Share

บทที่ 2

Author: พีชชี่
ผู้พิพากษาเคาะค้อนอีกครั้ง และเสียงอื้ออึงในห้องพิจารณาคดีก็ค่อยๆ เงียบลง

โทรศัพท์ของฉันสั่นขึ้นอีกครั้ง

เป็นการแจ้งเตือนหุ้นอีกครั้ง ราคาหุ้นร่วงลงไปถึงห้าเปอร์เซ็นต์แล้ว

ฉันเหลือบมองหน้าจอ โดยที่สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย

ความสงบนิ่งของฉันดูเหมือนจะทำให้เธอสติแตก

“คุณ!” เธอลุกขึ้นจากที่นั่งพยาน นิ้วมือสั่นเทาขณะชี้มาที่ฉัน “หนูกำลังต้องมาเล่าฝันร้ายซ้ำๆ อยู่ตรงนี้ แต่กลับคุณกลับกังวลแต่เรื่องเงินของคุณเนี่ยนะ?!”

น้ำตาของเธอไหลออกมามากขึ้น

“คุณรู้ไหมว่าหนูต้องผ่านอะไรมาบ้าง? หนูกำลังจะได้เป็นนางแบบ! ลูกชายของคุณทำลายหนูเขาทำลายหนูจนไม่เหลืออะไรเลย!”

กาวินรีบเข้าไปอยู่ข้างๆ เพื่อให้เธอสงบลง “ทิฟฟานี่ สูดหายใจลึกๆ แค่เล่าเรื่องของคุณออกมา ศาลจะมอบความยุติธรรมให้คุณเอง”

เธอนั่งลงตามเดิม และเช็ดน้ำตาด้วยมือที่สั่นเทา

“เล่าต่อสิเลยครับ บอกทุกคนว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนนั้น”

ทิฟฟานี่สูดลมหายใจเข้าลึก น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ

“หนูแค่... หนูแค่กำลังเดินเล่นที่สวนหลังบ้าน ที่นั่นมันปลอดภัยและเงียบสงบเสมอมา”

“แล้วยังไงต่อ?”

“จู่ๆ คูเปอร์ก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ หนูคิดว่าเขาเมา เขาผลักหนูลงไปบนสนามหญ้า” น้ำเสียงของเธอเริ่มตื่นตระหนก“เขาแข็งแรงมาก แข็งแรงผิดธรรมชาติสำหรับเด็กวัยรุ่น”

คณะลูกขุนต่างตั้งใจฟังทุกคำพูดของเธออย่างใจจดใจจ่อ

“เขากดตัวหนูไว้แล้วเริ่มกระชากเสื้อผ้าหนู หนูพยายามดิ้นแต่มันไม่มีประโยชน์ มือของเขาบีบอยู่ที่คอหนู... และกำลังกระชากเสื้อผ้าของหนู...”

เธอแตะที่อุปกรณ์พยุงคอด้วยสีหน้าเจ็บปวด

“หนูรู้สึกได้ถึงลมหายใจของเขาที่ซอกคอ มันร้อนรุ่มและหยาบกระด้าง เหมือนกับสัตว์ป่า”

“แล้วจากนั้นล่ะ?” กาวินซักต่อ

“หนูร้องตะโกนให้คนช่วย เขาเลยเริ่มทุบตีหนู ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งต่อยหน้า ต่อยหน้าอก ต่อยแขน...”

การแสดงของเธอถึงจุดสูงสุด เธอดูเหมือนจะเป็นลมได้ทุกเมื่อ

“เลือดไหลนองไปทั่ว หนูคิดว่าตัวเองคงต้องตายตรงนั้นแน่ๆ”

เสียงแสดงความเวทนาดังมาจากกลุ่มคนดู

“ไอ้ปีศาจ!”

“มันไม่ใช่คนด้วยซ้ำ!”

“คุณฮาร์เปอร์ มิทเชลล์ คุณเลี้ยงลูกมาแบบนั้นได้ยังไง?”

ฉันยังคงนิ่งสนิทและใบหน้าก็ยังคงสงบ

แต่ในหัว ฉันกำลังแยกแยะช่องโหว่ในเรื่องที่เธอเล่า

แข็งแรงผิดปกติงั้นเหรอ?

พยายามจะกัดคอ?

ลมหายใจเหมือนสัตว์ป่า?

น่าสนใจดีนี่

“เดี๋ยวก่อน”

เสียงของฉันเบาแต่กลับกรีดผ่านเสียงรบกวนจนเงียบกริบไปทั้งห้อง

“ฉันขอขัดจังหวะหน่อยได้ไหม?”

ผู้พิพากษาขมวดคิ้ว “จำเลยมีทนายความอยู่แล้วนี่”

“ฉันต้องการถามคำถามด้วยตัวเองค่ะ” ฉันพูดและลุกขึ้นยืนแล้วจัดแขนเสื้อเบลเซอร์ให้เรียบตึง “คุณทิฟฟานี่ ฉันอยากจะขอยืนยันรายละเอียดบางอย่างหน่อย”

กาวินลุกขึ้นทันที “คัดค้านครับ! จำเลยกำลังข่มขู่เหยื่อ!”

“ท่านที่เคารพ ดิฉันเพียงต้องการทำความกระจ่างในประเด็นทางเทคนิคบางอย่างเท่านั้นค่ะ”

ผู้พิพากษาจ้องมองฉัน “อนุญาต แต่ต้องสุภาพด้วย”

ฉันเดินตรงไปหาทิฟฟานี่ ความสงบนิ่งของฉันทำให้เธอประหม่าอย่างเห็นได้ชัด

“หนูบอกว่าเขากระชากเสื้อผ้าหนู และรอยที่คอ…หนูบอกว่าเขากัดหนูด้วยเหรอ?”

ทิฟฟานี่จ้องมองฉันด้วยความสับสน “คุณพูดเรื่องอะไร?”

“ลองคิดดูนะ มนุษย์ที่โกรธจะใช้หมัด ใช้มือกระชาก ฉีก แต่สัตว์จะกัด และกระทำตามสัญชาตญาณล้วนๆ สิ่งที่หนูบรรยาย คือการถูกสัตว์ทำร้าย ไม่ใช่มนุษย์”

กาวินกระโดดตัวลอยขึ้นมาอีกครั้ง “คัดค้าน! จำเลยกำลังทำให้เหยื่ออับอายและพยายามบอกว่าเธอเป็นคนโกหก!”

ผู้พิพากษาเคาะค้อน “คุณฮาร์เปอร์ มิทเชลล์ ระวังคำพูดของคุณด้วย”

ฉันหันไปหาผู้พิพากษา “ท่านที่เคารพ ดิฉันไม่ได้กังขาในความสัตย์จริงของพยานค่ะ ดิฉันเพียงแค่ชี้ให้เห็นถึงข้อเท็จจริงทางชีวภาพเท่านั้น”

จากนั้นฉันก็หันกลับไป จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของทิฟฟานี่โดยตรง

แววตาของเธอเริ่มสั่นไหวและหลบเลี่ยง

ฉันมอบรอยยิ้มแรกของวันให้เธอ แต่มันเป็นยิ้มที่เย็นยะเยือกดุจน้ำแข็ง

“เห็นได้ชัดว่าหนูไม่เคยเห็นลูกชายของฉันมาก่อนเลย ถ้าหนูเคยเห็น หนูคงคิดคำโกหกที่ดีกว่านี้”
Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ปฏิเสธตราบาปของลูกชาย   บทที่ 8

    บทละครถูกพลิกกลับจากหน้ามือเป็นหลังมือคราวนี้ถึงตาที่เบรนด้าและทิฟฟานี่จะต้องเป็นฝ่ายสติแตกบ้างแล้ว“แบล็กเมลเหรอ?” เสียงของเบรนด้าแหลมสูง “คุณฮาร์เปอร์! คุณพูดแบบนั้นออกมาได้ยังไง? พวกเราต่างหากที่เป็นเหยื่อ!”เธอพยายามจะกู้สถานการณ์กลับมาควบคุมให้ได้ แต่น้ำเสียงของเธอกลับสั่นเครือ“ลูกสาวฉันต้องผ่านเหตุการณ์สะเทือนใจมามากขนาดไหน แล้วนี่คุณยังจะมาแว้งกัดพวกเราอีกเหรอ?”ทิฟฟานี่รีบเล่นตามน้ำทันที เธอพยายามบีบน้ำตาให้ออกมามากกว่าเดิม“หนูเจ็บปวดมามากพอแล้ว... หนูแค่เข้าใจผิดไปจริงๆ... ได้โปรดอย่าทรมานหนูอีกเลยนะคะ...”เสียงของเธอสั่นเครือขณะที่พยายามจะสวมบทบาทเหยื่อผู้บริสุทธิ์อีกครั้ง“หนูมีอาการ PTSD... ความจำของหนูมันปนเปกันไปหมด... มันไม่ใช่ความผิดของหนูนะ...”ลูกขุนบางคนเริ่มลังเล“บางทีพวกเธออาจจะจำผิดจริงๆ ก็ได้นะ...” “ดูพวกเขาน่าสงสารเหมือนกันนะ...”แต่สีหน้าของฉันนั้นยังคงเรียบเฉยราวกับสลักมาจากก้อนน้ำแข็งฉันลูบตัวคูเปอร์ ซึ่งเจ้าตัวแสบก็หาวออกมาอย่างเกียจคร้าน“PTSD งั้นเหรอ?” ฉันพูดทวนคำนั้น “เป็นโรคที่น่าสนใจดีนะ”ฉันพยักหน้าไปทางด้านหลังของห้องพิจารณาคดี

  • ปฏิเสธตราบาปของลูกชาย   บทที่ 7

    จอขนาดใหญ่สว่างขึ้นทันทีเอกสารฉบับแรกปรากฏแก่สายตาทุกคนมันคือใบรับรองที่เป็นทางการและตกแต่งอย่างวิจิตร บรรทับด้วยตราประทับสีทองของ TICA หรือสมาคมแมวโลกชื่อ “คูเปอร์ มิทเชลล์” ถูกพิมพ์ไว้อย่างชัดเจนทั้งใบเพดดีกรีรับรองสายพันธุ์ รหัสไมโครชิป ประวัติการฉีดวัคซีน และประวัติการเข้าประกวด ทุกอย่างรวมอยู่ที่นั่นหมดแล้วข้อมูลเจ้าของ ฮาร์เปอร์ มิทเชลล์วันที่จดทะเบียน สองปีที่แล้วใครบางคนในห้องพิจารณาคดีอุทานด้วยความตกใจ“นั่น... นั่นของจริงเหรอ?” ลูกขุนคนหนึ่งกระซิบถามฉันแตะหน้าจอเพื่อเลื่อนไปยังหน้าถัดไปโปรไฟล์อินสตาแกรมของคูเปอร์ปรากฏขึ้นเต็มจอ @CooperTheBenga มีผู้ติดตามห้าหมื่นสองพันคนภาพโปรไฟล์เป็นภาพคูเปอร์หันข้างอย่างสง่างาม ดวงตาสีอำพันเปล่งประกายรับกล้อง“ฉันเลือกที่จะไม่มีลูกเองค่ะ ฉันไม่มีลูกที่เป็นมนุษย์ แต่ฉันมีลูกชายอยู่คนหนึ่ง คูเปอร์ ลูกชายที่เป็นแมวของฉัน เขามีบัญชีโซเชียลมีเดียเป็นของตัวเองค่ะ” ฉันกล่าวอย่างราบเรียบ “ซึ่งมีผู้ติดตามถึงห้าหมื่นสองพันคน”ฉันเริ่มเลื่อนหน้าจอลงภาพถ่ายและวิดีโอจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏออกมาเต็มหน้าจอภาพคูเปอร์ที่กำลังเล่นอย

  • ปฏิเสธตราบาปของลูกชาย   บทที่ 6

    คำกล่าวหาของเบรนด้าดังเหมือนระเบิดกลางห้องพิจารณาคดีคณะลูกขุนบางคนเริ่มกระซิบกระซาบกันเอง“เธอพูดถูกนะ เธอจะพิสูจน์ได้ยังไงว่าแมวตัวนี้คือคูเปอร์คนที่ถูกกล่าวหา?”“หรือว่าจะเป็นตัวตายตัวแทน?”“บางทีอาชญากรตัวจริงอาจจะกำลังหลบซ่อนอยู่ก็ได้”ฉันมองดูความลังเลโลเลของพวกเขาอย่างเย็นชา ความสงบนิ่งที่เย็นเยือกเข้าปกคลุมตัวฉันกาวินฉวยโอกาสนี้ทันทีเขาดีดตัวลุกขึ้นยืน เสียงสั่นเขาสั่นแต่แฝงด้วยแรงฮึดใหม่“ท่านที่เคารพ! จำเลยกำลังทำให้ศาลกลายเป็นเรื่องตลก! เธอพยายามสร้างม่านบังตาด้วย... ด้วยสัตว์ตัวนี้!”เขาชี้ไปที่คูเปอร์ในอ้อมแขนของฉัน“นี่เป็นการดูหมิ่นลูกความของผม และเป็นการดูหมิ่นความยุติธรรมอย่างที่สุด!”ทิฟฟานี่เล่นตามบท เธอลุกขึ้นจากแท่นพยานพร้อมกับน้ำตาที่หลั่งออกมาใหม่“ใช่ค่ะ! เธอซ่อนคูเปอร์ตัวจริงไว้! ไอ้ปีศาจที่ทำร้ายหนู!”น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ“คูเปอร์ตัวจริงคือคน! คือผู้ชายที่รุนแรง! ไม่ใช่แมวตัวนี้!”สีหน้าของคณะลูกขุนเริ่มลังเลลูกขุนผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งขมวดคิ้ว“มันก็ฟังดูมีเหตุผลนะ คุณเอาแมวมาสวมรอยเป็นคนได้ยังไง?”ลูกขุนชายหนุ่มพยักหน้า “เธออาจกำลั

  • ปฏิเสธตราบาปของลูกชาย   บทที่ 5

    เจ้าหน้าที่ศาลผลักประตูห้องพิจารณาคดีเปิดออก พร้อมเข็นกรงสัตว์เลี้ยงดีไซน์หรู ดูราคาแพงเข้ามากรงสีดำนั้นเต็มไปด้วยสติกเกอร์ผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองระหว่างประเทศ ดูเป็นทางการและน่าค้นหาในเวลาเดียวกันคนทั้งห้องพิจารณาคดีต่างพากันกลั้นหายใจแสงแฟลชกล้องสว่างวาบถี่ยิบ คอมเมนต์ในไลฟ์สดเด้งขึ้นรัวเร็วราวกับสายฟ้าแลบ“อะไรอยู่ในนั้นน่ะ?”“หลักฐานเหรอ?”“อาวุธก่อเหตุหรือเปล่า?” “ยัยฮาร์เปอร์กำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่?”คณะลูกขุนขยับตัวนั่งตัวตรง สายตาของทุกคู่จับจ้องไปที่กรงนั้นไม่วางตานิ้วมือของทิฟฟานี่ซีดขาวขณะที่เธอกำมือแม่ไว้แน่น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเบรนด้าขมวดคิ้วจนหน้าผากย่นเป็นรอยลึก เธอเองก็กำลังสับสนจนจับต้นชนปลายไม่ถูกกาวิน ทนายฝ่ายตรงข้ามยืนขึ้นทันที “คัดค้านครับท่าน! การเล่นละครตบตาแบบนี้มันหมายความว่ายังไง?”“ปล่อยให้เธอทำต่อไป” ผู้พิพากษาโบกมือปัดฉันค่อยๆ เดินตรงไปที่กรงนั้น แต่ละก้าวมั่นคงและสุขุมความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่ว มีเพียงเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง ตึก ตึก เท่านั้นทุกคนกำลังรอรอให้ฉันหงายไพ่ในมือออกมาฉันย่อตัวลง วางมือลงบ

  • ปฏิเสธตราบาปของลูกชาย   บทที่ 4

    “หลักฐานดีเอ็นเอ!”เสียงฮือฮาด้วยความตื่นเต้นแพร่กระจายไปทั่วคณะลูกขุน“คราวนี้ยัยนั่นก็ไม่มีอะไรจะแก้ตัวแล้ว!”“วิทยาศาสตร์ไม่เคยโกหก!”“คุณฮาร์เปอร์ คุณจะแถว่ายังไงกับหลักฐานชิ้นนี้?”กาวินเดินเชิดหน้าอยู่กลางห้องพิจารณาคดี ราวกับกำลังฉลองชัยชนะ“ท่านผู้พิพากษา ด้วยหลักฐานที่ชัดเจนถึงเพียงนี้ ผมขอเรียกร้องให้มีคำตัดสินชดใช้ค่าเสียหายทางแพ่งจำนวนห้าล้านดอลลาร์ทันที!“เขาชี้มาที่ฉัน เสียงดังหนักแน่น “และเราจะยื่นคำร้องขอคำสั่งห้ามเข้าใกล้ฉุกเฉินด้วย ต้องกันไอ้ปีศาจนั่นให้อยู่ห่างจากลูกความของผมอย่างน้อยหนึ่งพันฟุตตลอดเวลา!”ฝั่งผู้ชมปรบมือกระหน่ำ“ใช่! เอาไอ้ปีศาจน้อยนั่นไปให้ไกลจากเธอซะ!”“ห้าล้านยังน้อยไป!”“มันควรจะไปนอนในคุก!”ฉันจ้องมองถุงใส่กระจุกขนสีทองนั่น แล้วมุมปากของฉันก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยการเปลี่ยนสีหน้าเพียงเล็กน้อยนั้นไม่รอดพ้นสายตาของใครไปได้“ดูนั่นสิ!” เบรนด้าแผดเสียงมาจากที่นั่งของเธอ “หลักฐานคาตาขนาดนี้ ยัยนั่นยังจะยิ้มอีก! ผู้หญิงคนนี้มันไม่มีหัวใจ!”เสียงของเธอแหลมสูงขึ้นเรื่อยๆ “นังฮาร์เปอร์ มิทเชลล์ ถ้าแกคิดว่าเงินห้าล้านดอลลาร์จะจบเรื่องนี้ได้ล่ะ

  • ปฏิเสธตราบาปของลูกชาย   บทที่ 3

    ใบหน้าของทิฟฟานี่แดงก่ำขึ้นทันทีเห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้เตรียมใจว่าฉันจะกล้าท้าทายเธอตรง ๆ แบบนี้“คุณ... คุณพูดแบบนั้นออกมาได้ยังไง?” เธอพูดตะกุกตะกักด้วยน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความแค้น “ฉันเกือบตายเลยนะ!”“แต่หนูก็ยังไม่ตายนี่” ฉันพูดอย่างใจเย็นพร้อมจับสังเกตปฏิกิริยาของเธอ “แถมหนูยังมายืนให้การที่นี่ได้ละเอียดครบถ้วนทุกระเบียดนิ้วเลยด้วย”“ก็เพราะหนูโชคดีไงล่ะ!” ทิฟฟานี่แทบจะกรีดร้องออกมา “ถ้าเพื่อนบ้านไม่ได้ยินเสียงเข้า...”เธอหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาเจ้าเล่ห์วูบผ่านออกมา“ความจริงแล้ว... นี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกค่ะ”ทั้งห้องพิจารณาคดีหันไปสนใจเธอทันที“ตั้งแต่พวกเขาย้ายมา เขาก็คอยตามฉันมาตลอด ทั้งที่ฟิตเนสของหมู่บ้าน ที่สระว่ายน้ำ แม้แต่หน้าบ้านของฉัน” เธอสูดหายใจลึก ทำท่าทางให้อ่อนแอลงอีกครั้ง “สายตาที่เขามองหนู… มันเหมือนนักล่า เหมือน… เหมือนเขาอยากฉีกหนูเป็นชิ้น ๆ”เสียงกระซิบด้วยความโกรธดังขึ้นจากคณะลูกขุน“โรคจิตชัด ๆ!”“เด็กแบบนั้นอันตรายต่อทุกคน!”“ควรจับขังไว้!”ฉันยังคงนิ่งเฉย ไร้อารมณ์“คูเปอร์ไม่เคยไปฟิตเนสของหมู่บ้าน”“คุณโกหก!” ทิฟฟานี่แผดเสียง “หนูมีพยาน!

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status