บทที่ 1

สายลมหนาวกวัดแกว่งทิวไผ่จนส่งเสียงหวีดหวิว ทว่าความเยียบเย็นภายนอกยังไม่อาจเทียบกับความโกลาหลที่ดังลั่นมาจากเรือนหลานฮวาอันโอ่อ่า

“ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยที!”

“คุณหนูใหญ่คิดสั้นผูกคอตายแล้ว!”

เสียงกรีดร้องของบ่าวไพร่ทำลายความเงียบสงบของเรือนพักท้ายจวนจนสิ้น

เสิ่นอวี้ชิงชะงักมือที่กำลังคัดแยกสมุนไพรในกระจาด ใบหน้างดงามหมดจดยังคงเรียบนิ่ง ไร้ระลอกคลื่นแห่งความตระหนก มีเพียงริมฝีปากบางที่เหยียดยิ้มหยันอย่างรู้ทัน

‘ผูกคอตายงั้นหรือ?’

งิ้วโรงเล็กของเสิ่นรั่วหลาน... เริ่มเปิดม่านแล้วสินะ

ตรงข้ามโต๊ะยา อนุไป๋ผู้เป็นมารดายังคงนั่งหลังตรงอย่างสง่าผ่าเผย แม้จะสวมเพียงชุดผ้าฝ้ายเรียบง่ายไร้เครื่องประดับ ทว่าผิวพรรณกลับผุดผ่อง ใบหน้าอ่อนเยาว์ ไร้ร่องรอยของคนอมโรคอย่างที่แสร้งแสดงต่อหน้าคนทั้งจวน

ดวงตาของผู้เป็นหมอเทวดาเร้นกายเพียงปรายมองไปทางหน้าต่างอย่างสุขุม ก่อนจะรินน้ำชาสมุนไพรลงในถ้วยดินเผาช้าๆ

“งิ้วโรงนี้เพิ่งเริ่มเปิดม่าน คนแสดงยังไม่เหนื่อย เจ้าจะไปใส่ใจทำไม”

ทว่ายังไม่ทันที่น้ำชาอุ่นจะได้แตะริมฝีปาก

บานประตูไม้ของเรือนพักก็ถูกถีบออกอย่างแรงจนสะเทือนลั่น จางมามา บ่าวคนสนิทของฮูหยินเอก นำบ่าวชายร่างกำยำสี่คนก้าวฉับๆ ตรงเข้ามาด้วยท่าทางคุกคาม

“นังลูกอนุ! ฮูหยินใหญ่มีคำสั่ง ให้คุมตัวเจ้ากับแม่ของเจ้าไปที่เรือนใหญ่เดี๋ยวนี้!”

“มีธุระอันใดก็พูดจากันดีๆ”

อนุไป๋ลุกขึ้นยืนช้าๆ ท่วงท่างามสง่าและสายตาที่กดข่มทำเอาจางมามาเผลอชะงักไปชั่ววูบ

“จวนเสนาบดีไร้ขื่อแปถึงขั้นปล่อยให้บ่าวไพร่มาถีบประตูเรือนเจ้านายแล้วรึ”

สายตาเยือกเย็นคู่นั้นทำเอาจางมามารู้สึกสะท้าน ทว่าเมื่อนึกถึงคำสั่งเด็ดขาดของนายหญิง นางจึงแผดเสียงสั่งการทันที

“มัวยืนบื้อทำไม! ไปลากตัวอนุไป๋มา!”

เสิ่นอวี้ชิงขยับตัวก้าวขึ้นมาขวางหน้ามารดาทันควัน ดวงตาคู่เฉียบคมวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะที่ปะทุขึ้นในอก

ปลายนิ้วเรียวที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อสัมผัสเข้ากับ ‘เข็มเงินอาบยาสลบ’ ที่พกติดตัวไว้เสมอ

หากนางสะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียว บ่าวไพร่พวกนี้ย่อมล้มพับลงไปกองแทบเท้า ทว่า... หากด่วนลงมือเปิดเผยทั้งวรยุทธ์และวิชาแพทย์ที่แอบซุ่มฝึกฝนมาเนิ่นนาน แผนการพามารดาหนีออกจากขุมนรกจวนเสนาบดีคงพังทลายลงในพริบตา

นางสูดหายใจเข้าลึก ข่มกลั้นรังสีสังหารที่พลุ่งพล่าน แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงยะเยือกจับขั้วหัวใจ

“มีเรื่องอันใด ข้าจะไปพบฮูหยินใหญ่เอง”

นางสบตากับจางมามาอย่างไม่ลดละ

“อย่าได้ริอ่านยื่นมือหยาบช้ามาแตะต้องท่านแม่ของข้าแม้แต่ปลายก้อย!”

จางมามาแค่นเสียงหมิ่นหยาม ก่อนจะต้อนสองแม่ลูกออกจากเรือนซอมซ่อ

ตลอดทางเดินที่ปูด้วยหินศิลาชั้นดี เสิ่นอวี้ชิงกวาดสายตามองความแตกต่างที่ราวกับฟ้ากับเหว เรือนท้ายจวนของพวกนางทรุดโทรมจนสายลมหนาวกรีดผ่านทุกรอยแยก ทว่าเรือนหลานฮวาอันเป็นที่พักของบุตรสาวภรรยาเอก กลับประดับประดาด้วยโคมไหมราคาแพง มีบ่าวไพร่คอยเติมถ่านไม้หอมมิให้ขาด

กลิ่นอายความมั่งคั่งบนความอยุติธรรมนี้... ช่างชวนให้สะอิดสะเอียนสิ้นดี

ณ เรือนหลานฮวา กลิ่นควันกำยานหอมกรุ่นลอยอบอวลไปทั่วห้อง

บนเตียงไม้สลักลายวิจิตร เสิ่นรั่วหลานในชุดผ้าแพรสีขาวบริสุทธิ์นอนทอดกายสะอื้นไห้ปานจะขาดใจ บนผิวเนื้อขาวผ่องตรงลำคอปรากฏรอยรัดสีแดงจางๆ พาดผ่าน เหนือขื่อห้องยังมีผ้าแพรขาวผูกทิ้งไว้เป็นหลักฐานมัดแน่น

ข้างเตียงมีหลิวฮูหยินและเสนาบดีเสิ่นยืนหน้าดำคร่ำเครียด

“ท่านพ่อ... ท่านแม่... ฮึก... ปล่อยให้ลูกตายไปเถิดเจ้าค่ะ”

เสิ่นรั่วหลานแสร้งไอจนตัวโยน มือเรียวกำแขนเสื้อของบิดาไว้แน่นราวกับคนไร้ที่พึ่ง

ทว่าในจังหวะที่ซบหน้าลงกับอกมารดา ดวงตาที่ชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตากลับช้อนขึ้นมองผ่านคันฉ่องทองเหลือง สบเข้ากับเสิ่นอวี้ชิงที่เพิ่งก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา ริมฝีปากที่สั่นระริกเมื่อครู่แอบเหยียดยิ้มเย้ยหยันเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับไปตีหน้าโศกสลดน่าเวทนาตามเดิม

“ลูกกับพี่เซียวเยี่ย... เรารักมั่นกันมาเนิ่นนาน สัญญาหมั้นหมายไม่เคยแปรเปลี่ยน แต่บัดนี้พี่เซียวเยี่ยกลายเป็นคนพิการไม่อาจลุกเดิน ซ้ำยังถูกพิษร้ายจนไม่รู้ว่าจะอยู่ได้อีกกี่วัน... ลูกอยากไปปรนนิบัติเขา อยากเคียงข้างเขาจนลมหายใจสุดท้าย ฮึก...”

นางเว้นจังหวะ ยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตา แล้วชี้นิ้วที่สั่นเทาตรงมาทางเสิ่นอวี้ชิง

“แต่น้องรอง... น้องรองกลับไปแอบอ้างกับผู้ใหญ่ว่านางหลงรักท่านอ๋องมานาน อยากได้ตำแหน่งพระชายาเอก! ซ้ำร้าย ฝ่าบาทและองค์รัชทายาทกลับมีพระเมตตา อยากให้ลูกเข้าวังไปเป็นพระชายาเพื่อค้ำจุนราชสำนัก... ลูกตกที่นั่งลำบากเช่นนี้ จะให้ลูกเอาหน้าไปสู้พี่เซียวเยี่ยได้อย่างไร!”

หยาดน้ำตาเม็ดโตร่วงเผาะลงบนตักอย่างน่าสงสาร

“พี่เซียวเยี่ยคงคิดว่าลูกรังเกียจที่เขาพิการแล้วปีนป่ายไปหาองค์รัชทายาท... สู้ให้ลูกตายเพื่อพิสูจน์ความรักอันบริสุทธิ์เสียยังดีกว่า!”

เสิ่นอวี้ชิงได้ยินถ้อยคำเหล่านั้นแล้วแทบอยากจะแค่นหัวเราะออกมา

ช่างเสแสร้งได้น่ารังเกียจไร้ยางอาย!

ทั่วทั้งเมืองหลวงใครเล่าจะไม่รู้ ยามที่เยี่ยอ๋อง ‘เซียวเยี่ย’ ยังเป็นแม่ทัพผู้เกรียงไกร เขาคอยตามอกตามใจและประคบประหงมเสิ่นรั่วหลานเพียงใด ตอนนั้นนางเกาะติดเขาแน่น พร่ำบอกว่ามีใจรักมั่น

ทว่าพอเขาเพลี่ยงพล้ำในสนามรบจนขาทั้งสองข้างไร้เรี่ยวแรง สูญสิ้นอำนาจ แถมยังมีข่าวลือว่าถูกพิษร้ายครอบงำจนคุ้มคลั่งดุจปีศาจ... สตรีแสนบริสุทธิ์ผู้นี้กลับรีบทอดสายตาเชื่อมสัมพันธ์กับองค์รัชทายาททันควัน!

ครั้นฝ่ายนั้นส่งเทียบมาสู่ขอ นางกลับไม่กล้าเอ่ยปากถอนหมั้นกับเยี่ยอ๋องตรงๆ เพราะกลัวคำครหาของสังคม จึงได้จัดฉากผูกคอตาย แล้วป้ายสีว่าน้องสาวต่างมารดาอย่างนางเป็นคนแย่งชิงวาสนานี้ไป

เพื่อที่ตัวเองจะได้สวมบท ‘ผู้เสียสละ’ ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งพระชายารัชทายาทอย่างขาวสะอาด!

“โธ่ รั่วหลานของแม่ ช่างเป็นเด็กดีเหลือเกิน...”

หลิวฮูหยินกอดปลอบบุตรสาว ก่อนจะตวัดสายตาเหี้ยมเกรียมมาทางเสิ่นอวี้ชิง

“ได้ยินแล้วหรือไม่นังลูกไม่รักดี! เจ้ามันโลภมาก อยากเป็นพระชายาอ๋องจนตัวสั่น พี่สาวเจ้าอุตส่าห์ยอมเสียสละวาสนานี้ให้เจ้า!”

“ข้ามิเคยเอ่ยปากอยากได้สัญญาหมั้นหมายของเยี่ยอ๋องแม้แต่ครึ่งคำ”

เสิ่นอวี้ชิงตอบกลับเสียงเรียบ แววตานิ่งสนิทไร้ความหวั่นไหว

“หากพี่ใหญ่รักมั่นต่อเยี่ยอ๋องจริง ไยไม่ปฏิเสธองค์รัชทายาทแล้วก้าวขึ้นเกี้ยวไปแต่งกับคนพิการเล่าเจ้าคะ?”

นางปรายตามองเสิ่นรั่วหลานด้วยสายตาเย้ยหยัน

“ละครตบตาฉากนี้... เล่นให้ใครดูกันแน่”

“สามหาว! ต่อหน้าข้า เจ้ากล้าดียังไงถึงพูดจาเช่นนี้!”

เพล้ง!

เสนาบดีเสิ่นตวาดลั่น ฝ่ามือตบลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างแรงจนถ้วยกระเบื้องสะเทือน

“มีโอกาสได้แต่งเข้าจวนอ๋องเพื่อค้ำจุนตระกูลเสิ่น นับเป็นวาสนาของลูกอนุอย่างเจ้าแล้ว ยังกล้ามาต่อปากต่อคำอีกรึ!”

“ท่านพี่ อย่าไปเปลืองน้ำลายกับนางเลยเจ้าค่ะ คนชั้นต่ำก็ต้องใช้วิธีชั้นต่ำสั่งสอน”

หลิวฮูหยินแสยะยิ้มชั่วร้าย นางสะบัดมือส่งสัญญาณเพียงครั้งเดียว บ่าวชายร่างยักษ์ก็กระชากตัวอนุไป๋ออกมา คมดาบเย็นเยียบถูกชักออกจากฝัก จ่อแนบสนิทเข้ากับคอหอยของอนุไป๋ทันที

แม้อนุไป๋จะไม่เคยหวั่นเกรงความตาย แววตาของนางยังคงนิ่งสงัดจนยากจะหยั่งถึง ทว่าในฐานะมารดา หัวใจของนางกลับบีบรัดจนเจ็บแปลบเมื่อตระหนักว่าบุตรสาวกำลังถูกบีบให้เดินเข้าสู่ลานประหาร

เยี่ยอ๋องในยามนี้โหดเหี้ยมและดุร้ายเพียงใด คนทั้งเมืองหลวงล้วนประจักษ์

“อวี้ชิง เจ้าอย่า...”

อนุไป๋พยายามจะเอ่ยห้าม ทว่าบ่าวชายกลับกดคมดาบลงจนเลือดสีสดซึมผ่านผิวเนื้อ บังคับให้นางต้องกลืนถ้อยคำลงคอ

สายตาที่อนุไป๋ส่งมาเต็มไปด้วยความห่วงใยสุดหัวใจ...

‘อวี้ชิง เยี่ยอ๋องรักรั่วหลานมาก หากเขารู้ว่าเจ้าไปแต่งแทน เขาจะระบายโทสะทั้งหมดใส่เจ้า!’

“อยากเห็นแม่ของเจ้าตายต่อหน้าต่อตาใช่หรือไม่!”

หลิวฮูหยินหยิบขวดยาพิษสีดำมะเมื่อมออกมาจากอกเสื้อ วางกระแทกลงบนโต๊ะเสียงดังลั่น

“เสิ่นอวี้ชิง! พรุ่งนี้เช้า ขบวนเกี้ยวของจวนเยี่ยอ๋องจะมารับตัวเจ้าสาว หากเจ้าไม่ยอมสวมชุดมงคลก้าวขึ้นเกี้ยวไปแทนรั่วหลาน... ข้าจะกรอกยาพิษขวดนี้ใส่ปากแม่ของเจ้า แล้วโยนร่างไร้วิญญาณให้ฝูงสุนัขรุมทึ้งเสีย!”

เสิ่นรั่วหลานที่นอนอยู่บนเตียงแอบยกยิ้มสมใจใต้ผ้าเช็ดหน้า

‘ไปเถิดเสิ่นอวี้ชิง... ไปรองรับโทสะของพี่เซียวเยี่ยแทนข้า ข้าส่งจดหมายไปเป่าหูเขาเรียบร้อยแล้วว่าเจ้าเป็นคนบีบบังคับชิงสัญญาหมั้นหมายนี้ไป ยามนี้พี่เซียวเยี่ยคงเกลียดเจ้าเข้ากระดูกดำ ส่วนข้า... จะได้ก้าวขึ้นเป็นพระชายารัชทายาทอย่างสง่างาม!’

เสิ่นอวี้ชิงกำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าเนื้อจนเจ็บแปลบ

นางมองดูความหน้าซื่อใจคดของคนพวกนี้ด้วยใจที่เย็นยะเยือกจนถึงกระดูก

เยี่ยอ๋องจะเกลียดนาง จะคลุ้มคลั่ง หรือจะชักกระบี่บั่นคอนาง...

นางไม่สนใจทั้งนั้น!

ด้วยวิชาแพทย์และพิษวิทยาที่ร่ำเรียนมาจากมารดา ต่อให้เยี่ยอ๋องจะพิการหรือเจียนตายเพียงใด นางย่อมมีปัญญารักษาเขาได้

และนางจะใช้การรักษานี้เป็นข้อแลกเปลี่ยนเพื่อเอาชีวิตรอด บีบให้เขาลงนามในหนังสือหย่า... แล้วพามารดาหนีออกไปจากขุมนรกแห่งนี้ให้จงได้!

เสิ่นอวี้ชิงสูดหายใจเข้าลึก

นางเงยหน้าขึ้น สบตากับคนทั้งห้องอย่างไร้เศษเสี้ยวความหวาดกลัว

“เก็บดาบและยาพิษของพวกท่านไปเสีย”

น้ำเสียงของนางชัดถ้อยชัดคำ กังวานและเยือกเย็นจนคนฟังขนลุกชัน

“ข้าจะแต่ง...”

“ข้าจะขึ้นเกี้ยวไปจวนเยี่ยอ๋องแทนเสิ่นรั่วหลานเอง!”