รักที่ไม่มีเธอ

อธินินทร์นั่งเคาะนิ้วลงบนโต๊ะรับประทานอาหารรอสามีกลับมาทานพร้อมกัน ทว่าตอนนี้เลยเวลาตั้งโต้ะไปเกือบหนึ่งชั่วโมงแล้วเขาก็ยังไม่มีวี่แววจะกลับมา หญิงสาวจึงให้แม่บ้านจัดสำรับสำหรับเธอคนเดียว กินไปไม่กี่คำก็วางช้อนลงเมื่อรู้สึกอิ่ม หญิงสาวเอ่ยขอโทษแม่บ้านอาวุโสที่ทานข้าวเพียงครึ่งทัพพีก็ไม่หมดจาน จากนั้นก็ลุกไปนั่งรอเขาที่โซฟาห้องรับแขก เล่นมือถือไปเรื่อย จนกระทั่งเวลาหนึ่งทุ่มครึ่งรถของชายหนุ่มที่เธอรอก็วิ่งเข้ามาจอดหญิงสาวลุกขึ้นเดินเข้ามาทักทายเมื่อเห็นหน้าสามีกลับมาบ้าน“งานยุ่งเหรอคะ ทำไมกลับช้าจัง นินทร์รอทานข้าว ส่งข้อความไปคุณก็ไม่ตอบ”อธินินทร์ยิ้มเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ไม่ได้จะต่อว่าเขาสักนิด แต่คำตอบที่เธอได้กลับมาทำเอาหญิงสาวหน้าชาดิก“จะรอทำไม ปากใครก็ปากคนนั้น หิวก็กินท้องไม่ได้ติดกันนี่”พูดจบเขาก็เดินกลับขึ้นห้องโดยไม่คิดจะสนใจความรู้สึกคนฟังเลยสักนิดว่ามันจะพังเพราะคำพูดห้วน ๆ จากปากเขาขนาดไหนนั่นสินะ ปากใครก็ปากมัน ท้องไม่ได้ติดกัน ต่อไปก็ไม่ต้องคอยถามคอยทักอีกแล้ว พอซะที ร่างบางปล่อยลมออกจากปากแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะผ่อนออก เขากลับมาแล้วเธอก็จะได้กลับขึ้นห้องเสีย

ที่ไนต์คลับโซน VIPปรศุกับพสุธาเพื่อนสนิทที่คบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนอนุบาลมานั่งดื่มกันที่นี่ พสุธาเห็นสีหน้าของเพื่อนช่วงนี้ดูหม่นหมองเหมือนถูกราหูอมก็แซวเล่นตามประสา“มึงเป็นอะไร มาดื่มสบาย ๆ สนุก ๆ ดูทำหน้ายังโดนของ”พลางว่าคนพูดก็ยกเหล้าชูให้สาวโต๊ะข้าง ๆ ที่ส่งยิ้มมาปรศุถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด รู้สึกว่าชีวิตช่วงนี้ก็เหมือนอย่างที่เพื่อนว่านั่นแหละ“กูอยากจะหย่ากับนินทร์จริง ๆ แล้ว อยู่ไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น”“เฮ้ย ตัดสินใจดีแล้วเหรอวะ”“เออ กูพูดไปหลายรอบแล้ว”“มีคนใหม่เหรอ”“...เปล่า”“แน่ะ คิดนานนะกว่าจะตอบ หรือว่ามีกิ๊กวะ”ปรศุเงียบ เหมือนคนไม่อยากอธิบายอะไรเยอะ“วันนั้นที่กูไปหามึงที่ออฟฟิศ เพิ่งเห็นเลขาคนใหม่ หรือว่า...”นาน ๆ ทีพสุธาถึงจะแวะไปหาปรศุถึงบริษัทสักครั้งเพราะเป็นสถานที่ทำงานเขาไม่อยากเข้าไปคุยเรื่องอื่นจึงนัดเจอกันข้างนอกมากกว่า พอได้เข้าไปก็เห็นว่าเพื่อนรักเปลี่ยนเลขาคนใหม่จากสาวใหญ่ที่เคยเห็นเป็นสาวอกอึ๋ม ทรงสะบึม ทรวดทรงน่าค้นหา พสุธาจ้องตาเพื่อนอย่างมีเลศนัย เมื่ออีกฝ่ายมีทีท่าลังเลว่าจะไม่ตอบก็เริ่มมีเค้า“เอาแล้ว”“ยังไม่เอาโว้ย ไม่ใช่”“ไม่ใช่แล้วมันอะไรว

อธินินทร์เรียกให้ช่างแต่งหน้าทำผมมาแต่งตัวให้เธอที่บ้านพร้อมทั้งเลือกชุดที่คิดว่าสามารถเข้าได้กับทุกลุคของสามี วันนี้หญิงสาวสวมชุดราตรียาวสีแชมเปญเงินผ้าปักเพชรเป็นแบบเข้ารูปเผยสัดส่วนและโชว์แผ่นหลังขาวเนียนดูสวยสง่าและมีความเซ็กซี่อย่างน่ามอง ก่อนออกจากบ้านหญิงสาวก็หมุนตัวอยู่หน้ากระจกสำรวจความเรียบร้อยของตัวเอง ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าอธินินทร์สวยเหลือเกิน เธอไม่ใช่คนหลงตัวเองแต่พอมองผู้หญิงที่สะท้อนอยู่ในกระจกนั้นก็ต้องยอมรับว่าตัวเองสวย สวยแบบที่ผู้ชายหลายคนใฝ่ฝันถึง ก่อนที่แววตาเธอจะแปรเปลี่ยนเป็นเศร้าเมื่อคิดถึงผู้ชายอีกคนที่ได้ครอบครองและเสพสุขกับร่างกายของเธอแต่เมื่อถามหาความรักกลับไม่หลงเหลือแม้แต่น้อย หรือว่า...มันอาจไม่มีมาแต่แรกแล้ว‘ถ้าฉันไม่รักคุณมากขนาดนี้ ฉันคงไปจากคุณนานแล้ว’อธินินทร์ต้องนั่งรถตู้ไปที่งานเพียงลำพังแล้วไปเจอกับสามีที่นั่น ก่อนลงจากรถหญิงสาวพยายามปรับสีหน้าให้ยิ้มแย้มเพื่อมารยาททางสังคมที่ต้องพร้อมสำหรับพบปะพูดคุยกับแขกคนอื่น ๆ ที่มาร่วมงาน แม้ในใจจะขมฝาดเพียงใดก็ตาม บางคนก็เป็นคนที่เธอรู้จัก บางคนก็เป็นเพื่อนบิดาและมารดาที่เข้ามาทักทายเธอก่อนท

อธินินทร์เคยรู้จักผู้หญิงสองคนที่ปรศุกำลังพาเข้ามาในบ้าน เธอถลาวิ่งออกมาด้วยสีหน้าไม่พอใจอย่างยิ่งเมื่อได้เห็นสองคนนี้อีกครั้ง“พวกแกสองคนมาที่นี่ได้ยังไง”“พี่รามช่วยเดหลีกับคุณแม่ด้วยค่ะ ผู้หญิงคนนี้เคยร้ายกับเรามาก...ฮึก”“พวกตอแหลได้โล่ เจอกี่ทีก็ยังตอแหลเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน”“หยุด!” ปรศุตะคอกเสียงดัง“ฉันไม่หยุด คุณพาสองคนนี้เข้ามาในบ้านได้ยังไง พาเข้ามาได้ยังไง รู้จักพวกมันเหรอ” อธินินทร์โกรธจัดขึ้นเสียงกลับท่าทีเกรี้ยวกราด“ใช่ ผมรู้จักพวกเขา” ปรศุไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับท่าทีของภรรยา เพราะเธออาละวาดหึงหวงน่าเกลียดแบบนี้กับลีลาวดีมาหลายครั้งจนเขาเอือมระอา“รู้จักในฐานะอะไร”“แฟนค่ะ ลูกสาวฉันเป็นแฟนกับคุณราม”ดาหลาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเสมือนเป็นผู้ดีคอยปกป้องลูกสาวที่กำลังโดนรังแกอย่างไม่เป็นธรรมแม้ได้ยินดังนั้นหัวใจของอธินินทร์แทบจะหยุดเต้นแต่เธอก็ต้องแสร้งตีหน้ายิ้มแล้วบอกว่า“เหรอ แต่ฉันเป็นเมีย เมียที่ถูกต้องตามกฎหมายของคุณราม”“นิ... นี่คุณรามแต่งงานกับผู้หญิงที่ใจร้ายกับแม่กับเดหลีขนาดนี้ยังไงคะ แต่งตอนไหนทำไม...ฮึก คุณแม่เราออกไปอยู่ที่อื่นกันเถอะค่ะ หลีกลัว...ฮือ”เดหล

ปรศุเดินกลับมาก็เห็นอธินินทร์ยืนจ้องเขาอยู่ก่อนแล้ว ร่างโปร่งบางพุ่งเข้ามาหาแล้วใส่อารมณ์กับเขาทันทีเหมือนที่เขาคิดเอาไว้ไม่ผิด“ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าคุณรู้จักกับสองแม่ลูกนั่น ไปรู้จักแล้วหลงเสน่ห์มันตอนไหน”“ฉันไม่จำเป็นต้องบอกเธอว่ารู้จักกับพวกเขาตอนไหน” ปรศุเสียงห้วนด้วยความไม่พอใจ“ทำไมจะไม่จำเป็น ก็ตัวแม่มันนั่นไงที่เป็นคนโกงเงินพ่อฉัน มันปลอมลายเซ็นพ่อฉันโอนหุ้นไปเป็นของมันทั้งหมดแล้วมันก็ขายทิ้ง”อธินินทร์มองหน้าปรศุที่แสดงออกชัดเจนว่าไม่เชื่อในสิ่งที่เธอพูดเลยแม้แต่น้อย“คงเป็นตอนที่ฉันย้ายไปเรียนเมืองนอก แล้วสองแม่ลูกนั่นย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านฉันกับคุณพ่อสินะ”ปรศุรู้จักกับอธินินทร์ตอนที่เธออายุสิบห้าส่วนเขาอายุสิบแปด ทั้งคู่เจอกันในงานเลี้ยงแห่งหนึ่งโดยผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายแนะนำให้รู้จักกัน อธินินทร์ไปงานกับบิดาของเธอส่วนปรศุไปออกงานกับผู้เป็นลุง แต่ทว่ามันก็เป็นแค่การรู้จักกันผิวเผินไม่ได้มีความรู้สึกลึกซึ้งอะไร จากนั้นมาก็มีโอกาสได้เจอกันอยู่อีกเรื่อย ๆ ตามงานสังคมต่าง ๆ ที่ทั้งสองคนไปร่วมงานพร้อมผู้ใหญ่ ซึ่งก็มีการทักทายพูดคุยกันตามประสาคนที่รู้จักกันแต่ไม่ได้สนิทสนมกับเดห