Nobela ni Saturnlonely 52

การตั้งท้องลูกคนที่สองนั้นเกิดขึ้นอย่างไม่คาดคิด ด้วยเพราะตอนนั้นที่ปุณณกันต์ต้องคลอดฉุกเฉิน ทำให้ต้องผ่าตัดเร่งด่วน หลังผ่าตัดหมอบอกว่าพวกเขาอาจมีลูกยาก และทั้งเขากับปุณณกันต์ ต่างตกลงกันไว้แล้วว่าจะมีวิคเตอร์แค่คนเดียว เอาเข้าจริงเขาเองยังทำใจเห็นเมียโดนเข็นเข้าห้องผ่าตัดอีกไม่ได้แล้ว มันเป็นภาพที่น่าหดหู่จนเกินไป แต่อยู่ ๆ เด็กคนนี้ก็ทะลุแผงยาคุมมาเกิดเสียอย่างนั้น“ริค ลูกยังเล็กมาก ให้เขาเลือกทางเดินเองได้ไหม อย่ายัดเยียดเขานักเลย” ปุณณกันต์เอ่ยขอร้องหลังจากหย่อนตัวลงบนโซฟานุ่ม พอปรับอารมณ์ได้บ้างความไม่พอใจจึงลดลงตามด้วยคนถูกถามวุ่นวายกับการจัดแจงหาเบาะรองหลังให้เมียสักพัก ทั้งที่ท้องยังไม่ได้โตอะไรถึงขนาดต้องใช้เบาะรองเวลานั่งสักหน่อย แต่เจ้าพ่อจีนเทาก็ยังคงทำ ก่อนจะสนใจตอบคำถามอีกฝ่าย“กูไม่ได้ยัดเยียด มึงก็รู้ปุณ” แฮกริดตอบเสียงเรียบ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยน เขานั่งลงข้างเมียรักอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะหน้าท้องที่ยังแบนราบเบา ๆ ทั้งที่มันแทบยังไม่โผล่พ้นเสื้อหลวม ๆ ด้วยซ้ำ“กูแค่อยากให้ลูกได้เรียนรู้สิ่งที่จำเป็นไว้ก่อน เผื่อวันหนึ่งกูไม่อยู่…”เสียงทุ้

“ริค!! ฉันบอกแล้วไง ลูกแค่สี่ขวบยังไม่ต้องรู้วิธีประกอบปืน!!”เสียงโวยวายของปุณณกันต์ดังไปทั่วบริเวณสนามฝึกซ้อมยิงปืนส่วนตัว ส่งผลให้วิคเตอร์ เด็กชายวัยสี่ขวบ ลูกของพวกเขาทิ้งส่วนของลำกล้องในมือ แล้วมุดไปซ่อนอยู่ข้างหลังผู้เป็นพ่อ ก่อนใบหน้าน้อย ๆ จะค่อย ๆ โผล่ออกมาแอบมองผู้เป็นแม่ ที่กำลังอกกระเพื่อมด้วยความโกรธ มือน้อย ๆ ขยุ้มขากางเกงของผู้เป็นพ่อแน่นราวกับหาตัวช่วยที่จะไม่ทำให้ตัวเองโดนดุ ถึงแม้จะรู้ว่าสุดท้ายแล้วคนที่ตัวเองกำลังพึ่งพาในยามนี้ ดีแต่เก่งกับคนอื่นและลูกอย่างเขาเท่านั้น กับแม่กันต์นั้นยิ้มประจบอย่างเดียวเลย“โธ่ปุณ กูไม่ได้สอนสักหน่อย ลูกแค่มาลูบ ๆ จับ ๆ เท่านั้นเอง” แฮกริดแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ ไปก่อน ถึงแม้หลักฐานจะกองอยู่ตรงหน้าก็ตาม หลงฮ่าวกับหลี่เฟิงดูจะคุ้นชินกับสถานการณ์แบบนี้มาพอสมควร ทั้งสองจึงอาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสังเกตปลีกตัวออกไปอย่างแนบเนียน ปล่อยให้เป็นเรื่องภายในครอบครัวก็แล้วกัน“ลูบ ๆ จับ ๆ?” ปุณณกันต์หรี่ตาใส่ก่อนขึ้นเสียงสูง “แล้วทำไมลูกถึงรู้ว่าไกปืนอยู่ตรงไหน รู้ด้วยว่าปลดเซฟยังไง!”“เอ่อ…อันนั้น”“อย่าบอกนะว่า ‘ดูการ์ตูน’ อีก!”“…” แฮกริดอ้าปากจะแถต่อ

“ล…ลูก งั้นเหรอ?” จางหลงเทียนแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง แต่พอพินิจหน้าเด็กคนนั้นที่ถูกแม่คว้ามือจับไว้ ก็พอจะมีเค้าลางของลูกชายตนเองอยู่จริง ๆสงสัยตาแก่อย่างเขาตาคงใกล้บอดเต็มที ถึงมองไม่ชัดว่าเด็กคนนั้น หน้าตาคล้ายกับแฮกริดตอนยังเด็กมาก อาจเพราะไม่ได้เลี้ยงดูมา จึงไม่ค่อยเห็นหน้าบุตรชายคนเล็กตอนเมื่อยังเด็ก ไม่แปลกที่พอเวลาโตมา เจ้าเด็กนั่นถึงได้แค้นตนมากเพียงนี้“ใช่ครับ ทีนี้ก็เห็นหรือยังล่ะ ทั้งอำนาจและความรักผมล้วนได้ครอบครองทุกสิ่ง”ใบหน้าคมโน้มเข้าหาพ่อลูกทั้งสอง ก่อนแสยะยิ้มเย็นออกมา นั่นทำให้ร่างของปีเตอร์บนรถเข็นสั่นเทายิ่งขึ้น พร้อมทั้งรีบซุกหน้าเข้าหาอกผู้เป็นพ่อ เพื่อหาคนปกป้องราวเด็กน้อยจางหลงเทียนมองภาพของปีเตอร์ด้วยสายตาเวทนา บุตรชายคนโตที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นความหวังของตระกูล กลับกลายเป็นคนพิการที่หวาดกลัวแม้แต่เงาของน้องชายตัวเอง ก่อนหันไปมองหน้าบุตรชายคนเล็กด้วยสายตาเย้ยหยัน“เฮอะ! พูดเหมือนตัวเองชนะทุกอย่างไปแล้ว” ชายชรากล่าวเสียงแหบพร่า “แต่สุดท้าย แกก็ยังใช้ชีวิตอยู่บนกองเลือดของคนอื่นไม่ใช่หรือ? แกไม่มีวันล้างมันออกได้หรอก แฮกริด”คำพูดนั้นเรียกรอยยิ้มมุมปากจากคนหนุ

เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นกรวดแผ่วเบา ทำให้ชายชราหยุดมือที่ถือช้อน เขาหันไปมองต้นเสียงก่อนจะเห็นเงาสูงใหญ่ของชายหนุ่มคู่หนึ่ง ซึ่งเขาจำได้ดีหนึ่งในนั้นคือ คนที่ตัวเองสั่งบงการฆ่าเองกับมือ และเป็นสาเหตุที่ทำให้ตนและลูกชายคนโตต้องตกอยู่ในสภาพเช่นวันนี้“ยังไม่ตายจริง ๆ ด้วย” จางหลงเทียนจ้องมองใบหน้าซีดเผือดของเด็กหนุ่มตรงหน้า หลายปีมานี้เขานั้นได้คิดว่ากำจัดอีกฝ่ายไปแล้ว แต่แท้จริงชายแก่อย่างตนไม่เคยกำจัดอะไรได้สำเร็จสักอย่าง วันนี้ จึงได้กลายมาเป็นตาแก่ที่ถูกกักขังให้แห้งตายในเกาะห่างไกลเช่นนี้ จะซ่องสุมอำนาจขึ้นใหม่ก็คงไม่อาจทำได้ เพราะฐานอำนาจเดิมถูกถอนรากถอนโคนไปจนสิ้น ลูกชายคนเล็กของเขานั้นช่างลงมือได้อย่างเหี้ยมโหดจริง ๆ“ได้ชื่อว่าเมียผมจะตายง่าย ๆ ได้ยังไงล่ะ พ่อว่าไหม?”แฮกริดไม่ปล่อยให้คนข้างกายได้ตอบคำถาม ชายหนุ่มก้าวขึ้นมาใช้ร่างตนเองบังร่างของชายอีกคนให้อยู่ข้างหลัง เขาแค่นหัวเราะก่อนตอบเองเสร็จสรรพ พร้อมทั้งแสยะยิ้มส่งให้ผู้เป็นพ่ออีกคำรบใบหน้าของชายชราบูดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจ ก่อนสบถพึมพำด่า ในระหว่างนั้นจึงเห็นร่างเล็กที่เกาะอยู่บนบ่าหนาของเจ้าลูกชายตัวดี ดวงตาฝ้าฟางพิน

แฮกริดอุ้มลูกชายวัยสี่ขวบ ซึ่งมีใบหน้าคล้ายตนเองเข้าไปมากขึ้นทุกวันกระโดดลงจากเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัว เมื่อทรงตัวได้มั่นจึงยื่นแขนข้างที่ว่างไปเป็นหลักให้ปุณณกันต์จับ“มึงซื้อที่นี่ไว้เหรอ” ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนกวาดมองไปรอบตัว หลังจากที่เท้าสัมผัสกับพื้นทรายละเอียด ที่ที่พวกเขายืนอยู่ก็คือ เกาะเล็ก ๆ เกาะหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเมืองลาปาซ ในประเทศแม็กซิโกแฮกริดพาเขากับวิคเตอร์ติดตามมาเจรจาเรื่องการค้าอาวุธ เพื่อให้ลูกชายตัวน้อยของเขาเรียนรู้งานตั้งแต่อายุสี่ขวบ ตอนแรกปุณณกันต์แทบอยากแหวกกะโหลกหนา ๆ ของสามีตนเองออกมาดูว่ามีอะไรอยู่ในนั้น ถึงได้บรรจุความคิดแบบนี้ไว้ได้ แต่ดูเหมือนเจ้า ลูกชายจะชอบจึงไม่ได้ขัดอะไรมากนัก“ใช่”“เอาไว้พักผ่อนหรือไง”“หึ ดูสภาพรอบ ๆ ก่อนสิ มันเหมาะกับการพักผ่อนมากเหรอ”อ้าวไอ้นี่! แต่พอมองไปรอบ ๆ ก็ไม่เหมาะกับการพักผ่อนจริงนั่นแหละ ไหนจะคลื่นที่แรงเกินพอดี แถมยังมีโขดหินที่ดูอันตรายอยู่รอบ ๆ มันเหมือนคุกมากกว่าสถานที่พักผ่อนเสียอีก“พามึงมาเจอใครบางคน”คิ้วหนาของปุณณกันต์เลิกสูงขึ้นด้วยความสงสัยว่า สถานที่แบบนี้มีคนอื่นอยู่ด้วยอย่างนั้นหรือ แต่ก็ต้องหายกัง

“แฮกริด อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง!!!” คนที่กำลังฉุดกระชากร่างหนาไว้ตวาดอย่างเหลืออด ทำให้คนที่กำลังอาละวาดหยุดชะงักลง แต่หน้าอกยังกระเพื่อมขึ้นลงจากแรงหึงหวง ในหัวอดนึกถึงภาพในฝันตอนโคม่าไม่ได้ถ้าเขาไม่ตื่นอีกนิดเดียวหลงฮ่าวจะจูบเมียตนเองอยู่แล้วเชียว อุตส่าห์ทำตัวเป็นคนมีคุณธรรมแยกแยะได้ตั้งหลายเดือน แต่วันนี้เมียรักกลับมาเขี่ยตะกอนซึ่งตกอยู่ก้นบึ้งให้ขุ่นขึ้นมา“มึงมีใจให้มันใช่ไหม ถึงได้ปกป้องมัน!”“มีใจกับผีน่ะสิ!”คนตัวโตหันมาประจันหน้า ทั้งที่สายตายังแฝงแววอาฆาตไม่จาง แต่ตาคู่คมของปุณณกันต์กลับแข็งกร้าวกว่า ส่งผลให้เจ้าพ่อจีนเทาต้องลดโทสะของตัวเองลง เพราะไม่อยากสุมไฟให้คนตรงหน้ามากกว่าเดิมโธ่โว้ย! ทั้ง ๆ คนที่สมควรโกรธต้องเป็นเขาสิ นี่อะไรทำไมอยู่ ๆ เกมถึงพลิกได้“ไม่มีแล้วทำไมต้องปกป้องมัน?” เสียงกร้าวของเจ้าพ่อจีนเทาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด“มึงจะเริ่มใช่ไหม” คนถูกถามยกมือขึ้นกอดอก พร้อมกับส่งเสียงเรียบ ๆ ถามกลับ นั่นทำให้เจ้าพ่อจีนเทาต้องรีบกดเซฟอาวุธคืนตามเดิม“ปุณ อย่าดุสิ” ร่างสูงจะก้าวไปหาคนที่แผ่รังสีกรุ่นโกรธมายังตนเอง แต่อีกฝ่ายกลับเบี่ยงตัวหนี ทำให้ชายร่างหนารู้สึกเสียหน้าอย

ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่ผมนอนเหม่ออยู่อย่างนั้น แต่แล้วเสียงข้อความแจ้งเตือนก็ดังขึ้นติ๊ง!ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูทันที และแน่นอนว่ามันไม่ใช่ใครอื่นนอกจากริว: “ว่างไหม?”หัวใจผมกระตุกวูบแปลก ๆ ก่อนจะรีบพิมพ์ตอบกลับไปฝุ่น: “มีอะไร?”รออยู่ครู่หนึ่ง ข้อความถัดไปก็เด้งขึ้นมาริว: “มาหาหน่อย”ผมนิ่วหน้า อะไรของเขาวะ?ฝุ่น: “นายอยู่บ้าน?”ริว: “หน้าห้องนาย”หน้าห้อง?!ผมเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงทันที กวาดตามองนาฬิกา…จะเที่ยงคืนแล้วหมอนี่มันคิดอะไรอยู่ถึงมาโผล่แถวนี้เวลานี้วะ?ผมหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาสวมก่อนจะเดินออกไปตามที่เขาบอกผมเปิดประตูออกไปก็เจอเขายืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ ใบหน้านิ่งเฉยเหมือนทุกครั้ง แต่มีบางอย่างในแววตาที่ดูไม่เหมือนเดิม“มาทำไม?” ผมถามพลางกอดอก“คุยกันหน่อย”“เรื่องอะไร?”“เรื่องของเรา”คำว่า ‘เรา’ ทำให้ผมชะงักไปนิดหน่อย“ไม่มีอะไรให้คุย” ผมบอกเสียงเรียบ “ฉันพูดไปหมดแล้ว”ริวไม่ได้ตอบอะไรในทันที เขาแค่ยกบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้แล้วจุดไฟ สูดมันเข้าปอดก่อนจะพ่นควันออกมาช้า ๆ“…ฉันไม่ชอบความไม่แน่นอน” เขาพูดขึ้นในที่สุด“หืม?”“ฉันไม่ชอบอะไรที่คลุมเครือ” เขาเอียงหน้ามองผม “แล้วฉัน

ผมกอดอกมองสองพี่น้องเถียงกันอย่างไม่รู้จะทำยังไง เรื่องระหว่างผมกับริวมันซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายให้รุยเข้าใจได้"กูสองคนแค่จูบกันไอ้รุย ยังไม่ได้เอากัน"พวกยากูซ่านี่เชื่อถือไม่ได้จริงๆ ไม่ได้เอาพ่อง!"ถ้าจูบกันแล้วก็ต้องเป็นแฟนกันสิ จะมาแอบกินกันเฉยๆ เหมือนไอ้ฮิลล์ไม่ได้นะ" รุยเถียงต่อ"เราแค่จูบกันรุย นายอย่างี่เง่า" น้ำเสียงของไอ้ยากูซ่าขี้เก๊กเริ่มระอา"นายอย่ามาโมโหกลบเกลื่อน" รุยยังคงไม่ยอม"วุ้ยย! มึงจะอะไรนักหนากะอีแค่จูบ ใครๆ เขาก็จูบกันได้ตอนเมา" ผมพูดแทรกขึ้นมา ถ้าผมไม่มีปัญหาทุกอย่างก็น่าจะจบสินะ"พ่องมึงดิ จะมีกี่คนที่จูบพี่ของเพื่อนตอนเมา"มากกว่าจูบกูก็ทำกันมาล่ะ"เออ…มันก็แค่อุบัติเหตุ ใช่ไหม?" ประโยคหลังผมหันไปหาริว เพื่อขอกำลังสนับสนุน"อือ…" ริวพยักหน้า“กูไม่ใช่เด็กแล้วนะริว!"ปั่ก!"ฉันเป็นเพื่อนเล่นนายเหรอ..." ริวตบหัวรุย"อู้ยยส์...เจ็บนะ พะ..พี่" ไอ้รุยเริ่มกลัวเมื่อเห็นสายตาของพี่ชายตัวเองริวถอนหายใจก่อนล้วงกระเป๋าหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด เขาพ่นควันออกจากปากก่อนพูดประโยคที่สิ้นคิดที่สุดออกมา"คบก็คบสิ""ชะ...ช่ายย ห๊ะ!! เดี๋ยวๆ คบอะไร ใครคบกัน" ผมถามด้วยความตกใจ"

…ไซโคลน Talk…ผมยืนอยู่ริมหน้าต่างห้องพักในโรงแรม มองแสงไฟของโตเกียวที่ส่องสว่างอยู่เบื้องล่าง แต่ความคิดของผมกลับไม่ได้อยู่ที่ทิวทัศน์เหล่านั้นเลยโทรศัพท์ในมือสั่นอีกครั้ง แจ้งเตือนข้อความจากไต้ฝุ่น“มาถึงแล้ว”ผมกลืนน้ำลายลงคอช้า ๆ หัวใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ นิ้วโป้งแตะไปบนหน้าจอโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบชักมือกลับราวกับของร้อนสารวัตร… มาถึงญี่ปุ่นแล้วจริง ๆผมถอนหายใจแรง กดโทรศัพท์ปิดเสียงก่อนจะโยนมันลงบนโต๊ะ ผมเงยหน้ามองตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ เห็นภาพสะท้อนของชายหนุ่มที่พยายามทำเป็นไม่สนใจอะไร แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความว้าวุ่นผมคิดว่า… ถ้าออกมาห่างไกลขนาดนี้แล้ว ทุกอย่างจะดีขึ้นผมคิดว่า… ถ้าหายไปจากสายตาเขาแล้ว อีกฝ่ายก็คงไม่รู้สึกอะไรแต่เปล่าเลย…สารวัตรตามมาถึงที่นี่และที่สำคัญกว่านั้นคือ ผมไม่ได้แน่ใจว่าตัวเองอยากให้เขาหาเจอหรือไม่…สไนเปอร์ Talk…ผมยืนอยู่หน้าโรงแรมหรูใจกลางโตเกียว มองขึ้นไปยังชั้นบนสุดที่เป็นห้องพักของไซโคลนไต้ฝุ่นเป็นคนบอกผมว่าไซโคลนอยู่ที่นี่ และถึงแม้เขาจะไม่ได้บอกเลขห้องตรง ๆ แต่แค่มีข้อมูลนี้ก็มากพอแล้วผมกำโทรศัพท์แน่น สูดหายใจเข้าลึก ๆถ้าผมขึ้นไป

…สไนเปอร์ Talk…ผมมองจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้า แต่มันกลับเบลอไปหมดคดียังคงเดินหน้า งานทุกอย่างยังคงต้องทำเหมือนเดิม แต่มีบางอย่างในใจที่คอยฉุดรั้งให้ผมไม่มีสมาธิไซโคลนไม่อยู่แล้วจริง ๆเขาหายไปจากชีวิตผมแบบสมบูรณ์แบบ… ไม่มีร่องรอย ไม่มีการติดต่อกลับ ไม่มีแม้แต่เงาของเขาให้เห็นผมถอนหายใจ กวาดสายตามองโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างตัวจะโทรไปดีไหม?นิ้วผมเลื่อนไปที่ชื่อของเขา ก่อนจะชะงัก… และกดปิดหน้าจอไปถ้าเขาอยากให้ผมตามหา… เขาคงจะทิ้งอะไรไว้ให้ผมบ้างแต่เขาเลือกที่จะหายไปอย่างสมบูรณ์ แปลว่าเขาคงต้องการแบบนั้นจริง ๆ“เฮ้อ…” ผมเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้า ก่อนจะได้ยินเสียงเคาะประตูห้องทำงาน“เข้ามา”จ่าแชมป์โผล่หน้าเข้ามา “สารวัตร ผมมีข่าวบางอย่าง”ผมเลิกคิ้ว “ข่าวอะไร?”“คนของเราสืบมาให้แล้วครับ…” จ่าแชมป์ส่งแฟ้มเอกสารให้ผม “คุณไซโคลนอยู่ที่ญี่ปุ่นจริง ๆ และดูเหมือนเขาจะตั้งใจอยู่ที่นั่นอีกนาน”ผมนิ่งไป ก่อนจะเปิดแฟ้มออกดู รายละเอียดที่ระบุอยู่ตรงหน้ามันชัดเจนจนผมปฏิเสธไม่ได้และมีรูปที่ไซโคลนไปไหนมาไหนกับริวอย่างสนิทสนม…ใจผมคล้ายๆ มีอะไรหนักๆ กดทับไว้จนเจ็บผม… กำลังจะเสียเขาไปแล้วจริง ๆ

…ไซโคลน Talk…ผมไม่ได้หลบหน้าเล่น ๆ แต่ผมเอาจริงหลังจากวันนั้น ผมไม่ได้ติดต่อกลับไปหาสารวัตรอีกเลย ไม่มีการส่งกาแฟ ไม่มีการไปหา ไม่มีแม้แต่ข้อความทิ้งไว้เหมือนทุกทีผมเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนดื้อรั้นและไม่เคยยอมแพ้ แต่ครั้งนี้… บางทีผมอาจต้องเป็นฝ่ายปล่อยมือจริง ๆตอนแรกมันก็ยากอยู่หรอก กว่าจะห้ามตัวเองไม่ให้คิดถึง ไม่ให้เผลอกดโทรหาหรือส่งข้อความไป ผมต้องข่มใจตัวเองอยู่หลายครั้ง ต้องดื่มให้หนักขึ้น ต้องเอางานมากลบความคิด แต่สุดท้ายแล้ว… มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากนักทุกคืนก่อนนอน ผมยังคงเผลอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หวังว่าบางทีสารวัตรอาจจะเป็นฝ่ายส่งข้อความมาก่อน หรืออย่างน้อยอาจจะมีมิสคอลสักสายแต่ไม่มีเลย…เหมือนเขาหายไปจากชีวิตของผมโดยสมบูรณ์ผมเอนตัวพิงกระจกห้องพักโรงแรมในโตเกียว มองแสงไฟของเมืองที่ยังคงสว่างไสว ทว่าความเงียบในห้องมันกลับกดดันผมยิ่งกว่าความวุ่นวายข้างนอกผมคิดถึงสารวัตร…คิดถึงคนที่เอาแต่ทำหน้าเรียบเฉยเวลาถูกแหย่ คิดถึงคนที่บ่นว่าผมกวนประสาทแต่ก็ยังยอมให้มากวนอยู่ทุกวันผมไม่ได้อยากหนีมาไกลขนาดนี้หรอก แต่ผมรู้ว่า ถ้ายังอยู่ที่เดิม ผมคงไม่มีวันอดใจไม่ไหวแล้วกระโจนไปหาเขาอีกตาม

…สไนเปอร์ Talk…ไซโคลนไม่ได้พูดเล่น เขาเอาจริงหลังจากวันนั้น ผมก็ไม่ได้รับข้อความหรือสายโทรศัพท์จากไซโคลนอีกเลย ไม่มีการแวะมาหา ไม่มีใครส่งกาแฟมาให้ที่โรงพักตอนเช้า และแน่นอน… ไม่มีใครมารอผมเลิกงานอีกเลยผมคิดว่าตัวเองควรจะโล่งใจ เพราะนี่ไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการเหรอ? ผมอยากให้ไซโคลนออกไปจากชีวิต อยากให้ไซโคลนอยู่ห่างจากปัญหาทั้งหมด เขาอยากปกป้องไซโคลนจากความวุ่นวายนี้…แต่ทำไมมันถึงรู้สึกไม่ใช่แบบนั้นวะ?ในช่วงแรกผมพยายามไม่คิดอะไรมาก มันก็ดีแล้วที่เขาได้ไปใช้ชีวิตปกติของตัวเอง ไม่ต้องมาลำบากกับผมแต่พอผ่านไปเป็นอาทิตย์ ไซโคลนก็ยังไม่ติดต่อมา“หมอนั่นคงจะลืมฉันไปแล้วจริง ๆ” ผมพึมพำช่วงเวลาที่ไม่มีไซโคลนอยู่รอบตัว ทำให้รู้ว่า… ชีวิตของผมขาดอะไรบางอย่างไปจริง ๆไม่ว่าจะเป็นช่วงเช้าที่ปกติจะมีกาแฟจากร้านประจำส่งมาให้พร้อมโน้ตแซว ๆ จากไซโคลน หรือแม้แต่ช่วงเย็นที่ผมมักจะเจอเขามานั่งรออยู่ในห้อง พอไม่มีสิ่งเหล่านี้แล้ว วันเวลาของผมกลับดูเงียบเหงาอย่างน่าประหลาดผมทำงานเหมือนเดิม ใช้ชีวิตแบบเดิม ออกไปสืบคดีเหมือนเดิม แต่กลับรู้สึกว่าอะไรบางอย่างมันผิดแปลกไปหมด“สารวัตร… คุณโอเคหรือเปล่า?”เส

ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่ผมนอนเหม่ออยู่อย่างนั้น แต่แล้วเสียงข้อความแจ้งเตือนก็ดังขึ้นติ๊ง!ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูทันที และแน่นอนว่ามันไม่ใช่ใครอื่นนอกจากริว: “ว่างไหม?”หัวใจผมกระตุกวูบแปลก ๆ ก่อนจะรีบพิมพ์ตอบกลับไปฝุ่น: “มีอะไร?”รออยู่ครู่หนึ่ง ข้อความถัดไปก็เด้งขึ้นมาริว: “มาหาหน่อย”ผมนิ่วหน้า อะไรของเขาวะ?ฝุ่น: “นายอยู่บ้าน?”ริว: “หน้าห้องนาย”หน้าห้อง?!ผมเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงทันที กวาดตามองนาฬิกา…จะเที่ยงคืนแล้วหมอนี่มันคิดอะไรอยู่ถึงมาโผล่แถวนี้เวลานี้วะ?ผมหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาสวมก่อนจะเดินออกไปตามที่เขาบอกผมเปิดประตูออกไปก็เจอเขายืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ ใบหน้านิ่งเฉยเหมือนทุกครั้ง แต่มีบางอย่างในแววตาที่ดูไม่เหมือนเดิม“มาทำไม?” ผมถามพลางกอดอก“คุยกันหน่อย”“เรื่องอะไร?”“เรื่องของเรา”คำว่า ‘เรา’ ทำให้ผมชะงักไปนิดหน่อย“ไม่มีอะไรให้คุย” ผมบอกเสียงเรียบ “ฉันพูดไปหมดแล้ว”ริวไม่ได้ตอบอะไรในทันที เขาแค่ยกบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้แล้วจุดไฟ สูดมันเข้าปอดก่อนจะพ่นควันออกมาช้า ๆ“…ฉันไม่ชอบความไม่แน่นอน” เขาพูดขึ้นในที่สุด“หืม?”“ฉันไม่ชอบอะไรที่คลุมเครือ” เขาเอียงหน้ามองผม “แล้วฉัน

ผมกอดอกมองสองพี่น้องเถียงกันอย่างไม่รู้จะทำยังไง เรื่องระหว่างผมกับริวมันซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายให้รุยเข้าใจได้"กูสองคนแค่จูบกันไอ้รุย ยังไม่ได้เอากัน"พวกยากูซ่านี่เชื่อถือไม่ได้จริงๆ ไม่ได้เอาพ่อง!"ถ้าจูบกันแล้วก็ต้องเป็นแฟนกันสิ จะมาแอบกินกันเฉยๆ เหมือนไอ้ฮิลล์ไม่ได้นะ" รุยเถียงต่อ"เราแค่จูบกันรุย นายอย่างี่เง่า" น้ำเสียงของไอ้ยากูซ่าขี้เก๊กเริ่มระอา"นายอย่ามาโมโหกลบเกลื่อน" รุยยังคงไม่ยอม"วุ้ยย! มึงจะอะไรนักหนากะอีแค่จูบ ใครๆ เขาก็จูบกันได้ตอนเมา" ผมพูดแทรกขึ้นมา ถ้าผมไม่มีปัญหาทุกอย่างก็น่าจะจบสินะ"พ่องมึงดิ จะมีกี่คนที่จูบพี่ของเพื่อนตอนเมา"มากกว่าจูบกูก็ทำกันมาล่ะ"เออ…มันก็แค่อุบัติเหตุ ใช่ไหม?" ประโยคหลังผมหันไปหาริว เพื่อขอกำลังสนับสนุน"อือ…" ริวพยักหน้า“กูไม่ใช่เด็กแล้วนะริว!"ปั่ก!"ฉันเป็นเพื่อนเล่นนายเหรอ..." ริวตบหัวรุย"อู้ยยส์...เจ็บนะ พะ..พี่" ไอ้รุยเริ่มกลัวเมื่อเห็นสายตาของพี่ชายตัวเองริวถอนหายใจก่อนล้วงกระเป๋าหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด เขาพ่นควันออกจากปากก่อนพูดประโยคที่สิ้นคิดที่สุดออกมา"คบก็คบสิ""ชะ...ช่ายย ห๊ะ!! เดี๋ยวๆ คบอะไร ใครคบกัน" ผมถามด้วยความตกใจ"

…ไซโคลน Talk…ผมยืนอยู่ริมหน้าต่างห้องพักในโรงแรม มองแสงไฟของโตเกียวที่ส่องสว่างอยู่เบื้องล่าง แต่ความคิดของผมกลับไม่ได้อยู่ที่ทิวทัศน์เหล่านั้นเลยโทรศัพท์ในมือสั่นอีกครั้ง แจ้งเตือนข้อความจากไต้ฝุ่น“มาถึงแล้ว”ผมกลืนน้ำลายลงคอช้า ๆ หัวใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ นิ้วโป้งแตะไปบนหน้าจอโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบชักมือกลับราวกับของร้อนสารวัตร… มาถึงญี่ปุ่นแล้วจริง ๆผมถอนหายใจแรง กดโทรศัพท์ปิดเสียงก่อนจะโยนมันลงบนโต๊ะ ผมเงยหน้ามองตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ เห็นภาพสะท้อนของชายหนุ่มที่พยายามทำเป็นไม่สนใจอะไร แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความว้าวุ่นผมคิดว่า… ถ้าออกมาห่างไกลขนาดนี้แล้ว ทุกอย่างจะดีขึ้นผมคิดว่า… ถ้าหายไปจากสายตาเขาแล้ว อีกฝ่ายก็คงไม่รู้สึกอะไรแต่เปล่าเลย…สารวัตรตามมาถึงที่นี่และที่สำคัญกว่านั้นคือ ผมไม่ได้แน่ใจว่าตัวเองอยากให้เขาหาเจอหรือไม่…สไนเปอร์ Talk…ผมยืนอยู่หน้าโรงแรมหรูใจกลางโตเกียว มองขึ้นไปยังชั้นบนสุดที่เป็นห้องพักของไซโคลนไต้ฝุ่นเป็นคนบอกผมว่าไซโคลนอยู่ที่นี่ และถึงแม้เขาจะไม่ได้บอกเลขห้องตรง ๆ แต่แค่มีข้อมูลนี้ก็มากพอแล้วผมกำโทรศัพท์แน่น สูดหายใจเข้าลึก ๆถ้าผมขึ้นไป

…สไนเปอร์ Talk…ผมมองจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้า แต่มันกลับเบลอไปหมดคดียังคงเดินหน้า งานทุกอย่างยังคงต้องทำเหมือนเดิม แต่มีบางอย่างในใจที่คอยฉุดรั้งให้ผมไม่มีสมาธิไซโคลนไม่อยู่แล้วจริง ๆเขาหายไปจากชีวิตผมแบบสมบูรณ์แบบ… ไม่มีร่องรอย ไม่มีการติดต่อกลับ ไม่มีแม้แต่เงาของเขาให้เห็นผมถอนหายใจ กวาดสายตามองโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างตัวจะโทรไปดีไหม?นิ้วผมเลื่อนไปที่ชื่อของเขา ก่อนจะชะงัก… และกดปิดหน้าจอไปถ้าเขาอยากให้ผมตามหา… เขาคงจะทิ้งอะไรไว้ให้ผมบ้างแต่เขาเลือกที่จะหายไปอย่างสมบูรณ์ แปลว่าเขาคงต้องการแบบนั้นจริง ๆ“เฮ้อ…” ผมเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้า ก่อนจะได้ยินเสียงเคาะประตูห้องทำงาน“เข้ามา”จ่าแชมป์โผล่หน้าเข้ามา “สารวัตร ผมมีข่าวบางอย่าง”ผมเลิกคิ้ว “ข่าวอะไร?”“คนของเราสืบมาให้แล้วครับ…” จ่าแชมป์ส่งแฟ้มเอกสารให้ผม “คุณไซโคลนอยู่ที่ญี่ปุ่นจริง ๆ และดูเหมือนเขาจะตั้งใจอยู่ที่นั่นอีกนาน”ผมนิ่งไป ก่อนจะเปิดแฟ้มออกดู รายละเอียดที่ระบุอยู่ตรงหน้ามันชัดเจนจนผมปฏิเสธไม่ได้และมีรูปที่ไซโคลนไปไหนมาไหนกับริวอย่างสนิทสนม…ใจผมคล้ายๆ มีอะไรหนักๆ กดทับไว้จนเจ็บผม… กำลังจะเสียเขาไปแล้วจริง ๆ

…ไซโคลน Talk…ผมไม่ได้หลบหน้าเล่น ๆ แต่ผมเอาจริงหลังจากวันนั้น ผมไม่ได้ติดต่อกลับไปหาสารวัตรอีกเลย ไม่มีการส่งกาแฟ ไม่มีการไปหา ไม่มีแม้แต่ข้อความทิ้งไว้เหมือนทุกทีผมเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนดื้อรั้นและไม่เคยยอมแพ้ แต่ครั้งนี้… บางทีผมอาจต้องเป็นฝ่ายปล่อยมือจริง ๆตอนแรกมันก็ยากอยู่หรอก กว่าจะห้ามตัวเองไม่ให้คิดถึง ไม่ให้เผลอกดโทรหาหรือส่งข้อความไป ผมต้องข่มใจตัวเองอยู่หลายครั้ง ต้องดื่มให้หนักขึ้น ต้องเอางานมากลบความคิด แต่สุดท้ายแล้ว… มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากนักทุกคืนก่อนนอน ผมยังคงเผลอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หวังว่าบางทีสารวัตรอาจจะเป็นฝ่ายส่งข้อความมาก่อน หรืออย่างน้อยอาจจะมีมิสคอลสักสายแต่ไม่มีเลย…เหมือนเขาหายไปจากชีวิตของผมโดยสมบูรณ์ผมเอนตัวพิงกระจกห้องพักโรงแรมในโตเกียว มองแสงไฟของเมืองที่ยังคงสว่างไสว ทว่าความเงียบในห้องมันกลับกดดันผมยิ่งกว่าความวุ่นวายข้างนอกผมคิดถึงสารวัตร…คิดถึงคนที่เอาแต่ทำหน้าเรียบเฉยเวลาถูกแหย่ คิดถึงคนที่บ่นว่าผมกวนประสาทแต่ก็ยังยอมให้มากวนอยู่ทุกวันผมไม่ได้อยากหนีมาไกลขนาดนี้หรอก แต่ผมรู้ว่า ถ้ายังอยู่ที่เดิม ผมคงไม่มีวันอดใจไม่ไหวแล้วกระโจนไปหาเขาอีกตาม

…สไนเปอร์ Talk…ไซโคลนไม่ได้พูดเล่น เขาเอาจริงหลังจากวันนั้น ผมก็ไม่ได้รับข้อความหรือสายโทรศัพท์จากไซโคลนอีกเลย ไม่มีการแวะมาหา ไม่มีใครส่งกาแฟมาให้ที่โรงพักตอนเช้า และแน่นอน… ไม่มีใครมารอผมเลิกงานอีกเลยผมคิดว่าตัวเองควรจะโล่งใจ เพราะนี่ไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการเหรอ? ผมอยากให้ไซโคลนออกไปจากชีวิต อยากให้ไซโคลนอยู่ห่างจากปัญหาทั้งหมด เขาอยากปกป้องไซโคลนจากความวุ่นวายนี้…แต่ทำไมมันถึงรู้สึกไม่ใช่แบบนั้นวะ?ในช่วงแรกผมพยายามไม่คิดอะไรมาก มันก็ดีแล้วที่เขาได้ไปใช้ชีวิตปกติของตัวเอง ไม่ต้องมาลำบากกับผมแต่พอผ่านไปเป็นอาทิตย์ ไซโคลนก็ยังไม่ติดต่อมา“หมอนั่นคงจะลืมฉันไปแล้วจริง ๆ” ผมพึมพำช่วงเวลาที่ไม่มีไซโคลนอยู่รอบตัว ทำให้รู้ว่า… ชีวิตของผมขาดอะไรบางอย่างไปจริง ๆไม่ว่าจะเป็นช่วงเช้าที่ปกติจะมีกาแฟจากร้านประจำส่งมาให้พร้อมโน้ตแซว ๆ จากไซโคลน หรือแม้แต่ช่วงเย็นที่ผมมักจะเจอเขามานั่งรออยู่ในห้อง พอไม่มีสิ่งเหล่านี้แล้ว วันเวลาของผมกลับดูเงียบเหงาอย่างน่าประหลาดผมทำงานเหมือนเดิม ใช้ชีวิตแบบเดิม ออกไปสืบคดีเหมือนเดิม แต่กลับรู้สึกว่าอะไรบางอย่างมันผิดแปลกไปหมด“สารวัตร… คุณโอเคหรือเปล่า?”เส