All Chapters of บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ : Chapter 1 - Chapter 10

70 Chapters

บทที่ 1 ถุงหอมแทนใจ

ลมหนาวปลายยามซวีพัดโชยหอบเอาความเย็นเยียบแทรกซึมผ่านรอยต่อของบานหน้าต่างไม้ ภายในห้องของสำนักกองภูษาที่เงียบสงัด แสงเทียนบนโต๊ะเตี้ยสั่นไหวไปตามแรงลม สะท้อนเงาของหญิงสาวร่างบอบบางที่ยังคงนั่งหลังขดหลังแข็งอยู่เงียบๆนางผู้นี้มีนามว่า ลี่อิน ลี่อินขยับปลายนิ้วเรียวอย่างคล่องแคล่ว ด้ายไหมสีชาดถูกดึงผ่านเนื้อผ้าแพรสีขาวหม่นสลับขึ้นลง เกิดเป็นลวดลายกิ่งเหมยที่กำลังผลิบานท้าทายเหมันต์ฤดู ลี่อินเป็นเพียงนางกำนัลห้องผ้าเล็กๆ ที่ไม่มีผู้ใดให้ความสนใจ หน้าที่ในแต่ละวันมีเพียงการก้มหน้าก้มตาเย็บชุนเสื้อผ้าและเครื่องประดับยศให้แก่เหล่าเจ้านาย ทว่าชิ้นงานที่อยู่ในมือของนางยามนี้มิใช่ของราชสำนัก หากแต่เป็นของขวัญที่นางตั้งใจทำขึ้นด้วยหัวใจเพื่อให้ใครบางคน‘ใกล้จะเสร็จแล้ว’หญิงสาวคิดในใจพลางคลี่ยิ้มบางเบา ดวงตากลมโตสะท้อนประกายความอบอุ่นเมื่อนึกถึงใบหน้าของผู้ที่จะได้รับมัน พลางคิดย้อนกลับไปเมื่อช่วงกลางวันซูเจียว นางกำนัลเพื่อนสนิทที่อยู่ร่วมห้องพักเดียวกันได้แวะเวียนมาหาที่โต๊ะทำงาน สายตาของซูเจียวจับจ้องมาที่ผ้าแพรผืนนี้อยู่นาน ก่อนจะเอ่ยถามลี่อินด้วยน้ำเสียงหยอกล้อว่า ‘ผ้าผืนงามปานนี้ เจ้าตั้
last updateLast Updated : 2026-09-30
Read more

บทที่2 ใต้เงาจันทร์

“อืม” หญิงสาวพยักหน้า แก้มเนียนซับสีเลือดฝาดด้วยความเขินอาย “ข้าเห็นว่าช่วงนี้ท่านต้องเข้าเวรดึกบ่อยครั้ง ลมหนาวปีนี้ก็พัดแรงกว่าทุกปี ข้าจึงเย็บถุงหอมใบนี้และใส่สมุนไพรที่มีฤทธิ์ช่วยบรรเทาความหนาวเย็นลงไป ท่านพกติดตัวไว้นะ อย่างน้อยเวลาที่ท่านเหน็บหนาว จะได้รู้ว่ายังมีข้าคอยเป็นห่วงท่านอยู่เสมอ”หานตงที่ตั้วใจฟังจนจบ ก็ได้ยกถุงหอมขึ้นจรดปลายจมูกเพื่อสูดดมกลิ่นของมัน กลิ่นหอมจางๆ ที่คุ้นเคยทำให้หัวใจของเขาเต้นรัว เขามองลวดลายดอกเหมยที่ถูกปักอย่างประณีต ถึงแม้จะเป็นบุรุษแต่เขาก็รู้ดีว่าผ้าแพรและไหมสีสดเหล่านี้มีราคาแพงเพียงใดสำหรับนางกำนัลธรรมดาผู้หนึ่ง นางต้องอดออมเท่าใดจึงจะได้มันมา“ผ้าผืนนี้งดงามยิ่งนัก ฝีเข็มของเจ้าประณีตไม่แพ้ช่างหลวงในกองภูษาเลย” ชายหนุ่มเอ่ยชมจากใจจริง ก่อนจะดึงสายถุงหอมไปผูกติดไว้ที่เอวอย่างทะนุถนอมราวกับมันเป็นของล้ำค่าที่สุดในชีวิต “ข้าจะพกมันติดตัวไว้ไม่ให้ห่างกาย ไม่ว่าข้าจะไปที่ใด ถุงหอมใบนี้จะเป็นตัวแทนของเจ้าที่อยู่เคียงข้างข้าเสมอ”“ท่านก็พูดเกินไป มันเป็นเพียงถุงหอมธรรมดาเท่านั้น” ลี่อินก้มหน้างุด เพื่อซ่อนรอยยิ้มที่ปิดไม่มิดจากความเขินอาย“สำหรับข้า
last updateLast Updated : 2026-09-30
Read more

บทที่3 องค์ชายผู้เย่อหยิ่ง

ม่านหมอกยามเช้ายังไม่ทันจางหาย สำนักกองภูษาก็กลับมาคึกคักและวุ่นวายอีกครั้ง เสียงฝีเท้าของเหล่านางกำนัลเดินขวักไขว่ไปมาพร้อมกับหอบม้วนผ้าแพรพรรณหลากหลายสีสัน กลิ่นสีย้อมผ้าและกำยานอบร่ำลอยปะปนกันในอากาศลี่อินนั่งประจำอยู่ที่โต๊ะทำงานของตนตั้งแต่ปลายยามเหม่า นิ้วเรียวหยิบเข็มและด้ายขึ้นมาเตรียมพร้อมสำหรับงานในวันนี้ นางพยายามสลัดความกังวลที่ก่อตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อคืนทิ้งไป จากนั้นรอยยิ้มบางเบาก็ผุดขึ้นมาเมื่อปลายนิ้วเผลอไปสัมผัสกับเศษผ้าไหมสีชาดที่เหลือจากการปักถุงหอมให้หานตง“เมื่อคืนเจ้าลุกขึ้นมากลางดึกหรือลี่อิน”เสียงใสแจ๋วของซูเจียวดังขึ้นขัดจังหวะความคิด นางกำนัลสาวใบหน้าจิ้มลิ้มเดินถือชามน้ำชาเข้ามาวางบนโต๊ะ แววตาที่มองมาดูใสซื่อและเป็นห่วงเป็นใย ทว่าลี่อินที่กำลังจัดเรียงเส้นไหมไม่ได้สังเกตเห็นประกายบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ในส่วนลึกของดวงตาคู่นั้น“ข้าตื่นมาดื่มน้ำน่ะ ลมข้างนอกพัดแรงจนหน้าต่างเปิดออก ข้าเลยลุกไปปิด ขอโทษด้วยที่ทำให้เจ้าตื่น” ลี่อินตอบกลบเกลื่อน นางไม่อยากเล่าเรื่องที่หานตงแอบมาหา เพราะรู้ดีว่ากฎระเบียบของวังหลวงนั้นเข้มงวดเพียงใด หากมีผู้ใดล่วงรู้ว่านางลอบพบกับอ
last updateLast Updated : 2026-09-30
Read more

บทที่ 4 ขาดความดุดัน

คำวิจารณ์ที่ตรงไปตรงมาและไร้ความปรานีทำเอาลี่อินหน้าชา นางเม้มริมฝีปากแน่นพยายามข่มความรู้สึกไม่พอใจที่ตีตื้นขึ้นมาในอก เสื้อคลุมตัวนี้คืองานปักที่นางทุ่มเทสมาธิทั้งหมดลงไป เส้นด้ายทุกเส้นเรียงตัวสวยงามเสมอกัน ไม่มีทางที่จะดูบิดเบี้ยวอย่างที่องค์ชายห้ากล่าวหา บุรุษผู้นี้จงใจหาเรื่องนางชัดๆ“กราบทูลองค์ชาย” ลี่อินรวบรวมความกล้าเอ่ยปาก น้ำเสียงของนางพยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุด “หม่อมฉันตั้งใจปักลวดลายนี้อย่างสุดความสามารถ ฝีเข็มทุกเส้นเรียงตามแบบแผนของช่างหลวง หากองค์ชายทรงเห็นว่าจุดใดบิดเบี้ยว หม่อมฉันจะเร่งแก้ไขให้เพคะ”หยางหลงหรี่ตามองนางกำนัลใจกล้าที่กล้าเอ่ยปากโต้ตอบเขา แม้นางจะก้มหน้าอยู่ แต่น้ำเสียงที่แข็งขืนนั้นปิดไม่มิด พระองค์กระตุกยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวชี้ไปที่ดวงตาของพยัคฆ์“แววตาของมันขาดความดุดัน สีไหมเงินที่เจ้าใช้ก็สว่างเกินไปจนดูตลก รื้อออกเสียให้หมด แล้วเปลี่ยนไปใช้ด้ายสีเงินหม่น ปักใหม่เดี๋ยวนี้”“รื้อออกทั้งหมดหรือเพคะ” ลี่อินเผลอเงยหน้าขึ้นมองบุรุษผู้สูงศักดิ์ตรงหน้าด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ลวดลายพยัคฆ์ตัวนี้มีขนาดใหญ่เกือบครึ่งตัวเสื้อ การรื้อด้ายออกทั้งหมด
last updateLast Updated : 2026-09-30
Read more

บทที่5 ถุงหอมใบนั้น

พูดจบ องค์ชายห้าก็สะบัดชายเสื้อแล้วเดินนำออกจากห้องผ้าไปอย่างสง่างาม โดยมีมู่เฉินเดินตามออกไปเงียบๆ ราวกับไร้ตัวตน ทั้งยังทิ้งความกดดันและบรรยากาศอันหนักอึ้งไว้เบื้องหลังอีกด้วยเมื่อร่างของบุรุษสูงศักดิ์ลับสายตาไป ลี่อินก็ทรุดตัวลงกับโต๊ะอย่างหมดเรี่ยวแรง ความเหนื่อยล้าทางกายไม่สู้ความบอบช้ำทางใจ นางมองเสื้อคลุมสีดำตรงหน้าที่บัดนี้กลายเป็นตราบาปในชีวิต รอยชุนที่ถูกรื้อออกทิ้งร่องรอยยับย่นไว้บนเนื้อผ้า ไม่ต่างอะไรกับความรู้สึกของนางในเวลานี้“ลี่อิน เจ้าเป็นอะไรหรือไม่” ซูเจียวรีบวิ่งเข้ามาจับแขนพลางเอ่ยถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกปนห่วงใย “เจ้ากล้าดีอย่างไรไปต่อปากต่อคำกับองค์ชายห้า หากพระองค์สั่งประหารเจ้าขึ้นมาจะทำอย่างไร”ลี่อินส่ายหน้าช้าๆ ขอบตาร้อนผ่าวขณะเอ่ยตอบ “ข้าไม่ได้ทำสิ่งใดผิด เขานั่นแหละที่จงใจหาเรื่องข้า ไม่ว่าข้าจะปักดีเพียงใด เขาก็สั่งให้ข้ารื้อทิ้งอยู่ดี”“ชู่ว... เบาเสียงลงหน่อยเถิด หากมีใครได้ยินเข้าเจ้าจะเดือดร้อน” ซูเจียวลูบหลังลี่อินเบาๆ ทว่าในดวงตากลับลอบมองผลงานที่ถูกรื้อทำลายด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก “เจ้าทำใจดีๆ ไว้ ค่อยๆ เลาะด้ายออกแล้วเริ่มใหม่เถ
last updateLast Updated : 2026-09-30
Read more

บทที่6 ภายในใจ

“ไม่เป็นไร ข้าทนได้” ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่ลี่อินก็เจ็บจนต้องดึงมือกลับไปเบาๆ และไม่ทันสังเกตเห็นแววตาขุ่นมัวของอีกฝ่ายภายในใจของซูเจียวกำลังเดือดพล่านราวกับน้ำร้อนจัด นางเกลียดรอยยิ้มเอียงอายของลี่อิน เกลียดความสามารถในการเย็บปักที่ใครต่อใครต่างชื่นชม และที่สำคัญที่สุด... นางเกลียดที่หานตง องครักษ์หนุ่มรูปงามที่มีอนาคตไกลผู้นั้นมอบหัวใจให้กับลี่อินเพียงผู้เดียวซูเจียวแอบหลงรักหานตงมาตั้งแต่ปีแรกที่นางเข้ามาเป็นนางกำนัล ทุกครั้งที่เขามารอพบลี่อินที่หน้ากองภูษา ซูเจียวจะพยายามพาตัวเองเข้าไปทักทายและพูดคุยด้วยเสมอ นางพยายามแต่งกายให้งดงาม ฝึกฝนกิริยามารยาทให้ดูอ่อนหวาน ทว่าสายตาของหานตงกลับมองข้ามนางไปราวกับอากาศธาตุ เขาเห็นเพียงลี่อิน สตรีที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเย็บผ้าและแต่งกายเรียบง่ายจนจืดชืด‘เจ้ามีดีอันใดนักหนาลี่อิน’ ซูเจียวก่นด่าในใจ แต่รอยยิ้มจอมปลอมบนใบหน้ายังคงประดับไว้อย่างแนบเนียน ‘เจ้าก็แค่นางกำนัลกำพร้าที่ไร้หัวนอนปลายเท้า ทรงผมก็ไม่รู้จักประดับปิ่นให้งดงาม ร่างกายก็ผอมบางไร้เสน่ห์ เหตุใดบุรุษที่ข้าหมายปองจึงต้องไปคอยปกป้องคนอย่างเจ้าด้วย’“เจียวเจียว เจ้าเป็นอะไรไป ทำไมเงี
last updateLast Updated : 2026-10-02
Read more

บทที่7 สังเกตท่าที

เฉินรุ่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ ลอบสังเกตท่าทีของซูเจียว แม้ใบหน้าของนางจะดูเป็นห่วงเพื่อน แต่แววตาที่มองสบกับหานตงกลับมีประกายบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกไม่ชอบมาพากล แต่เขาก็เลือกที่จะเงียบไว้“นางไม่ยอมให้ข้าตามหมอหลวง บอกว่าไม่อยากเป็นเรื่องใหญ่ ข้าจึงได้แต่เช็ดตัวและป้อนยาแก้ไข้ให้นางกิน” ซูเจียวแสร้งบีบน้ำตา “ข้าสงสารนางเหลือเกิน ท่านก็รู้ว่านางหัวรั้นเพียงใด หากท่านพอมีเวลา... แวะไปดูนางเสียหน่อยเถิด เผื่อนางจะยอมฟังท่านบ้าง”“ข้าเข้าใจแล้ว ขอบใจเจ้ามากที่คอยดูแลนาง” หานตงกล่าวด้วยความร้อนใจ “รบกวนเจ้าช่วยนำยาบำรุงเทียบนี้ไปต้มนางดื่มด้วย ข้าเพิ่งเบิกมาจากคลังยาตั้งใจจะนำไปให้นางพอดี”หานตงหยิบห่อยาที่ห่อด้วยกระดาษสีน้ำตาลยื่นให้ซูเจียว ในจังหวะที่ซูเจียวยื่นมือไปรับ นางจงใจปล่อยให้ปลายนิ้วของตนสัมผัสกับหลังมือของชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นกินเวลาเพียงเสี้ยววินาที แต่สำหรับซูเจียวมันคือความจงใจ ทว่าหานตงกลับไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่นิดเดียว เขามัวแต่พะวงถึงอาการป่วยของหญิงที่รักจนไม่ได้มองเห็นรอยยิ้มพึงพอใจที่ผุดขึ้นบนมุมปากของนางกำนัลตรงหน้า“ข้าจะรีบนำไปต้มนางดื่ม ท่านไม่ต้องกังวลไป ข้าจะ
last updateLast Updated : 2026-10-02
Read more

บทที่8 คลื่นใต้น้ำ

ทว่าในสถานที่ที่ห่างไกลจากความเงียบสงบของกองภูษา คลื่นใต้น้ำแห่งราชสำนักกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบและรุนแรงณ ลานฝึกทหารองครักษ์รักษาพระองค์ เสียงดาบปะทะกันดังสนั่นก้องไปทั่วบริเวณ หานตงในชุดเกราะหนังสีเข้มกำลังประลองเพลงกระบี่กับเฉินรุ่ยสหายรัก เหงื่อเม็ดโป้งไหลซึมตามไรผม การเคลื่อนไหวของบุรุษทั้งสองรวดเร็วและหนักหน่วง ดาบไม้ในมือของหานตงตวัดพลิกแพลงไล่ต้อนจนเฉินรุ่ยต้องถอยร่นไปหลายก้าว ก่อนที่ปลายดาบจะหยุดลงตรงหน้าลำคอของสหายพอดิบพอดี“ข้าแพ้แล้ว” เฉินรุ่ยยกมือขึ้นยอมจำนน หอบหายใจหนักหน่วง “เพลงดาบของเจ้าก้าวหน้าขึ้นมากตงตง หากมีการประลองคัดเลือกองครักษ์ขั้นสามในเดือนหน้า ตำแหน่งนั้นคงไม่หนีไปไหนแน่”หานตงลดดาบลง รอยยิ้มพึงพอใจจุดขึ้นบนมุมปาก “ข้าเพียงแต่ต้องพยายามให้มากกว่าผู้อื่น ข้ามีเป้าหมายที่ต้องทำให้สำเร็จ”ปลายนิ้วหยาบกร้านเผลอแตะไปที่ถุงหอมสีขาวหม่นซึ่งผูกซ่อนไว้ใต้เกราะอกขณะพูด เฉินรุ่ยมองตามกิริยานั้นแล้วได้แต่ส่ายหน้ายิ้มๆ เขารู้ดีว่าเป้าหมายที่สหายพูดถึงคือสิ่งใดยังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้พักดื่มน้ำ ทหารยามนายหนึ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาแจ้งข่าว “ท่านองครักษ์หาน ท่าน
last updateLast Updated : 2026-10-02
Read more

บทที่9 ใช้ความคิด

“เป็นองครักษ์หนุ่มนามว่า หานตง กับเฉินรุ่ย พ่ะย่ะค่ะ พวกเขาจะออกเดินทางคืนนี้ทางประตูทิศเหนือ”“หานตง...” หยางเจี้ยนทวนชื่อนั้นช้าๆ พร้อมกับเดินกลับมาประทับที่โต๊ะน้ำชา ก่อนจะรินชาใส่จอกกระเบื้องเคลือบด้วยท่าทีเนิบนาบ “ข้าเคยได้ยินชื่อนี้ เป็นเด็กหนุ่มที่มีฝีมือเพลงดาบโดดเด่น อนาคตไกล น่าเสียดายที่ต้องมาทิ้งชีวิตตั้งแต่อายุยังน้อย”“องค์ชายจะให้กระหม่อมส่งนักฆ่าเงาไปจัดการตัดรากถอนโคนพวกมันระหว่างทางเลยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”หยางเจี้ยนไม่ตอบในทันที เขายกจอกชาขึ้นจิบช้าๆ กลิ่นหอมของชาชั้นดีไม่ได้ทำให้จิตใจของเขาสงบลงเลยแม้แต่น้อย “คนตายไม่อาจฟื้นขึ้นมาพูดได้ จัดการสมุห์บัญชีผู้นั้นซะ อย่าให้เหลือซาก ส่วนองครักษ์ที่ชื่อหานตง...”ครานี้ดวงตาขององค์ชายแปดหรี่ลงอย่างใช้ความคิดในขณะพูด “มังกรจะผงาดได้ ย่อมต้องมีกรงเล็บที่แหลมคม หากเราสามารถหักเขี้ยวเล็บของเสด็จพ่อ แล้วนำมาเป็นสุนัขรับใช้ของเราได้ ย่อมเกิดประโยชน์มากกว่าการฆ่าทิ้งเปล่าๆ สืบประวัติของหานตงผู้นี้มาให้ข้า ดูว่าเขามีจุดอ่อนสิ่งใดให้เราหยิบยืมมาเป็นหมากบนกระดานได้บ้าง”“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ” บุรุษชุดดำรับคำสั่งก่อนจะเร้นกายหายไปในสาย
last updateLast Updated : 2026-10-02
Read more

บทที่10 ตวัดดาบ

เฉินรุ่ยตวัดดาบฟันนักฆ่าชุดดำร่วงลงไปสองคน เขารีบขยับมายืนหันหลังชนกับหานตงเพื่อระวังหลังให้กัน “ตงตง พวกมันมีจำนวนมากกว่าแถมยังเป็นยอดฝีมือทั้งสิ้น ข้าเกรงว่าพวกเราจะต้านไว้ได้ไม่นาน”“เจ้าพาพยานฝ่าวงล้อมออกไปก่อน ข้าจะรับหน้าพวกมันไว้เอง” หานตงกัดฟันแน่น เพลงกระบี่ของเขารวดเร็วดุดันราวกับพยัคฆ์ร้าย ทุกครั้งที่ตวัดกระบี่จะต้องมีร่างของศัตรูล้มลงทว่าเหล่านักฆ่าราวกับได้รับการฝึกมาเพื่อรับมือกับเขาโดยเฉพาะ พวกมันไม่เน้นเข้าปะทะตรงๆ แต่ใช้วิธีผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันเข้ามารุมล้อมเพื่อทอนกำลัง ในจังหวะที่หานตงกำลังรับมือกับหัวหน้านักฆ่าที่ใช้ดาบโค้ง ลูกธนูลับดอกหนึ่งก็พุ่งทะลวงความมืดเข้าปักกลางหลังของสมุห์บัญชีจางอย่างแม่นยำร่างของพยานสำคัญกระตุกเกร็งก่อนจะล้มฟุบลงจมกองเลือด ห่อผ้าที่กอดไว้กลิ้งตกลงบนพื้นดิน“ท่านจาง” เฉินรุ่ยร้องเสียงหลง พยายามจะเข้าไปพยุง แต่ก็ถูกนักฆ่าสามคนรุมสกัดไว้หานตงเบิกตากว้าง ความโกรธเกรี้ยวตีตื้นขึ้นมาในอก ภารกิจที่เขาหมายมั่นปั้นมือว่าจะใช้เป็นบันไดก้าวไปสู่อนาคตพังทลายลงต่อหน้าต่อตา ชายหนุ่มคำรามในลำคอ รวบรวมลมปราณทั้งหมดตวัดกระบี่ฟาดฟันหัวหน้านักฆ่าจนกระ
last updateLast Updated : 2026-10-02
Read more
PREV
1234567
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status