คือเธอ 5

ดวงตาคู่หวานกวาดมองสิ่งรอบกายด้วยสายตาเบื่อหน่าย งานเลี้ยงหรูหราช่างไม่เหมาะกับเธอแม้แต่น้อย หากไม่ใช่เพราะคำขอของผู้อาวุโสที่เคารพรักเสมือนบุพการี เธอคงไม่มีทางทำเช่นที่ทำอยู่ตอนนี้เป็นแน่! สายตาหลายคู่มองจ้องมาราวกับเธอมีอะไรที่แปลกประหลาดแตกต่างจากคนทั่วไป แม้จะขัดข้องใจแต่หญิงสาวก็คร้านจะใส่ใจเพราะอย่างไรเธอก็ไม่รู้จักใครในงานเลี้ยงหรูหราเช่นนี้อยู่แล้ว

“น้องป่าน...ทำไมถึงเข้ามาในงานก่อนพี่ล่ะครับ” เสียงทุ้มของกิตติภพจากด้านหลัง ทำให้คนที่เพิ่งเหยียบย่างเข้ามาในงานชะงักเล็กน้อย

“ป่านเห็นคุณภพยุ่งๆ เลยเดินเข้ามาก่อนคะ” เธอตอบตามจริง

“ดูน้องป่านเบื่อๆ นะ” กิตติภพเอ่ยเสียงอ่อน ขณะปัดปอยผมสวยที่ระดวงหน้าหวานด้วยความเบามือ

“...ป่านแค่ไม่คุ้นกับงานเลี้ยงหรูๆ พวกนี้ค่ะ” เธอว่าเรียบเรื่อย พลางขยับตัวหลบสัมผัสของชายหนุ่มข้างกายอย่างรักษามารยาท

“ก็น้องป่านไม่เคยออกงานนี่น่า...เอายังไงดี” เขาทำเสียงเหมือนยุ่งยากเล็กน้อย ก่อนจะรวบเอวบางของคนข้างกายด้วยความรวดเร็ว เพียงเสี้ยววินาทีร่างบางก็ถูกตวัดเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของกิตติภพทันที

            “เอาแบบนี้ก็แล้วกัน” กิตติภพบอกกลั้วหัวเราะ โดยไม่สนใจท่าทีขัดขืนของคนในอ้อมแขนแม้แต่น้อย

กิตติภพมองร่างบางที่ใช้ความพยายามในการแกะวงแขนของเขาออกจากเอวเล็กของเธออย่างรักษามารยาทยิ่ง ‘เธอไม่ชอบเขาจริงๆ ’ แค่มองปฏิกิริยาก็รู้แล้ว แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็พร้อมที่จะมองข้ามปัญหาเล็กน้อยในเรื่องนี้ไป เพราะหญิงสาวในอ้อมแขนของเขาตอนนี้ คือ ‘ว่าที่คู่หมั้น’ ที่เขาต้องยอมรับว่าเธอคือคนที่เหมาะสม

และ...เขาคงจะสามารถรักเธอได้อย่างไม่ยากเย็นนัก

แรกเริ่มในตอนที่ทางบ้านขอร้องแกมบังคับให้หมั้นหมายและแต่งงานกับหญิงสาวเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ เขาเองก็ค้านหัวชนฝา แต่เมื่อได้พบหน้า..ใครจะคิดว่าทุกอย่างจะกลับกลายเป็นความรู้สึกผูกพันและถูกชะตา? และเมื่อเชื่อว่าจะสามารถรักเธอได้ในสักวัน การพยายามเอาชนะใจผู้หญิงคนนี้ก็ถือว่าเป็นความท้าทายอย่างหนึ่งสำหรับเขา

“เราเข้าไปในงานเถอะ พี่จะได้แนะนำน้องป่านให้เพื่อนๆ รู้จัก”

กิตติภพหยุดความคิดไว้เพียงเท่านั้น ก่อนจะกระชับอ้อมแขนเพื่อนำพาหญิงสาวไปพบเพื่อนๆ เช่นที่เอ่ยไว้เมื่อครู่

            สายตาคู่คมมองร่างบางระหงที่ยืนอยู่ตรงทางเข้าอย่างไม่อาจละสายตา เธอช่างคล้ายกับใครอีกคนมากเหลือเกิน..หากดวงตาหวานใสคู่นั้นฉายประกายและประดับด้วยรอยยิ้มแสนสดใสอีกสักหน่อย

เธอคงเป็นคนเดียวกัน?

เพราะแววตาโศกที่ซ่อนอยู่ ทำให้สิงหาลังเลเกินกว่าจะเชื่อว่าเธอคือคนเดียวกันกับที่เฝ้าตามหา

“ไอ้สิงห์...มึงเป็นไรมากปะเนี่ย มองจังเลย” พายัพที่ยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยถามกลั้วหัวเราะด้วยเพราะรู้สึกว่าผิดวิสัยเพื่อนรัก ไม่บ่อยนักที่จะเห็นสิงหาให้ความสนใจใครมากขนาดนี้

“แค่หน้าคุ้นๆ ” คนถูกถามบอกอย่างไม่ใส่ใจนัก

“เหรอ?”

เมื่อมองอย่างพิจารณา พายัพก็ต้องขมวดคิ้วเพราะรู้สึกว่าเคยเห็นหญิงสาวตรงหน้ามาก่อน แต่ไม่สามารถตอบได้ว่าเคยเห็นเธอที่ไหน

“…จะว่าคุ้นก็คุ้นนะ กูว่ากูต้องเคยเห็นแน่ ๆ ”

สิงหายังคงมองร่างบางตรงหน้าอย่างไม่อาจละสายตา เธอช่างมีแรงดึงดูดให้เขาอยากเดินเข้าไปหาไม่ต่างจากขั้วแม่เหล็กที่ต่างกัน...แต่จะถูกดึงดูดเข้าหากันเสมอ!

ยังไม่ทันจะหยุดความคิดมากมายที่วิ่งวนอยู่ในหัวได้ ใครบางคนที่เพิ่งมาถึงก็โอบเอวบางของหญิงสาวที่เด่นที่สุดในงานทันทีอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ และการกระทำนั้นก็สร้างเสียงฮือฮาจากทุกคนในงานได้อย่างดี เพราะนอกจากสาวสวยที่หนุ่มๆ ในงานมองตามไม่วางตาจะมีคู่ควงแล้ว คนที่ควงคู่มานั้นก็สร้างความสนใจได้ดีไม่แพ้กัน

กิตติภพ โรจนาวิมลสาร เจ้าของโครงการหรูที่กำลังจะเปิดตัวในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี่เอง ชายหนุ่มติดหนึ่งในสิบหนุ่มในฝันแห่งปีไม่ต่างจาก พายัพ สิงหา และภาสกร น่าแปลกที่ภาพตรงหน้ามันทำให้สิงหารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

ชายหนุ่มได้แต่บอกกับตัวเองว่าเขาไม่ได้ว่าอารมณ์เสียเพราะเห็นหน้าคนที่ไม่อยากเห็นอย่างกิตติภพ แล้วก็ไม่ได้คับข้องใจเพราะมือของกิตติภพที่กำลังโอบเอวบาง และไม่ได้หงุดหงิดที่เห็นเธอคนนั้นพยายามแกะวงแขนของมันออกจากเอวของเธอด้วยความสุภาพ...เขาแค่อารมณ์ไม่คงที่เพราะบรรยากาศในงานชวนให้รู้สึกอึดอัดเท่านั้น!

“น่าหงุดหงิดว่ะ”

พายัพโพล่งออกมาลอย ๆ ราวกับนั่งอยู่ในใจของสิงหา

“...” คนที่ถูกอ่านใจไม่ตอบสิ่งใด เพียงแค่หันกลับมามองเพื่อนสนิทข้างกายเล็กน้อย

“กูไม่เห็นเข้าใจว่าคนอย่างไอ้ภพมันน่าสนใจตรงไหน สาวๆ ถึงต้องทำหน้าเสียดายกันขนาดนั้น...กูหน้าตาดีกว่าตั้งเยอะ รวยกว่าด้วย!”

พายัพบ่นพึมพำ พลางจิบแชมเปญสีสวยในแก้วจนหมด

สิงหาถอนหายใจทันทีเมื่อได้ยินประโยคเข้าข้างตัวเองของเพื่อนสนิท แต่กระนั้นสายตาของเขาก็ยังคงจับจ้องอยู่ที่ร่างบางระหงแสนคุ้นตาไม่ปล่อยวาง