สาววายคนนี้ จะเข้าตารุ่นพี่บ้างไหมนะ

​“เจ้านกน้อย คล้อยบินสู่เวหา เจ้าถลาเล่นลมสมฤดีบิน บิน ถลา ถลาเล่นลม บินล่อง บินลอย (ซ้ำ)อั่งกาลี้ สี้ลา อั่งกาลู้ อั่งกาลู้ สี้ลา กาลิซึมซึม ก้าลิก้า ลิก้า ลิซึม กาลิก่า ลิซึมก้าลิก้า ลิก้า ลิซึม กาลิก่า ลิซึม”….. ​“แดดร้อนชิบเป๋ง”​“จะบ่นเพื่อ ก็ร้อนเหมือนกันหมดนั่นแหละ”​“อีมะเฟืองเอาตัวมึงมาบังแดดให้กูดิ”​“มึงหาว่ากูอ้วนหรา”​“เออดิ”​“อีเพื่อนชั่ววว”​“แหม อีคนดี”​“โอ้ยยย หุบปาก! ทั้งคู่ กูรำคาญ มีอะไรก็ค่อยๆ ตีกัน แดดยิ่งร้อนอยู่ หัวกูจะระเบิดละ” พวกบ้านั่นมัวแต่เถียงกันอยู่ได้ ไหนแดดจะร้อน ไหนต้องมานั่งฟังพวกมันเถียงกันอีก ใครก็ได้ ช่วยเอาฉันออกไปจากตรงนี้ที ​“และแล้ว ก็มาถึงช่วงเวลาสำคัญ ขอเชิญทุกท่านพบกับโชว์สุดพิเศษของเราเลยครับบบบ....”พวกเรานั่งอยู่บนสแตนด์เชียร์ของสีแดง โดยมีสแตนด์เชียร์สีเหลือง สีฟ้า และสีเขียว ประกบข้าง สแตนด์เชียร์ที่ล้อมเวทีตรงกลางไว้ ซึ่งวันนี้เป็นพิธีเปิดงานกีฬาสี และมีโชว์พิเศษที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ทุกคนจับจ้องไปยังจุดเซ็นเตอร์ ​“เชี่xx!! พี่ออทัมน์ออกมาแล้ว”​“โห้ววว โคตรจึ้ง โคตรปัง”​“เหมือนนางฟ้าเลย” ฉันเป็นหน่วยเสริมอีกคน ​การแสดงจบ

ตอนที่ 4 พยายามหลบหนี “จริงหรอ” อัญญาพนักหน้า พร้อมกับโผเข้ากอดรุ่นพี่ออทัมน์อีกครั้ง คราวนี้รุ่นพี่ไม่ปฏิเสธ ไม่มีท่าทีต่อต้านใดๆ วินาทีนั้น มันทำให้คนที่กำลังแอบดูอยู่ตรงนี้ น้ำตาไหลพราก เพราะเข้าใจแล้วว่า ในที่สุดทั้งคู่ก็ลงเอยกัน พี่ออทันม์คงอภัยยัยนั่นแล้ว อะไรวะ นี่กูอกหักหรอ อีลูกพีชมันแช่งไม่ทันขาดคำเลยด้วยซ้ำ สุดท้ายกูก็โดนทิ้งจริงๆ เหมือนคนคั่นเวลา เหมือนที่คั่นหนังสือ อิเชี่xxx!!! แม่งงงงง มันบ้าอะไรวะเนี่ย “ฟึ๊บบบ” คู่รักที่กำลังจุดถ่านไฟเก่า หันควักมามองเสียงแก้วน้ำที่ร่วงจากมือฉัน เหตุเกิดจากร่างกายอ่อนแรงจนมือไม้อ่อน แค่เรี่ยวแรงจะหายใจยังไม่มี “ใครรรร” รุ่นพี่ออทัมน์ถามเสียงดุ แล้วฉันจะยืนซื่อบื้อให้โดนจับได้ทำไม เผ่นสิ อิโง่! ฉันใช้กำลังแรงกายทั้งหมดที่มี พาตัวเองวิ่งหนีออกมาจากตรงนั้น ในขณะที่น้ำตายังไหล ฮืออออออ ทำไมทำกับหนูแบบนี้ คนใจร้าย “ตื้ดดดดด ตื้ดดดด ตื้ดดดดดด....” เสียงสั่นจากสายเรียกเข้ายังคงดังต่อเนื่อง คนโทรมาคือรุ่นพี่ออทัมน์ ฉันที่พึ่งกลับมาถึงห้อง โยนกระเป๋าลงบนเตียง ก่อนจะพุ่งตัวลงไปต