chapter 10

“จริงหรือ” กิ่งแก้วเท้าศอกบนเคาร์เตอร์ไม้ จ้องเข้าไปในดวงตากลมใส คลี่ยิ้มเหมือนกำลังเยาะเย้ย ด้วยไม่เชื่อในคำพูดที่ได้ยิน ข่าวลือนะไปไวเสมอแหละ ยิ่งข่าวร้าย ๆ นี่ยิ่งแพร่สะบัดไปไวยิ่งกว่าไฟลามทุ่งอีก ยิ่งเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ มันร้ายแรงเกินกว่าคนในพื้นที่หลาย ๆ คนจะรับได้ แม้จะรู้ซึ้งและเข้าใจถึงสังคมที่เปลี่ยนแปลงไป ทว่าการมีสิ่งไม่ดีที่ทำให้อนาคตของลูกหลานต้องย่อยยับก็เป็นที่ยอมรับไม่ได้

“แต่ที่ฉันได้ข่าวมา ดูท่าจะทำให้เธอกินไม่ได้นอนไม่หลับไปหลายวันเลยเชียวนะ”

นั่นไง ว่าแล้วเชียว สุดท้ายก็ไม่พ้นเรื่องนี้บ้า ๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อวันนี้ตอนสายจริง ๆ ด้วย เฮ้อ...กลอกตากลมใสไปมา เบะกลีบปากอิ่มใส่คนถามอย่าเบื่อหน่ายจับใจ ใช่...เรื่องที่เกิดขึ้นมาในวันนี้ทำให้เธอเป๋ไม่ไม่น้อย กินข้าวเย็นอย่างฝืดคอนิด ๆ คืนนี้อาจนอนไม่หลับด้วย เพราะมัวแต่คิดมากหมกมุ่นอยู่กับเรื่องที่เกิดขึ้น พร้อมหาทางแก้ปัญหาที่จะตามติดมาเป็นระรอกคลื่น แต่ปัญหาทุกปัญหาย่อมมีทางออก ใช่ว่าพรุ่งนี้ตื่นมาแล้วฟ้าจะไม่กระจ่างสดใสนี่น่า

ไหล่มลเลิกขึ้นอย่างระอิดระอาใจ คนเรานี่เป็นยังไงกันนะ ทำไมถึงได้สอดรู้สอดเห็นเรื่องของคนอื่นนัก อยู่เฉย ๆ บ้างไม่ได้หรือไง กฤติกาทำเสียงขลุกขลัก ๆ ในลำคอ “ข่าว...ข่าวเรื่องอะไรเหรอ” กฤติกาแกล้งทำไขสือ ฉีกยิ้มกว้าง มองคนถามตาใสกริบที่สอดแทรกคำด่าเอาไว้ด้วย

“แหม...อย่ามาทำไก๋เลยน่าลูกไก่ ข่าวออกจะดัง ใคร ๆ เขาก็รู้กันหมดแล้วล่ะ ว่าแต่ไม่เคยมีใครเตือนเธอหรือไง จะรับคนมาทำงานด้วยน่ะ ให้ดูให้ดี ๆ หน่อย อย่ารับสุ่มสี่สุ่มห้า เดี๋ยวมันจะจนใจเอง”

ตอนแรกที่ได้ยินเรื่องราวมา มีคนขับเรือถูกตำรวจจับเพราะเกี่ยวข้องกับเรื่องไม่ดี สิ่งของไม่ดีเข้า เธอก็ไม่คิดจะสนใจหรอกนะ ก็มันไม่เกี่ยวข้องกับเธอสักนิด ถ้าเป็นนักท่องเที่ยวถูกจับต่างหากละที่ต้องสนใจ แต่พอได้ล่วงรู้ชื่อคนที่เกี่ยวข้องเท่านั้น จากที่เอาหูไปนาเอาตาไปไร่ เธอต้องรีบหาข่าวโดยด่วน คิดว่าพรุ่งนี้ก่อนทำงานจะแวะเวียนไปเยี่ยมเยียนเพื่อนเก่าซะหน่อย แต่ใครจะคาดคิดละว่าอีกฝ่ายจะเดินหน้ามุ่ยมาให้แขวะกัดถึงที่น่ะ

“นี่แหละน้า พวกถือตัวเองว่าดีเด่น เก่งเกินหน้าเกินตาคนอื่น” ไม่แค่ทำเสียงแต่กิ่งแก้วยังจะลอยหน้าลอยตาอย่างหน้าหาอะไรมายัดปาก

“ไม่ฟังความคิดความเห็นของคนอื่นเขา ใครเตือนยังไงก็ไม่ฟัง แถมยังจะเถียงจนหัวชนฝาอีก แล้วเป็นไงละ พอเกิดเรื่องขึ้นมา ก็พาคนอื่นเขาเดือดร้อนกันหมด”

กฤติกาหน้าตึง นัยน์ตาเริ่มเป็นประกายเจิดจ้า ไฟร้อนผ่าววิ่งลิ่ว ๆ ขึ้นมารวมตัวกันที่พวงแก้มนุ่ม เธอนี่นะ ทำให้คนอื่นเขาเดือดร้อน ตรงไหน... กำลังจะเอ่ยปากถามอยู่พอดี อีกฝ่ายก็โบกไม้โบกมือและพูดดักคอซะก่อน

“ฉันไม่ได้ว่าเธอนะลูกไก่ ฉันพูดทั่ว ๆ ไปนะ แต่ถ้าเธอทนฟังไม่ได้ก็ช่างเถอะ ถือว่าฉันไม่เคยพูดละกัน”

กฤติกาได้แต่อ้าปากค้าง เพราะพูดไม่ทันเลยต้องฟังอีกฝ่ายพูด ไม่ใช่...ด่าว่ากระแทกแดกดันเธอมากกว่า ปาว ๆ จนน้ำลายแตกฟอง เธออยากเอาหัวแม่เท้ายัดปากเสียเหลือเกิน พูดเป็นน้ำไหลไฟดับ น้ำลายจะฟูมปากแล้วก็ยังไม่หยุดหายใจเลย จะบ้าฟองไปถึงไหนนี่

จวบจนเวลาล่วงเลยผ่านพ้นจากพลบค่ำที่อากาศอยู่ในช่วงเย็นสบาย ทว่าเมื่อเริ่มดึกอากาศก็เริ่มหนาว บวกกับสายลมที่พัดพาเอาไอเย็นและน้ำค้างที่ตกลงมา ทำให้คนตัวเล็กซึ่งตอนออกจากร้านมาพกพาความไม่สบายใจ ทำให้ลืมหยิบเอาผ้าคลุ่มไหล่มาด้วยหนาวจนสั่น

สองมือเล็กยกขึ้นลูบไล้ลำแขนเสลาราวกับว่ามันจะช่วยขับไล่ความเย็นออกไปจากกายได้ แต่กฤติการู้ดีว่าต่อให้เธอมีผ้าคลุมไหล่ผืนหนานุ่มอุ่นราวกับไปนั่งหน้าเตาผิงขนาดใหญ่ไฟลุกโชตช่วง ก็ยังคลายความหนาวเหน็บที่ปกคลุมเกาะกินใจไม่ได้ ปัญหาที่เกิดขึ้น แม้เธอจะไม่ได้เป็นคนก่อน แต่ผลที่มากระทบมากมายเหลือคณานับ แม้กระทั่งนั่งอยู่ในร้าน ไม่ได้อยากมอง สายตาก็ดันเห็นเหล่าคนที่เดินผ่านไปมาหยุดกระซิบกระซาบ ชี้มือชี้ไม้มายังเธอ

เขาเหล่านั้นคงจะกระซิบกระซาบนินทาด้วยความอยากรู้และเหมาว่าเธอต้องเป็นคนอยู่เบื้องหลัง ข้อหาที่ไม่ได้ทำแต่ถูกสังคมตัดสินความผิดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว อยากร้องไห้ เธอสู้ลงทุนลงแรงไปกับงานที่ร้านด้วยความรักและความสุข กลับต้องมาด่างพร้อยเพราะคนงานที่หลงพาตัวเองไปกับสิ่งโสมม ช่วยได้จริงหรือ...เธอคิดว่าไม่ การพาตัวเองไปยุ่งเกี่ยวกับสิ่งของเหล่านั้น ยิ่งจะพาให้ตัวเองตกต่ำมากกว่าเดิม

ด้วยร้านเปิดโล่งทำให้เมื่อแหงนมองขึ้นไปแล้วได้เห็นฟากฟ้า ค่ำคืนนี้ไร้ดวงจันทร์กลมโต แม้กระทั่งแสงดาวที่ควรจะดาษดื่นอยู่เต็มท้องฟ้าก็ไม่มี นี่ฟ้าก็ยังจะถับถมเธอหรืออย่างไรกัน น้ำตาอุ่นเอ่อล้นคลอเบ้า กฤติกาต้องรีบกระพริบแพหนังตาอ่อนๆ ขับไล่อย่างเร็ว

ไม่...เรื่องแค่นี้เอง ปัญหาแค่กะจิ๋วเดียว ถือซะว่าเป็นบทสอบความเก่งกล้าและแข็งแกร่งของเธอ ไม่แน่ ถ้าผ่านเรื่องนี้ไปได้ ร้านของเธออาจมีชื่อเสียงและมีคนมาใช้บริการมากยิ่งกว่านี้ก็ได้นี่น่า เมื่อเริ่มต้นคิดในแง่ดีได้ กฤติกาก็เริ่มยิ้มได้ แต่...ทำไมยังรู้สึกหนาวจนขนตามเรือนกายลุกชันราวกับถูกใครมองอยู่ก็ไม่รู้ ทว่ากวาดสายตามองไปถ้วนทั่วก็ไม่เห็นมีสิ่งใดผิดปรกติ หรือเพราะเหตุการณ์ในวันนี้การไปไหนมาไหนของเธอ ทำให้คนที่รู้จักหน้าค่าตามองเหมือนกำลังตรวจสอบ

กฤติกาสะบัดศีรษะไล่ความคิดแปลก ๆ ออกไปจากสมอง แต่ทำอย่างไรเธอก็สลัดออกไปไม่ได้ ตอนนี้เสียงพูดจ้อยๆ ของยายน้ำลายแตกฟองเริ่มซาลงไป เพราะมีลูกค้าแวะเวียนเข้ามาในร้านมากขึ้น ร้านซึ่งเป็นกึ่งบาร์เหล้ากึ่งลานเบียร์ที่ตอนนี้มีลูกค้าทยอยเดินเข้ามานั่งแล้วสองโต๊ะ ถัดไปจากที่เธอนั่งอยู่มีหนุ่มร่างใหญ่สองคน แสงไฟที่สาดส่องลงไปกระทบทำให้ผมน้ำตาลทองเปล่งประกายอย่างน่ามอง กับอีกอย่างที่รบกวนใจเธอก็คือ...ลักษณะที่เห็นมันคุ้นตาอย่างไรชอบกล

‘บ้าแล้ว’ หญิงสาวดุตัวเองในใจ สงสัยจะคิดมากจนเพี้ยนไปแล้วจริง ๆ ลมหายใจอุ่น ๆ เป่าพ่นออกจากปากอิ่มนุ่ม แม้จะรำคาญกิ่งแก้วที่พูดจ๋อย ๆ จนลิงยังยอมแพ้ แขวะกัดเกือบทุกคำ แต่เธอไม่ได้ฟังหรอก ก็แหม...จะไปฟังเสียงนกเสียงกาให้มันปวดสมองทำไมล่ะ ในเมื่อเสียงเพลงที่เปิดเบา ๆ นั่นเพราะกว่าเป็นไหน แต่ก็อดขอบใจกิ่งแก้วไม่ได้อยู่ดี อย่างน้อยการมีเพื่อน ซึ่งไม่ได้หวังดีกับเธอเท่าไหร่หรอกอยู่ด้วยในยามนี้ ก็ยังดีกว่าเธอไปนั่งเหงาเศร้าซึมคิดมากอยู่ในห้องเพียงลำพัง แต่ตอนนี้ท่าทางคนพูดเป็นต่อยหอยไม่ว่างเสียแล้ว เวลาหรือก็ดึกสมควรที่เธอจะต้องกลับร้านตัวเองเสียที