LOGIN“อาหารเสร็จแล้วครับคุณทิศเหนือ”ทิศเหนือนั่งไขว้ห้างดูโทรทัศน์ตรงโซฟา เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง เสียงของเขื่อนก็ดังขึ้นขณะนำจานอาหารมาวางไว้บนโต๊ะ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ย้ายไปนั่งลงเก้าอี้เพื่อร่วมกินมื้อค่ำกับน้องสาวต่างสายเลือด ก่อนเอ่ยถามชายอีกคนด้วยน้ำเสียงเรียบ“มึงรู้ชื่อกูได้ยังไง”“หนูนาบอกครับ”ขณะที่หนูนากำลังออกมาจากในครัว เขาก็เปลี่ยนจากสีหน้าถมึงทึงไปคลี่ยิ้มให้คนตัวเล็ก ทว่าเธอกลับทำหน้าไม่รับแขก ก่อนนั่งเก้าอี้ฝั่งเดียวกับเขื่อน“พี่ตักกุ้งให้นะ”ทิศเหนือเลื่อนมือไปยังถ้วยต้มยำกุ้ง ใช้ช้อนตักกุ้งแชบ๊วยตัวใหญ่เนื้อนุ่มเด้ง ถูกแกะเปลือกเหลือแต่หางวางลงในจานข้าวสวยของหนูนา ทว่าเธอกลับหันไปขอบคุณแฟนหนุ่มด้วยน้ำเสียงหวานที่ตักปลาแซลมอนย่างซีอิ๊วชิ้นหนึ่งให้เธอแทน จากนั้นหญิงสาวก็เขี่ยกุ้งไว้ข้างจาน พลันทำให้คิ้วของมาเฟียหนุ่มขมวดมุ่นเพราะไม่ได้รับการสนใจจากน้องสาวทิศเหนือเปลี่ยนไปตักเมนูอื่นวางในจานของหนูนา แต่ก็ยังเป็นเหมือนเดิม เธอเลือกเขี่ยของเขาทิ้ง ตักกินแต่ของที่ตักเองหรือเขื่อนตักให้เท่านั้น สร้างความหงุดหงิดใจให้กับคนที่ไม่มีตัวตนเป็นอย่างมาก แต่เขาไม่ได้นึกโกร
ตั้งแต่วันแรกที่ทิศเหนือได้เจอหนูนาในรอบสองปี จนกระทั่งวันนี้ก็ครบหนึ่งเดือนแล้วที่หญิงสาวยังไม่ยอมเปิดใจคุยกับเขา และเอาแต่เดินหนีไปกับชายคนเดิมทุกครั้งพักหลังมานี้มาเฟียหนุ่มจึงอดไม่ได้ที่จะสั่งให้ลูกน้องคนสนิทขับรถตามหลังรถของคนที่ไปส่งหนูนากลับที่พักประจำทุกเย็นหลังเลิกงาน เขานั่งอยู่ในรถ จ้องมองเธอเปิดประตูลงมาจากรถคันนั้นด้วยความรู้สึกหวง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ และดีที่ไอ้หมอนั่นแค่มาส่ง ไม่ได้ขึ้นไปบนห้องพัก ทิศเหนือจึงยอมปล่อยไปก่อนเย็นวันนี้เขาไม่ได้ไปดักรอที่หน้าบริษัท แต่กลับสั่งให้สิงห์ขับรถไปจอดรอที่คอนโดมิเนียมของหนูนา กะว่าจะรอให้เธอลงจากรถของชายคนดังกล่าว แล้วค่อยมอบของขวัญที่ตั้งใจซื้อมาให้ เขายังจำได้ดีว่า วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของน้องสาวต่างสายเลือด ทว่ารถคันนั้นกลับไม่ได้จอดส่งเธอเหมือนทุกครั้ง แต่ขับเข้าไปจอดแล้วดับเครื่องยนต์ ก่อนช่วยกันถือของลงมาจากรถมาเฟียหนุ่มขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความไม่ชอบใจ คว้าถุงกระดาษที่มีของขวัญอยู่ในนั้นรีบเปิดประตูลงจากรถ ก้าวเข้าไปหาสองคนนั้นทันที“จะพามันขึ้นไปบนห้องเหรอ”เสียงทุ้มที่หนูนายังจำได้ดีทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนเงยหน้ามอง
“จะพาหนูนาไปไหนเหรอคะ”หญิงสาวเอาแต่นั่งเงียบตลอดทาง มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่หนุ่มรุ่นพี่เปลี่ยนเส้นทางไม่ไปส่งเธอที่คอนโด อีกฝ่ายก็หันใบหน้าที่มีรอยยิ้มอ่อนโยนมาทางเธอขณะเอ่ยตอบ“ปีนผาจำลอง”“ปีนผา?”เธอทวนคำนี้ซ้ำด้วยความงุนงง แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ หาอะไรทำฆ่าเวลาก็ดีเหมือนกัน จะได้ลืมใครบางคนที่แวะมาก่อกวนจิตใจทุกวันรถของเขื่อนขับเข้าไปจอดที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ก่อนพาเธอไปยังร้านขายเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนทำกิจกรรม ก่อนไปยังสถานที่ปีนผาจำลองในร่มบนชั้นสองหลังจากลงทะเบียน เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและรองเท้าเสร็จแล้ว ก็มีครูฝึกมาอธิบายเรื่องอุปกรณ์ที่สวมใส่และความปลอดภัย คอยฝึกสอนจากระดับที่ง่ายก่อน เนื่องจากหนูนายังเป็นมือใหม่แม้หญิงสาวจะไม่เคยทำกิจกรรมแบบนี้มาก่อน ทว่าพอได้ออกแรงเหยียบก้อนหินสีต่าง ๆ ไต่ระดับความสูงขึ้นไปก็รู้สึกสนุกและผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูกหนูนาค่อย ๆ ขยับตัวขึ้นไปตามหน้าผาจำลองได้คล่องขึ้น เอื้อมมือขวาไปจับหินก้อนถัดไป ทว่าในจังหวะที่กำลังถ่ายน้ำหนักลงบนเท้าข้างเดียวกันกลับเหยียบพลาด ประกอบกับมือที่ชุ่มไปด้วยคราบเหงื่อแม้จะอยู่ในห้องแอร์ ทำให้มือของเธอหลุดจากหินที่จ
เอวาขบกรามแน่น ตวัดดวงตาแข็งกร้าวจ้องมองใบหน้าทิศเหนือ ราวกับอยากฉีกทึ้งร่างกำยำเพื่อระบายความคับแค้นใจ เธออุตส่าห์ลดตัวมาง้อเขาก่อน แต่อีกฝ่ายกลับเลือกตัดขาดกับเธออย่างไร้เยื่อใย“ก้าวเข้ามาในชีวิตของเอวาแล้ว อย่าคิดที่จะออกไปง่าย ๆ”“พี่ก้าวเข้าไปในชีวิตของเธอเอง หรือว่าเธอเป็นคนดึงพี่เข้าไปกันแน่เอวา ลองคิดดูดี ๆ สิ ตั้งแต่วินาทีแรกที่เราเจอกัน พี่เว้นระยะห่างกับเธอมาตลอด ถ้าเธอไม่ขอให้ท่านพงษ์สิทธิ์หว่านล้อมให้พ่อพี่เห็นด้วยกับเรื่องหมั้น คิดว่าเรื่องของเราสองคนจะลงเอยแบบนี้ไหม พี่ยอมทำตามใจทุกคนมาสองปีแล้ว ต่อจากนี้พี่จะไม่เห็นใจใครอีก นอกจากตัวเอง”“เห็นเอวาเป็นแค่เพื่อนเล่นของพี่หรือไง เอวาเสียเวลาคบกับพี่มาสองปี แต่กลับมาบอกถอนหมั้นกันตอนนี้ จะให้เอวาตอบคำถามนักข่าวยังไง”“อย่าคิดว่าพี่ไม่รู้ว่าเธอเป็นคนจ้างปาปารัสซีมาทำข่าวเรื่องของเรา ในเมื่อเธออยากเล่นบทคนรักกัน พี่ก็แค่เล่นตามน้ำ”“ถ้าเอวาไม่ดีพอในสายตาพี่ แล้วจะฝืนใจคบกันทำไม” “พี่ไม่บอกนักข่าวว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกันตั้งแต่ภาพหลุดครั้งแรก ก็ถือว่าพี่ไว้หน้าเธอและท่านพงษ์สิทธิ์มากแล้ว”“ไว้หน้า?”เอวาแค่นหัวเราะในลำคอ พลา
ช่วงเย็นของวันต่อมาทิศเหนือสั่งให้ลูกน้องคนสนิทขับรถไปจอดหน้าบริษัทหลักทรัพย์ที่น้องสาวต่างสายเลือดทำงาน เวลาประมาณสิบเจ็ดนาฬิกา สี่สิบห้านาทีเขาก็เห็นหนูนาเดินออกจากบริษัทพร้อมกับชายหนุ่มคนหนึ่ง รีบเปิดประตูลงจากรถ จ้ำอ้าวเข้าไปหาเธอทันที“หนูนา”เสียงเรียกคุ้นหูที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังทำให้เท้าของหญิงสาวชะงัก ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายเต้นระรัวจนแทบทะลุออกมาจากอก เขื่อนเหลียวไปมองหนุ่มหล่อในชุดสีดำก่อน เธอก็ค่อย ๆ เหลียวตาม พลันเห็นใบหน้าของชายที่เธอเคยรักหมดหัวใจ และเขาก็เป็นคนเดียวกับคนที่ทำให้ใจเธอแตกสลายไม่มีชิ้นดีในเมื่อหลบไม่ได้แล้ว ก็ถึงเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากันเมื่อคิดได้ดังนั้น หนูนาจึงหันไปเอ่ยกับหนุ่มหล่อข้างกาย“พี่เขื่อนไปเอารถมารับหนูนาที่นี่นะคะ หนูนาขอคุยธุระแป๊บนึงค่ะ”เขื่อนหลุบตามองใบหน้าสวยสลับกับหันมองชายแปลกหน้าที่เข้ามาเรียกเธอ ก่อนเอ่ย “ครับ” แล้วเดินออกไปทิศเหนือมองตามแผ่นหลังของชายที่ดูสนิทสนมกับหนูนาด้วยแววตาหึงหวง แล้วก้มลงมองคนตัวเล็กในชุดสูตกระโปรงสีกรมท่า ทำให้ลุคของเธอดูเป็นผู้ใหญ่มากกว่าเมื่อสองปีก่อนที่ยังเป็นนักศึกษา“มันเป็นใคร?”“อะไรของคุณ แล้วมาทำ
หลังจากประชุมเสร็จ ทิศเหนือก็ถูกผู้เป็นพ่อเรียกพบที่ห้องทำงาน แล้วท่านก็เปิดประเด็นที่เขาหายหน้าไปสองวันสองคืน แล้วยังเกือบเข้าร่วมการประชุมไม่ทัน“มีอะไรจะพูดกับฉันไหม”“...” มาเฟียหนุ่มนั่งเงียบ“ปกติก่อนเข้าประชุม แกจะมาเตรียมตัวก่อนทุกครั้ง แล้วครั้งนี้แกเป็นอะไร”“หนูนากลับมาแล้วครับ ผมไปดักรอเจอน้องมา”สีหน้าของฉัตรพลเปลี่ยนไปเมื่อได้ฟังคำตอบของลูกชาย มันทั้งรู้สึกดีใจและเกิดความกังวลในเวลาเดียวกัน แต่ความคะนึงหาก็ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะถามไถ่ถึงลูกสาวบุญธรรม“แล้วแกได้เจอน้องไหม หนูนาเป็นยังไงบ้าง พักหลังมานี้พ่อติดต่อน้องไม่ได้เลย”“ไม่ได้เจอครับ แต่ไอ้สิงห์สืบมาได้ว่าหนูนาทำงานที่ไหน และผมก็ไม่รู้ว่าหนูนาอยากเจอหน้าผมรึเปล่า”ทิศเหนือก้มหน้างุดอย่างคนเสียความมั่นใจ ซึ่งเขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน“แกกำลังสับสน แล้วแกจะไปเจอน้องในฐานะอะไร ถ้าเป็นแค่พี่ชายพ่อจะไม่ห้าม แต่ถ้าไปกวนใจน้องเพราะเรื่องอื่น พ่อว่าอย่าไปเจอกันเลยดีกว่า อย่าลืมว่าแกมีคู่หมั้นอยู่แล้ว”ผู้เป็นพ่อเตือนสติได้ถูกต้องแล้ว เขาเป็นคนมีพันธะ ไม่ได้โสดสนิทเหมือนตอนลักลอบมีความสัมพันธ์ลับกับเธอ แล้วเขาจะมีหน้าไปเจอหนู







