로그인“เรียกว่าลับหรือไม่ข้าไม่แน่ใจ แต่ว่าครั้งนี้ข้าจะกำชับพวกเขาไม่ให้แพร่งพรายเรื่องของเราออกไปดีหรือไม่”หลงฮ้าวหน้าเปลี่ยนสีไปในทันที จากท่าทีระแวงกลายเป็นปั้นปึ่งแทน“อ้อ แท้จริงแล้วท่านก็อายที่จะมีตำนานเรื่องเล่ากับข้า เซียงฮวากับหลงฮ้าว ไม่ดีตรงไหนหรือ ข้าเสียใจนะ”เป็นอีกครั้งที่เขาทำให้ข้าอ้าปา
บทที่ ๑๕๒รักนิรันดร์พิธีรับตำแหน่งเทพบุปผาของข้าไม่ได้ยิ่งใหญ่อลังการอย่างที่ใครคิดไว้ ช่วงเช้าเข้ากล่าวคำสาบานต่อหน้าเทียนตี้และเทพเซียนชั้นสูงทั้งหลาย ตอนบ่ายกลับมาเลี้ยงฉลองที่แดนบุปผาไปจนถึงช่วงหัวค่ำ ไร้แววหลงฮ้าวเข้าร่วมแม้ข้าจะคิดไว้แล้วว่าเขาคงไม่เข้าร่วมงานด้วย แต่เมื่อถึงเวลานั้นจริง ๆ
หวงผิงมีสีหน้าตกใจเล็กน้อย ย้ำว่า ‘เล็กน้อย’ ไม่นานก็กลับมานิ่งไร้อารมณ์เช่นเดิม“หน้าตาที่คล้ายกับสามีของเพื่อนนี่ยิ่งมองยิ่งรู้สึกเหมือนเป็นบาปในจิตใจ ขอถามท่านเรื่องจินเกาฉายได้หรือไม่ ตอนนี้เขาไปอยู่ที่ใดแล้วเจ้าคะ”“เขายังไม่บรรลุระดับสิบ เดิมทีก็ไม่สามารถขึ้นมาเป็นเทพฝึกหัดได้อยู่แล้ว แต่ก็ไม่
บทที่ ๑๕๑กุหลาบดำสระสัตบงกทั้งเก้าเกิดขึ้นมาได้เพราะพลังบริสุทธิ์จากเหล่าเทพเซียนในแดนบุปผาที่เทพบุปผาทุกรุ่นสะสมมาตลอดระยะเวลาที่ดำรงตำแหน่งแต่เดิมสัตตบงกชควรให้ผลเป็นน้ำอมฤต ทุกห้าพันปีจะมีเพียงหยดเดียวเท่านั้น เป็นไปได้หรือที่สิ่งกำเนิดใหม่จะเปลี่ยนเป็นดวงวิญญาณแทนมิหนำซ้ำวิญญาณที่ว่านั้นยังค
จื่อเจี่ยนเฉิงเองก็อึกอักท่าทางแปลกไป ดูท่าเรื่องที่จะเล่าต่อจากนี้เขาคงรู้สึกว่ามันเกินไปที่จะพูด“มันกระดากปากจนพูดยากถึงเพียงนั้น!”เขาพยักหน้าตอบ ข้าจึงลองคาดเดาคำตอบอยู่ในใจ เมื่อพิจารณาถึงเหตุผลที่พอจะเป็นไปได้แล้ว หรือว่า…“พวกเขาเป็นแบบเว่ยอู๋เซียนกับหลานวั่งจีหรือไม่”“ใครอีกล่ะนั่น/พวกเขาเ
“ข้ามาให้กำลังใจเจ้า เริ่มรู้สึกหรือยังว่าหากเลือกข้าตั้งแต่แรก เจ้าก็จะไม่เป็นเช่นนี้”รอยยิ้มสุภาพแต่สายตาจิดกัดของเขาทำให้ข้าแอบกำหมัดไว้แน่น“เยาะเย้ยข้าหรือเจ้าคะ”“ข้าพูดความจริง”เพราะนี่คือความจริงข้าจึงถอนหายใจยาว แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นข้าก็ยังมั่นใจว่าตนเลือกไม่ผิด“ทำให้ท่านเทพต้องผิดหวังแล
บทที่ ๓๗ ต้องสิบแปดเท่านั้นถึงจะทำได้ ณ โรงน้ำชา “ข้ามาแคว้นเหลียงหลายครั้งแล้วแต่ไม่ค่อยมีโอกาสได้มาเดินตลาดเช่นนี้เลย มีอันใดแนะนำเป็นพิเศษนอกจากของกินที่กำลังเต็มโต๊ะเราอยู่ในตอนนี้หรือไม่” จื่อเหมยฮวาทำหน้าคิดหนัก “นอกจากสิ่งที่เจ้าพาเล่นแล้วก็ไม่มีอะไรสนุกเลย อีกสามวันกว่าจะเริ่มเรียน ศิษ
“ขอเวลาล้างหน้าสักครู่นะ เข้ามารอด้านในก่อน” เมื่อจื่อเหมยฮวาเข้ามาในห้องของเซียงฮวาก็ตกใจกับสภาพที่เห็น “เจ้าสมเป็นคุณหนูจวนขุนนางจริง ๆ แบบนี้เขาเรียกว่าจัดห้องแล้วหรือ” “ข้าจะไปดูห้องเจ้าบ้างว่าจะต่างกันสักเท่าไรเชียว ขนาดห้องของข้าสภาพยังเป็นเช่นนี้แล้ว ไม่อยากคิดภาพห้องของพี่ใหญ่กับน้องสาม”
คนบังคับรถม้าคิดไว้แล้วว่าคุณหนูต้องสั่งให้หยุดรถเขาชะลอตั้งแต่เห็นท่านยายขายขนมในครรลองสายตาแล้ว วันนี้เจ้าท้องแตกแน่อาเหมา “ท่านยาย ขนมมีเจ้าประจำจองไว้หรือไม่เจ้าคะ” “ไม่มีใครจองเลยคุณหนู” ท่านยายตอบด้วยน้ำเสียงที่ไม่ติดความเศร้าเลยแม้แต่น้อย เซียงฮวาชอบพลังความคิดที่ไม่ย่อท้อต่อชีวิต ยื่นหน
บทที่ ๓๕ ต้นกล้าพันธ์ุดีเพราะปุ๋ยดี ณ จวนเสนาบดีกรมพิธีการ เขาว่ากันว่า คนเรามักจะชอบคนอยู่สองประเภท หนึ่งคือคนที่เหมือนเราและสองคนที่เราอยากเป็น หากเรารู้สึกไม่ถูกชะตาหรือว่าไม่ชอบใครเป็นเพราะว่าคนนั้นตรงข้ามกับสิ่งที่เราเป็น ถ้ายึดทฤษฎีนี้มาปรับใช้ในเรื่องของตนเอง เซียงฮวาคิดว่าตนอยู่คนละขั้วก







