่า เพราะนี่แค่เริ่มต้นเท่านั้น หลังจากนี้ยังมีบททดสอบจิตใจให้เรื่อย ๆ และไม่เชื่อว่าอีกฝ่ายจะเลิกชอบเขา มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าพยายามเก็บอาการแค่ไหน

“ค่ะพี่ไนล์”

ณัฐวดีกำลังสับสนกับแววตาที่คณเดชจ้องมาที่เขา ถ้าบอกว่าชอบก็ไม่ใช่ และเป็นไปไม่ได้ว่าอีกฝ่ายจะชอบเธอ เพราะปวิมลเพิ่งจากไปยังไม่ถึงเดือน ดังนั้นจึงไม่คิดเข้าข้างตัวเองว่ากำลังจะถูกเพื่อนพี่ชายจีบ

“ไอ้นิวมันไปไหนเหรอ”

“พี่นิวไปอยู่เชียงใหม่ค่ะ เพราะมีไร่ส้มที่ต้องดูแล”

“ทำไมพี่ไม่เคยรู้”

“ถ้าไม่ถามพี่นิวก็ไม่บอกใครค่ะ แต่ที่บอกดิวเพราะเป็นน้อง”

“ดูรักกันมากเลยนะ”

“ใช่ค่ะ พี่นิวนิสัยดี เป็นพี่ชายที่น่ารักไม่เคยเปลี่ยน”

ได้ยินประโยคนี้แล้วคณเดชแทบจะอาเจียนให้เห็นกันซึ่ง ๆ หน้าแต่ต้องรักษาภาพลักษณ์ภายนอกด้วยการปั้นสีหน้ายิ้มเมื่อฆาตกรได้รับคำชื่นชม

“เดี๋ยวดิวขอเข้าครัวทำไข่เจียวหมูสับให้พี่ไนล์ก่อนนะคะ ไม่งั้นเดี๋ยวจะมืดค่ำมากไปกว่านี้”

“ครับ ๆ ”

คณเดชปล่อยให้ณัฐวดีเข้าครัวไปทำอาหาร ส่วนเขาจะไปอาบน้ำแล้วพรมน้ำหอมให้ทั่วกาย เน้นกลิ่นที่เซ็กซี่เพื่อยั่วอารมณ์ทางเพศ และเขาจะนุ่งเพียงผ้าเช็ดตัวเพียงแค่ผืนเดียว แล้วให้หญิงสาวร่วมนั่งรับประทานอาหารมื้อเย็นไปด้วย อยากรู้เหลือเกินว่าจะเล่นละครตบตาเป็นคนดีได้อีกนานแค่ไหนเชียว

หญิงสาวตั้งใจทำอาหารสุดฝีมือเหมือนอย่างที่เคยทำตอนอยู่บ้าน อีกทั้งต้องรีบแข่งกับเวลา ทำเสร็จจัดเตรียมไว้ให้เจ้าของห้องเรียบร้อยแล้วก็ขอตัวกลับบ้านไปเลย

เนื้อหมูสดหยิบจากตู้เย็นกำลังถูกแม่ครัวสาวสับละเอียดเทใส่กระทะทองเหลืองที่ตั้งไฟอ่อนกำลังพอดี จากนั้นทอดให้เหลืองกรอบจนแน่ใจว่าสุกแล้วก็เทไข่ไก่ที่คนเสร็จใส่ตามหลัง พร้อมด้วยกระเทียมเจียวหอม ๆ ไล่ตามหลังไปด้วยเพื่อให้น่าทานมากขึ้น ถ้ารับประทานกับพริกสวนกำลังอร่อยลงตัว

ณัฐวดีตักไข่เจียวหมูสับที่เพิ่งทอดมาใหม่ ๆ ร้อน ๆ ใส่จานนำไปวางที่โต๊ะอาหาร และเอาจานมาตักข้าวสวยให้พอดี จากนั้นก็เอื้อมมือไปหยิบช้อนส้อมที่ถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบมาวางบนจาน

“เออลืม น้ำเปล่า”

หญิงสาวเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าระหว่างมื้ออาหารขาดน้ำไม่ได้เป็นอันขาด เธอจึงเดินไปหยิบแก้วน้ำไปกดน้ำเย็นจากตู้กรองความสะอาด

เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยร่างเล็กก็เดินไปยังโซนรับแขกเพื่อหยิบกระเป๋าสะพายเตรียมตัวจะกลับ แต่ในทันใดนั้นเจ้าของห้องก็เพิ่งน้ำเสร็จ นุ่งเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียว ท่อนบนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อบริเวณหน้าท้องเป็นมัด ๆ ทั่วร่างกายมีหยดน้ำใส ๆ เกาะกระจายเต็ม กลิ่นน้ำหอมผู้ดีลอยฟุ้งจนเตะจมูกของเธอ ใบหน้าสวยรีบหันไปมองทางอื่นและขอตัวกลับ

“ไข่เจียวหมูสับ…ดิวทำเสร็จจัดวางไว้บนโต๊ะอาหารแล้วนะคะ ขอตัวกลับก่อนนะคะ”

“อยู่กินข้าวเป็นเพื่อนกับพี่ก่อนนะครับ ตั้งแต่น้องเปรี้ยวจากไปพี่ว้าเหว่มากเลยครับ”

คณเดชแสร้งทำเสียงให้ดูน่าเห็นใจ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ ๆ ณัฐวดีที่กำยืนตัวสั่นหันหน้าไปทางอื่นเพราะวางตัวไม่ถูกเมื่อเห็นเพื่อนพี่ชายเปลือยท่อนบน

“….”

หญิงสาวกำลังใช้สติที่มีไม่มากเอาไว้ครุ่นคิด ถ้าการที่ปวิมลจากไปแล้วคณเดชเหงา ทำไมอีกฝ่ายถึงไม่หาเพื่อนผู้ชายมาอยู่เป็นเพื่อนแทน ทำไมต้องเป็นเธอที่เคยถูกเกลียด

“อยู่กินกับพี่ก่อนนะครับ หรือน้องดิวรังเกียจพี่?”

“เปล่านะคะ แต่พี่เชิญเพื่อนผู้ชายมากินเป็นเพื่อนคงจะเหมาะสมกว่าค่ะ เพราะดิวเป็นผู้หญิงและเป็นคนนอก หากใครมาเห็นจะเข้าใจผิด”

“จะเห็นได้ยังไงล่ะครับ พี่ไม่ได้ให้ใครสุ่มสี่สุ่มห้าเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต”

"คือ..ดิวมีงานค้างเอาไว้ก่อนมาน่ะค่ะ จึงไม่ค่อยสะดวก"

"งั้น...พี่คงรบกวนน้องดิวมากไป พี่ขอโทษนะครับ"

"ไม่ได้รบกวนค่ะ"

"ถ้าไม่รบกวนก็แสดงว่ากินข้าวกับพี่แค่มื้อเดียวได้สิครับ"

"ได้ค่ะ เดี๋ยวดิวจะกินเป็นเพื่อนนะคะ"

คณเดชยิ้มมุมปากและรอจังหวะที่ณัฐวดีเดินไม่ระวังเพื่อจะขัดขาอีกฝ่ายให้ล้ม แล้วเขาก็จะทำทีท่าเป็นคว้าไว้แต่ไม่ทัน จนทำให้ทั้งคู่ล้มทับกันที่พื้นและปากก็ประกบกันเหมือนอย่างในละครหลังข่าว วิธีนี้ถ้าไม่หวั่นไหวก็ให้รู้กันไป ถึงแม้ไม่อยากเอาปากตัวเองไปเกลือกกลั้วกับหญิงสาวโสโครกคนนี้ก็ตาม 

ณัฐวดีกำลังเดินผ่านร่างสูงไปยังโต๊ะอาหาร แต่เพราะใจลอยคิดฟุ้งซ่านและไม่มองทางทำให้เธอสะดุดกับอะไรบางอย่างจนล้ม ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะช่วยรั้งไว้แต่ทั้งคู่ก็ล้มกองกับพื้นในท่าทับกัน โดยที่อีกฝ่ายคร่อมทับอยู่บนร่างของเธอ มิหนำซ้ำปากของทั้งสองยังบังเอิญประกบแนบชิดกันอีก 

หัวใจดวงน้อย ๆ เต้นแรงราวกับวิ่งมาราธอนมาหมาด ๆ เพราะนี่คือจูบแรกที่เธอได้รับจากคนที่เคยชอบช่วงวัยใส เรียกได้ว่าเป็นรักแรกของเธอเลยด้วยซ้ำไป แต่ไม่เคยอยู่ในสายตาเพราะถูกปฏิเสธทั้งที่ยังไม่ทันได้สารภาพ ความหวังจึงดับสิ้นนับจากนั้นมา

คณเดชก็รู้สึกแปลกใจกับตัวเองไม่น้อย เพราะนี่คือจูบแรกของเขาเหมือนกัน จูบนี้ตั้งใจเก็บไว้ให้หญิงสาวที่รักอย่างปวิมล แต่กลับต้องมาเสียจูบให้กับน้องสาวของฆาตกรแทน และแย่ไปกว่านั้นเขาดันรู้สึกชอบขึ้นมาซะงั้น ไม่น่าเลย ทำไมต้องมาหวั่นไหวกับผู้หญิงโสมมลวงโลกคนนี้ด้วย

คนที่อยู่ใต้ร่างเริ่มได้สติก็เอามือผลักคนที่คร่อมทับตนไว้ให้ห่าง นี่มันเป็นเรื่องบังเอิญที่ไม่คาดคิดว่าจะเกิดมันก็เกิดขึ้นไม่ทันได้ตั้งตัว และต้องสะบัดความรู้สึกทั้งหมดนี้ทิ้งไป 

ในจังหวะที่คณเดชกำลังลุกออกจากตัวของณัฐวดีเขาก็จงใจทำเป็นเผลอให้ผ้าเช็ดตัวหล่น เพื่อให้ภาพจำของทั้งคู่สะสมขึ้นเรื่อย ๆ จนมัดตัวหญิงสาวไว้ให้พร่ำหาแต่เขา คนมักมากในกามแบบนี้แค่เห็นความเป็นชายของเขาก็คงจะเกิดอาการคันยุกยิกแล้ว รอดูว่าจะทนได้อีกนานสักแค่ไหน

พลึ่บ

"กรี๊ด!!!"

ณัฐวดีเผลอหลุดร้องกรี๊ดโดยไม่ทันได้ตั้งใจ เมื่อเงยหน้าขึ้นมาผ้าเช็ดตัวที่เหน็บอยู่บนเอวของคณเดชร่วงพื้น เธอเห็นสัดส่วนทุกอย่างจนต้องรีบเอามือมาปิดและก้มหน้าไม่กล้าแหงนขึ้นไปอีก

ใบหน้าหล่อเหลาแสยะยิ้มร้ายจ้องมองคนที่ตนคิดว่ากำลังเล่นบทนางเอกผู้ไร้เดียงสา ก่อนจะก้มลงหยิบผ้าเช็ดตัวนุ่งไว้เหมือนเดิม 

"เห้ย!!! น้องดิวไม่เห็นอะไรใช่ไหมครับ พี่อายมากเลยครับ"

"มะไม่ค่ะ ดิวไม่เห็นค่ะ"

หญิงสาวพูดตะกุกตะกักจำเป็นต้องโกหกเพื่อให้คนถามสบายใจแล้วไปเปลี่ยนชุด ถ้าขืนอีกฝ่ายยังยืนคุยกันอยู่แบบนี้มีหวังเธอต้องสติหลุดแน่ ๆ 

"พี่ขอตัวไปใส่เสื้อผ้าก่อนนะครับ"

"ค่ะ"

เมื่อหรี่ตามองพื้นไม่เห็นขาของร่างสูงแล้วใบหน้าสวยจึงยอมเงยขึ้นมา เหตุการณ์หลายอย่างเกิดขึ้นในเวลาเดียวกันทำเอาเธอถึงกับไปไม่เป็น ภาพแกนกายลำยักษ์นั้นยังติดตาอยู่เลย ตอนนี้หัวใจก็ยังเต้นแรงกับจูบแรกไม่หาย ใบหน้าสวยแดงร้อนระอุราวกับเอาไปนาบกับกระทะทองเหลืองตอนที่ไฟแรง ความรู้สึกมันเป็นแบบนั้นจริง ๆ

หญิงสาวค่อย ๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นมาก็รู้สึกว่าปวดศีรษะด้านหลัง เพราะตอนล้มศีรษะส่วนหลังฟาดกับพื้นเต็ม ๆ แต่เนื่องจากไม่มีสติในขณะนั้นและเพิ่งจะรู้สึกเจ็บในเวลานี้ ร่างบางเดินไปที่โต๊ะอาหารกำลังครุ่นคิดว่าจะทำอะไรต่อ เธอพยายามรวบรวมสติให้กลับมาเป็นณัฐวดีคนเดิม

คณเดชที่แต่งตัวอยู่ในห้องนอนก็ยิ้มเยาะกับพฤติกรรมของณัฐวดี และดูเหมือนว่าน้องสาวฆาตกรรายนี้จะเล่นบทได้เก่งจริง ๆ จะหลอกผู้ชายบนโลกนี้สักกี่คนก็ย่อมได้ยกเว้นเขาคนเดียว ที่อีกฝ่ายไม่มีทางทำสำเร็จ เป็นได้มากสุดคือนางบำเรอไว้สนองอารมณ์เท่านั้น

"ไฟร่านในตัวเธอคงกำลังโพยพุ่งแล้วสิ ไม่ต้องทนหรอกนะถ้าอยากได้ เดี๋ยวฉันจะสนองให้แบบไม่ออมมือ"

แม้นว่าปากจะพร่ำบ่นแต่ชายหนุ่มเริ่มสับสนกับตัวเองแล้วว่า ใครกันแน่ที่มีความต้องการอยากเสพสุขในกามารมณ์ เป็นเขาหรือเปล่าที่เป็นคนหลอกล่อให้หญิงสาวมาหาเพื่อจะยั่วยุให้อีกฝ่ายทำตามเจตนารมณ์ของตนให้บรรลุความประสงค์

ณัฐวดีตักอาหารใส่จานเพื่อนั่งทานกับคณเดชตามที่อีกฝ่ายขอไว้ แต่ใจก็อยู่ไม่เป็นสุขเพราะภาพจำเหตุการณ์ล่าสุดยังติดตา เธอไม่ใช่คนที่มีจิตใจหมกมุ่นกับเรื่องเพศขนาดนั้น อาจจะมีบ้างตามธรรมชาติของมนุษย์เมื่อยังอยู่ในวัยเจริญพันธุ์ ดังนั้นมันจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่แค่ไม่เคยมีอะไรกับใครจริง ๆ

"รอนานไหมครับ" ร่างสูงเดินมาที่โต๊ะอาหารพลางถามคนที่เอาแต่ก้มหน้าไม่กล้ามองเขา ชายหนุ่มจึงยกยิ้มมุมปาก ให้มันได้แบบนี้สิ

"ไม่ค่ะ"

หญิงสาวตอบโดยไม่หันไปมอง แต่เลือกที่จะนั่งรอจนกว่าอีกฝ่ายจะนั่งเก้าอี้แล้วรับประทานอาหารไปพร้อม ๆ กัน

"ข้าวแค่นี้อิ่มเหรอครับ"

"อิ่มค่ะ เพราะดิวไม่ค่อยกินมื้อเย็นเหมือนเมื่อก่อน"

"ไดเอทเหรอ พี่ว่าหุ่นแบบนี้กำลังสวยนะครับ"

"ไม่ได้ไดเอทค่ะ แค่มื้อเย็นมันไม่ค่อยมีความจำเป็นต่อร่างกายเท่าไหร่ค่ะ ดิวจะกินหนักในช่วงเช้ากับมื้อกลางวัน"

"อ๋อ..."

สายตาคมจดจ้องมองใบหน้าสวยที่กำลังก้มรับประทานอาหารด้วยความเร่งรีบ เขาจึงหยิบแก้วน้ำยื่นให้เจ้าตัวจะได้รับรู้ว่าตนนั้นหวังดีแค่ไหน แต่เปล่าหรอกกลัวอาหารติดคอแล้วตายที่คอนโดของเขามากกว่าต่างหาก

TBC.