Masuk“ข้าไม่อยากรอเลย อิงฮั่ว...ขอให้ข้าได้เชยชมเจ้าสักนิดได้หรือไม่” มือซนล้วงเข้าไปในสาบเสื้อของนางบีบเคล้าคลึงเต้าอวบเป็นจังหวะ “ท่านอ๋อง...คนอยู่ข้างนอกมากมายนักเจ้าค่ะ” “ชิงชาง เจ้าไปปล่อยจินหลิวกับบ่าวไล่ออกไปจากตำหนักอุดร...นางจะไปที่ใดไม่รับรู้ แล้วใครอยู่ด้านนอก ออกไปให้หมด องค
เสวียตงซานกลับถึงตำหนักอุดร ที่มีกองทัพของท่านแม่ทัพว่านคอยดูแลความปลอดภัยอยู่ เขารู้จากชิงชางแล้วว่า พี่รองไปรบแทนตัวเขาที่บาดเจ็บ แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้การรบเป็นอย่างไรกันบ้าง หลังจากถึงตำหนัก เมียรักของเขาก็เอาแต่บังคับให้เขากินยาและนอนหลับ จนกว่าแผลจะสมานดี และใช่เขาไม่ได้ร่วมรักกับนางเลยตล
“อื้อ...มันแน่นเกินไป...ถอนออกก่อน” ต่อให้นางเคยร่วมรักกับเขามานานแล้ว แต่ช่วงเวลาที่ห่างกันร่างกายของนางก็ไม่ชินกับเขาเหมือนเดิม “อ๊ะ...อดทนหน่อย...ข้าจะทำอย่างระวัง” อ๋องหนุ่มกัดฟันแน่น เขาแช่ตัวตนไว้ในกายของนาง ก่อนจะค่อย ๆ ขยับท่อนล่างให้เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า แต่ไม่ได้เบามากนัก ริมฝี
ร่างเปล่าเปลือยต่อหน้าบุรุษเช่นนี้ ไม่มองได้อย่างไรกัน ยิ่งเขาเห็นนางดังเห็นขนมหวานมาก่อน หากเป็นตอนที่ยังรักหวานชื่น เขาก็กลืนกินนางทุกคืนวัน “ไม่มองก็ได้...แต่ข้าจะกินเจ้า” เขาแทบรอให้พูดจบไม่ไหว ดึงร่างของนางให้นอนลง แล้วก้มหน้าชิดอกอุ่นของนาง ก่อนจะจูบเบา ๆ สร้างความรัญจวนใจให้กับหญิงสา
เมื่อเรียวลิ้นของเขาเข้ามาดูดกลืนนางอย่างย่ามใจ สองมือเล็กก็ร่วมมือกับเขาอย่างดี นางโหยหาเขา...! เป็นนานกว่าเขาจะถอนจุมพิตออกจากริมฝีปากนุ่มของนาง เท่านั้นยังไม่พอ เขายังบดขยี้ริมฝีปากของอิงฮั่วก่อนจะปล่อยให้เป็นอิสระ “หวานไม่เปลี่ยน” เขามองใบหน้าสวย ที่มีเพียงแสงจันทร์ด้า
“หากท่านอ๋องไม่ดื่ม วันนี้ก็นอนคนเดียวนะเพคะ” นางพูดลอย ๆ และมันได้ผลใบหน้าที่งอแงเหมือนเด็กเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นยิ้มพรายเป็นประกายทันที “เจ้าพูดจริงหรือไม่” นางไม่ตอบแต่พยักหน้าอย่างเดียวเท่านั้น และเขาก็ดึงนางเข้าไปกอดไว้แน่น “ท่านอ๋อง ปล่อยเพคะ คนอยู่กันเต็มห้อง”
“ท่านพี่ข้าอยากมาดูหิ่งห้อยคืนนี้จัง” หวงสือหลาน อยากใช้เวลากับท่านพี่อี๋อันฉีให้มากว่านี้ แต่ท่านพี่ก็เอาแต่หลบนาง เพียงแต่เมื่อยามมาชมบึงบัวถึงจะมาพร้อมกับนางเท่านั้น นั่นเป็นเหตุที่ทำให้นางอยากมาชมบึงบัวในทุกเช้า “เอ่อ...คืนนี้เหรอ” ที่จริงเขาจะแอบเข้าไปหานางคืนนี้โดยที่ไม่ให้นางรู้ตัว แ
“หากตามใจข้า เจ้าก็ลำบากหน่อยแล้ว” คนที่ต้องการนางอยู่แล้วยิ่งได้ใจ เมื่อนางไม่ปฏิเสธเช่นนั้น ถ้าอย่างนั้นก็เขาก็รักให้เต็มที่ก็แล้วกัน เขาไม่รู้ว่าร่างกายของตัวเองเปล่าเปลือยตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ทว่าร่างของนางยังเหลืออาภรณ์ชิ้นสุดท้ายที่ยังปิดบังสิ่งที่สวยงามที่สุด มือหนากระชากมันออกไปให้พ้
“อภัยงั้นเหรอ เจ้ายังให้ข้าอภัยเจ้าได้อีกเหรอ ทำผิดขนาดนี้ เอาตัวฮูหยินไปขัง ห้ามพูดคุยติดต่อกับผู้ใดอีก ป่าวประกาศให้ทั่ว ว่าฮูหยินเลอะเลือนชั่วขณะ กระทำการโดยไม่คิด ตอนนี้ให้ทำโทษอยู่ในจวน” เขาต้องสร้างชื่อเสียงของตระกูลกลับมาให้จงได้ ไม่เช่นนั้นคงต้องเป็นที่ครหา และการทำการค้าก็เริ่มสะดุด เมื่อคน
“เอานักโทษไปโบย 80 ไม้ เป็นหรือตายก็ช่างแล้วไปโยนทิ้งไว้หน้าสกุลเหอ ปิดประกาศให้ทั่ว สกุลเหอคิดทำร้ายตำหนักอี๋ชินอ๋อง” เมื่อคนพวกนี้เล่นแทงลับหลัง เขาก็จะทำซึ่ง ๆ หน้า ให้ผู้คนทั่วทั้งเขตแดนทักษิณได้รับรู้ว่า สกุลเหอนี้ชั่วช้าสามานย์เพียงใด “พ่ะย่ะค่ะ” ทหารรับคำแล้วก็ไปดำเนินการตามที่ได้รับ







