บทที่ 3

ใบหน้าของทิฟฟานี่แดงก่ำขึ้นทันที

เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้เตรียมใจว่าฉันจะกล้าท้าทายเธอตรง ๆ แบบนี้

“คุณ... คุณพูดแบบนั้นออกมาได้ยังไง?” เธอพูดตะกุกตะกักด้วยน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความแค้น “ฉันเกือบตายเลยนะ!”

“แต่หนูก็ยังไม่ตายนี่” ฉันพูดอย่างใจเย็นพร้อมจับสังเกตปฏิกิริยาของเธอ “แถมหนูยังมายืนให้การที่นี่ได้ละเอียดครบถ้วนทุกระเบียดนิ้วเลยด้วย”

“ก็เพราะหนูโชคดีไงล่ะ!” ทิฟฟานี่แทบจะกรีดร้องออกมา “ถ้าเพื่อนบ้านไม่ได้ยินเสียงเข้า...”

เธอหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาเจ้าเล่ห์วูบผ่านออกมา

“ความจริงแล้ว... นี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกค่ะ”

ทั้งห้องพิจารณาคดีหันไปสนใจเธอทันที

“ตั้งแต่พวกเขาย้ายมา เขาก็คอยตามฉันมาตลอด ทั้งที่ฟิตเนสของหมู่บ้าน ที่สระว่ายน้ำ แม้แต่หน้าบ้านของฉัน” เธอสูดหายใจลึก ทำท่าทางให้อ่อนแอลงอีกครั้ง “สายตาที่เขามองหนู… มันเหมือนนักล่า เหมือน… เหมือนเขาอยากฉีกหนูเป็นชิ้น ๆ”

เสียงกระซิบด้วยความโกรธดังขึ้นจากคณะลูกขุน

“โรคจิตชัด ๆ!”

“เด็กแบบนั้นอันตรายต่อทุกคน!”

“ควรจับขังไว้!”

ฉันยังคงนิ่งเฉย ไร้อารมณ์

“คูเปอร์ไม่เคยไปฟิตเนสของหมู่บ้าน”

“คุณโกหก!” ทิฟฟานี่แผดเสียง “หนูมีพยาน! มีคนเห็นเขา!”

“ไหนลองระบุชื่อมาสักคนซิ”

เธออ้าปากค้าง แต่กลับไม่มีชื่อใครหลุดออกมาเลย

ทันใดนั้น เบรนด้าก็ลุกขึ้นจากที่นั่งคนดู

“พอได้แล้ว!” เสียงของเธอแหลมสูงจนบาดหู “ฮาร์เปอร์ มิทเชลล์ แกไม่มีสิทธิ์มาทำให้ลูกสาวฉันอับอายแบบนี้นะ!”

“อยากได้หลักฐานนักใช่ไหม?” เบรนด้าชูโทรศัพท์ขึ้น “นี่คือคลิปเสียงจากคืนนั้น ฉันได้ยินเสียงดังผิดปกติเลยกดบันทึกเอาไว้”

เบรนด้าเชื่อมต่อโทรศัพท์ของเธอกับระบบเสียงของห้องพิจารณาคดี

เสียงอู้อี้ดังออกมาจากลำโพง

เสียงลมหายใจหอบหนัก

เสียงกระแทกดังปึก

และเสียงอื่น ๆ ที่ระบุที่มาไม่ได้

และจากนั้น คือเสียงคร่ำครวญแผ่วเบาของทิฟฟานี่ “ไม่นะ... ได้โปรด หยุดเถอะ...”

ห้องพิจารณาคดีทั้งห้องเงียบกริบ

คลิปเสียงนี้มีพลังมากกว่าคำให้การใด ๆ ทั้งสิ้น

สีหน้าของคณะลูกขุนเริ่มเคร่งขรึมขึ้นด้วยความโกรธแค้นและเวทนา

กาวินพยักหน้าอย่างพอใจ “นั่นคือคลิปเสียงสด ๆ จากคืนนั้นครับ ทุกท่านได้ยินอะไรไหม? ความรุนแรง ความเจ็บปวด และเสียงกรีดร้องของเด็กสาวผู้บริสุทธิ์ที่กำลังร้องขอชีวิต”

ฉันตั้งใจฟังคลิปนั้นอย่างละเอียด เก็บทุกรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ

เสียงหายใจ...

เสียงกระแทก...

เสียงประกอบด้านหลัง...

เดี๋ยวก่อน

“ขอเปิดฟังอีกรอบได้ไหมคะ?” ฉันถามขึ้นทันที

“ทำไมเหรอครับ?” กาวินถามด้วยความระวัง

“ฉันต้องการฟังรายละเอียดค่ะ”

คลิปเสียงถูกเปิดเล่นอีกครั้ง

คราวนี้ ฉันมุ่งเป้าไปที่เสียงประกอบด้านหลัง

เสียงหายใจ... เสียงกระแทก... เสียงร้องของทิฟฟานี่...

และ... เสียงนกร้อง

มันคือนกกลางคืน

“น่าสนใจแฮะ” ฉันพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

“มีอะไรน่าสนใจงั้นเหรอ?” ผู้พิพากษาเอ่ยถาม

ฉันยืนขึ้นและกล่าวต่อคณะลูกขุน “ทุกท่านคะ โปรดสังเกตเสียงนกร้องที่แทรกอยู่ในพื้นหลังของคลิปเสียงนั่นด้วยค่ะ นั่นคือเสียงของนกเดินดง ซึ่งจะออกหากินเฉพาะยามดึกเท่านั้น”

ฉันหันไปหาทิฟฟานี่ “แต่คำให้การของเธอบอกว่าเหตุร้ายเกิดขึ้นตอนหกโมงเย็น ซึ่งยังมีแสงแดด นกชนิดนี้เป็นสัตว์กลางคืน มันจะไม่ร้องจนกว่าจะเลยเที่ยงคืนไปแล้ว”

ใบหน้าของทิฟฟานี่ซีดเผือด “หนู... หนูอาจจะจำเวลาผิดไปก็ได้...”

“หนูจำเวลาผิด หรือว่าคลิปเสียงนี้ไม่ได้ถูกอัดขึ้นในช่วงเวลานั้นกันแน่?”

กาวินกระโดดลุกขึ้นยืน “คัดค้านครับ! จำเลยกำลังคาดเดาไปเองโดยไม่มีหลักฐาน!”

แต่ความสงสัยเพียงเล็กน้อยนั้น ไม่ได้ช่วยให้ฝูงชนสงบลงเลย

ความคิดเห็นในไลฟ์สดยังคงถาโถมไม่หยุด

“เธออาจจะจำเวลาผิด แต่เสียงในคลิปน่ะของจริง!”

“ยัยฮาร์เปอร์แค่หาข้อแก้ตัว!”

“ลูกเล่นกฎหมายแบบนี้มันน่ารังเกียจชะมัด!”

ฉันเหลือบมองแจ้งเตือนหุ้นในมือถือ

ร่วงลงไปอีกสองเปอร์เซ็นต์

กาวินรู้ชัดว่าต้องใช้หลักฐานที่หนักกว่านี้เพื่อปิดปากฉันให้สนิท

เขาเดินไปที่โต๊ะ แล้วหยิบถุงหลักฐานใสขึ้นมา

ข้างในเป็นขนสีทอง

“ท่านผู้พิพากษา ผมขอเสนอหลักฐานชิ้นสุดท้าย เพื่อปิดตายคดีนี้”

เขาชูถุงขึ้นสูงให้ทุกคนเห็น

“เราพบสิ่งนี้บนเสื้อผ้าของนางสาวทิฟฟานี่” เขาชูถุงขึ้นสูงกว่าเดิม “เส้นผมสีทอง และน้ำอสุจิ เราตรวจดีเอ็นเอแล้ว และมันตรงกับคูเปอร์ ลูกชายของคุณอย่างสมบูรณ์!”

ทั้งห้องพิจารณาคดีแตกฮือ

เสียงของกาวินดังกึกก้องขณะหันไปทางคณะลูกขุน “ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี นี่คือหลักฐานปิดตายคดีนี้!”