LOGINShare
บทที่53 เลือดล้างงานมงคลและคืนหอที่รอคอย
publish date:
2026-11-09 12:59:02
Latest chapter
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่70 รวดร้าว
ฮ่องเต้ค่อยๆ หันพระพักตร์มามองโอรสองค์ที่ห้า สายพระเนตรกวาดมองชุดเกราะที่อาบชโลมไปด้วยเลือดและบาดแผลฉกรรจ์บนร่างกายของหยางหลง สลับกับใบหน้าของลี่อินที่คอยประคองสวามีอยู่ไม่ห่าง พระองค์ทรงนิ่งเงียบไปเนิ่นนาน ก่อนจะทอดถอนพระทัยออกมาอย่างรวดร้าว"ปลอดภัยแล้วอย่างนั้นหรือ" ฮ่องเต้ทรงแค่นพระสุรเสียงหัวเราะออกมาอย่างขื่นขม "วังหลวงแห่งนี้เคยปลอดภัยอย่างแท้จริงตั้งแต่เมื่อใดกัน เราสร้างกรงทองที่อาบไปด้วยเลือด เราสั่งสอนให้โอรสแก่งแย่งชิงดีกันเพื่อความเป็นใหญ่ เราหวาดระแวงแม้กระทั่งสายเลือดของตนเอง ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่เราได้รับคือการเห็นลูกหลานต้องเข่นฆ่ากันเอง พี่ฆ่าน้อง น้องคิดกบฏต่อบิดา แผ่นดินนี้ช่างแลกมาด้วยราคาที่แพงเหลือเกิน"ประมุขแห่งแผ่นดินทอดพระเนตรมองบัลลังก์มังกรทองคำที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหลัง มันช่างงดงามและทรงอำนาจ แต่ในสายพระเนตรของพระองค์ยามนี้ มันคือปีศาจร้ายที่สูบกินความสุขและสายสัมพันธ์ของครอบครัวไปจนหมดสิ้นฮ่องเต้ทรงหันกลับมาทอดพระเนตรมองหยางหลงอีกครั้ง พระองค์ทรฃเห็นความภักดีและความรักที่บริสุทธิ์ในแววตาของโอรสผู้นี้ หยางหลงกุมอำนาจทางทหารไว้ล้นมือ เขาสามารถยึดบัลล
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่69 อ้อมกอดแห่งการอภัยและการผลัดแผ่นดิน
อ้อมกอดที่รัดแน่นท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดและควันไฟเปรียบเสมือนที่พักพิงเดียวในโลกที่กำลังพังทลาย ลี่อินซุกใบหน้าลงกับแผงอกกว้างของหยางหลง ซึมซับความอบอุ่นและเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของเขา แต่ในขณะที่ความโล่งใจกำลังแผ่ซ่าน หางตาของนางกลับเหลือบไปเห็นร่างที่นอนจมกองเลือดอยู่ไม่ไกลจากจุดที่พวกเขายืนอยู่ลี่อินเบิกตากว้าง ร่างกายของนางแข็งทื่อ นางค่อยๆ ผละออกจากอ้อมแขนของสามี สองเท้าก้าวเดินอย่างเชื่องช้าไปยังร่างของอดีตองครักษ์หนุ่มที่นอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนพื้นหินเย็นเยียบลูกธนูอาบยาพิษสามดอกปักลึกทะลุแผ่นหลังของหานตง เลือดสีดำคล้ำไหลทะลักออกมาย้อมชุดเกราะชั้นเลวและพื้นกำแพงวังจนกลายเป็นแอ่งสีแดงฉาน ลี่อินทรุดตัวลงคุกเข่าเบื้องหน้าเขา สองมือที่สั่นเทาค่อยๆ ประคองศีรษะของเขาขึ้นมาวางบนตักอย่างระมัดระวังบาดแผลและพิษร้ายลุกลามอย่างรวดเร็ว หานตงปรือตากระตุกขึ้นอย่างยากลำบาก เมื่อใบหน้าจิ้มลิ้มที่เขาฝันถึงทุกลมหายใจปรากฏอยู่เบื้องหน้าในระยะประชิด รอยยิ้มจางๆ ก็ผุดขึ้นบนริมฝีปากที่ซีดเซียวและเปื้อนเลือดของเขา"อินเอ๋อร์" น้ำเสียงของหานตงแหบพร่าและเบาหวิวราวกับใบไม้ที่กำลังจะร่วงหล่น "ข้า... ข้าป
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่68 ส่ายหน้า
‘ข้ามันไม่ใช่คน’ หานตงบริภาษตนเองในใจ ความละอายและมโนสำนึกที่ถูกฝังกลบมาเนิ่นนานพลันตื่นรู้ขึ้นในห้วงสุดท้ายของชีวิตเสียงสายธนูนับร้อยถูกปล่อยออกจากเกาทัณฑ์ดังขวับ แหวกอากาศพุ่งตรงมายังร่างของลี่อินประดุจห่าฝนสีดำ“อินเอ๋อร์ ระวัง”เสียงตะโกนแหบพร่าดังขึ้นพร้อมกับร่างของหานตงที่พุ่งพรวดเข้ามา เขาโยนดาบในมือทิ้ง ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีดึงร่างบอบบางของลี่อินให้หมุนหลบวิถีธนู และใช้แผ่นหลังของตนเองเป็นโล่กำบังให้แก่นางอย่างไม่ลังเลฉึก ฉึก ฉึกลูกธนูอาบยาพิษสามดอกพุ่งเจาะทะลวงเข้าที่แผ่นหลังและหัวไหล่ของอดีตองครักษ์หนุ่มอย่างจัง หานตงกระอักเลือดสีแดงฉานออกมาคำโต ร่างกายของเขากระตุกเกร็งด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส แต่สองแขนกลับโอบกอดร่างของลี่อินไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เพื่อให้แน่ใจว่านางจะไม่ได้รับอันตรายแม้แต่ปลายเล็บลี่อินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นางมองใบหน้าเปื้อนเลือดของบุรุษที่กอดนางไว้ เลือดอุ่นๆ ของเขากระเด็นมาเปื้อนแก้มของนาง “หานตง ท่านทำอะไร”หยางเจี้ยนที่ยืนอยู่ไม่ไกลเห็นเหตุการณ์พลิกผันก็เบิกตากว้างด้วยความเกรี้ยวกราด “ไอ้คนทรยศ เจ้ากล้าหักหลังข้างั้นหรือ ทหาร ฆ่ามันทั้งคู่ทิ้งซะ
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่67 การไถ่บาปด้วยเลือด
หากไม่มีนาง บัลลังก์มังกรจะมีค่าอันใด หากไม่มีนาง แผ่นดินที่กว้างใหญ่ก็เป็นเพียงสุสานที่ว่างเปล่ารอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนใบหน้าซีดเซียวของหยางหลง เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความกระจ่างแจ้ง เขาไม่ได้มองหยางเจี้ยน ไม่ได้มองทหารนับพัน เขามองเพียงแค่ลี่อิน สตรีที่เป็นเจ้าของชีวิตเขา“สำหรับข้า แผ่นดินนี้มันกว้างใหญ่เกินไป แต่หัวใจของข้ามันเล็กนักลี่อิน” น้ำเสียงของหยางหลงกังวานก้อง เต็มไปด้วยความหนักแน่นที่ไม่มีสิ่งใดสั่นคลอนได้ “มันมีพื้นที่พอให้เจ้าเข้าไปอยู่เพียงคนเดียวเท่านั้น หากต้องสูญเสียเจ้าไป ต่อให้ข้าได้ครอบครองโลกทั้งใบ ข้าก็ไม่มีวันมีความสุข”ทายาทมังกรหนุ่มยกกระบี่คู่กายที่ชุ่มไปด้วยเลือดศัตรูขึ้นมาเบื้องหน้า ก่อนจะปล่อยมือเคร้งเสียงกระบี่โลหะตกกระทบพื้นหินดังกังวานก้องไปทั่วลานกว้าง ทหารอุดรเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง หยางหลงยกมือขึ้นปลดสายรัดเกราะที่หน้าอก โยนหมวกเกราะและเสื้อคลุมทิ้งไปบนพื้น เขาล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อ หยิบตราพยัคฆ์ทองเหลืองอันเป็นสัญลักษณ์ในการสั่งการกองทัพอุดรออกมา แล้วโยนมันทิ้งไปเบื้องหน้าอย่างไร้เยื่อใย“หยางหลง ท่านทำอะไร” ลี่อินกรีดร้อง
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่66 รอคำสั่ง
เสียงคำรามของหยางหลงดังก้องกังวาน ทหารม้าอุดรไม่รอช้า พวกเขาใช้ท่อนซุงขนาดใหญ่พุ่งชนประตูเมืองจนแตกกระจาย กองทัพม้าทะลวงฝ่าด่านเข้ามาอย่างง่ายดาย ทหารกบฏที่พยายามขัดขวางล้วนถูกคมกระบี่ของแม่ทัพหนุ่มฟันขาดสะบั้นไปตามๆ กัน ไม่มีผู้ใดสามารถหยุดยั้งบุรุษที่กำลังคลุ้มคลั่งเพราะถูกพรากสตรีอันเป็นที่รักไปได้ขบวนม้าศึกมุ่งหน้าตรงไปยังลานกว้างหน้าประตูอู่เหมินอันเป็นประตูหลักของพระราชวังหลวง สถานที่แห่งนี้ถูกล้อมรอบด้วยกำแพงหินสูงตระหง่าน บานประตูไม้แกะสลักหุ้มเหล็กกล้าปิดสนิท ด้านบนเชิงเทินเต็มไปด้วยพลธนูของทหารกบฏนับพันนายที่ง้างสายรอกระสุนรอคำสั่งหยางหลงกระชากสายบังเหียนให้ม้าศึกหยุดลงกลางลานกว้าง มู่เฉินและทหารม้าสามพันนายจัดกระบวนทัพคุ้มกันอยู่เบื้องหลัง ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองขึ้นไปบนกำแพงวัง นัยน์ตาของเขาหดแคบลงเมื่อเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยปรากฏตัวขึ้นองค์ชายแปดหยางเจี้ยนในชุดเกราะทองคำอร่ามก้าวเดินออกมาหยุดยืนอยู่ที่ขอบกำแพง ใบหน้าเสี้ยมแหลมของเขาประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันและพึงพอใจอย่างถึงที่สุด“เสด็จพี่ห้า ท่านมาเร็วกว่าที่ข้าคาดคิดไว้มากนัก สมแล้วที่เป็นพยัคฆ์แห่งอุดรทิศ แต่บาดแผลที่
บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ บทที่65 แค่นเสียงหัวเราะ
"เสด็จพ่อ ลูกมารับใช้ท่านแล้ว" หยางเจี้ยนแค่นเสียงหัวเราะ "เสด็จพ่อคงไม่คิดกระมังว่าลูกชายที่เสด็จพ่อทรงสั่งขังลืมและริบทุกสิ่งทุกอย่าง จะกลับมายืนอยู่เบื้องพระพักตร์ของเสด็จพ่อในฐานะผู้ชนะเช่นนี้"ฮ่องเต้ชี้พระหัตถ์ที่สั่นเทิ้มไปยังโอรสอกตัญญู "ไอ้ลูกทรพี เจ้ากล้าก่อกบฏ นำกำลังทหารมาเข่นฆ่าคนในวัง เจ้าคิดว่าแผ่นดินนี้จะยอมรับฮ่องเต้ที่มือเปื้อนเลือดบิดาตนเองงั้นหรือ""ประวัติศาสตร์เขียนโดยผู้ชนะเสด็จพ่อ" หยางเจี้ยนตวาดกลับ "เสด็จพ่อลำเอียง เสด็จพ่อมอบทุกอย่างให้หยางหลง ทั้งอำนาจทหารและเกียรติยศ ส่วนข้า ข้าทำเพื่อราชสำนักมาเท่าไร เสด็จพ่อกลับมองเห็นแต่ความผิดพลาด เสด็จพ่อบีบให้ข้าต้องเดินเส้นทางนี้เอง ตำแหน่งรัชทายาทควรจะเป็นของข้า บัลลังก์มังกรนี้ก็ควรจะเป็นของข้า"เมื่อกล่าวจบ หยางเจี้ยนก็พยักหน้าให้ทหารเดนตาย ราชองครักษ์เงาพยายามต่อสู้ขัดขวาง แต่ด้วยกำลังคนที่น้อยกว่ามาก เพียงไม่นานพวกเขาก็ถูกฟันล้มตายลงจนหมดสิ้น ทหารกบฏสองคนบุกเข้าประชิดตัวฮ่องเต้ กดกระบี่พาดลำคอของประมุขแห่งแผ่นดิน บังคับให้พระองค์ทรงทรุดตัวลงคุกเข่าเบื้องหน้าโอรสของตนเองฮ่องเต้หลับพระเนตรลงด้วยความรวดร้าว พระอง
You May Also Like
ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ
กุหลาบดิน41.7K viewsหวนคืนอีกคราสตรีร้ายขอกลับใจ
Tuk Kung48.9K viewsบันทึกรัก : สามีข้ามีไฝเสน่ห์
เซี่ยวชิงขวาง79.9K viewsเกิดใหม่เป็นคุณหนูไร้ค่าพร้อมมิติบ้านสวน
ต้าซินซิน38.5K viewsพระชายาสายชิลกับท่านอ๋องคลั่งรัก
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์1.1K viewsรอวันดอกวสันต์เบ่งบาน
ม่านอวี้129 viewsกลวิธีหลบหนีสามีตัวร้าย
เทียนสื่อ325 viewsวาสนานาง
ชะลาล่า/Chalala78 views
