ไม่รักก็ไม่ว่าอะไร

วิมลกับปารเมศนั่งฟังอยู่แบบเงียบ ๆ ไม่กล้าแสดงความคิดเห็นอะไร เพราะในบ้านนี้ทุกคนก็ช่วยกันหาคนที่จะมาเป็นหลานสะใภ้คนโตกันทุกคน แต่ปลูกเรือนก็ต้องตามใจผู้อยู่ ถ้าอิทธิพัทธ์ไม่เอาเสียอย่างใครจะไปบังคับได้ อีกอย่างทุกคนกลัวว่าพอมาอยู่แล้วจะอยู่ไม่ทน“เฮ้อ แม่ก็หาไม่ได้เหมือนกัน วัยเดียวกันเขาก็มีลูกสองลูกสามกันไปหมดแล้ว ที่จริงแม่ก็ไม่อยากบังคับตาอิทหรอกนะแต่แม่ก็อดห่วงหลานรักของแม่ไม่ได้ แก่มาจะอยู่กับใคร อย่างน้อยมันต้องมีลูกมีเมียไว้คุยแก้เหงาบ้าง” บงกชพูดออกมาแววตามีความเป็นห่วงหลานชายมากคนเกิดก่อนย่อมรู้ดีว่าในวัยชรามันว้าเหว่แค่ไหนถ้าไม่มีคู่อยู่ข้างกาย บงกชเองก็อยากมีเหลนไว้คุยแก้เหงาบ้าง ตอนนี้ลูกหลานโตกันหมดแล้วเขาก็ไม่ได้มาคุยเล่นด้วยเหมือนแต่ก่อน ต่างคนต่างทำหน้าที่กันไปอิทธิพัทธ์เลยวัยที่ต้องมาเอาใจสาว ๆ แล้วใครเขาอยากจะมาอยู่ด้วย ถ้าหากจะมีก็คงต้องเป็นวัยใกล้เคียงกัน แล้ววัยสี่สิบยังจะมีสาวโสดที่ไหนหลงเหลืออยู่อีก ถ้ามีก็คงหายากเต็มที ไม่งั้นก็ต้องหาแม่หม้ายลูกติดก็น่าจะพอได้เพราะอิทธิพัทธ์เป็นหนุ่มหล่อรูปร่างสะโอดสะองถึงผิวจะไม่ได้ขาวมากนักแต่ก็ยังถือว่าสุขภาพยังดีกว่าวัย

หลังจากตรวจงานที่สาขาเสร็จ อิทธิพัทธ์หยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกงแล้วต่อสายหาเพื่อนรัก“เออรุจตอนนี้มึงอยู่บ้านปะ กูจะเข้าไปหา”“บ้านสวนเหรอ?”“โอเค เดี๋ยวเข้าไปอีกไม่เกินครึ่งชั่วโมง”เขากดวางสายก่อนจะขับรถออกจากสาขาแล้วตรงไปที่บ้านสวนของเพื่อน นพรุจมีบ้านอยู่สองหลัง หลังหนึ่งเป็นของพี่ชายอยู่ในเขตอำเภอเมืองสร้างไว้ให้ลูกสาวคนเดียวคือลดาวัลย์ซึ่งตอนนี้อาศัยอยู่กับปู่กับย่า ส่วนอีกหลังเป็นบ้านสวนที่อิทธิพัทธ์กำลังจะเข้าไปตอนนี้เพื่อนมีลูกจนเรียนอยู่มัธยมปลายแต่ตัวเองยังหาคนที่จะอยู่ข้างกายไม่ได้สักคน อิทธิพัทธ์นั่งคิดไปตลอดทางไปสวนอันคดเคี้ยว สองข้างทางเล็กเต็มไปด้วยต้นมะพร้าวน้ำหอมและดอกทองอุไรเหลืองอร่าม บรรยากาศดีมากแต่ถ้าใครไม่เคยมายังไงก็หลงทางเพราะหน้าตาแต่ละโค้งมันเหมือนกันยังกับแกะ จะหวังพึ่งกูเกิลแมพน่ะเหรอ ไม่มีทางหรอก ทางแถวนี้โดนสิริหลอกกันเป็นประจำ ขับเข้าไปลึกหน่อยก็จะเป็นสวนฝรั่ง สวนมะละกอและผักอีกหลายชนิดเขาชอบบรรยากาศแถวนี้มันดูร่มรื่นดี ซึ่งที่ราชบุรีเขาก็ซื้อไว้หลายแปลงเผื่อเก็บไว้ทำโครงการอื่น ๆ เมื่อมีเวลาว่าง เพราะคุณย่าของเขาเองก็มีสวนปาล์มอยู่ที่อำเภอสวนผึ

“กูเครียดแทนมึงเลยว่ะ กูขอไปนอนปรึกษาเมียก่อนนะ เผื่อเขาจะรู้จักผู้หญิงมากกว่ากู” นพรุจเอ่ยออกมาด้วยความเป็นห่วงเพื่อน แต่เรื่องผู้หญิงเขาไม่ค่อยสันทัดเท่าไร เพราะงานสวนในส่วนของเขาส่วนมากคนงานก็เป็นผู้ชายจึงต้องอาศัยให้ภรรยาช่วย การแต่งงานในวัยนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องผิวเผินด้วยสิ ไม่ใช่เห็นแค่ว่าหล่อสวยก็จะแต่งกันได้เลย แต่เพื่อนก็ยังไม่อยากจะจริงจังกับใครแล้วเขาจะไปหาผู้หญิงคนนั้นจากที่ไหนล่ะ“อือ ขอแค่คน ๆ นั้นกูพอรู้จักบ้างก็ยังดี” อิทธิพัทธ์พูดอย่างคนหมดหวัง ธันยารัตน์ยกกับแกล้มมาให้แล้วก็ไปทำงานบ้านรอสามีต่อสักพัก“คืนนี้มึงนอนนี่แหละ ไม่ต้องขับรถกลับบ้านหรอก” นพรุจเอ่ยขึ้นหลังจากเห็นว่าอิทธิพัทธ์เริ่มมีอาการมึนเมา“ไม่เป็นไร กูขับได้” ความรั้นของเขาก็ไม่ค่อยแพ้ใครเหมือนกัน“ตลอดล่ะมึงอะ เดี๋ยวกูนั่งดื่มเป็นเพื่อนมึงด้วย” นาน ๆ ทีได้เจอกันแถมเพื่อนมีปัญหาอีก นพรุจจึงใช้ไม้นี้เพื่อให้เพื่อนไม่ต้องขับรถกลับเอง“ธันย์กลับก่อนพี่เลยนะ คืนนี้พี่จะนอนเป็นเพื่อนไอ้อิทมัน”“จ้ะพี่ งั้นฉันไปก่อนนะ เดี๋ยวคนที่บ้านโน้นรอ”คืนนั้นทั้งสองขึ้นบ้านนอนตอนไหนไม่ได้ดูเวลา อิทธิพัทธ์รู้เพียงว่าตื่นข

“อ๋อครับ เชิญนั่งครับ อ้อสั่งอะไรก่อนมั้ย” อิทธิพัทธ์ยื่นรายการเครื่องดื่มให้กับหญิงสาว เธอจึงสั่งชามะนาวหวานน้อยมาหนึ่งแก้ว เจอกันครั้งแรกทั้งสองก็จะประหม่าหน่อยต่างคนต่างพูดน้อยลดาวัลย์จึงเปิดประเด็นขึ้นมาก่อน “อาอิทคุยธุระของอาอิทมาเลยค่ะ ถ้าอ้อพอจะรับได้อ้อก็จะช่วยค่ะ” อิทธิพัทธ์ไม่อ้อมค้อม จึงอธิบายทุกอย่างให้ลดาวัลย์ฟังทั้งหมด “อ้อแค่แต่งงานจดทะเบียนสมรสกับอา แต่เราจะไม่เกี่ยวข้องกันในทางพฤตินัย อาจะไม่เข้าไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของอ้อทุกอย่าง และอ้ออยากเลิกกับอาตอนไหนก็ย่อมได้” ‘ถ้าจดทะเบียนสมรสเขาก็ไม่เรียกว่าแค่แล้วค่ะคุณอา’ “แค่นี้เหรอคะ” “อ้ออยากจะได้อะไรอาหาให้ได้หมดทุกอย่าง อยู่บ้านเฉย ๆ ก็ได้ แต่ถ้าจะเลิกกับอาจริง ๆ ขอให้ผ่านหกเดือนไปก่อน เพราะถ้าเร็วเกินไปอากลัวว่าคุณพ่อกับคุณย่าจะสงสัย” หกเดือนก็พอช่วยได้เพราะอย่างไรเธอก็ไม่ได้เสียหายอะไรมากมาย ส่วนคำว่าอยากเลิกตอนไหนก็เลิกเธอไม่เคยมีความคิดแบบนั้นอยู่ในหัว เพราะถ้าเธอตัดสินใจแต่งงานกับเขานั่นก็แสดงว่ามันมาจากหัวใจไม่ใช่เพราะมาจากคำสั่งของใครตลอดเ

พอไปถึงบ้านรัตนโสภาอิทธิพัทธ์แนะนำให้ลดาวัลย์รู้จักกับทุกคนในบ้าน ดูท่าทางบงกชจะมีความพอใจในตัวหลานสะใภ้คนนี้เป็นอย่างมาก ยิ่งรู้ว่าเป็นหลานสาวของนพรุจเพื่อนรักของหลานชายก็ยิ่งยินดีที่จะรับเป็นหลานสะใภ้ มิหนำซ้ำหญิงสาวยังเป็นเพื่อนกับหลานชายคนเล็กอีก“ไปแอบซุ่มมีแฟนเด็กก็ไม่บอกย่าสักคำ ที่ไหนได้รอให้แฟนเรียนจบก่อนแล้วค่อยเปิดตัวนี่เอง มิน่าล่ะย่าหาใครมาให้ก็ไม่ถูกใจสักที” บงกชบอกหลานชายพร้อมกับยิ้มปลื้มปริ่มไปด้วย อิทธิพัทธ์ได้แต่ยิ้มแบบฝืด ๆ ให้กับผู้เป็นย่า แต่คนที่ยังงงอยู่กับเรื่องนี้เห็นจะเป็นปารเมศเพื่อนของลดาวัลย์นั่นเอง“เราพึ่งรู้ว่าเมศเป็นน้องชายของอาอิท โลกกลมจังเลยเนอะ” ลดาวัลย์ออกมาเดินเล่นกับเพื่อนหลังจากร่วมรับประทานอาหารเย็นกับครอบครัวของอิทธิพัทธ์เสร็จ“เราก็พึ่งรู้เหมือนกันว่าอ้อเป็นแฟนกับพี่อิท” ตอนนี้เขาพอเข้าใจแล้วว่าที่แท้เพื่อนมีคนในใจอยู่แล้ว ถึงฟังดูแล้วมันอาจจะดูไม่ชอบมาพากลไปหน่อยก็เถอะ“หึ หึ มันก็แค่...” ลดาวัลย์แค่นหัวเราะออกมาแต่พอนึกได้ว่ามันเป็นความลับระหว่างเขากับเธอ ลดาวัลย์จึงเลือกที่จะไม่พูดต่อ“อ้อ” เสียงอิทธิพัทธ์ดังมาแต่ไกลทั้งสองจึงเบี่ยงเบนจุด