ห้วงคำนึงที่เฝ้าคะนึงหา 2

โรงแรมแห่งหนึ่ง

“เข้ามาสิคุณ” เธอบอกขณะเปิดประตูห้องพักโรงแรมที่อยู่ไม่ห่างจากเขตก่อสร้างเมื่อครู่มากนัก

“...” แม้จะไม่ตอบอะไรแต่คนถูกผู้หญิงชวนเข้าห้อง ก็ยอมเดินตามเข้าไปโดยง่าย

“ทำไมทำหน้าแบบนั้น ฉันไม่ปล้ำคุณหรอกน่า!” เธอบอกขณะเดินสำรวจรอบห้อง ราวกับสิ่งเหล่านั้นน่าสนใจกว่าเพื่อนร่วมห้องที่เพิ่งรู้จักกันเป็นไหน ๆ

“...ทำไมคุณถึงช่วยผม?” เสียงทุ้มถามหลังจากนั่งเงียบอยู่นาน

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มยังจับจ้องคนตรงหน้าคล้ายพิจารณา ร่างสูงโปร่งเพรียวลมที่เพิ่งช่วยชีวิตเขาไว้...เธอดูมีน้ำมีนวลไปสักหน่อย ทำให้ยามมองผ่านดูตัวโตกว่าผู้หญิงทั่วไปเล็กน้อย แต่กระนั้นเธอก็ยังตัวเล็กมากอยู่ดีเมื่อเทียบกับเขา...ใบหน้าหวานที่ต้องยอมรับว่าสะสวยไม่น้อยแม้ปราศจากเครื่องสำอาง แต่สิ่งที่ตรึงหัวใจของชายหนุ่มไว้กลับเป็นดวงตาคู่หวานกลมโตที่เต็มไปด้วยประกาย ช่างรับกับรอยยิ้มสดใสที่มีแจกจ่ายให้คนแปลกหน้าทุกคนที่เธอได้พูดคุยแบบไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

“นั่นสิ ฉันก็สงสัยเหมือนกัน” เจ้าของเสียงใสตอบคล้ายครุ่นคิด ยังคงเดินสำรวจทั่วห้องไม่เลิกรา ก่อนจะหายเข้าไปในห้องน้ำของโรงแรมแล้วกลับออกมา สุดท้ายก็เดินไปหยุดอยู่หน้าตู้เย็นขนาดเล็กในห้องพักพลางเปิดดูสิ่งของที่บรรจุไว้ในนั้น “...ว่าแต่ มันจำเป็นต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ?”

“คนเราต้องมีเหตุผลที่ทำ” เสียงทุ้มเอ่ยค้านคำพูดที่ฟังดูเหมือนไร้ความสนใจจะตอบคำถามของคนตรงหน้า

“ไม่หรอกคุณ บ้างครั้งเราก็ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลกับทุกเรื่องที่ลงมือทำ” เสียงใสตอบกลับ หยิบขวดน้ำแช่เย็นในตู้ออกมาแล้วโยนให้คนที่ดูเหมือนจะมีเหตุผลให้กับทุกเรื่องทันที ก่อนจะเปิดอีกขวดดื่มด้วยท่าทางสบายๆ แล้วว่าต่อ “แต่ถ้าคุณอยากได้เหตุผล...เอาเป็นว่า ฉันทำเพื่อความสบายใจก็แล้วกัน”

เธอว่าเรียบ ๆ แล้วเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าที่สำรวจไปตั้งแต่เดินเข้ามา หยิบผ้าขนหนูสีขาวสะอาดยื่นให้คนที่มีสภาพมอมแมมราวกับคลุกฝุ่น

“ถ้าเราช่วยได้แต่ไม่ช่วย สักวันนึงเราอาจจะรู้สึกว่า ‘น่าเสียดายจริงๆ ในวันนั้นฉันน่าจะช่วยเขาไว้นะ...ทั้งที่จะช่วยก็ช่วยได้แท้ๆ เชียว’ อะไรประมาทนั้นไงคุณ” เธออธิบายเสียงใสแล้วคลี่ยิ้มให้คนตรงหน้าเหมือนจะรู้สึกภูมิใจนิดๆ ที่ได้ช่วยชีวิตของอีกฝ่ายไว้ “พอคิดแบบนั้นก็เลยรู้สึกว่าถ้าไม่ช่วยแล้ว...มันน่าจะเสียความรู้สึกน่ะ”

“ผมอาจจะเป็นคนไม่ดีก็ได้ และเราก็ไม่เคยรู้จักกัน...” คนที่รับผ้าขนหนูมาถือไว้เอ่ยถาม เหมือนไม่อยากจะเชื่อในคำตอบที่ได้รับมา “คุณไม่กลัวว่าตัวเองจะช่วยคนผิดบ้างหรือไง?”

“คุณชื่ออะไร?” คำถามที่โพล่งออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยทำให้อีกฝ่ายชะงักไป แต่ก็ตอบคำถามนั้นโดยดี

“ผมชื่อสิงหา”

“ฉันชื่อ...ป่าน” เธอว่าด้วยรอยยิ้ม “แค่นี้ก็ถือว่าเรารู้จักกันแล้วนะ”

“ผมไม่ได้หมายถึงแบบนั้น” สิงหาบอกอย่างอ่อนใจ  

“ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าคุณเป็นคนดีหรือเปล่า?” เธอบอก ก่อนจะมองจ้องใบหน้ามอมแมมเปื้อนสีฝุ่นอยู่นานแล้วคลี่ยิ้มออกมา

“...แต่ถ้าฉันช่วยคุณแล้วมันทำให้จากนี้ไปคุณกลายเป็นคนที่ดีขึ้นกว่าเดิม แค่นั้นก็โอเคแล้วนะ”

สิงหารู้สึกเหมือนว่าหัวใจของเขากำลังเต้นผิดจังหวะจากที่ควรจะเป็น คำตอบโลกสวยที่ดูเหมือนไม่น่าจะเป็นไปได้ในโลกความเป็นจริง มันช่างฟังดูเรียบง่ายและอยู่เหนือความคาดหมาย…จนน่าแปลกใจ? และความปรารถนาดีที่แทรกซ้อนสะท้อนออกมาจากดวงตาคู่สวยของคนตรงหน้า มันทำให้เขารับรู้ได้โดยไม่ต้องพยายามว่าทุกสิ่งที่เธอเอ่ยออกมาล้วนแล้วแต่เป็นความจริง

“แล้วทำไมถึงไม่ถามเรื่องผู้ชายสองคนนั้น ว่าทำไมถึงทำร้ายผม?”

“แล้วทำไมฉันต้องถาม? คุณนี่แปลกนะ เป็นเจ้าหนูจำไมหรือไง? ถึงได้ถามแต่ว่าทำไมๆ ” เสียงหวานบอกกลั้วหัวเราะไปกับคำถามของคนที่ตัวเองเพิ่งช่วยมา

เจ้าหนูจำไมยังคงขมวดคิ้วมองคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ

“เอาเป็นว่า ฉันแค่ช่วยคุณ...แต่ไม่ได้อยากยุ่งเรื่องส่วนตัวของคุณ คุณเข้าใจความหมายนะ โอเค้” เธอว่าพร้อมทำท่าทางประกอบ

“...บางครั้งคนเราก็อยากมีพื้นที่ส่วนตัว หรือเรื่องที่ไม่ต้องการถูกถามด้วยกันทั้งนั้น” เจ้าของเสียงใสอธิบายต่อด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหยิบกระเป๋าสะพายขนาดเล็กขึ้นคล้องบ่าของตนเอง

“เพราะงั้น ฉันก็ไม่จำเป็นต้องถามค่ะ”

“คุณจะไปไหน?”

สิงหาเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นคู่สนทนาเตรียมจะออกไปข้างนอก

“ไปตลาดใกล้ๆ นี่ละ คุณไปอาบน้ำเถอะ เดี๋ยวฉันมา” คนที่จะออกไปตลาดเปิดประตูห้องพัก ก่อนจะหันมาคุยกับเขาอีกครั้งคล้ายนึกบางอย่างได้ “คุณอยากได้อะไรไหม? เดี๋ยวฉันซื้อมาให้”

สิงหาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยกับคำถามของคนตรงหน้า ก่อนจะส่ายหน้าแทนคำตอบ

“ไม่ละครับ ดึกแล้วผมไม่ค่อยหิว” เขาว่ายิ้มๆ แต่ไม่รู้ทำไมถึงฟังดูแล้วเหมือนกำลังหยอกล้ออีกฝ่ายมากกว่าตอบคำถาม ส่งผลให้คนถามต้องย่นจมูกอย่างนึกหมั่นไส้

“ฉันก็ไม่ได้จะลงไปซื้อของกินหรือเปล่า!” เธอแยกเขี้ยวใส่เล็กน้อย ก่อนจะปิดประตูด้วยเสียงที่ไม่เบานัก

คนถูกปิดประตูใส่กลับหัวเราะในลำคออย่างชอบอกชอบใจ สิงหายังคงจับจ้องบานประตูที่ใครอีกคนเพิ่งผ่านออกไปด้วยความรู้สึกหลากหลายจนเกินจะหาถ้อยคำใดมาอธิบาย 

“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ...คุณป่าน”