All Chapters of บุปผายั่วรักแม่ทัพ บำเรอแค้น: Chapter 1 - Chapter 10

นางคือ 'หลินหว่านเอ๋อร์' ฮูหยินเอกคู่ทุกข์คู่ยากของเขา สตรีผู้แสนดีที่ร่างกายอ่อนแอจากเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อนที่สร้างความหวาดระแวงในใจนางจนถึงทุกวันนี้แววตาอำมหิตของหยางเจี้ยนอ่อนแสงลงวูบหนึ่ง เขาเดินเข้าไปประคองภรรยาอย่างเบามือ ราวกับกลัวว่าแรงบีบเพียงนิดเดียวจะทำให้นางบุบสลาย"หว่านเอ๋อร์ ลมข้างนอกแรงนัก เหตุใดเจ้าจึงออกมารอข้า" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและนุ่มนวล แต่ก็แฝงความเหินห่างอยู่ในที"ข้าให้คนเตรียมน้ำแกงไก่ตุ๋นยาจีนไว้ให้ท่านพี่เจ้าค่ะ" หว่านเอ๋อร์ยิ้มแย้ม พยายามจะช่วยถอดเสื้อคลุมของเขา แต่ หยางเจี้ยนกลับเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อยอย่างเป็นธรรมชาติ"ไม่ต้องลำบากเจ้า ข้าจะไปจัดการตัวเอง เจ้าพักผ่อนเถิด"เขาตัดบทอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินแยกไปยังเรือนพักของตนเอง ทิ้งให้ฮูหยินเอกมองตามแผ่นหลังกว้างด้วยแววตาหม่นหมอง นางรู้ดีว่าสามีรักและให้เกียรตินางยิ่งกว่าสิ่งใด และต้องอดทนกับสิ่งที่อยู่ในใจเพียงใด หากแต่นางเอกต่างหากที่ไม่อาจรับมันแรงปรารถนานั้นได้หยางเจี้ยนเดินเข้าห้องนอนส่วนตัว ปลดชุดเกราะหนักอึ้งวางลงบนแท่น เขาถอนหายใจยาว พยายามข่มความร้อนรุ่มในกายที่มักเกิดขึ้นทุกครั้งหลังกลับจากก

แท้จริงแล้ว... นางรอคอยโอกาสนี้มาตลอดทั้งคืนนางรู้ดีว่าการบุกรุกเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของหยางเจี้ยนคือการเอาคอไปพาดบนคมดาบ แต่บุรุษอย่างหยางเจี้ยน หากจะทลายกำแพงของเขา ต้องใช้ยาแรง การหลบๆ ซ่อนๆ มีแต่จะทำให้เขาเมินเฉย"ดี... งั้นเจ้าไป" ป้าหวังพยักหน้าอย่างโล่งอก "จำไว้ ห้ามมอง ห้ามพูด ห้ามทำเสียงดัง เทน้ำเสร็จแล้วรีบไสหัวออกมา""เจ้าค่ะ"ชุ่ยหลานรับคำ นางเดินไปยกถังน้ำร้อนใบใหญ่ แม้ร่างกายจะดูบอบบางแต่ด้วยพื้นฐานวรยุทธ์ที่เคยฝึกฝนในตระกูลขุนนางบู๊ทำให้นางยกมันได้ไม่ยากเย็นนักทว่าก่อนจะเดินออกจากโรงครัว นางจงใจดึงเชือกผูกเอวให้คลายออกเล็กน้อย และขยับคอเสื้อตัวในให้กว้างขึ้นอีกนิด ชุดสาวใช้ผ้าฝ้ายเนื้อหยาบที่นางสวมใส่นั้นเก่าและบาง หากโดนน้ำเพียงนิดเดียว... มันจะแนบเนื้อจนเห็นไปถึงไหนต่อไหนเรือนอาบน้ำส่วนตัวของแม่ทัพไอร้อนลอยอบอวลไปทั่วห้องที่กรุด้วยหินอ่อนสีดำสนิท ตรงกลางห้องมีสระน้ำขนาดใหญ่ที่ผันน้ำแร่ร้อนเข้ามา กลิ่นกำยานไม้จันทน์หอมตลบอบอวลผสมกับกลิ่นไอดินและหินผาหยางเจี้ยนแช่กายอยู่ในสระ น้ำร้อนจัดช่วยคลายกล้ามเนื้อที่ตึงเครียดจากการฝึกหนัก เขาหลับตาลง พิงศีรษะกับขอบสระ พยายา

ยามซื่อ ณ เรือนหลักก่อนจะไปรายงานตัวที่ห้องของแม่ทัพ ธรรมเนียมปฏิบัติคือต้องไปคารวะฮูหยินเอกผู้เป็นนายหญิงของบ้านห้องโถงรับรองของ 'หลินหว่านเอ๋อร์' ตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่ประณีต กลิ่นสมุนไพรต้มลอยอบอวลจางๆ ผสมกับกลิ่นดอกกล้วยไม้ ฮูหยินเอกนั่งอยู่บนตั่งไม้บุผ้าไหม หน้าตักมีงานปักผ้าที่ยังค้างคา ใบหน้าของนางซีดเซียวทว่าดวงตากลับเปี่ยมไปด้วยความอารี"คารวะฮูหยินเจ้าค่ะ" ชุ่ยหลานคุกเข่าลงโขกศีรษะ รักษากิริยาสาวใช้ผู้เจียมตนได้อย่างไร้ที่ติ"ลุกขึ้นเถิดเสี่ยวหลาน" เสียงของหว่านเอ๋อร์หวานใสราวกับระฆังแก้ว นางกวักมือเรียก "เข้ามาใกล้ๆ ข้าซิ ได้ยินว่าเมื่อวานเจ้าลื่นล้มในห้องน้ำจนเจ็บตัวหรือ?"ชุ่ยหลานขยับเข่าเข้าไปใกล้ หว่านเอ๋อร์ยื่นมือผอมบางมาจับมือนาง สายตาของนายหญิงเหลือบไปเห็นรอยช้ำที่โผล่พ้นปกเสื้อของชุ่ยหลานโดยบังเอิญ"ตายจริง..." หว่านเอ๋อร์อุทานเบาๆ ยกมือทาบอก "รอยที่คอเจ้านั่น... น่ากลัวเหลือเกิน ล้มท่าไหนกันจึงได้ช้ำขนาดนี้"ชุ่ยหลานชะงักไปครู่หนึ่ง ความรู้สึกผิดสายหนึ่งแล่นผ่านหัวใจที่ด้านชา ฮูหยินผู้นี้ช่างบริสุทธิ์ผุดผ่อง นางไม่รู้เลยว่ารอยนี้ไม่ได้เกิดจากการล้ม แต่เกิดจากเงื

หยางเจี้ยนจับขาเรียวขาวของชุ่ยหลานแยกออกกว้าง พาดบ่าแกร่งของเขาไว้ เขาไม่เสียเวลาเล้าโลมให้มากความ เขาจ่อส่วนปลายที่ฉ่ำเยิ้มเข้าที่ปากทางรักที่บวมช้ำจากการร่วมรักก่อนหน้า แล้วกระแทกกายเข้าไปในคราวเดียวจนสุดโคน!"อ๊าาาาา!"ชุ่ยหลานหวีดร้องเสียงหลง ร่างกายแอ่นโค้งขึ้นจากที่นอนด้วยความจุกเสียดและความคับแน่นที่แทรกเข้ามาอย่างป่าเถื่อน มันใหญ่โตและรุนแรงจนนางรู้สึกเหมือนร่างกายจะฉีกขาดออกจากกัน"แน่น... แน่นเหลือเกิน..." หยางเจี้ยนคำรามต่ำ ซบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของนาง ขบกัดลงบนผิวเนื้อนุ่มจนจมเขี้ยว ลิ้มรสคาวเลือดจางๆ ที่ยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณนักล่าเขาเริ่มขยับสะโพกโหมกระหน่ำใส่ร่างนางดุจพายุ ที่บ้าคลั่ง จังหวะรักในครานี้ไร้ซึ่งความปรานี มีแต่ความดุดัน ดิบเถื่อน และรุนแรงในแบบที่เขาไม่เคยทำกับใครมาก่อนตับ! ตับ! ตับ!เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นก้องกังวานไปทั่วห้องหอ ผสานกับเสียงเตียงไม้ที่โยกไหวเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะพังทลายลงมา"อื้อ... ท่านแม่ทัพ... ขะ... บ่าวเจ็บ... อ๊า! ตรงนั้น...อื้อ"ชุ่ยหลานจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของเขา กรีดเป็นทางยาวจนเลือดซิบ แต่นั่นกลับยิ่งทำให้หยางเจี้ยนคลั่งไ

ไอร้อนจากถังไม้หอมขนาดใหญ่ลอยกรุ่นขึ้นมาปะทะใบหน้า หยางเจี้ยนอุ้มร่างที่อ่อนระทวยของเฟิงชุ่ยหลานก้าวลงไปในน้ำอุ่นจัดที่โรยกลีบกุหลาบไว้จนทั่ว น้ำที่ล้นทะลักซู่ลงสู่พื้นหินส่งเสียงดังซ่า บ่งบอกถึงการมาเยือนของสองร่างที่กำลังร้อนรุ่มดุจไฟบรรลัยกัลป์ความร้อนของสายน้ำช่วยชำระล้างคราบเหงื่อไคลและคาวโลกีย์จากบทรักบนเตียงเมื่อครู่ และยังช่วยบรรเทาความเจ็บแสบจากบาดแผลเล็กน้อยตามผิวตึงกระชับของแม่ทัพหนุ่ม ทว่า... สำหรับผิวขาวเนียนละเอียดดุจหยกมันแพะของชุ่ยหลาน น้ำอุ่นกลับยิ่งขับเน้นรอยแดงช้ำที่เขาฝากรอยไว้ให้เด่นชัดขึ้น ราวกับดอกเหมยที่บานสะพรั่งบนหิมะขาวหยางเจี้ยนนั่งลงบนม้านั่งไม้ภายในถัง ดึงร่างบางให้มานั่งซ้อนตัก หันหน้าเข้าหากัน เขาใช้ฝ่ามือใหญ่กวักน้ำขึ้นมาลูบไล้แผ่นหลังเนียนนุ่มของนางอย่างแผ่วเบา ดวงตาคมกริบจับจ้องใบหน้างามที่เปียกชื้นและแดงระเรื่อด้วยไอร้อนและฤทธิ์เสน่หา"ยังเจ็บอยู่หรือไม่?" เขาถามเสียงทุ้มต่ำ นิ้วมือเกลี่ยไล้ไปตามร่องรอยที่ต้นแขนของนางชุ่ยหลานส่ายหน้าเบาๆ ริมฝีปากอิ่มบวมเจ่อเผยอรอยยิ้มลึกลับ นางรู้ดีว่าเวลาของนางมาถึงแล้ว... เวลาที่จะใช้ 'วิชา' ที่นางเพียรฝึกฝนมาแ