นางฟ้าช็อกโกแลต 19

คอนโดหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่เพิ่งเปิดตัวไปเมื่อสัปดาห์ก่อนคือที่อยู่ของปาหนันและบุตรสาว ห้องพักสุดหรูบนชั้น 50 ที่กว้างกว่า 130 ตรม. พร้อมกับระบบรักษาความปลอดภัยที่แน่นหนาช่วยทำให้ชายหนุ่มรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก แม้จะไม่ค่อยชอบเจ้าของคอนโด..

แต่ก็ต้องยอมรับในผลงานครั้งนี้

สิงหาวางร่างเล็กปุ๊กลุกลงบนโซฟาตัวใหญ่กลางห้อง และดูเหมือนแม่หนูน้อยสีชมพูจะรู้งาน เพราะทันทีที่เท้าแตะลงบนเบาะ เด็กหญิงดาหลาก็เล็กกระโดดลงจากโซฟาแล้ววิ่งหายลับไปในห้องทันที

“ยังไม่เหนื่อยอีกเหรอลูก”

สิงหาตะโกนไล่หลังลูกสาวหมาดๆ อย่างเอื้อเอ็นดูในความแสนซนของแม่หนูน้อย ได้ยินเพียงเสียงเล็กๆ หัวเราะชอบใจดังแว่วมาจากห้องที่หนูน้อยวิ่งเข้าไป พลางนึกชมปาหนันที่สามารถรับมือกับความซุกซนและพลังงานเหลือล้นได้เพียงลำพัง

“แกคงอยากเอาอะไรสักอย่างมาอวดคุณนั่นละค่ะ” ปาหนันบอก ขณะเริ่มเตรียมมื้อค่ำที่ดึกกว่าปกติมาก เพราะการจราจรแสนติดขัดในเมืองกรุงทำให้การเดินทางจากห้างสรรพสินค้ามาถึงที่พักใช้เวลานานหลายชั่วโมง

“คุณไม่พักก่อนเหรอ เราเพิ่งมาถึงเองนะ” สิงหาที่ยังคงนั่งอยู่บนโซฟาตัวโตเอ่ยถาม

“ดาหลาเลยเวลากินข้าวมามากแล้วค่ะ ฉันไม่อยากให้แกนอนตอนท้องอิ่มเกินไป” คนถูกถามตอบทั้ง ๆ ที่มือและสายตายังคงสาละวนอยู่กับการเตรียมเครื่องปรุงบนโต๊ะในครัว

สิงหาพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแค่มองดูคู่สนทนาที่กำลังยุ่งวุ่นวายอยู่กับสารพัดเมนูตรงหน้าเท่านั้น

“คุณอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมคะ” เธอถามขณะเงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนา แล้วก็ต้องชะงักไป เมื่อคนที่ควรจะนั่งอยู่บนโซฟาไกลๆ ย้ายตัวเองมานั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะในห้องครัวตอนไหนไม่ทราบ

“ไม่ครับ แค่วันนี้ก็รู้สึกพิเศษมากแล้ว” ดวงตาคมที่มองสบตาแม่ครัวคนงามมีประกายบางอย่างฉายชัดอยู่ ถึงแม้จะไม่เข้าใจนัก แต่ปาหนันรู้สึกได้ว่าหัวใจเธอกำลังเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง

“งั้.น..ฉัน...ฉันว่าฉันทำไข่เจียวหมูสับกับแกงจืด แล้วก็..” แม่ครัวต้องควานหาเสียงของตัวเองอยู่หลายวินาที แถมเสียงที่เปล่งออกมาดูตะกุกตะกักจนน่าขัน รู้สึกเหมือนระบบสั่งการในด้านการพูดของเธอจะขัดข้องขึ้นมาเสียอย่างนั้น? ขัดข้องอย่างเห็นได้ชัด...โดยเฉพาะ เมื่อผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเอาแต่มองหน้าเธออยู่แบบนี้ไงล่ะ!

“แล้วก็..?” ดูเหมือนสิงหาจะรู้ตัว เขาร้องถามเสียงสูงเล็กน้อยถึงเมนูถัดไปที่แม่ครัวอาจลืมไปแล้ว

“เอ่อ.อ..กุ้ง...กุ้งทอดบรอกโคลี” ปาหนันรู้สึกอยากจะกัดลิ้นตัวเอง ใบหน้าหวานแดงก่ำขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะชอบใจในลำคอของคนตรงหน้า

“คุณหมายถึง ‘กุ้งผัดบรอกโคลี’ ใช่ไหม?” ชายหนุ่มบอกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย ราวกับจะบ่งบอกถึงความรู้สึกเอ็นดูที่เพิ่มสูงขึ้นของตัวเอง ก่อนจะเอื้อมมือหนาปัดปอยผมยาวที่ตกลงมาปิดใบหน้าหวานของคนที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาไปทัดใบหูเล็ก การกระทำนั้นทำให้ปาหนันนิ่งค้างไปนานหลายวินาที

“..ขอบคุณค่ะ” เธอตอบอ้อมแอ้ม

“ด้วยความเต็มใจครับ” สิงหาบอกอย่างอารมณ์ดี

“คุณพ่อขา คุณพ่อ!” เสียงใสเจื้อยแจ้วร้องนำมาไกลตั้งแต่ยังไม่เห็นตัว สามารถช่วยเรียกความสนใจจากคนทั้งคู่ได้อย่างดีทีเดียว

“อย่าวิ่งสิลูก...ดาหลา แม่บอกกี่ทีแล้วค่ะ” คนเป็นแม่เอ่ยเสียงดุ แม่หนูน้อยสีชมพูที่วิ่งเร็วจี๋ลดความเร็วลงในบัดดลเมื่อถูกปราม

“คุณแม่อย่าโกรธนะคะ น้องดาแค่จะเอาของมาอวดคุณพ่อ” เด็กน้อยบอกเสียงอ่อย จนคนที่เพิ่งเอ่ยดุลูกน้อยไปต้องถอนใจ

“ที่คุณแม่ดุ เพราะกลัวหนูหกล้มไงลูก...ไม่เอานะคนดีไม่เศร้านะลูก ไปหาคุณแม่กันดีกว่า” สิงหาช่วยอธิบายด้วยน้ำเสียงที่ชวนให้รู้สึกคล้อยตาม ขณะเดินไปช้อนร่างเล็กกับสมุดภาพสีชมพูหวานแหววเหมือนชุดที่แม่หนูน้อยสวมใส่ขึ้นแนบอก

“คุณแม่ไม่ได้โกรธค่ะ” คนเป็นแม่เอ่ยปลอบ แต่ไม่ได้รับร่างเล็กที่ถูกอุ้มมาหาเพราะมือยังเปื้อนจากทำครัว

“จริงเหรอคะ!?” ดวงตาใสซื่อมีประกายดีใจฉายชัด

“จริงสิค่ะ แม่ตัวยุ่ง! คุณแม่รักหนูที่สุดในโลกเลยนะคะ” คนเป็นแม่บอกกลั้วหัวเราะ พลางใช้ปลายนิ้วมือที่เปียกน้ำแตะจมูกเล็ก ทำให้เด็กน้อยหัวเราะออกมาอย่างชอบอกชอบใจ

“แล้วคุณแม่รักคุณพ่อที่สุดในโลกด้วยไหมคะ?” เด็กน้อยร้องถามตามประสาซื่อ แต่ดูเหมือนคำถามของเด็กหญิงดาหลาจะส่งผลต่อคนถูกถามได้อย่างไม่น่าเชื่อ...ทั้งคนถูกถามและคนรอฟังคำตอบ

ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณทันที มีเพียงเสียงการ์ตูนจากทีวีจอใหญ่เท่านั้นที่ยังคงทำหน้าที่ของมันต่อไปโดยไม่ใส่ใจบรรยากาศรอบตัว

“...”

“น้องดา เมื่อกี้หนูจะเอาจะไรมาอวดคุณพ่อเหรอลูก?” สิงหาเอ่ยขึ้น เพราะเริ่มรู้สึกถึงบรรยากาศรอบตัวที่ชวนให้รู้สึกอึดอัด เขาไม่ได้เลี่ยงคำถามเพราะต้องการพาตัวเองออกจากความรู้สึกนี้ แต่ที่เอ่ยออกมาเพราะไม่ต้องการให้ใครอีกคนรู้สึกอึดอัด…และเขาก็ไม่อาจตอบตัวเองได้ ว่าเพราะอะไรถึงไม่ต้องการให้เธอรู้สึกเช่นนั้น?

สุดท้ายก็ได้แต่บอกกับตัวเองว่าเป็นเพราะเธอคือ ‘ผู้มีพระคุณ’ ที่เขาต้องทดแทน

ความรู้สึกของเธอจึงสำคัญต่อเขามาก...มันก็เท่านั้นเอง

“นี่ค่ะคุณพ่อ!” เด็กน้อยละความสนใจจากคำถามที่เอ่ยเมื่อครู่ในทันทีตามประสาเด็ก

“...มันคืออะไรเอ่ย” สิงหาถามอย่างเอื้อเอ็นดู เมื่อรับสมุดวาดเขียนสีชมพูมาจากเด็กน้อย

“คุณครูให้น้องดาวาดรูปครอบครัวค่ะ หนูได้ 5 ดาวด้วยค่ะ!” เด็กน้อยอธิบายด้วยท่าทางภูมิใจ สิงหามองดูภาพวาดที่ต้องใช้จินตนาการไม่น้อยด้วยความรู้สึกที่ตัวเองก็ไม่เข้าใจเท่าไรนัก ใต้ภาพวาดถูกขีดเขียนด้วยลายมือที่ยังไม่สวยนักตามประสาเด็กหัดเขียน ‘พ่อสิงหา...แม่ปาหนัน...น้องดาหลา’

“สวยมากเลยลูก เก่งจริงๆ ลูกสาวใครเนี่ยทั้งเก่งทั้งน่ารัก” คุณพ่อหมาดๆ บอกพลางดึงร่างเล็กของเด็กน้อยเข้าสู่อ้อมกอด แล้วว่าต่อ “คุณพ่อดีใจที่ได้เจอหนูนะลูก”

“หนูก็ดีใจที่ได้เจอคุณพ่อค่ะ”