111

(ชาร์มจะลืมพี่โมกได้ยังไงล่ะคะ พอดีระบบเครื่องบินมีปัญหานิดหน่อย ก็เลยต้องเสียเวลานั่งคอยให้ช่างมาตรวจสอบอีกเป็นชั่วโมง)

“เดินทางเหนื่อยเหรอชาร์ม เสียงไม่ค่อยสดใสเลย”

(นิดหน่อยค่ะ แต่เหนื่อยใจมากกว่า เพราะไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีกถ้าได้เจอกับคุณย่า)

“จะคิดให้ปวดสมองทำไม อะไรมันอยากเกิดก็ให้มันเกิดไป ขอแค่ชาร์มอย่าเปลี่ยนใจไปจากพี่แค่นั้นก็พอแล้ว”

(แค่นั้นก็พอแล้วจริง ๆ เหรอคะพี่โมก)

“ใช่จ้ะ ขอแค่เรามั่นคงต่อพี่ รักพี่จริงอย่างที่ปากพูดพร่ำกับพี่ตลอด คุณย่าท่านก็บังคับเราให้แต่งงานกับคนอื่นไม่ได้หรอก”

(คำไหนคำนั้นค่ะ ตลอดเวลาสิบสองปี ไม่เคยมีใครมาแทนที่สุภาพบุรุษขี่ม้าขาวคนนี้ได้สักคน)

“แค่ชาร์มยึดมั่นแบบนี้ให้ตลอด จำเอาไว้ให้ขึ้นใจว่าในใจฉันมีแต่พี่โมกเท่านั้น แค่นี้คุณย่าก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว” เขาพูดไปยิ้มไปด้วยความปลื้มใจ กับคำสารภาพที่ได้ยินกี่ครั้งก็ไม่เบื่อ

(ค่ะ)

อำนวยได้ยินคำพูดไทยสลับอังกฤษของผู้เป็นนาย ที่พูดไปยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไป ก็รีบเดินหนีไปให้ห่าง เพราะไม่อยากให้เขารู้สึกเขินจนเลิกทำหวานใส่คนรัก.. รออยู่เกือบครึ่งชั่วโมงจนเขาวางสายจึงได้เดินเข้าไปหา

“ไอ้นาจมาแล้วครับ นายหัวจะ