ตอนที่ 9 จนกว่าข้าจะพอใจ

"จนกว่าเจ้าจะร้องขอชีวิต... หรือจนกว่าข้าจะพอใจ"

พูดจบ เขาก็ก้มลงมอบจูบที่ดูดดื่ม เริ่มต้นบทรักบทต่อไปทันทีโดยไม่ให้นางได้พักหายใจ

ค่ำคืนนี้... แสงเทียนในห้องหอจะไม่มีวันมอดดับ เช่นเดียวกับไฟราคะของแม่ทัพหยางเจี้ยน ที่ถูกปลุกให้ลุกโชนขึ้นมา และมีเพียงเฟิงชุ่ยหลานเท่านั้นที่จะเป็นเชื้อเพลิงให้เขาแผดเผาได้ตลอดไป

คำเตือนของหยางเจี้ยนไม่ใช่คำขู่เลื่อนลอย

หลังจากพักหายใจได้เพียงไม่กี่อึดใจ ร่างสูงใหญ่ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามก็เริ่มขยับไหวอีกครั้ง เขาไม่ยอมถอนกายออก แต่กลับแช่ค้างไว้เพื่อให้ตัวตนของเขาขยายตัวจนคับแน่นโพรงนุ่มนิ่มของนางอีกครา ความรู้สึกอึดอัดและจุกเสียดแล่นพล่านจนชุ่ยหลานต้องนิ่วหน้า แต่ดวงตายังคงฉ่ำเยิ้มท้าทาย

"พักพอหรือยัง... นางบำเรอคนเก่ง?"

หยางเจี้ยนแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม เขาจับข้อมือบางทั้งสองข้างของนางรวบขึ้นไปตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างช้อนใต้สะโพกนาง แล้วกระชากร่างบางให้ลอยหวือขึ้นจนแผ่นหลังลอยพ้นฟูก

"อ๊ะ! ท่านแม่ทัพ... ท่านี้มัน..."

"ลึกดีใช่ไหมล่ะ?"

เขาไม่รอให้นางตอบ สวนเอวสอบกระแทกขึ้นไปอย่างรุนแรงในท่วงท่าที่นางไร้ทางหนี การจับยึดเช่นนี้ทำให้นางต้องรองรับน้ำหนักและแรงกระแทกของเขาทั้งหมดโดยไม่มีที่ผ่อนปรน

ปึ้ก! ปึ้ก! ปึ้ก!

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกึกก้องและหนักหน่วงยิ่งกว่ารอบแรก หยางเจี้ยนโหมกายเข้าใส่ราวกับคนคุ้มคลั่ง เขาไม่ได้มองนางเป็นนางบำเรอที่ต้องทะนุถนอม แต่เห็นนางเป็นเพียง ที่ระบายที่แสนวิเศษ เป็นภาชนะที่รองรับตัณหาอันดำมืดของเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

"อ๊า! เจ็บ... บ่าวจุก... นายท่าน... มันลึกเกินไป!"

ชุ่ยหลานกรีดร้องพลางสะบัดหน้าไปมาบนหมอน ผมยาวสยายพันกันยุ่งเหยิง น้ำตาเม็ดโตไหลซึมจากหางตาไม่ใช่เพราะความเสียใจ แต่เพราะความเสียวซ่านที่รุนแรงจนกลายเป็นความทรมานอันแสนหวาน

"ร้องอีก! ร้องให้ดังกว่านี้!" หยางเจี้ยนคำรามข้างหู ขบกัดใบหูนางอย่างแรงจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ "ข้าชอบเสียงเจ้า... ชอบเวลาที่ร่างกายเจ้าบีบรัดข้าแน่นขนาดนี้!"

เขาปล่อยมือที่ตรึงข้อมือนาง แล้วเปลี่ยนมาบีบขยำหน้าอกอวบอิ่มทั้งสองข้างอย่างรุนแรง ปลายนิ้วหยาบกร้านบดขยี้ยอดอกสีหวานจนบวมเป่ง ผิวขาวเนียนแดงเถือกเป็นรอยนิ้วมือชัดเจน

หยางเจี้ยนเร่งจังหวะเร็วขึ้น ถี่กระชั้นจนชุ่ยหลานหายใจไม่ทัน ร่างกายของนางสั่นคลอนไปตามแรงมหาศาลดุจใบไม้ในพายุฝน ทุกการกระแทกกระทั้นตอกย้ำความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ตอกย้ำตราประทับตีตราจองเข้าไปในส่วนลึกที่สุดของร่างกายและจิตวิญญาณ

"เปลี่ยนท่า!"

เขาออกคำสั่งเสียงห้วน ดึงแก่นกายออกจนเกิดเสียงดังน่าอาย ก่อนจะจับร่างนางพลิกคว่ำ ลากนางมาที่ขอบเตียง ให้ท่อนบนของนางฟุบอยู่กับที่นอน แต่ท่อนล่างห้อยลงมา ขาเรียวถูกจับแยกกว้าง

หยางเจี้ยนยืนตระหง่านอยู่ขอบเตียง ท่วงท่านี้ทำให้เขายืนได้เต็มความสูงและมีแรงส่งจากหน้าขาอย่างเต็มที่ เขาจับเอวบางไว้มั่น แล้วกระแทกตัวตนเข้าไปใหม่ในมุมที่โหดร้ายกว่าเดิม

สวบ!

"กรี๊ดดดดด!"

ชุ่ยหลานหวีดร้องจนเสียงแหบแห้ง เล็บจิกผ้าปูที่นอนจนขาดวิ่น ความใหญ่โตที่สอดแทรกเข้ามาในมุมนี้มันเสียดสีจุดกระสันของนางอย่างจังและรุนแรงจนนางตัวงอ

"รับไปให้หมด! อย่าคายออกมาแม้แต่นิดเดียว!"

หยางเจี้ยนตบสะโพกนางฉาดใหญ่จนเกิดรอยแดงรูปฝ่ามือ เขาซอยสะโพกเข้าออกรัวเร็วราวกับเครื่องจักรสังหาร ไม่มีความปรานี ไม่มีการหยุดพัก มีแต่ความกระหายอยากที่จะปลดปล่อยให้สาสมกับความอดกลั้นตลอดหลายปี

เหงื่อกาฬของบุรุษเพศหยดลงบนแผ่นหลังเนียน ไหลรวมกับเหงื่อของนาง กลิ่นกายของทั้งคู่ผสมปนเปจนกลายเป็นกลิ่นคาวโลกีย์ที่รุนแรงอบอวลไปทั่วห้อง

"ข้าจะบ้าตาย... ชุ่ยหลาน... เจ้านี่มันนางมารชัดๆ!"

หยางเจี้ยนกัดฟันกรอด เส้นเลือดปูดโปนตามแขนและลำคอ เขาโรมรันพันตูนางอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ยิ่งนางรัดรึง เขาฟาดฟัน ยิ่งนางกรีดร้อง เขายิ่งกระแทก

จนกระทั่งทั้งสองเดินทางมาถึงขอบเหวแห่งความสุขสมอีกครั้ง หยางเจี้ยนจับขานางพาดบ่าข้างหนึ่ง แล้วกระแทกสวนเข้าไปเป็นชุดสุดท้าย หนักหน่วง รุนแรง และลึกซึ้งจนชุ่ยหลานตาเหลือกโพลง ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ปลดปล่อยน้ำหวานออกมาอาบชะโลมแก่นกายเขา

"พร้อมกัน!"

หยางเจี้ยนคำรามลั่น ปลดปล่อยลาวาร้อนระอุเข้าไปในกายนางระลอกแล้วระลอกเล่าอย่างบ้าคลั่ง เขากดแช่นิ่งอยู่อย่างนั้น หอบหายใจหนักหน่วงราวกับเพิ่งผ่านศึกสงครามที่ดุเดือดที่สุดในชีวิต

ชุ่ยหลานนอนพังพาบอยู่บนเตียง ร่างกายอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง ผิวขาวเต็มไปด้วยรอยจูบ รอยกัด และรอยแดงจากน้ำมือของเขา แต่มุมปากของนางกลับยกยิ้มอย่างพึงพอใจ

นางชนะแล้ว... คืนนี้ นางได้ทำลายกำแพงความสุภาพจอมปลอมของเขาจนย่อยยับ และเปลี่ยนแม่ทัพผู้เคร่งขรึม ให้กลายเป็นสัตว์ป่าที่เสพติดร่างกายของนางจนถอนตัวไม่ขึ้น

"ท่านแม่ทัพ..." นางกระซิบเสียงแหบพร่า ทั้งที่ยังหอบเหนื่อย "ยังไหวอีกไหมเจ้าคะ?"

หยางเจี้ยนเงยหน้าขึ้นมองนาง แววตาเป็นประกายวาววับในความมืด เขาถอนกายออก แล้วอุ้มนางขึ้นแนบอก เดินตรงไปยังถังน้ำใบใหญ่ที่มุมห้อง

"ล้างตัวเสียก่อน..." เขาเอ่ยเสียงพร่า "แล้วเราค่อยมาต่อยกที่สาม... คืนนี้ยังอีกยาวไกลนัก นางบำเรอของข้า"