คือเธอ 6

งานเลี้ยงหรูหรายังคงดำเนินต่อไปท่ามกลางความไม่สบอารมณ์ที่หาเหตุผลไม่ได้ของสิงหา แต่กระนั้นชายหนุ่มก็ยังยกยิ้มตามมารยาทเพื่อพูดคุยกับแขกผู้ใหญ่หลายท่านที่วนเวียนผลัดเปลี่ยนเข้ามาทักทายเป็นระยะ

ธุรกิจมากมายที่ครอบครัวของเขาก่อร่างสร้างมาตั้งแต่เมื่อหลายสิบปีก่อน จนเติบเป็นหนึ่งในธุรกิจที่สามารถส่งผลต่อเศรษฐกิจของประเทศได้เช่นทุกวันนี้ เมื่อรวมกับความไม่ค่อยออกงานสังคม ทำให้การปรากฏตัวในงานสังคมของสิงหาสร้างความสนใจจากทุกคนในงานไม่น้อย บางคนทักทายราวกับสนิทสนมกันมายาวนานทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แต่กระนั้นชายหนุ่มก็ยังยกยิ้มให้และพูดคุยตามมารยาท

“...ไอ้สิงห์ เมื่อกี้ไม่เรียกยิ้ม เรียกแยกเขี้ยว” พายัพบอกแกมหัวเราะ กับท่าทีอึดอัดใจของเพื่อนสนิท

“กูเบื่อ” สิงหาบอกสิ่งที่คิดอย่างหน่ายๆ ก่อนสายตาคมจะกวาดหาใครบางคน เพียงครู่ชายหนุ่มก็ยกยิ้มอีกครั้งแต่คราวนี้พายัพกลับสัมผัสได้ว่ารอยยิ้มนั้นมันต่างออกไปจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง

“มองอะไรวะ” คนที่เห็นความแตกต่างถาม  

คนถูกตามไม่ตอบแต่ยื่นแก้วแชมเปญของตนเองให้เพื่อนแล้วเดินหนีไปเสียเฉยๆ โดยไม่สนใจเสียงสบถของเพื่อนที่ตะโกนไล่หลังสักนิด

            หญิงสาวยืนกอดอกมองภาพที่แสนสวยงามจากมุมสูงยามราตรี ผ่านกระจกบานกว้างความยาวจรดพื้นด้วยท่าทีเบื่อหน่าย คนที่ขอร้องแกมบังคับให้เธอมางานนี้กำลังวุ่นวายอยู่กับการเตรียมความพร้อมสำหรับการเปิดตัวคอนโดหรูของตัวเองในอีกไปกี่นาทีข้างหน้า เธอจึงสามารถหาจังหวะปลีกตัวออกมาจากความวุ่นวายนั้นเงียบๆ

“...ฉันมาทำบ้าอะไรที่นี่นะ?” เสียงหวานใสที่ดูไร้ความมั่นคง รำพันกับตัวเองเบาๆ

“ผมก็อยากรู้เหมือนกัน” เสียงทุ้มที่เอ่ยราวกระซิบจนแทบจับใจความไม่ได้ ทำให้คนที่ยืนอยู่ลำพังเมื่อครู่ต้องเหลียวหาต้นเสียง

ร่างสูงในชุดสูทอย่างเป็นทางการยืนอยู่ไม่ห่างมาก ชายหนุ่มหันมาสบตาเธอในเสี้ยววินาทีที่มองจ้องไป ทำให้ดวงตาคู่หวานสบเข้ากับนัยน์ตาคู่คมพอดิบพอดี ใบหน้าหล่อคมของชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกสิ่งใด แต่ดวงตาคู่คมที่ทอดมองมาอย่างไม่หลบสายตากลับคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด...ราวกับเธอและเขาเคยรู้จักกันมาก่อน?

“ตาคุณสวยมากนะ” เสียงทุ้มบอกสิ่งที่คิดออกมา

คนฟังชะงักเล็กน้อยก่อนจะกะพริบตาปริบๆ ราวกับตนเองหลงเข้าไปในดวงตาคู่คมนั้น เมื่อรู้สึกตัวก็พบว่าระยะห่างของเธอและคนแปลกหน้าแคบลงอย่างเห็นได้ชัด

“...ขอบคุณค่ะ” เสียงหวานตอบกลับอย่างรักษามารยาทยิ่ง แม้จะรู้สึกว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในสถานการณ์แปลก? กับคนประหลาดที่อยู่ดีๆ ก็โพล่งขึ้นมาว่าเธอตาสวย? และถึงจะเป็นอย่างนั้น...บรรยากาศที่เกิดขึ้นเมื่อมองสบตาอีกฝ่ายกลับทำให้หญิงสาวรู้สึกว่าแก้มของเธอกำลังร้อนขึ้นมาอย่างหาเหตุผลไม่ได้

“ผมรู้สึกว่าคุณดูเบื่อๆ นะ” ชายหนุ่มตั้งข้อสังเกต

“ฉันไม่ค่อยชินกับงานที่มีคนเยอะแยะแบบนี้ค่ะ” เธอบอกพลางระบายยิ้มให้คนถามด้วยไมตรี

“ผมก็เหมือนกัน” เขาสารภาพตามความจริง

“ค่อยยังชั่วหน่อย ฉันนึกว่าตัวเองแปลก” เธอบอกเสียงสดชื่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“ทำไมถึงคิดแบบนั้น?” ใบหน้าที่คล้ายเป็นคำถาม พร้อมสิ่งที่เอ่ยออกมาทำให้หญิงสาวระบายยิ้ม

“อืม...ไม่รู้เหมือนกันค่ะ” เธอบอกอย่างผ่อนคลายเพราะรู้สึกว่ายังมีคนอื่นในงานนี้ ที่รู้สึกเบื่อหน่ายกับภาพความหรูหราที่ดูจะหาความจริงใจไม่เจอเช่นเดียวกับเธออยู่ด้วย “ส่วนตัวฉันคิดว่า คนเราก็ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลรองรับกับทุกเรื่องก็ได้...ก็เลยไม่ได้คิดไว้ว่ามีเหตุผลอะไร ทำไมตัวเองถึงคิดแบบนั้นมั้งคะ”

“...แต่ผมเชื่อว่าทุกคนน่าจะมีเหตุผลของตัวเอง ว่าทำไมถึงคิดหรือทำแบบนั้น” ชายหนุ่มบอกสิ่งที่คิดออกไป

แล้วคำพูดของคนแปลกหน้าก็ทำให้คนฟังรู้สึกสะดุด

“ฮืม? คำพูดของคุณทำให้ฉันนึกถึงใครบางคนขึ้นมาเลยค่ะ”

ดวงตาคู่หวานมีประกายอ่อนโยนขึ้นจนอีกฝ่ายสัมผัสได้ คิดจะพูดต่อไปอีกสักหน่อยแต่ก็รู้ดีว่าตัวเองเริ่มพูดมากเกินไปแล้ว สุดท้ายเลยตัดสินใจหยุดพูดไปเสียอย่างนั้น

“ใครบางคนที่ว่า...เขาดูคล้ายผมเหรอ” น้ำเสียงที่เจือรอยความหวังในความรู้สึกคนฟัง ทำให้หญิงสาวส่ายหน้าก่อนจะยิ้มออกมา

“ไม่เหมือนหรอกค่ะ คุณดูดีกว่าคนๆ นั้นมาก” เธอบอกตามจริง

คู่สนทนาทำท่าผิดหวังเล็กน้อย แต่ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา

“แต่จะว่าเหมือนก็คงเป็นตาคมๆ กับคำถามว่า ‘ทำไมๆ ’ ล่ะมั้งค่ะ”

เธอบอกกลั้วหัวเราะเมื่อนึกถึงอดีตที่พ้นผ่าน ก่อนที่ชีวิตของเธอจะแปรเปลี่ยนไปตลอดกาล

“เมื่อหลายปีก่อน ผมก็เคยเจอผู้หญิงคนนึง” ชายหนุ่มบอกเรียบเรื่อย ก่อนจะระบายยิ้มบางๆ ออกมาให้เห็น “เธอดูคล้ายคุณมาก...ติดตรงที่เธอคนนั้น คงสวยสู้คุณไม่ได้”

“โฮ! พูดแบบนี้ถ้าฉันเป็นผู้หญิงคนนั้นคงเสียใจแย่” เธอบ่นพึมพำ

            “น่าเสียใจตรงไหน ผู้หญิงชอบให้ชมว่าสวยขึ้นไม่ใช่เหรอครับ?”

            “...”     

คิ้วสวยได้รูปขมวดเข้าหากันคล้ายกำลังครุ่นคิดบางอย่าง…ทำไมเธอถึงรู้สึกคุ้นกับน้ำเสียงของผู้ชายคนนี้นัก? หรือว่าจริงๆ แล้วเคยเจอเขามาก่อนใช่ไหมนะ?

            “ฉันเคยเจ...”                 

“น้องป่าน!”

เสียงเข้มที่แทบจะเรียกได้ว่าเป็นการตำหนิ ทำให้คนทั้งคู่ชะงัก