ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยาย เลยขอเปลี่ยนบทให้กลายเป็นฮาเร็ม

ฉู่เยว่หลีกวาดนัยน์ตาอันเรียบเฉยมองข้ามไหล่กว้างขององค์รัชทายาท ´จ้าวอวี้เจ๋อ´ ไปยังสตรีบอบบางที่ซุกตัวอยู่เบื้องหลัง สตรีดอกบัวขาวผู้นี้คือ ´ฉู่หว่านโหรว´ น้องสาวต่างมารดาที่มักสวมหน้ากากผู้อ่อนแอ ทว่าเนื้อแท้กลับซ่อนเร้นเข็มพิษไว้นับพันเล่ม

“พี่หญิงใหญ่ ท่านกล่าววาจาเลอะเลือนอันใดกัน” เสียงหวานเจือเสียงสะอื้นของร่างน้อยดังขึ้น นัยน์ตาคลอขังด้วยหยาดน้ำใส ริมฝีปากซีดเผือดครั้นสั่นระริก “น้องเพียงแค่ดื่มชาที่ท่านรินให้ จากนั้นก็ปวดวิงเวียนจนกระอักเลือด น้องมิเคยคิดโทษท่านเลยนะเจ้าคะ ไฉนท่านจึงต้องใส่ไคล้ว่าน้องจัดฉากด้วย”

“หุบปากของเจ้าเดี๋ยวนี้ฉู่เยว่หลี!” จ้าวอวี้เจ๋อตวาดซ้ำ ร่างสูงโปร่งในอาภรณ์สีทองสืบเท้าเข้ามาขวางหน้านางในดวงใจไว้

“หว่านโหรวร่างกายอ่อนแอถึงเพียงนี้ นางจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนมาวางยาตนเองเพื่อใส่ร้ายสตรีจิตใจคับแคบเช่นเจ้า! หลักฐานก็ทนโท่อยู่บนโต๊ะ ถ้วยชาใบนั้นมีคราบพิษหลงเหลืออยู่ เจ้ายังกล้าพลิกลิ้นอีกหรือ!”

โฉมงามผู้ตกเป็นจำเลยหาได้สะทกสะท้านต่อแรงโทสะของบุรุษสูงศักดิ์ไม่ หญิงสาวเพียงแค่นเสียงขึ้นจมูกเบา ๆ มุมปากเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน ก่อนจะก้าวเดินอย่างเนิบนาบท่วงท่าสง่างาม อาภรณ์แพรไหมสีแดงขับเน้นผิวพรรณให้ดูขาวผ่อง ปิ่นระย้าสั่นไหวตามจังหวะการก้าวเดิน ส่งเสียงกรุ๊งกริ่งกังวาน ทว่ากลับบีบคั้นหัวใจผู้ฟังอย่างประหลาด

นางหยุดยืนหน้าโต๊ะไม้ ปลายนิ้วเรียวคีบถ้วยชาดินเผาที่เป็นหลักฐานมัดตัวขึ้นมาพินิจใกล้ ๆ

“พิษสลายวิญญาณ” ร่างบางพึมพำ น้ำเสียงราบเรียบแต่ดังกังวานพอให้ได้ยินกันทั่วทั้งโถง “ตำราแพทย์หลวงบันทึกไว้ชัดเจน พิษชนิดนี้สกัดจากยางไม้กู่เถิงทางใต้ ไร้สี ไร้กลิ่น ทว่าเมื่อผสมกับน้ำชาเขียว จะทำปฏิกิริยาให้เกิดตะกอนสีเทาจาง ๆ ขุ่นมัวอยู่ก้นถ้วย”

ฉู่เยว่หลีปรายตามองผู้เป็นน้องสาวที่บัดนี้แววตาเริ่มฉายแววลุกลี้ลุกลน “ทว่าชาในถ้วยนี้กลับเป็นสีดำคล้ำ ซ้ำยังมีกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ นี่หาใช่พิษสลายวิญญาณไม่ แต่มันคือน้ำผลซานจาผสมเขม่าเตาไฟต่างหากเล่า”

สิ้นคำกล่าว ถ้วยชาในมือก็ถูกสาดลงบนพื้นเบื้องหน้าบุรุษสูงศักดิ์และน้องสาวต่างมารดา ของเหลวสีเข้มสาดกระเซ็น กลิ่นเปรี้ยวเฝื่อนของผลไม้ซานจาลอยแตะจมูกผู้คนรอบด้านทันที

“เจ้า... เจ้ารู้ได้อย่างไร!” ฉู่หว่านโหรวเผลอหลุดปากอุทาน ใบหน้างดงามที่เคยแสร้งซีดเซียวบัดนี้ซีดเผือดลงของจริง

“ข้ารู้ได้อย่างไรน่ะหรือ?”

หญิงสาวก้าวประชิดตัวร่างน้อยอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วเย็นเฉียบเชยคางสตรีตรงหน้าขึ้นบังคับให้สบตา

“ก็เพราะหากเป็นพิษสลายวิญญาณจริงผู้ที่กลืนกินเข้าไปย่อมต้องเจ็บปวดเจียนตาย เลือดลมตีกลับ ทวารทั้งเจ็ดหลั่งโลหิต ทว่าน้องรองของข้าผู้นี้ดื่มเข้าไปล่วงเลยกว่าครึ่งชั่วยามแล้วกลับยังมีแรงบีบน้ำตา อาภรณ์สะอาดสะอ้าน มีเพียงรอยเลือดจาง ๆ ที่มุมปากซึ่งดูอย่างไรก็เหมือนสตรีแต้มชาดพลาดมือเสียมากกว่า ช่างเป็นผู้ถูกพิษที่งดงามและแข็งแรงเสียนี่กระไร”

“เหลวไหล! เจ้าเพียงแค่หาข้ออ้างปัดให้พ้นตัว!” ไท่จื่อยังคงดึงดัน ทว่าน้ำเสียงเริ่มขาดความมั่นคง ชายหนุ่มตระหนักดีว่าข้อสังเกตของอดีตคู่หมั้นนั้นสมเหตุสมผลจนน่ากลัว

“เช่นนั้นก็เชิญหมอหลวงมาตรวจพิสูจน์เถิดเพคะ” ฉู่เยว่หลีสะบัดมือออกจากการเกาะกุม ร่างบางหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับประมุขของจวน บิดาผู้ซึ่งนั่งเงียบเป็นเป่าสากมาตั้งแต่ต้น

“ท่านพ่อ ท่านเป็นถึงกั๋วกงผู้ทรงเกียรติย่อมมีวิจารณญาณแยกแยะผิดชอบชั่วดี วันนี้บุตรีสายตรงเช่นข้าถูกรังแกถึงเพียงนี้ ซ้ำยังดึงเอาเบื้องสูงมาเป็นเครื่องมือ หากท่านยังนิ่งเฉยข้าคงต้องนำความขึ้นกราบทูลหน้าพระที่นั่ง ให้ศาลต้าหลี่เป็นผู้ตัดสิน!”

คำขู่ว่าจะนำเรื่องขึ้นศาลหลวงทำให้ฉู่กั๋วกงสะดุ้ง ชายวัยกลางคนรีบผุดลุกขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความตระหนก

“ช้าก่อนเยว่หลี! เรื่องภายในครอบครัวไฉนต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่โตเล่า!”

“เรื่องภายในครอบครัว?” สตรีโฉมงามแค่นยิ้มหยัน “ท่านพ่อกล่าวผิดแล้ว ตั้งแต่ที่องค์รัชทายาทก้าวเท้าเข้ามาเหยียบในโถงแห่งนี้ และกล่าวหาว่าข้าเป็นสตรีจิตใจอำมหิต เรื่องนี้ก็ลุกลามกลายเป็นคดีหมิ่นประมาทเบื้องสูงแล้วเจ้าค่ะ”