LOGIN“ผะ ผม…”ธีร์ส่ายหน้ารัว ๆ ไม่อยากยอมรับผิด ทว่าสติอันน้อยนิดก็ได้ผุดความคิดหนึ่งขึ้นในหัว หากไม่ยอมรับออกไปก็ไม่รู้ว่าจะต้องโดนอะไรอีกบ้าง เกรงว่าแม้แต่ชีวิตก็คงต้องจบลงที่บริษัทแห่งนี้“ผมขอโทษ ผมสาบานว่าจะไม่ทำแบบนี้กับใครอีกแล้ว ให้อภัยผมเถอะนะครับ ผมกลัวแล้ว”ธีร์ยอมรับผิด แต่ไม่ได้พูดถึงความผิดของตัวเอง“คุณทำอะไรผิดกันแน่ คุณธีร์ รีบบอกมาสิ” เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลเริ่มคาดคั้น“ตอบมาตามความจริง ไม่อย่างนั้นผมจะปกป้องคุณได้ยังไง”รองประธานบริษัทที่เป็นชายวัยกลางคนเอ่ยกับคนของตัวเอง ก่อนจะถูกสายตาคมดุของมาเฟียหนุ่มจับจ้อง พลันขนลุกวาบไปทั่วทั้งตัว“ใครก็ปกป้องมันไม่ได้ทั้งนั้น”ทิศเหนือหันกลับมา หลุบตามองคนที่กล้าทำลายอนาคตน้องสาวของเขา มือหนาเลื่อนไปกระชากเสื้อบริเวณแผงอกของอีกฝ่าย แล้วเอ่ยถามย้ำเสียงกร้าวเพื่อให้โอกาสอีกครั้ง“มึงจะสารภาพไหม”“ฮึก ผะ ผมผิดไปแล้ว ผมเป็นคนรับเงินมาจากไอ้วัฒนา แล้วพาเด็กฝึกงานไปส่งให้มันเอง แต่ผมสาบานได้ว่า ผมไม่เคยแตะต้องน้องสาวของคุณเลยสักครั้ง”“มึงไม่ได้แตะต้องน้องสาวของกูก็จริง แต่น้องกูเกือบตกเป็นเหยื่อสนองตัณหาของไอ้เวรนั่น แล้วยังมีเด็กฝึกงาน
เช้าวันต่อมาธีร์เดินออกจากลิฟต์ พลางใช้นิ้วชี้แกว่งบัตรพนักงาน เดินผิวปากมาทำงานอย่างสบายใจ ทว่าหลังจากสแกนบัตรเพื่อเข้าบริษัทก็พบชายฉกรรจ์ห้าคนยืนอยู่ตรงหน้าประตู สีหน้าแต่ละคนเคร่งขรึมเขาทำทีไม่สนใจ จับสายของบัตรพนักงานขึ้นคล้องคอ แล้วเดินเข้าไปที่แผนก ทว่าเท้าทั้งสองข้างกลับต้องชะงัก เมื่อมีบุคคลปริศนานั่งอยู่บนเก้าอี้ล้อเลื่อนด้วยท่วงท่าสบาย ยกขาทั้งสองข้างขึ้นพาดบนโต๊ะทำงานของเขา ด้านหลังของชายคนดังกล่าวมีชายอีกสามคนที่แต่งตัวไม่ต่างจากห้าคนด้านนอกยืนอยู่ด้วยธีร์กวาดสายตามองไปโดยรอบ พบว่าเพื่อนร่วมทีมที่มักจะมาถึงก่อนเขาเป็นประจำ ไม่มีใครนั่งอยู่ที่โต๊ะเลยสักคน ส่วนโต๊ะทำงานของกลุ่มอื่นก็มีพนักงานเพียงประปราย คิ้วเข้มย่นเข้าหากันด้วยความสงสัย ไม่รู้ว่าพนักงานของแผนกตรวจสอบบัญชีหายหน้าไปไหนหมด ก่อนจะเดินเข้าไปหยุดอยู่ข้างโต๊ะทำงานของตนเอง“พวกคุณเป็นใคร แล้วใครอนุญาตให้มานั่งโต๊ะของผม”“มึงอยากรู้เหรอว่ากูเป็นใคร”ทิศเหนือเอ่ยตอบคำถามเสียงเรียบ ก่อนจะยกมือขึ้นสะบัดเบา ๆ เพื่อส่งสัญญาณ ลูกน้องคนสนิทก็ปรี่เข้าเหวี่ยงหมัดใส่โหนกแก้มข้างซ้ายพนักงานชาย ก่อนใช้สองมือกดแผ่นหลังให้โน้มต
ทิศเหนือลุกออกจากโซฟาไปเคาะประตูห้องน้ำ เพราะเริ่มรู้สึกว่าน้องสาวอาบน้ำนานผิดปกติ แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล“หนูนา เป็นอะไรรึเปล่า เปิดประตูให้พี่หน่อย”คนที่อยู่ในห้องน้ำได้ยินเสียงอันคุ้นเคย พลันทำให้ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายกระตุกวูบ เงยใบหน้าที่ฟุบลงบนเข่ามองไปทางประตูด้วยแววตาวูบไหว ก่อนจะได้สติว่าเธอนั่งอยู่ใต้สายน้ำจากฝักบัวเป็นเวลานาน จนมือเท้าทั้งสองข้างไร้สีเลือดฝาด และเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น“หนูนาไม่ได้เป็นอะไรค่ะ ขอเวลาอีกสิบนาทีนะคะ”หญิงสาวรีบถอดชุดนักศึกษา แล้วฟอกสบู่บนเรือนร่าง ขัดถูแรง ๆ จนผิวกายขาวเนียนขึ้นสีแดงด้วยความขยะแขยง เมื่อนึกถึงภาพตอนถูกวัฒนาแตะเนื้อต้องตัว จัดการตัวเองเสร็จก็หยิบผ้าเช็ดตัวมาพันรอบอก แล้วเดินออกจากห้องน้ำ เข้าไปใส่เสื้อผ้าในห้องนอนเธอนั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งราวกับคนสติเลื่อนลอย ไม่รู้ตัวเลยว่าพี่ชายเข้ามาหาตอนไหน รู้สึกตัวอีกทีเขาก็จับไดร์ออกไปจากมือของเธอ แล้วยืนเป่าผมให้โดยไม่ต้องร้องขอ หนูนาข่มกลั้นความเสียใจเอาไว้ ทว่าสีหน้าของเธอมันกลับเก็บซ่อนได้ไม่มิด“อยากกินอะไรไหม เดี๋ยวพี่โทรสั่งให้”ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าของน้องสาวต่าง
“ทำให้มือของมันพิการ”ทิศเหนือเอ่ยออกคำสั่งกับลูกน้องคนสนิท ก่อนก้าวเข้าไปหาน้องสาวต่างสายเลือดที่ยังนั่งตัวสั่นด้วยความหวาดผวา ประคองเธอลุกขึ้นยืน โอบกอดร่างเล็กเพื่อปลอบประโลม“ฮือ… พี่ทิศเหนือ ฮึก”เรียวแขนเล็กโอบกอดพี่ชายแน่น แนบใบหน้าแดงก่ำข้างที่ถูกตบซบแผงอกแกร่ง น้ำสีใสเอ่อล้นขอบตาไหลอาบสองแก้ม ส่งเสียงร่ำไห้ปนเสียงสะอื้น คนตัวสูงเลื่อนมือหนาลูบแผ่นหลังของเธอแผ่วเบา“ไม่เป็นไรนะ เธอปลอดภัยแล้ว”มาเฟียหนุ่มหันแผ่นหลังบดบังภาพความรุนแรงต่อจากนี้ไม่ให้หนูนาเห็น ในขณะที่สิงห์ได้รับคำสั่งก็ก้าวเข้าไปหาชายวัยกลางคนใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากของอีกฝ่ายสั่นระริก เอ่ยร้องขอความเห็นใจเสียงสั่นเครือ“ยะ อย่านะ ฉันสาบานว่าจะไม่ยุ่งกับผู้หญิงคนนี้อีกแล้ว”“ก่อนมึงจะยุ่งกับใครก็น่าจะเช็กประวัติสักหน่อย แต่จะมาพูดตอนนี้มันก็สายไปแล้วล่ะ”สิงห์ยกเท้าเหยียบมือข้างที่ถูกยิงของวัฒนา กดเข้ากับหน้าอก แล้วเอ่ยกับอีกฝ่ายเสียงต่ำ แววตาเย็นเยือกไม่ต่างจากผู้เป็นนาย ก่อนดึงเท้าออกพร้อมย่อตัวลงนั่ง มือหยิบมีดพกที่เหน็บตรงถุงเท้าออกมากดให้ปลายมีดเด้งออก แสงนีออนสีแดงสะท้อนลงบนปลายมีดแหลมคม พลันทำให้หัวใจของวั
หลายนาทีก่อนหลังจากทิศเหนือได้รับข้อความจากน้องสาวตอนที่เธอขอไปเข้าห้องน้ำว่า ให้มารอรับได้เลย เขาและลูกน้องคนสนิทก็ได้เดินทางออกจาก V.K.T. Pub มุ่งหน้าไปยังสถานบันเทิงแห่งหนึ่งขณะอยู่ระหว่างทางมาเฟียหนุ่มก็ได้รับสายของหนูนาอีกครั้ง ทว่าปลายสายกลับไม่ได้กำลังพูดกับเขา ทำให้มาเฟียหนุ่มร้อนใจ เพราะจากที่ได้ยินคาดว่าเธอกำลังตกอยู่ในอันตราย“ไอ้สิงห์ เหยียบให้มิด กูต้องการไปถึงคลับให้เร็วที่สุด”“ครับ”สิงห์กดปลายเท้าลงบนคันเร่งตามที่ได้รับคำสั่ง ไม่ถึงสามนาทีรถหรูก็เคลื่อนเข้าไปจอดที่ลานจอดรถของคลับ ซึ่งอยู่ห่างจากผับของทิศเหนือประมาณสามกิโลเมตรขณะก้าวลงจากรถด้วยความเร่งรีบ ทิศเหนือก็ออกคำสั่ง“โทรตามคนของเรามาเดี๋ยวนี้”“ครับ”สิงห์เร่งฝีเท้าตามหลังผู้เป็นนาย พลางล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงออกมาต่อสายไปยังผู้ควบคุมดูแลบอดีการ์ด สั่งให้ทางนั้นรีบนำลูกน้องมาที่คลับแห่งนี้โดยด่วน“คุณลูกค้ามากันกี่ท่านครับ”พนักงานของร้านเดินมาต้อนรับ ทว่ากลับไม่ได้รับคำตอบจากชายหนุ่มทั้งสองราย มาเฟียหนุ่มจ้ำอ้าวไปหยุดอยู่หน้าห้องวีไอพีที่หนูนาบอกให้เขาทราบ มือหนาเลื่อนจับก้านโยกประตู ทว่ากลับถูกล็อกกลอ
คราแรกธีร์ก็หลงใหลในรูปโฉมของหนูนา อยากเชยชมตอนสาวสวยคนนี้เปลือยกายอยู่บนเตียงของเขาสักครั้ง ทว่าเธอดูไม่ง่ายเหมือนคนก่อน ๆ ประจวบกับได้รับงานจากบริษัทของวัฒนา ซึ่งทั้งสองมักจะตกลงกันเรื่องส่งต่อเด็กฝึกงานให้มาเป็นของเล่นบนเตียงของนักธุรกิจวัยกลางคน เพื่อแลกกับค่าตัวหลักหมื่นที่ธีร์จะได้รับ และในเมื่อหนูนาไม่ยอมเล่นกับเขา ในฐานะพี่เลี้ยงที่เธอไว้วางใจจึงวางแผนเรื่องตรวจเอกสารผิดพลาด เพื่อพาเธอมาส่งให้ถึงมือของวัฒนาด้วยตัวเอง“ขอให้มีความสุขกับน้องหนูนานะครับ”“ฮ่าฮ่าฮ่า”วัฒนาส่งเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข ทันใดนั้นหญิงสาวที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวก็เปิดประตูเข้าห้องมา พี่เลี้ยงของเธอก็ลุกออกจากโซฟา พลางเอ่ย“ฝากคุณวัฒนาด้วยนะ พี่ขอไปเข้าห้องน้ำก่อน”หนูนาพยักหน้าลงเป็นการตอบรับ ก่อนจะนั่งลงโซฟาตัวเดิม ภายในห้องเหลือกันเพียงชายหนึ่งหญิงหนึ่ง นักธุรกิจวันกลางคนก็เริ่มออกลาย“มานั่งกับพี่ไหม จะได้ไม่เหงา”“มะ ไม่เป็นไรค่ะ”“มาเถอะครับ พี่อยากอยู่ใกล้น้องใจจะขาด”วัฒนาเลื่อนมือหนาไปกอบกุมข้อมือของหนูนา ส่งผลให้เธอผละตัวออกจากโซฟาเพราะถูกแรงของอีกฝ่ายเหนี่ยวรั้ง หญิงสาวในชุดนักศึกษาโน้มกายลงทาบท







