บทที่ 9

ตึง!

ไช่เซียงฮวาสะดุ้งเพราะได้ยินเสียงระฆังดัง

‘ท่านคือผู้ใดกัน มีตัวตนจริงหรือไม่’

‘มีแล้วอย่างไร ไม่มีแล้วอย่างไร หากมีแล้วจะทำสิ่งใด ไม่ทำสิ่งใด หากไม่มีเล่า จะทำสิ่งใด ไม่ทำสิ่งใด’

ตึง!

‘ต้องใช้ความคิดอีกแล้ว คนยิ่งตกใจเสียงระฆัง’

แม้จะบ่นแต่เซียงฮวาก็พยายามหาคำตอบ

‘ไม่มีสิ่งใด ไม่ยึดติด มันคือความว่างเปล่า’

‘แน่ใจได้อย่างไรว่าคือความว่างเปล่า ไม่เห็นสิ่งที่อยู่รอบ ๆ ตัวเจ้าหรือว่าคือสิ่งใด’

ตึง!

พื้นที่ที่เซียงฮวาคิดว่าคือความว่างเปล่าได้เปลี่ยนจากสีขาวกลายเป็นสีน้ำตาลของพื้นดิน กว้างไม่มีที่สิ้นสุด

แต่สิ่งที่ไช่เฟิงหยูเห็นนั้นคือรอบตัวเซียงฮวากำลังดูดมวลสีน้ำตาลคล้ายฝุ่นให้ลอยล่องไปมารอบตัวโดยมีร่างเล็กเป็นจุดศูนย์กลางของวงกลม

‘หรือที่นี่คือโลกแห่งดิน’

‘หากคิดว่าดิน สัมผัสได้ถึงไอร้อนจากผืนดินหรือไม่”

ตึง!

เมื่อคิดว่าอาจจะเป็นจริง ๆ และมันคงร้อน อยู่ ๆ เซียงฮวาก็สัมผัสได้ถึงความร้อนและเหงื่อ

‘ความชื้นที่อาจซ่อนไว้อยู่เล่า มีหรือไม่’

ตึง!

เมื่อพูดถึงความชื้น เหงื่อที่หลั่งไหลอยู่ก็กลายเป็นของเย็นเสียดกระดูก

‘หากนี่เป็นความจริง เป็นเพราะมีจริง ๆ หรือเป็นเพราะจินตนาการของเจ้า’

ตึง!

‘ทั้งร้อนทั้งหนาวเช่นนี้เป็นของจริงแล้ว’

‘แน่ใจแล้วหรือว่านี่คือความจริง’

ตึง!

‘สรุปว่าจริงหรือข้ามโนกันแน่เจ้าคะ’

‘หากเจ้าว่าสิ่งนี้คือมโนภาพ แล้วเจ้าเห็นสิ่งใดที่อยู่รอบ ๆ ตัวเจ้าหรือไม่’

‘หากข้าเป็นธาตุดินก็ต้องเป็นฝุ่น เป็นความร้อนเมื่อยามอาทิตย์แผดเผา เป็นความชื้นเมื่อเม็ดฝนร่วงใส่ เป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว’

‘หากเจ้าคิดว่ามันเป็นความร้อน ดึงมาเก็บไว้หรือปล่อยมันดี’

ตึง!

‘มาขนาดนี้แล้ว ก็ต้องลองดูดมันแล้วแหละ!’

สิ้นคำเซียงฮวาก็ตั้งสมาธิ กำหนดจุดชีพจรตรงข้อมือให้ตื่นตัวพร้อมรับ ไม่นานร่างกายก็รู้สึกร้อนขึ้นมา

‘ความร้อนคือสิ่งเดียวที่เจ้าต้องการจริงหรือ ถ้าใช่จะพอแค่นี้หรือไม่ ถ้าไม่ใช่จะหยุดหรือไม่’

ตึง!

‘เรามันคนมักน้อยไม่เป็นเสียด้วยสิ ดูดมาเลยทั้งความร้อนทั้งความชื้น’

สิ้นความคิดนี้ เซียงฮวาก็รู้สึกเหมือนคนธาตุไฟเข้าแทรกทั้ง ๆ ที่ไม่เคยฝึกวิชาจนธาตุไฟเข้าแทรกเลยสักครั้ง หยินและหยางปั่นป่วนไปหมด

“เกิดอะไรขึ้น!”

ไช่เฟิงหยูเห็นเซียงฮวากระสับกระส่ายก็นำหยกมาวางไว้ที่ชีพจรตรงข้อมือเล็ก

ทางด้านเซียงฮวา นางยังคงต่อสู้กับเสียงที่ได้ยินและสู้กับตัวเองไม่หยุด

‘รับรู้แล้วหรือไม่ ร้อนคือสิ่งใด เย็นคือสิ่งใด’

ตึง!

‘รู้แล้ว ๆ เข้าใจมาก ๆ แล้วด้วย’

‘หากรู้แล้ว พร้อมจะเผชิญกับความจริงนี้หรือไม่หรือเต็มใจที่จะอยู่ในโลกของการลวงหลอกตัวเอง’

ตึง!

‘ข้าพร้อมมาก ๆ’

‘เป็นความร้อนเมื่อยามอาทิตย์แผดเผา เป็นความชื้นเมื่อเม็ดฝนร่วงใส่ จำคำพูดนี้ของเจ้าเอาไว้ให้ขึ้นใจ หากมีวาสนาอาจพบพานกันอีก หากไร้แล้วไซร้ พันปีไม่พบ หมื่นปีไม่บรรจบคบหา’

ตึง!

เสียงระมังครั้งสุดท้ายได้ล่องลอยหายไปที่แสนไกล ในตอนนั้นเองที่เซียงฮวาค่อย ๆ กะพริบตาจนลืมขึ้นมาในที่สุด สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าตนนั้นคือเม็ดกลมสีน้ำตาลขนาดเท่าไข่มุกกำลังหมุนวนรอบตัวเองช้า ๆ

เมื่อหันไปมองข้าง ๆ ว่าเฮยหลงเป็นเช่นไรบ้างก็เห็นว่าเขากำลังหลับตาอยู่

ไข่มุกก้อนเท่ากันแต่สีดำจนเห็นเป็นเงา ชัดเจนว่าธาตุมืดผสมธาตุดิน

ในที่สุดฝูเฮยหลงก็ลืมตาขึ้น สิ่งที่เขามองหาเป็นอย่างแรกคือเซียงฮวา

เมื่อเห็นว่านางกำลังมองมาด้วยดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ เขาก็อดที่จะส่งยิ้มให้นางไม่ได้

แปะ! แปะ! แปะ!

เสียงปรบมือทำให้ทั้งสองละสายตาออกจากกันแล้วมองไปยังต้นเสียง ไช่เฟิงหยูและอาจารย์หวางกำลังปรบมือให้พวกเขา

“เก่งมาก เพียงไม่ถึงชั่วยามก็สามารถดึงเอาพลังจากธาตุดินเข้าสู่ร่างกายได้แล้ว ยอดเยี่ยมยิ่งนัก”

สีหน้าของคนพูดแสดงออกชัดว่าเด็กทั้งสองมีพรสวรรค์ เซียงฮวาเกิดอยากถ่อมตัวจึงพูดว่า

“ไม่กล้ารับเจ้าค่ะไม่กล้า”

ปากบอกว่าไม่กล้ารับคำชม แต่กลับยกมือปิดปากหัวเราะคิกคักเพราะในใจก็คิดชื่นชมตัวเองเช่นกัน

ฝูเฮยหลงเห็นเช่นนั้นก็ส่ายหน้าให้นางเหมือนระอาใจ สวนทางกับดวงตาที่ระยิบระยับดั่งดวงดารา

ไช่เซียงฮวาถูกหนุ่มน้อยเอ็นดูแล้ว!