ห้วงคำนึงที่เฝ้าคะนึงหา 4

สิงหา ภัคราลัญชญ์ นักธุรกิจหนุ่มอนาคตไกลที่แสนสุขุมและเยือกเย็น จนแทบจะเรียกได้ว่าเย็นชาในสายตาคนรอบข้าง ละความสนใจจากเครื่องมือสื่อสารที่เริ่มแผดเสียงร้องอีกรอบคล้ายหมดความสนใจ หยิบกรอบรูปลายไม้ที่ถูกแกะสลักอย่างประณีตขึ้นมองอีกครั้งด้วยสายตาอ่อนโยนในแบบที่น้อยคนนักจะได้เห็น ก่อนจะวางกรอบรูปนั้นลงที่เดิมเช่นที่ทำทุกเช้า ‘หวังว่าเธอจะสบายดี’ ชายหนุ่มคิดเพียงเท่านั้น แล้วขยับลุกจากเตียงนอนกว้างเพื่อทำหน้าที่ของตน

หน้าที่...ที่ไม่เคยผิดแผกแตกต่างไปจากทุกวัน

เวลาก็ยังคงเดินไปข้างหน้า...เช่นเดียวกับชีวิตที่ต้องดำเนินต่อไป

โครงการคอนโดมิเนียมสุดหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา ถูกเปิดตัวอย่างสวยงามท่ามกลางบรรดาแขกกิตติมศักดิ์ระดับท็อปคลาสที่ถูกเชิญมาจากทั่วประเทศ สิงหาในชุดสูทสีดำเป็นทางการกำลังทอดมองวิวแม่น้ำเจ้าพระยาผ่านกำแพงกระจกบานกว้างที่กินพื้นที่ยาวตลอดแนวด้วยสายตาเบื่อหน่าย งานเลี้ยงหรูหราที่มีผู้จนมากมายสวมหน้ากากเข้าหากันเพื่อผลประโยชน์ ทำให้วิวทิวทัศน์ตรงหน้าที่ควรค่าแก่การประทับใจดูไม่น่าอภิรมย์ไปถนัดตา 

“แหมๆ ดูสิ...หรูหราหมาเห่าสมคำกล่าวอ้างจริงๆ ซะด้วย” พายัพบอกอย่างชื่นชมแกมเหน็บแนม ก่อนจิบแชมเปญสีสวยด้วยท่าทีสบายอารมณ์ พลางกวาดสายตามองสาวสวยมากมายในงานด้วยความเคยชินตามประสาหนุ่มเจ้าสำราญ  

“มึงเคยเห็นคนอย่างไอ้ภพ ทำอะไรธรรมดาๆ เป็นด้วยหรือไง”

สิงหาบอกด้วยน้ำเสียงติดจะกระด้างในท้ายประโยคเล็กน้อย พลางมองวิวทิวทัศน์ภายนอกด้วยสายตาไร้อารมณ์ ใจจริงชายหนุ่มไม่ได้อยากมาร่วมงานนี้ แต่ติดมารยาททางสังคมที่ต้องรักษาจึงยากจะเลี่ยง เพราะปกติคนที่จะออกงานเช่นนี้จะเป็นภาสกรเสียมากกว่า แต่เมื่อเพื่อนรักยังอยู่ในช่วงข้าวใหม่ปลามันจึงจำต้องปล่อยไป

“ก็จริงของมึง...แต่เอาจริงงานวันนี้ก็ไม่ได้แย่ กูชอบนะ มันครื้นเครงดี”

“งานหน้ามึงไปคนเดียวเลยนะ เพราะกูไม่ชอบ” สิงหาเอ่ยราบเรียบ สายตากวาดมองวิวทิวทัศน์ที่งดงามยามค่ำคืนราวกับสนใจเสียเต็มประดา แม้ว่าในความเป็นจริง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นจะเหม่อมองไกลอย่างไร้จุดหมาย

ภาพความฝันเมื่อคืนยังติดในห้วงของความรู้สึกไม่จางหาย หลังจากวันนั้นผ่านมาเกือบห้าปีแล้วที่เขายังเฝ้าตามหาเธอ แต่สุดท้ายก็ยังคงไร้วี่แวว…เธอก้าวเข้ามาในช่วงเวลาที่เขาไม่คิดว่าจะได้มีลมหายใจต่อไป ช่วยชีวิตเขาไว้แล้วก็แค่หายตัวไปเฉยๆ ราวกับไม่เคยมีตัวตน?

ทั้งที่ทุกอย่างควรเป็นเพียงความประทับใจที่เก็บไว้ในความทรงจำ ควรเป็นความรู้สึกขอบคุณและอยากตอบแทนบุญคุณของผู้ที่ถูกช่วยชีวิตไว้ในตอนนั้น แต่ทว่าในความเป็นจริงกลับไม่ง่ายเลย โดยเฉพาะเมื่อเวลาผ่านเลยไป และเขาได้เรียนรู้ว่า ‘ความคิดถึง’ มันเอาแต่ใจตัวเองเก่งแค่ไหน? แถมมันยังค่อยๆ เพิ่มพูนตัวเองขึ้นมาโดยไม่สนใจว่าเขาจะคิดอย่างไร ซ้ำยังกอดเก็บความรู้สึกเหล่านั้นเอาไว้อย่างหวงแหน

เคยคิดว่าอีกไม่นานเธอคงจะจางหายไปตามกาลเวลา

แต่เปล่าเลย...ความรู้สึกเหล่านั้นมันค่อยๆ ตอกย้ำฝังรากลึกลงในหัวใจของเขา

‘คุณอยู่ที่ไหนกันนะ...คุณป่าน’

“ไอ้สิงห์...มึงดูผู้หญิงคนนั้นดิ อย่างแจ่ม!”

พายัพที่กวาดมองหาสาวสวยรอบๆ งาน สะดุดหยุดสายตากับร่างระหงที่กำลังก้าวผ่านซุ้มประตูที่เต็มไปด้วยดอกกุหลาบเข้ามา พร้อมกับสายตาอีกหลายสิบคู่ที่กำลังจับจ้องไปยังเธอคนนั้นเช่นกัน   

สิงหาปรายตามองเพื่อนสนิทที่ดู ‘ยินดีปรีดา’ เสียจนออกนอกหน้าอย่างระอา ก่อนจะกวาดสายตาไปยังทิศทางที่เพื่อนสนิทกำลังมองอย่างเบื่อหน่าย แต่วินาทีที่เขามองสบกับร่างระหงของผู้มาเยือน หัวใจที่ไม่เคยเต้นแรงให้ใครมานานกว่าห้าปีแล้ว กลับเต้นรัวเร็วขึ้นจนสัมผัสได้?

ร่างบางระหงในชุดราตรีสีดำสนิทเข้ารูปจนเผยให้เห็นสัดส่วนชวนมอง เธอก้าวเดินเข้ามาในงานอย่างมั่นคงและสง่างาม เมื่ออยู่ในระยะสายตา สิงหาต้องยอมรับว่าดวงหน้าหวานสวยที่ถูกเคลือบไว้ด้วยเครื่องสำอางเพียงบางเบานั้น มันช่างพอเหมาะพอดี และช่วยส่งเสริมให้ความงดงามของเธอโดดเด่นขึ้นมาได้อย่างน่าประทับใจอีกด้วย

หญิงสาวกลายเป็นจุดสนใจในทันทีที่ก้าวเข้ามาในงาน แต่กระนั้นสิ่งที่เรียกความสนใจของสิงหากลับไม่ใช่ความงดงามที่แสนจะดึงดูด แต่เป็นดวงตาคู่หวานที่ซ่อนรอยเศร้าและดูไร้ประกายจนน่าใจหาย? และหากไม่ใช่เพราะดวงหน้าหวานล้ำที่มองสบมา ไม่บังเอิญละม้ายคล้ายใครบางคนที่เขาเฝ้าตามหามานานแสนนาน  

“...คุณป่าน?”