Se connecterPartager
บทที่ 7
Dernier chapitre
บ่วงรักร้อนสวาท บทที่ 14
"เรียบร้อยแล้ว คุณออกไปได้" เสิ่นจือเหยาเอ่ยบอกทนายจางทนายจางน้อมรับคำ หยิบเอกสารแล้วก้าวถอยหลังเดินจากไปทิ้งให้ภายในห้องทำงานขนาดใหญ่หลงเหลือเพียงแค่เราสองคนอีกครั้งในพริบตานั้น มวลบรรยากาศรอบตัวพลันแปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวามและเย้ายวนใจจนน่าใจหายเสิ่นจือเหยาก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าฉัน เขายื่นมือออกไปลูบไล้พวงแก้มอย่างแผ่วเบา"ถ้าอย่างนั้น โค้ชเจียงครับ" เขาจงใจเน้นคำว่า "โค้ช" เป็นพิเศษ "ตอนนี้พวกเรามาเริ่มต้น ‘งาน’ ของคุณกันเลยดีไหม"หัวใจของฉันพลันตกวูบ รีบก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่งตามสัญชาตญาณ "ตอนนี้เลยเหรอคะ? ที่... ที่นี่เนี่ยนะ?""ไม่อย่างนั้นล่ะ" เขาถามกลับ "ห้องทำงานของผมมันกว้างขวางไม่พอให้คุณแสดงฝีมือหรือไง"ยังไม่ทันขาดคำ เขาก็จจัดการช้อนอุ้มร่างของฉันขึ้นไปนั่งบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ทันที"อ๊าย!"ฉันอุทานร้องเสียงหลง รีบยื่นแขนออกไปโอบกอดรอบลำคอของเขาไว้แน่นตามสัญชาตญาณท่วงท่านั้นส่งผลให้ตัวฉันนั่งอยู่บนโต๊ะทำงาน ในขณะที่เขาตระหง่านอยู่เบื้องหน้าระดับสายตาของฉันประสานเข้ากับสายตาของเขาพอดีเป๊ะ เขาใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างค้ำยันลงบนผืนโต๊ะ กักขังฉันเอาไว้ในอ้อมอกอย่าง
บ่วงรักร้อนสวาท บทที่ 13
ในขณะที่ฝ่ายเอจำเป็นต้องจ่าย ‘ค่าจ้าง’ ให้แก่ฝ่ายบี เป็นจำนวนเงินห้าแสนหยวนในทุก ๆ เดือนสองล้านห้า!ฉันเติบโตมาจนป่านนี้ เงินก้อนแค่ห้าหมื่นหยวนยังไม่เคยได้จับเลยด้วยซ้ำทว่าเขากลับใช้เงินเดือนละห้าแสนหยวนเพียงเพื่อมาซื้อตัวฉันไว้บำเรอความสุขมันช่างเป็นเรื่องตลกร้ายที่น่าสมเพชอะไรขนาดนี้"เป็นยังไงบ้าง?" เสิ่นจือเหยาจับจ้องมองฉัน สุ้มเสียงแฝงกระแสความเยาะหยันดูแคลน "ราคาขนาดนี้ มันคงมากพอที่จะซื้อ ‘บริการ’ จากเธอแล้วใช่ไหม?"ฉันจ้องมองเอกสารสัญญาฉบับนั้น ภายในใจบังเกิดความรู้สึกสับสนปนเปประดังประเดเข้ามาทั้งความโกรธแค้น ความอัปยศอดสู ความไม่ยินยอมพร้อมใจ...รวมไปถึงกระแสความหวั่นไหววูบหนึ่งที่แม้กระทั่งตัวฉันเองก็ยังไม่กล้าเอ่ยปากยอมรับออกมาตรง ๆเงินสองล้านห้าต่อเดือน ชั่วชีวิตนี้ของฉันไม่มีทางหาเงินได้มากมายมหาศาลขนาดนี้แน่หากมีเงินก้อนนี้ ฉันก็สามารถซื้อบ้านหลังใหม่ให้พ่อกับแม่ที่อยู่ต่างจังหวัดได้ สามารถส่งเสียเป็นค่าเล่าเรียนให้น้องชายได้ และสามารถ...ชีวิตของฉันจะแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงทว่าสิ่งที่ต้องใช้เป็นข้อแลกเปลี่ยนกลับคืนมา คือการขายเรือนร่างและศักดิ์ศรีข
บ่วงรักร้อนสวาท บทที่ 12
"มีธุระอะไรกับผมงั้นเหรอ" เขาเปิดปากเอ่ย สุ้มเสียงห่างเหินเย็นชาและเป็นทางการ ราวกับกำลังพูดอยู่กับคนแปลกหน้าไม่มีผิดฉันโกรธแค้นจนเนื้อตัวสั่นเทาไปหมดฉันก้าวตรงไปจนถึงหน้าโต๊ะทำงานของเขา ใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างค้ำยันลงบนผืนโต๊ะ โน้มตัวจ้องมองเขาอย่างเอาเรื่อง"เสิ่นจือเหยา คุณหมายความว่ายังไง""หมายความว่ายังไงเรื่องอะไรล่ะ" เขาแกล้งทำเป็นไขสือเอ่ยปากถามกลับ"ทำไมถึงไล่ฉันออก" ฉันเค้นถามเสียงหนัก"อ๋อ เรื่องนี้เองหรอกเหรอ" เขาเอ่ยตอบด้วยท่าทีราบเรียบราวกับเป็นเรื่องดินฟ้าอากาศ "ผมรู้สึกว่าความสามารถของคุณไม่ตรงตามความต้องการของบริษัทเราน่ะครับ""ความสามารถงั้นเหรอ" ฉันหลุดหัวเราะออกมาด้วยความสมเพชปนโกรธขึง "ความสามารถทางวิชาชีพของฉันดีที่สุดในบรรดาเด็กฝึกงานทั้งหมดแท้ ๆ คุณกลับบอกว่าฉันไม่ตรงตามความต้องการอย่างนั้นเหรอ""ที่ผมพูดถึง คือความสามารถในอีกด้านหนึ่งต่างหากล่ะ" เขาจับจ้องมองฉัน มุมปากหยักโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันดูแคลน "ในฐานะบุคลากรที่ทำงานในสายงานบริการ แต่กลับไม่มีแม้กระทั่งจิตสำนึกขั้นพื้นฐานที่สุดในการ ‘เอาอกเอาใจ’ ลูกค้าเลยด้วยซ้ำ คุณลองบอกมาซิ ว่าผมจะเก็บคุณไว้ทำไ
บ่วงรักร้อนสวาท บทที่ 11
จนกระทั่งถึงตอนนี้ ฉันก็กักเก็บความเสียใจไว้ไม่ไหวอีกต่อไป ปล่อยโฮร้องไห้ออกมาเสียงดังลั่นฉันไม่รู้ว่าตัวเองร้องไห้อยู่นานแค่ไหน จนกระทั่งลำคอแหบแห้งไปหมดถึงได้ยอมหยุดลงฉันลากสังขารอันอ่อนแรงจนถึงขีดสุดไปอาบน้ำชำระล้างร่างกาย แล้วเปลี่ยนกลับมาสวมเสื้อผ้าชุดเดิม ยามที่ก้าวออกจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ทั่วทั้งชั้นยังคงเงียบสงบไร้เงาผู้คนตามเดิม ทางฝั่งสระว่ายน้ำเองก็เงียบเชียบไม่มีสุ้มเสียงใด ๆเขาคงกลับไปแล้วก็ดีเหมือนกันฉันหลุดยิ้มสมเพชตัวเองคราหนึ่ง ก่อนจะก้าวเข้าไปในลิฟต์วันถัดมาฉันไม่ได้ไปทำงาน ฉันส่งข้อความไปลาหยุดกับหัวหน้างานโดยบอกว่าตัวเองรู้สึกไม่สบายและขอลาพักสักสองสามวันหลังจากนั้นก็ขังตัวเองอยู่ภายในห้องเช่าแคบ ๆ นอนนิ่งอยู่บนเตียงอย่างไม่รับรู้วันคืนอยู่สองวันเต็มฉันพยายามใช้การนอนหลับคอยลบลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในคืนนั้น ลบลืมผู้ชายที่ชื่อเสิ่นจือเหยาคนนั้นไปให้พ้นจากสมองทว่าฉันกลับทำไม่ได้เลยสักนิดยามใดที่หลับตาลง ภาพเหตุการณ์ยามที่เขาใช้ฝ่ามืออันร้อนผ่าวคอย "ชี้แนะ" ฉันภายในห้องซ้อมเต้นก็ผุดขึ้นมาทันควันภาพยามที่เขาใช้รอยจูบอันแสนเอาแต่ใจและ
บ่วงรักร้อนสวาท บทที่ 10
พระเจ้า... นี่มันอะไรกัน...ฉันยังไม่ทันจะฟื้นคืนสติจากความตื่นตะลึง เขาก็กุมมือของฉันให้กอบกุมรอบความแข็งขึงใหญ่โตนั้นเอาไว้ แล้วเริ่มขยับรูดรั้งขึ้นลงอย่างเชื่องช้า"ชอบ ‘อุปกรณ์ฝึกซ้อม’ ของผมชิ้นนี้ไหมครับ" เขาเอ่ยถามพลางหลุดเสียงหัวเราะทุ้มต่ำ "มันน่ะ... ถูกเตรียมเอาไว้เพื่อคุณโดยเฉพาะเลยนะ"ใบหน้าของฉันในตอนนี้ร้อนฉ่าจนแทบจะระเบิดไม่กล้าจินตนาการเลยจริง ๆ ว่าหากสิ่งนี้บุกทะลวงแทรกซอนเข้ามาในร่างกาย ตัวฉันจะแปรเปลี่ยนไปอยู่ในสภาพไหนและในขณะที่ฉันกำลังคิดฟุ้งซ่านอยู่นั้น เขาก็พลันกุมหมับเข้าที่เอวแล้วออกแรงยกกระชากร่างของฉันขึ้นด้านบนอย่างรุนแรง!ฉันอุทานร้องเสียงหลง ร่างกายลอยหวือขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้และตัวตนอันยิ่งใหญ่ของเขาก็อาศัยจังหวะนี้บดเบียดประทับตรึงเข้าตรงปากทางเข้าอันแสนนุ่มนิ่มและฉ่ำปริ่ม ขาดไปอีกเพียงแค่ขยับคืบเดียวเท่านั้น... ขาดไปอีกเพียงนิดเดียวมันก็จะรุกคืบแทรกซอนเข้ามาด้านในแล้ว!"ไม่! ไม่เอาค่ะ!"ในที่สุดฉันก็สามารถกอบกู้สติสัมปชัญญะอันน้อยนิดกลับคืนมาจากกระแสความเสียวซ่านถึงขีดสุดนั้นได้สำเร็จ ก่อนจะร้องห้ามออกมาด้วยความขวัญผวาเราสองคนยังไม่ได
บ่วงรักร้อนสวาท บทที่ 9
ฉันทำได้เพียงแหงนเงยใบหน้าขึ้นอย่างจำยอม รับชะตากรรมจากจุมพิตอันจาบจ้วงและหนักหน่วงราวกับพายุฝนฟ้าคะนองของเขาฝ่ามืออีกข้างของเขาก็ไม่ได้ปล่อยให้ว่างงาน ฝ่ามือหนาลากผ่านหน้าท้องแบนราบลงไปด้านล่าง ดิ่งลึกหายลงไปใต้ผืนน้ำก่อนจะเกาะกุมเข้าที่ขอบชุดว่ายน้ำได้อย่างแม่นยำเรียวนิ้วยาวขยับเกี่ยวรั้งเนื้อผ้าบางเฉียบผืนนั้นออกอย่างง่ายดาย แล้วรุกคืบแทรกซอนเข้าไปด้านใน"!"ปลายนิ้วอุ่นจัดสัมผัสโดนจุดอ่อนไหวกลางลำตัวสาวที่กำลังร้อนผ่าว ความรู้สึกวาบหวามที่จู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหันส่งผลให้ร่างกายของฉันสะดุ้งโหยงสั่นสะท้านไปทั้งร่างฉันพยายามจะหุบเรียวขาทั้งสองข้างเข้าหากันตามสัญชาตญาณ ทว่าขาทั้งสองข้างยังคงถูกจับแยกพาดอยู่บนบ่า จึงไม่อาจขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวได้เลยแม้แต่น้อยทำได้เพียงเบิกตากว้างมองดูเขาลงมือทำตามอำเภอใจกับร่างกายของฉันตามแต่ใจชอบทักษะความช่ำชองจากเรียวนิ้วของเขาช่างน่ากลัวและร้ายกาจเหลือเกินเขาไม่ได้รีบร้อนบุกรุกเข้าไปด้านในลึก ทว่ากลับคอยบดคลึงหยอกเย้าอยู่ทางด้านนอกด้วยน้ำหนักมือหนักสลับเบาในทุก ๆ สัมผัสที่ลากผ่านล้วนกดเน้นลงบนจุดที่ไวต่อความรู้สึกที่สุดได้อย่างเด
