EP 1/4 ขึ้นเตียงผิด ชีวิตเปลี่ยน

“อ่า...เหรอคะ เอ่อ...ฉะ...ฉัน ฉันว่ามันน่าอายที่ผู้หญิงอายุยี่สิบแปดอย่างฉันยังไม่เคยนอนกับใครและ...”

คำพูดของพริ้มเพราหยุดชะงักเมื่อเขาขยับเข้ามาประชิดร่าง ดึงเธอเข้าไปแนบชิด จงใจให้ร่างเธอเบียดกับแผงอกอุ่นร้อน และบางสิ่งที่เบื้องล่างซึ่งร้อนยิ่งกว่าวางนาบเข้าที่หน้าท้องของเธอพอดิบพอดี...สถานการณ์ตอนนี้เริ่มไม่ปลอดภัยแล้ว 

“คุณดูไม่เหมือนคนอายุยี่สิบแปด และช่วยบอกผมทีที่รักว่าคุณชื่ออะไร” 

เขาไล้นิ้วหัวแม่มือร้อนๆ บนกลีบปากล่างของพริ้มเพรา คลึงมันเบาๆ แต่เร่งเร้าโลหิตในกายสาวให้เดือดพล่าน

“เอ่อ...ไม่ต้องรู้จะดีกว่านะ” พริ้มเพราบอก กลืนน้ำลายอย่างประหม่าเมื่อมืออีกข้างของเขาเลื่อนมาวางแหมะบนสะโพก ทั้งบีบขยำแรงๆ มิเพียงเท่านั้น เขายังดึงชุดสวยของเธอขึ้นมาถึงสะเอว แล้วลูบไล้บั้นท้ายเปล่าเปลือยของเธออย่างอาจหาญ

“ผิวคุณนุ่มเหลือเกิน”

“ไม่ค่ะ เราไม่ควรจะทำแบบนี้อีก เมื่อคืนฉันเมาและมันเป็นอุบัติเหตุ ฉันว่าพอแค่นี้จะดีกว่า อ๊ะ!” หลุดเสียงร้องอย่างตกใจเมื่อนิ้วร้อนๆ ของบุรุษแปลกหน้าเข้ารุกรานใจกลางบุปผาสวรรค์ เขาเหมือนซาตานร้ายที่รู้ทุกจุดสุดสยิวของอิสตรี เล้าโลมไม่นานคนที่ไม่เคยพบเจอรสราคะก็ตัวอ่อนระทวยเป็นขี้ผึ้งลนไฟ ยอมให้บุรุษรูปงามอุ้มขึ้นเตียงอีกครั้ง

“โอเค ฉันทำอีกครั้งก็ได้ แค่ครั้งเดียวนะมาร์คิน แค่ครั้งเดียว”

“จะไม่ลืมพระคุณเลยที่รัก หึๆ”

แล้วมาร์คินก็พาที่รักของเขาดำดิ่งสู่ห้วงแห่งราคะอีกครั้ง แม้ไร้หัวใจรักแต่สองร่างกลับสมัครสมานสามัคคี พากันเสพสมรสรักอย่างเร่าร้อน ฝากฝังรสเสน่หาราวกับว่าอยากให้อีกฝ่ายจดจำ...มิลืมเลือน

----------

นาฬิกาบนข้อมือของพริ้มเพราบอกเวลาแปดโมงสามสิบเก้านาทีแล้ว แต่หญิงสาวเพิ่งจะก้าวออกมาจากลิฟต์โดยสาร เธอแทบจะวิ่งไปตามทางเดินที่ไร้ซึ่งผู้คน สองข้างทางที่เดินผ่านเต็มไปด้วยคอกกั้นที่มีพนักงานนั่งทำงานกันหน้าสลอน ยกเว้นตัวเธอเอง

“สิบนาทีแล้วอีพริ้ม!” ร้องบอกตัวเองแต่แทบจะเป็นเสียงกระซิบ เธอเดินเร็วๆ จนมาถึงห้องของเจ้านายคนใหม่ ไร้ร่างเลขาที่โต๊ะทำงานด้านซ้าย ในขณะที่ด้านขวามีชื่อของเธอตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่บนโต๊ะ ราวกับรอท่าเจ้าของที่สมควรมาทำงานตั้งแต่ตอนแปดโมงครึ่ง

ก๊อกๆๆ

พริ้มเพราเคาะประตูอย่างรีบเร่ง รออยู่ชั่วนาทีประตูก็ถูกเปิดออก สตรีวัยน่าจะเลยสี่สิบเป็นคนเปิดประตูให้ มาดอันคมกริบของอีกฝ่ายทำให้เธอรู้สึกคล้ายกำลังถูกเฉือนเนื้อออกไปทีละน้อย 

“สวัสดี คุณพริ้มเพรา รู้สึกว่าคุณจะมาช้าไปสิบนาทีนะ” สตรีร่างอวบอิ่มเอ่ยท้วงด้วยมาดประหนึ่งคุณครูระเบียบที่กำลังจ้องจับผิดเด็กนักเรียนในปกครอง 

พริ้มเพรายกมือไหว้ขออภัย เธอรู้จักมณีนุชตั้งแต่คราวที่เข้ารับการสอบสัมภาษณ์แล้ว มณีนุชเป็นเลขาบอสใหญ่ ในขณะที่เธอต้องเข้ามารับตำแหน่งผู้ช่วยของมณีนุชอีกที

“ขอโทษจริงๆ ค่ะ ฉันวิ่งมาตาเหลือกแล้วค่ะพี่” 

มณีนุชถลึงตาใส่เลขาคนใหม่ ก็คำพูดคำจาเจ้าหล่อนชวนให้เอามะเหงกลงหัวเสียจริง

“ถ้าคราวหน้ามาสายอีก เธอจะถูกหักเงินเดือน” 

มณีนุชคาดโทษ พาพริ้มเพราไปพบกับคนที่นั่งอยู่หลังเก้าอี้ตัวใหญ่ 

พริ้มเพราตามไปเงียบๆ หัวใจเต้นตึกๆ ด้วยตื่นเต้นนักหนา บอสใหญ่นั่งอยู่ตรงนั้น หันเก้าอี้ออกไปชมวิวนอกกระจก และก่อนที่เธอจะได้หัวใจวายตายเพราะความตื่นเต้น คนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานก็หมุนเก้าอี้กลับมา 

“ฉิบหายแล้วอีพริ้ม!!!” พริ้มเพราร้องออกมาดังๆ ตาจ้องอยู่ที่ใบหน้าของบอสใหญ่สลับกับป้ายชื่อของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะ

‘มาร์คิน มนวรรธน์’

“อะแฮ่ม...รักษามารยาทด้วย พริ้มเพรา” 

มณีนุชปรามพริ้มเพราอยู่เนืองๆ แต่อีกฝ่ายมัวแต่อึ้งจนไม่ทันได้ใส่ใจ กระทั่งบอสใหญ่ยอมเปิดปาก

“คุณมาสายสิบนาทีในวันแรกของการทำงานกับผม มันเป็นสิ่งที่แย่มาก ความจริงแล้วเราสามารถพิจารณาเอาคุณออกได้ คุณมีข้อแก้ต่างไหมครับคุณพริ้มเพรา”

เสียงทุ้มของบุรุษมาดดี หน้าตาหล่อเหลาราวเทพบุตรฉุดพริ้มเพราออกมาจากอาการอึ้ง เขาทำราวกับว่าไม่เคยรู้จักเธอทั้งที่เพิ่งห่างกันไม่ถึงสองชั่วโมงด้วยซ้ำ

“มีแน่ เพราะใครล่ะที่ทำฉันให้ฉันมาสาย ถ้าไม่ใช่เพราะ...”

“อะแฮ่ม!” มณีนุชกระแอมอีก พริ้มเพราสะกดคำว่ามารยาทไม่เป็นหรือ

“อ่า...ขอโทษค่ะพี่ ฉันมาสายจริงๆ และขอโทษที่ไร้มารยาทกับบอสด้วยค่ะ” 

พริ้มเพรารีบยกมือไหว้มณีนุช ทำใจอยู่สามวิเรื่องบอสใหญ่ แล้วรีบหันมายกมือไหว้เขาบ้าง ถ้าเขาจะทำเป็นว่าจำเธอไม่ได้ก็ดีเหมือนกัน เธอจะได้ตัดหน้าหล่อๆ ออกไปจากห้วงคำนึง ตัดรสรักอันแสนรัญจวนออกไปจากความทรงจำเสียด้วย

“อานุชออกไปก่อน ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณพริ้มเพราตามลำพัง” มาร์คินเอ่ยกับเลขาที่มีศักดิ์เป็นอาของตัวเอง เขาคือบอสใหญ่วัยสามสิบสองปี ผู้กุมบังเหียน มนวรรธน์ บริษัทส่งออกสิ่งทออันดับต้นๆ ของเมืองไทย บริษัทมนวรรธน์มิได้ทำเพียงส่งออกสิ่งทอ แต่ยังครอบคลุมธุรกิจแฟชั่นเช่นเสื้อผ้า กระเป๋า และอื่นๆ อีกมากมาย

มณีนุชออกไปจากห้องตามคำสั่งของบอสใหญ่ พริ้มเพราหน้าเง้าหน้างอ อยากกระชากหัวบอสมาเขย่าให้สาแก่ใจนัก

“คุณควรจะมาให้ทันเวลาทำงาน” เขาว่า