Librairie
Rechercher
Accueil / วาย / ปฏิบัติการล่าของหลวง (You’re mine) / ตอนที่ 1

Partager

ตอนที่ 1

Auteur: Saturnlonely 52
last update Date de publication: 2025-04-16 20:12:19

ผลั๊วะ! ปั่ก! ปั่ก! พลั่ก!

"มึงจะซ้อมมันจนตายมันก็ไม่คายออกมาหรอกว่าใครส่งมันมา" ผมบอกรุยที่ตอนนี้มันกำลังเสยหมัดเข้าท้องและปลายคางไอ้ตี๋ ซึ่งกำลังถูกมัดแขนทั้งสองข้างโยงไว้กับคานของโกดัง

"ง้างปากยากฉิบหายไอ้ห่านี่" รุยสะบัดนวดข้อมือของมันพลางบ่นหลังจากเล่นไอ้ตี๋ซะยับเยิน

"มึงเล่นมันขนาดนั้น ไม่ตายก็บุญล่ะ" ไต้ฝุ่นที่นั่งไขว่ห้างกระดิกเท้าอยู่บนถังน้ำมันพูดขึ้น เมื่อเห็นสภาพของร่างที่โดนมัดห้อยไว้

"เก็บมันเลยดีไหมวะ ไหน ๆ มันก็ไม่พูด" รุยคลายผ้าคาดมือก่อนจะเช็ดเหงื่อที่ไหลท่วมหน้าเนื่องจากออกแรงไปเยอะ ความคิดมันก็เหมาะสมกับที่โตมาจากบ้านยากูซ่าแก๊งดัง แต่ความโหดของรุยคงแพ้พี่ริวอยู่ดี รายนั้นผมคาดเดาความคิดไม่ออกจริงๆ เบื้องหน้าอาจดูสุภาพและสง่างาม แต่ภายในต่างกันโดยสิ้นเชิง

"พอเหอะ กูว่าส่งตำรวจเถอะ" ผมออกความคิดเห็น ถึงแม้ไอ้ตี๋จะสร้างความเสียหายให้คลับของพวกเรามากแค่ไหน แต่ผมยังไม่อยากได้ชื่อว่าเป็นฆาตกรตอนนี้เสียหน่อย

คลับของพวกผมเพิ่งเปิดมาได้ไม่ถึงปี ไอ้ห่านี่ก็แอบเอาเคข้ามาขายจนตำรวจตามกลิ่นมาเจอ คลับพวกผมเลยต้องปิดเคลียร์เรื่องไปหลายวัน ดูจากการขายแบบโจ่งแจ้งของมัน ดูก็รู้ว่ามันต้องการให้งานเข้าคลับของพวกผม ไอ้รุยส่งคนไปสืบแต่ก็ไม่สามารถเข้าถึงเจ้าของเคพวกนั้นได้ อยากรู้นักเชียวใครส่งมันมา ลำพังตัวมันจะมีปัญญาหาของบริสุทธิ์ขนาดนี้ได้ที่ไหนกัน นอกเสียจากจะมาจากเจ้าใหญ่จริงๆ

"กูเห็นด้วย จับมันส่งตำรวจเถอะ" ฮิลล์ที่ยืนดูพิงถังน้ำมันเงียบๆ มานานเอ่ยขึ้นหลังผมพูดจบ

"ไม่! กูยังไม่หนำใจเลย" รุยว่าพลางเริ่มมัดผ้าคาดมืออีกครั้ง ให้ตายเถอะ! ดูจากสายตามันแล้ว วันนี้ไอ้ตี๋คงปางตายแน่

"งั้นมึงก็ซ้อมจนกว่าจะพอใจมึง แล้วจับมันส่งตำรวจ" ห้ามมันไปก็เปล่าประโยชน์ ไม่สู้ปล่อยให้รุยมันจัดการไอ้ตี๋ให้เสร็จก่อนแล้วค่อยว่ากัน

"ดีล!"

"อ้ากกก!!...."

เสียงไอ้ตี๋กรีดร้องดังสนั่นไปทั่วโกดัง ไม่ต้องกลัวว่าเสียงมันจะเล็ดลอดไปจนถึงชาวบ้านได้หรอก แต่ถึงแม้เล็ดลอดไปพวกผมก็มีวิธีจัดการให้เรื่องมันเงียบอยู่ดี

....สถานีบังคับการตำรวจ....

"ทำไมผู้ต้องหาถึงมีสภาพแบบนี้ครับ" เจ้าหน้าที่ตำรวจที่กำลังพิมพ์บันทึกถามขึ้นหลังจากเห็นภาพไอ้ตี๋ที่ถูกลูกน้องของรุยหิ้วปีกเข้ามานั่ง

"พอดีว่ามันวิ่งหนีแล้วหกล้มครับ" ผมบอกเจ้าหน้าที่ ถึงแม้มันจะดูเป็นข้อแก้ตัวที่ไม่น่าเชื่อถือก็เถอะ

"ผมจัดการเองจ่า จ่าไปทำอย่างอื่นเถอะ" อยู่ ๆ ก็มีเจ้าหน้าที่อีกคนเดินเข้ามาสลับตำแหน่งกับเจ้าหน้าที่ตำรวจคนที่ถามผมในตอนแรก หมอนี่หน้าตาดีใช้ได้แฮะ

"ให้การเท็จ มีโทษนะครับ" เจ้าหน้าที่ตำรวจที่มาใหม่เอ่ยขึ้น ตาเรียวยาวมองไปยังไอ้ตี๋แล้วหันมาจ้องพวกผมสี่คนเขม็ง นี่สินะสายตาสอบสวนของผู้พิทักษ์สันติราษฎร์

"ถามมันสิครับว่ามีใครทำอะไรมันไหม" ไอ้รุยไหวไหล่แล้วเอนตัวกับพนักเก้าอี้เอ่ยขึ้น มันใช้เท้าของมันเตะไปที่หน้าแข้งของไอ้ตี๋จนอีกฝ่ายสะดุ้งโหยง

" (T-T ) ( T-T) ( T-T) (T-T ) " ไอ้ตี๋ส่ายหน้าไปมาแทนคำตอบ ก็แหงละสิ! มันคงยอมบอกหรอกว่าโดนอะไรมา ไอ้รุยเล่นขู่มันมาตลอดทางขนาดนั้น ตอนแรกคิดว่าจะให้ลูกน้องของรุยพามันมาส่งตำรวจก็พอ แต่คิดดูอีกที ถ้าอยากให้เรื่องคืบหน้าพวกผมคงต้องมาด้วยตัวเอง และอีกสักพักทนายของพวกเราคงมาถึง พวกผมจะได้ไม่ต้องนั่งตอบคำถามพวกนี้เอง กูบอกแล้วให้รอทนายแล้วมาพร้อมกัน เป็นไงล่ะใจร้อนดีนัก

"เห็นไหมครับ พวกผมไม่ได้ทำอะไรเลย" รุยเอ่ยหลังจากพอใจกับการส่ายหน้าเชิงปฏิเสธของไอ้ตี๋ ไม่นานนักก็มีเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกคนเดินมาป้องปากกระซิบกระซาบข้างใบหูของเจ้าหน้าที่ตำรวจหน้าหวานสุดหล่อคนนั้น คนอะไรถึงแม้สายตาที่มองมายังพวกผมจะดูดุแต่ก็เซ็กซี่กระชากใจฉิบหาย

"ครับ อย่าคิดว่ามีเงินแล้วเรื่องมันจะเงียบนะครับ" คุณตำรวจคนนั้นพูดหลังจากนายตำรวจอีกคนเดินจากไป จากใบหน้าที่นิ่งอยู่แล้วกลายเป็นนิ่งขึ้นไปอีกราวกับประติมากรรมน้ำแข็งชิ้นเอก ผมให้อภัยได้เพราะใบหน้าพระเจ้าปั้นของหมอนี่ แต่เพื่อนๆ ของพวกผมเหมือนจะไม่พอใจกับสายตาดูหมิ่นดูแคลนนั้น

"คุณกำลังกล่าวหาผู้เสียหายอยู่นะครับ" ฮิลล์ที่มีบทแค่นั่งเงียบๆ โพล่งขึ้นมา มันคงจะเหลืออดเต็มที พวกผมเป็นประเภทที่ไม่ยอมให้ใครดูถูกเสียด้วยสิ

ปัง!

"พวกผมเป็นผู้เสียหายนะครับ ส่วนไอ้นั่นมันเป็นโจร!" รุยที่มันเริ่มไม่สบอารมณ์ตบโต๊ะดังลั่นก่อนชี้หน้าส่งสายตาแข็งกร้าวไปยังเจ้าหน้าที่ตำรวจคนที่กำลังอมยิ้มมุมปากเมื่อมองพวกผม แล้วมันจะยิ้มหาพระแสงอะไรผมก็อยากจะถามเหมือนกัน

"ถึงเขาจะเป็นโจร คุณก็ไม่มีสิทธิ์ซ้อมเขาแบบนี้นะครับ" คุณตำรวจโน้มตัวเท้าศอกประสานมือวางบนโต๊ะ ดวงตาเรียวคู่สวยจ้องเขม็งไปยังรุยที่กระแทกก้นนั่งบนเก้าอี้หายใจฟึดฟัดอย่างขัดใจ เพราะถูกผมดึงให้มันนั่งลง

"เพราะมีตำรวจที่ให้ท้ายคนร้ายแบบคุณไง โจรถึงเต็มบ้านเต็มเมือง" สายตาของตำรวจคนนั้นที่มองมายังรุยดูเอ็นดูจนคนถูกมองขัดใจ ถึงขั้นลุกขึ้นยืนชี้หน้าด่าตำรวจคนนั้นอีกรอบ ไอ้รุยมันไม่ชอบให้ใครมองว่ามันเด็กอยู่แล้ว

"วันๆ ไม่ทำหน้าที่ เอาแต่เลียแข้งเลียขานายไปวันๆ" รุยยังคงด่าอย่างต่อเนื่อง

เปรี๊ยะ! ผมเหมือนได้ยินเสียงเส้นความอดทนของคุณตำรวจคนนั้นขาดลง หัวคิ้วบนใบหน้าหล่อละมุนนั้นกระตุกเบาๆ

"มึงพอได้แล้วรุย" ผมเอื้อมมือไปจับบ่าปรามไอ้รุย ที่เราอยู่ตอนนี้มันถิ่นเขานะเว้ย

"ทำไม! มึงกลัวมันเหรอ!" มันหันมาถามผมด้วยสายตาเอาเรื่อง กูไม่ได้กลัว แต่มึงช่วยดูตีนกี่ตีนที่อยู่ที่นี่ก่อน

"จ่า! จ่าแชมป์! แจ้งข้อหาดูหมิ่นเจ้าพนักงานกับคุณคนนี้ด้วยครับ" คุณตำรวจคนที่โดนไอ้รุยชี้หน้ายืนขึ้นก่อนจะตะโกนไปยังตำรวจอีกคน ตำรวจคนนั้นสะดุ้งตัวโหยงเมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อของตนเอง ถึงแม้จะมีคำว่าครับที่ดูเหมือนจะสุภาพตามหลัง แต่หากน้ำเสียงที่ถูกเปล่งออกมานั้นแผ่อำนาจบางอย่างจนผมเสียวสันหลัง ตั้งแต่เกิดมานี่คงเป็นคนที่สองรองจากปู่ที่ทำให้ผมแอบกลัวได้

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application
Previous Chapter Next Chapter

Dernier chapitre

  • ปฏิบัติการล่าของหลวง (You’re mine)   SPECIAL RYU x TYPHOON (2)

    ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่ผมนอนเหม่ออยู่อย่างนั้น แต่แล้วเสียงข้อความแจ้งเตือนก็ดังขึ้นติ๊ง!ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูทันที และแน่นอนว่ามันไม่ใช่ใครอื่นนอกจากริว: “ว่างไหม?”หัวใจผมกระตุกวูบแปลก ๆ ก่อนจะรีบพิมพ์ตอบกลับไปฝุ่น: “มีอะไร?”รออยู่ครู่หนึ่ง ข้อความถัดไปก็เด้งขึ้นมาริว: “มาหาหน่อย”ผมนิ่วหน้า อะไรของเขาวะ?ฝุ่น: “นายอยู่บ้าน?”ริว: “หน้าห้องนาย”หน้าห้อง?!ผมเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงทันที กวาดตามองนาฬิกา…จะเที่ยงคืนแล้วหมอนี่มันคิดอะไรอยู่ถึงมาโผล่แถวนี้เวลานี้วะ?ผมหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาสวมก่อนจะเดินออกไปตามที่เขาบอกผมเปิดประตูออกไปก็เจอเขายืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ ใบหน้านิ่งเฉยเหมือนทุกครั้ง แต่มีบางอย่างในแววตาที่ดูไม่เหมือนเดิม“มาทำไม?” ผมถามพลางกอดอก“คุยกันหน่อย”“เรื่องอะไร?”“เรื่องของเรา”คำว่า ‘เรา’ ทำให้ผมชะงักไปนิดหน่อย“ไม่มีอะไรให้คุย” ผมบอกเสียงเรียบ “ฉันพูดไปหมดแล้ว”ริวไม่ได้ตอบอะไรในทันที เขาแค่ยกบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้แล้วจุดไฟ สูดมันเข้าปอดก่อนจะพ่นควันออกมาช้า ๆ“…ฉันไม่ชอบความไม่แน่นอน” เขาพูดขึ้นในที่สุด“หืม?”“ฉันไม่ชอบอะไรที่คลุมเครือ” เขาเอียงหน้ามองผม “แล้วฉัน

  • ปฏิบัติการล่าของหลวง (You’re mine)   SPECIAL RYU x TYPHOON (1)

    ผมกอดอกมองสองพี่น้องเถียงกันอย่างไม่รู้จะทำยังไง เรื่องระหว่างผมกับริวมันซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายให้รุยเข้าใจได้"กูสองคนแค่จูบกันไอ้รุย ยังไม่ได้เอากัน"พวกยากูซ่านี่เชื่อถือไม่ได้จริงๆ ไม่ได้เอาพ่อง!"ถ้าจูบกันแล้วก็ต้องเป็นแฟนกันสิ จะมาแอบกินกันเฉยๆ เหมือนไอ้ฮิลล์ไม่ได้นะ" รุยเถียงต่อ"เราแค่จูบกันรุย นายอย่างี่เง่า" น้ำเสียงของไอ้ยากูซ่าขี้เก๊กเริ่มระอา"นายอย่ามาโมโหกลบเกลื่อน" รุยยังคงไม่ยอม"วุ้ยย! มึงจะอะไรนักหนากะอีแค่จูบ ใครๆ เขาก็จูบกันได้ตอนเมา" ผมพูดแทรกขึ้นมา ถ้าผมไม่มีปัญหาทุกอย่างก็น่าจะจบสินะ"พ่องมึงดิ จะมีกี่คนที่จูบพี่ของเพื่อนตอนเมา"มากกว่าจูบกูก็ทำกันมาล่ะ"เออ…มันก็แค่อุบัติเหตุ ใช่ไหม?" ประโยคหลังผมหันไปหาริว เพื่อขอกำลังสนับสนุน"อือ…" ริวพยักหน้า“กูไม่ใช่เด็กแล้วนะริว!"ปั่ก!"ฉันเป็นเพื่อนเล่นนายเหรอ..." ริวตบหัวรุย"อู้ยยส์...เจ็บนะ พะ..พี่" ไอ้รุยเริ่มกลัวเมื่อเห็นสายตาของพี่ชายตัวเองริวถอนหายใจก่อนล้วงกระเป๋าหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด เขาพ่นควันออกจากปากก่อนพูดประโยคที่สิ้นคิดที่สุดออกมา"คบก็คบสิ""ชะ...ช่ายย ห๊ะ!! เดี๋ยวๆ คบอะไร ใครคบกัน" ผมถามด้วยความตกใจ"

  • ปฏิบัติการล่าของหลวง (You’re mine)   ตอนที่ 55

    …ไซโคลน Talk…ผมยืนอยู่ริมหน้าต่างห้องพักในโรงแรม มองแสงไฟของโตเกียวที่ส่องสว่างอยู่เบื้องล่าง แต่ความคิดของผมกลับไม่ได้อยู่ที่ทิวทัศน์เหล่านั้นเลยโทรศัพท์ในมือสั่นอีกครั้ง แจ้งเตือนข้อความจากไต้ฝุ่น“มาถึงแล้ว”ผมกลืนน้ำลายลงคอช้า ๆ หัวใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ นิ้วโป้งแตะไปบนหน้าจอโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบชักมือกลับราวกับของร้อนสารวัตร… มาถึงญี่ปุ่นแล้วจริง ๆผมถอนหายใจแรง กดโทรศัพท์ปิดเสียงก่อนจะโยนมันลงบนโต๊ะ ผมเงยหน้ามองตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ เห็นภาพสะท้อนของชายหนุ่มที่พยายามทำเป็นไม่สนใจอะไร แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความว้าวุ่นผมคิดว่า… ถ้าออกมาห่างไกลขนาดนี้แล้ว ทุกอย่างจะดีขึ้นผมคิดว่า… ถ้าหายไปจากสายตาเขาแล้ว อีกฝ่ายก็คงไม่รู้สึกอะไรแต่เปล่าเลย…สารวัตรตามมาถึงที่นี่และที่สำคัญกว่านั้นคือ ผมไม่ได้แน่ใจว่าตัวเองอยากให้เขาหาเจอหรือไม่…สไนเปอร์ Talk…ผมยืนอยู่หน้าโรงแรมหรูใจกลางโตเกียว มองขึ้นไปยังชั้นบนสุดที่เป็นห้องพักของไซโคลนไต้ฝุ่นเป็นคนบอกผมว่าไซโคลนอยู่ที่นี่ และถึงแม้เขาจะไม่ได้บอกเลขห้องตรง ๆ แต่แค่มีข้อมูลนี้ก็มากพอแล้วผมกำโทรศัพท์แน่น สูดหายใจเข้าลึก ๆถ้าผมขึ้นไป

  • ปฏิบัติการล่าของหลวง (You’re mine)   ตอนที่ 54

    …สไนเปอร์ Talk…ผมมองจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้า แต่มันกลับเบลอไปหมดคดียังคงเดินหน้า งานทุกอย่างยังคงต้องทำเหมือนเดิม แต่มีบางอย่างในใจที่คอยฉุดรั้งให้ผมไม่มีสมาธิไซโคลนไม่อยู่แล้วจริง ๆเขาหายไปจากชีวิตผมแบบสมบูรณ์แบบ… ไม่มีร่องรอย ไม่มีการติดต่อกลับ ไม่มีแม้แต่เงาของเขาให้เห็นผมถอนหายใจ กวาดสายตามองโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างตัวจะโทรไปดีไหม?นิ้วผมเลื่อนไปที่ชื่อของเขา ก่อนจะชะงัก… และกดปิดหน้าจอไปถ้าเขาอยากให้ผมตามหา… เขาคงจะทิ้งอะไรไว้ให้ผมบ้างแต่เขาเลือกที่จะหายไปอย่างสมบูรณ์ แปลว่าเขาคงต้องการแบบนั้นจริง ๆ“เฮ้อ…” ผมเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้า ก่อนจะได้ยินเสียงเคาะประตูห้องทำงาน“เข้ามา”จ่าแชมป์โผล่หน้าเข้ามา “สารวัตร ผมมีข่าวบางอย่าง”ผมเลิกคิ้ว “ข่าวอะไร?”“คนของเราสืบมาให้แล้วครับ…” จ่าแชมป์ส่งแฟ้มเอกสารให้ผม “คุณไซโคลนอยู่ที่ญี่ปุ่นจริง ๆ และดูเหมือนเขาจะตั้งใจอยู่ที่นั่นอีกนาน”ผมนิ่งไป ก่อนจะเปิดแฟ้มออกดู รายละเอียดที่ระบุอยู่ตรงหน้ามันชัดเจนจนผมปฏิเสธไม่ได้และมีรูปที่ไซโคลนไปไหนมาไหนกับริวอย่างสนิทสนม…ใจผมคล้ายๆ มีอะไรหนักๆ กดทับไว้จนเจ็บผม… กำลังจะเสียเขาไปแล้วจริง ๆ

  • ปฏิบัติการล่าของหลวง (You’re mine)   ตอนที่ 53

    …ไซโคลน Talk…ผมไม่ได้หลบหน้าเล่น ๆ แต่ผมเอาจริงหลังจากวันนั้น ผมไม่ได้ติดต่อกลับไปหาสารวัตรอีกเลย ไม่มีการส่งกาแฟ ไม่มีการไปหา ไม่มีแม้แต่ข้อความทิ้งไว้เหมือนทุกทีผมเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนดื้อรั้นและไม่เคยยอมแพ้ แต่ครั้งนี้… บางทีผมอาจต้องเป็นฝ่ายปล่อยมือจริง ๆตอนแรกมันก็ยากอยู่หรอก กว่าจะห้ามตัวเองไม่ให้คิดถึง ไม่ให้เผลอกดโทรหาหรือส่งข้อความไป ผมต้องข่มใจตัวเองอยู่หลายครั้ง ต้องดื่มให้หนักขึ้น ต้องเอางานมากลบความคิด แต่สุดท้ายแล้ว… มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากนักทุกคืนก่อนนอน ผมยังคงเผลอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หวังว่าบางทีสารวัตรอาจจะเป็นฝ่ายส่งข้อความมาก่อน หรืออย่างน้อยอาจจะมีมิสคอลสักสายแต่ไม่มีเลย…เหมือนเขาหายไปจากชีวิตของผมโดยสมบูรณ์ผมเอนตัวพิงกระจกห้องพักโรงแรมในโตเกียว มองแสงไฟของเมืองที่ยังคงสว่างไสว ทว่าความเงียบในห้องมันกลับกดดันผมยิ่งกว่าความวุ่นวายข้างนอกผมคิดถึงสารวัตร…คิดถึงคนที่เอาแต่ทำหน้าเรียบเฉยเวลาถูกแหย่ คิดถึงคนที่บ่นว่าผมกวนประสาทแต่ก็ยังยอมให้มากวนอยู่ทุกวันผมไม่ได้อยากหนีมาไกลขนาดนี้หรอก แต่ผมรู้ว่า ถ้ายังอยู่ที่เดิม ผมคงไม่มีวันอดใจไม่ไหวแล้วกระโจนไปหาเขาอีกตาม

  • ปฏิบัติการล่าของหลวง (You’re mine)   ตอนที่ 52

    …สไนเปอร์ Talk…ไซโคลนไม่ได้พูดเล่น เขาเอาจริงหลังจากวันนั้น ผมก็ไม่ได้รับข้อความหรือสายโทรศัพท์จากไซโคลนอีกเลย ไม่มีการแวะมาหา ไม่มีใครส่งกาแฟมาให้ที่โรงพักตอนเช้า และแน่นอน… ไม่มีใครมารอผมเลิกงานอีกเลยผมคิดว่าตัวเองควรจะโล่งใจ เพราะนี่ไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการเหรอ? ผมอยากให้ไซโคลนออกไปจากชีวิต อยากให้ไซโคลนอยู่ห่างจากปัญหาทั้งหมด เขาอยากปกป้องไซโคลนจากความวุ่นวายนี้…แต่ทำไมมันถึงรู้สึกไม่ใช่แบบนั้นวะ?ในช่วงแรกผมพยายามไม่คิดอะไรมาก มันก็ดีแล้วที่เขาได้ไปใช้ชีวิตปกติของตัวเอง ไม่ต้องมาลำบากกับผมแต่พอผ่านไปเป็นอาทิตย์ ไซโคลนก็ยังไม่ติดต่อมา“หมอนั่นคงจะลืมฉันไปแล้วจริง ๆ” ผมพึมพำช่วงเวลาที่ไม่มีไซโคลนอยู่รอบตัว ทำให้รู้ว่า… ชีวิตของผมขาดอะไรบางอย่างไปจริง ๆไม่ว่าจะเป็นช่วงเช้าที่ปกติจะมีกาแฟจากร้านประจำส่งมาให้พร้อมโน้ตแซว ๆ จากไซโคลน หรือแม้แต่ช่วงเย็นที่ผมมักจะเจอเขามานั่งรออยู่ในห้อง พอไม่มีสิ่งเหล่านี้แล้ว วันเวลาของผมกลับดูเงียบเหงาอย่างน่าประหลาดผมทำงานเหมือนเดิม ใช้ชีวิตแบบเดิม ออกไปสืบคดีเหมือนเดิม แต่กลับรู้สึกว่าอะไรบางอย่างมันผิดแปลกไปหมด“สารวัตร… คุณโอเคหรือเปล่า?”เส

  • ปฏิบัติการล่าของหลวง (You’re mine)   ตอนที่ 5

    ในที่สุดผมก็พาคนของฮิลล์กลับมาคืนมันจนได้ โดยแลกกับการมอบไอ้เล็กลูกน้องไอ้ตี๋ให้คุณสารวัตรไป ลูกน้องของไอ้ตี๋คนนี้ พี่ริวเป็นคนส่งตัวมาให้ ผมว่าเขาคงอยากช่วยน้องชายของตัวเองถึงได้ตามตัวไอ้เล็กจนเจอแล้วส่งมาให้พวกผมจัดการ"กูขอโทษ กูจำเป็นต้องส่งตัวไอ้เล็กให้เขาจริงๆ" ตอนนี้ผมเลยต้องมานั่งอธิบายให้ไ

  • ปฏิบัติการล่าของหลวง (You’re mine)   ตอนที่ 4

    ผมใช้เวลาไม่นานนักก็สามารถพารถหรูของตัวเองมาจอดยังหน้าสถานีที่เคยมาครั้งก่อนได้ ฮิลล์ส่งข้อความมาบอกว่า คนของมันถูกจับขังไว้ในห้องของฝ่ายสืบสวน ผมเดินถามเจ้าหน้าที่ตำรวจแถวนั้นสักพักก็เจอห้องของฝ่ายสืบสวน หน้าห้องถูกแปะป้ายไว้ว่า 'ห้ามเข้าก่อนได้รับอนุญาต' เอาไงดีล่ะ คนมีมารยาทแบบเราก็เปิดเข้าไปเลย

  • ปฏิบัติการล่าของหลวง (You’re mine)   ตอนที่ 3

    ....สถานบันเทิง M....'กูอยากรู้ประวัติเขาทุกอย่าง ไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือใหญ่แค่ไหน ตามสืบมาอย่าให้เล็ดลอดแม้แต่เรื่องเดียว' ผมพูดกับฮิลล์สองคน ในขณะที่ไต้ฝุ่นไปจัดการปัญหาที่เคาน์เตอร์ ส่วนรุยกำลังเตรียมอุปกรณ์เปิดแผ่นเสียงของมัน ซึ่งปกติหลังเลิกงานถ้าไม่ติดอะไร พวกผมมักจะมานั่งดูแลร้านร่วมกันแบบน

  • ปฏิบัติการล่าของหลวง (You’re mine)   บทนำ

    ....สถานบันเทิง M...."มึงไม่คิดจะมีแฟนเหรอถามจริง" ประโยคคำถามจากไต้ฝุ่นลูกพี่ลูกน้องตนถูกยิงมากลางวงสนทนาภายในร้านที่พวกเขาร่วมหุ้นกันเปิด"คิด แต่คนที่กูอยากได้มันเป็นไปไม่ได้เท่านั้นเอง" เขาไซโคลนปรายตาพลางจิบวิสกี้ในแก้วที่ถือตอบกลับคำถามจากอีกฝ่าย"เขาเป็นมนุษย์ต่างดาวเหรอวะถึงเป็นไปไม่ได้" อ

Plus de chapitres

Vous vous intéresseriez aussi à

Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status