Mag-log inShare
บทที่11 หายไปในความมืด
Petsa ng paglalathala:
2026-10-02 12:22:20
Pinakabagong kabanata
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่55
ณ ท้องพระโรงใหญ่ บรรยากาศอึมครึมและหนักอึ้งประดุจมีเมฆฝนตั้งเค้า เหล่าขุนนางบุ๋นบู๊ยืนก้มหน้าเงียบกริบ ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียงกระซิบกระซาบ ฮ่องเต้ประทับนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร พระพักตร์ถมึงทึงและแดงก่ำด้วยไฟโทสะที่สุมแน่น ข่าวการลอบสังหารกลางงานอภิเษกสมรสขององค์ชายห้าแพร่สะพัดเข้าหูพระองค์ตั้งแต่ยามโฉ่ว การกระทำอุกอาจเช่นนี้ถือเป็นการตบหน้าสวรรค์อย่างรุนแรงเบื้องล่างนั้น องค์ชายแปดหยางเจี้ยนกำลังคุกเข่าอยู่กลางท้องพระโรงด้วยใบหน้าที่ซีดเซียวราวกับกระดาษมากกว่าครั้งก่อนๆ ข้างกายเขามีขันทีเกาที่ถูกมัดด้วยโซ่ตรวน นอนหมอบตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้น"หยางเจี้ยน" พระสุรเสียงดังกังวานก้องท้องพระโรง "เรากักบริเวณเจ้า หวังให้เจ้าสำนึกตน แต่เจ้ากลับใช้จวนตะวันตกเป็นแหล่งซ่องสุม เลี้ยงดูสุนัขลอบกัด ส่งมือสังหารสามร้อยนายไปถล่มตำหนักชิงหลง เจ้ายังเห็นเราเป็นบิดา เป็นฮ่องเต้ของเจ้าอยู่อีกหรือไม่"หยางเจี้ยนที่ได้ยินอย่างนั้นก็รีบโขกศีรษะลงกับพื้นหินอย่างแรง "เสด็จพ่อ ลูกถูกปรักปรำพ่ะย่ะค่ะ ลูกถูกกักบริเวณอยู่แต่ในตำหนัก จะมีปัญญาสั่งการมือสังหารนับร้อยได้อย่างไร นี่ต้องเป็นแผนการของคนชั่วที่หวังโยนความ
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่54 บัญชีเลือดที่ต้องชำระ
หยางหลงลุกขึ้นยืน เดินไปรินสุรามงคลลงในจอกหยกสองใบ เขาส่งจอกหนึ่งให้กับลี่อินและถืออีกจอกไว้ในมือตนเอง ทั้งสองขยับแขนคล้องประสานกันตามธรรมเนียมการดื่มสุรามงคลไขว้แขน นัยน์ตาประสานนัยน์ตา ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ มีเพียงความรู้สึกที่สื่อถึงกันอย่างลึกซึ้งรสชาติของสุราหวานหอมบาดคอไหลลื่นลงสู่กระเพาะ สร้างความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เมื่อทั้งสองดื่มจนหมดแล้ว หยางหลงก็รับจอกสุราจากมือของลี่อินไปวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะขยับกายเข้าประชิด รวบร่างบางเข้ามากอดไว้อย่างหลวมๆ"นับจากวินาทีนี้ เจ้าคือภรรยาของข้าอย่างสมบูรณ์แล้วลี่อิน" บัดนี้น้ำเสียงของหยางหลงแหบพร่าและเต็มไปด้วยความปรารถนา "ไม่ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้น ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าต้องเผชิญกับความหนาวเหน็บหรือน้ำตาอีกต่อไป"เมื่อหยางหลงกล่าวจบ ลี่อินก็ซบใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง กลิ่นอายบุรุษเพศผสมผสานกับกลิ่นไม้หอม ทำให้นางรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด และอดไม่ได้ที่จะหวนนึกไปถึงคืนที่พวกเขาต้องกอดกันเพื่อแลกไออุ่นในตำหนักเหมันต์ คืนที่ความตายคืบคลานเข้ามาใกล้เพียงคืบ แต่บัดนี้ พวกเขาได้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดเคียงข้างกัน ผ่านพ้นพายุร้ายมาได้อย่างงดงาม"ข้าเชื่อ
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่53 เลือดล้างงานมงคลและคืนหอที่รอคอย
สิ้นเสียงตะโกนของอดีตองครักษ์หนุ่ม หีบของขวัญใบใหญ่ที่วางเรียงรายอยู่ริมโถงจัดเลี้ยงก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ ชายฉกรรจ์ในชุดดำอำพรางใบหน้ากว่าสามร้อยชีวิตกระโจนพรวดออกมาจากที่ซ่อน ประกายดาบและกระบี่สะท้อนแสงโคมไฟวาววับ แขกเหรื่อในงานต่างหวีดร้องและวิ่งหนีเอาชีวิตรอดกันอย่างอลหม่าน โต๊ะอาหารล้มระเนระนาด อาหารเลิศรสและสุราหกเลอะเทอะเต็มพื้นแต่ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น หยางหลงกลับยืนนิ่งสงบดุจขุนเขา เขาเพียงแค่ขยับกายบังร่างของลี่อินเอาไว้เบื้องหลังอย่างมิดชิด มือหนากอบกุมมือเล็กของนางไว้แน่นเพื่อถ่ายทอดความอบอุ่นและคำสัญญาว่าจะไม่ยอมให้ผู้ใดมาแตะต้องนางได้"มู่เฉิน กู้ฉือ จัดการกวาดล้างขยะพวกนี้ให้สิ้นซาก" น้ำเสียงทุ้มต่ำตวาดสั่งการอย่างเฉียบขาดสิ้นคำบัญชา เงาร่างสีดำนับร้อยสายก็ร่วงหล่นลงมาจากขื่อหลังคาและพุ่งตัวออกมาจากหลังฉากกั้น องครักษ์เงาแห่งกองทัพอุดรที่ซุ่มซ่อนตัวอยู่ก่อนแล้ว ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับอาวุธครบมือ กู้ฉือสะบัดพัดจีบในมือเบาๆ เป็นสัญญาณเปิดฉากการสังหารหมู่เสียงคมดาบปะทะกันดังกึกก้อง เลือดสีสดสาดกระเซ็นย้อมพรมสีแดงมงคลให้เข้มข้นยิ่งขึ้น กองกำลังเดนตายขององค์ชายแปดแม้จะดุร้าย แ
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ ตอนที่52 จัดการตามแผน
คำว่า ‘ชิงตัวลี่อิน’ ทำให้นัยน์ตาของหานตงวาวโรจน์ เขาปักใจเชื่ออย่างโง่งมว่า ลี่อินเพียงแค่ถูกหยางหลงใช้อำนาจข่มขู่และล่อลวง หากเขากำจัดหยางหลงได้ นางย่อมต้องหันกลับมาหาเขาอย่างแน่นอน“ข้าจะจัดการตามแผน” หานตงเก็บถุงพิษซุกซ่อนไว้ในสาบเสื้อ “ข้าจะทำให้หยางหลงต้องกระอักเลือดตายต่อหน้าสตรีที่มันแย่งชิงไป”แต่พวกเขามิอาจรู้เลยว่า ทุกความเคลื่อนไหวในเงามืดล้วนตกอยู่ในสายตาของผู้อื่นมาตั้งแต่ต้นภายในห้องหนังสือตำหนักชิงหลง หยางหลงสวมชุดมงคลสีแดงขลับปักลวดลายมังกรห้าเล็บสง่างามดั่งเทพสงคราม ชายหนุ่มยืนเอามือไพล่หลังฟังรายงานจากกู้ฉือและมู่เฉินด้วยใบหน้าเรียบตึง ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก“หานตงรับผงพิษจากขันทีเกาไปแล้วขอรับองค์ชาย” กู้ฉือรายงานด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น “พวกมันเตรียมใช้ขบวนขนส่งของขวัญจากตระกูลขุนนางภายนอก ลักลอบนำกองกำลังเดนตายสามร้อยนายเข้ามาซ่อนตัวอยู่ในเขตวังหน้า”“หมากกบฎของหยางเจี้ยนช่างไร้เดียงสานัก” หยางหลงแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ “คิดว่าโดนกักบริเวณแล้วจะสามารถชิดหมากควบคุมกระดานนี้ได้อย่างนั้นหรือ มู่เฉิน”“พ่ะย่ะค่ะองค์ชาย!”“วางกำลังองครักษ์เงาล้อมซุ่มรอบครัวหลวงและขบวนของขว
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่51 หมากพิฆาตในวันมงคล
เมื่อทุกคนถอยร่นออกไปจนหมดสิ้น ชายหนุ่มก็เดินเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้าแท่นเตี้ย เขาทอดสายตามองสตรีที่ยืนอยู่สูงกว่าตนเองเล็กน้อยด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักใคร่ มือใหญ่เอื้อมไปจับเอวบางของนางเอาไว้ ออกแรงรั้งเบาๆ จนลี่อินเสียหลักร่วงลงมาสู่อ้อมกอดของเขาอย่างพอเหมาะพอเจาะ“หยางหลง ท่านแกล้งข้าอีกแล้วนะ” ลี่อินตีอกกว้างของเขาเบาๆ ใบหน้าซับสีเลือดฝาดด้วยความเขินอาย “ช่างตัดเสื้อยังวัดสัดส่วนไม่เสร็จเลย”“ให้พวกนางไปพักบ้างเถิด ข้าเห็นเจ้ายืนนิ่งเป็นหุ่นกระบอกมานานแล้ว” หยางหลงพูดพร้อมกับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น วางคางเกยบนเรือนผมหอมสะอาด “ชุดมงคลของเจ้า ข้าเป็นคนเลือกผ้าและลวดลายร่วมกับช่างหลวงเอง เจ้าต้องงดงามที่สุดในวันนั้นลี่อิน วันที่เจ้าจะได้ยืนเคียงข้างข้าอย่างสมเกียรติ”ลี่อินซบหน้าลงกับแผงอกของหยางหลง ซึมซับความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามา “แค่มีท่านอยู่เคียงข้าง ต่อให้ต้องสวมชุดผ้าฝ้ายเก่าๆ ข้าก็ยินดี”หยางหลงหัวเราะในลำคอ “ข้าไม่ยอมให้ภรรยาของข้าต้องสวมชุดผ้าเก่าๆ ในวันแต่งงานหรอกน่า” เขาดันตัวนางออกเล็กน้อย สบสายตากับนางด้วยความจริงจัง “แต่ก่อนจะถึงวันนั้น เรายังมีเรื่องต้องจัดการ หยา
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่50 เพลิงแค้นใต้เงาจันทร์
ลมต้นวสันตฤดูพัดเอื่อยหอบเอาความเย็นเยียบยามค่ำคืนกระแทกใส่ร่างของทหารยามหน้าประตูวังชั้นนอก หานตงยืนกำด้ามหอกยาวในมือแน่นจนข้อมือขาวซีด ร่างกายสั่นสะท้านเป็นระยะจากความบอบช้ำภายใน บาดแผลฉกรรจ์จากการถูกโบยห้าสิบไม้นั้นแม้จะได้รับการพันผ้าอย่างลวกๆ แต่ทุกครั้งที่ขยับกาย เลือดสดๆ ก็พร้อมจะซึมออกมาบาดผิวเนื้อให้แสบร้อนเมื่อหลายวันก่อน เขายังเป็นถึงองครักษ์ขั้นสาม สวมชุดเกราะดิ้นเงินก้าวเดินด้วยความภาคภูมิใจ แต่บัดนี้กลับเหลือเพียงชุดทหารยามชั้นเลวเนื้อหยาบ ยืนตากลมตากแดดรับสายตาดูแคลนจากผู้คนที่เดินผ่านเข้าออกประตูวัง“ดูนั่นสิ อดีตท่านองครักษ์หานตง ช่างน่าสมเพชเสียนี่กระไร ภรรยากระทำเรื่องชั่วช้าจนถูกประหารชีวิต ตัวเองก็พลอยสิ้นเนื้อประดาตัว ถูกลดขั้นมาเฝ้าประตูวังเยี่ยงสุนัขเฝ้าบ้าน” เสียงซุบซิบนินทาของเหล่านางกำนัลและขันทีที่เดินผ่านดังกระทบโสตประสาทอย่างไม่ขาดสายหานตงขบฟันแน่นจนกรามขึ้นสัน นัยน์ตาสีเข้มฉายแววอาฆาตแค้น รอยยิ้มเหยียดหยันของหยางหลงและแววตาอันเย็นชาของลี่อินยามที่มองเขายังคงตามหลอกหลอนเขาทุกลมหายใจ เขาสูญเสียทุกสิ่ง ทั้งเกียรติยศ อำนาจ และสตรีที่รักที่สุด ทั้งหมดนี้มิใ
Maaari mong magustuhan
อ๋องใจร้ายกับพระชายาที่(ไม่)รัก
อิ่น เยว่25.7K viewsบุตรีอนุผู้ถูกทอดทิ้ง
หิมะที่ปลิดปลิว82.9K viewsพันธกาลเร้นรัก
มู่เฉิงซินสวี่44.4K viewsลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ
กุหลาบดิน41.6K viewsตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท
BigM00N328 viewsไหนว่าเกลียดข้า ไยท่านอ๋องไม่ยอมหย่า!
แคลร์ออสติน983 viewsชายาชนบทของอ๋องทรราช
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว775 viewsนิยายเรื่องนี้ข้าคือตัวร้ายจริงหรือ
Tastsu78 views
