ปฏิเสธตราบาปของลูกชาย

เพื่อนบ้านคนใหม่ของฉันฟ้องร้องฉัน ในศาล เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น พร้อมกล่าวหาว่าลูกชายของฉันข่มขืนลูกสาวของเธอ

“ลูกชายของแกมันคือปีศาจ!” เบรนด้าแผดเสียงใส่ใบหน้าที่เรียบเฉยของฉัน “เขาเพิ่งย้ายเข้ามาแท้ๆ แต่กลับซ้อมทิฟฟานี่ลูกสาวของฉันจนน่วม! แถมยังข่มขืนเธอด้วย!”

“คุณฮาร์เปอร์ มิทเชลล์” กาวิน ทนายของทิฟฟานี่จ้องหน้าฉันเขม็ง ตอบมาให้ชัดจน ในคืนวันที่ 15 กรกฎาคม ลูกชายของคุณได้ทำร้ายร่างกายลูกความของผมอย่างทารุณใช่หรือไม่?”

ฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะจำเลย คำกล่าวหาที่รุนแรงนั้นวนเวียนอยู่ในอากาศ แต่ฉันไม่ปริปากพูดอะไรเลย

ด้านนอกศาล กลุ่มผู้ประท้วงต่างพากันตะโกนก้อง “ทวงความยุติธรรมให้ทิฟฟานี่” แสงแฟลชจากกล้องนักข่าววูบวาบผ่านหน้าต่างเข้ามาเหมือนสายฟ้าแลบ

“ไม่” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เกวินหันไปหาคณะลูกขุน ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดเสแสร้ง “ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี เธอปฏิเสธที่จะรับผิดชอบต่อพฤติกรรมอันป่าเถื่อนของลูกชายเธอ”

ฉันเหลือบมองไปยังที่นั่งคนดู

เพื่อนบ้านใหม่ของฉันต่างกระซิบกระซาบ สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์

คุณนายแพตเทอร์สันส่ายหน้าอย่างไม่พอใจ ครอบครัวจอห์นสันถึงกับหันหน้าหนี ไม่ยอมมองฉันเลยแม้แต่น้อย

ทั้งที่เมื่อสัปดาห์ก่อน คนพวกนี้ยังส่งยิ้มให้กันในงานปาร์ตี้บาร์บีคิวของหมู่บ้านอยู่เลย

พวกเขาแทบอดใจรอไม่ไหวที่จะต้อนรับ “เจ้าแม่วงการเทคโนโลยี” เข้ามาอยู่ในละแวกเดียวกัน

เมื่อรู้ว่าฉันมีลูกชาย แถมยังเป็นแชมป์เพาะกาย พวกเขาก็แทบจะประจบประแจงกัน "เขาต้องเป็นหนุ่มน้อยที่ยอดเยี่ยมมากแน่ๆ!" พวกเขาต่างชื่นชม "คุณโชคดีจริงๆ ที่มีลูกแบบนี้!"

แต่ตอนนี้ พวกเขามองฉันเหมือนขยะชิ้นหนึ่ง

ความหน้าไหว้หลังหลอกนั้นหนาจนแทบทำให้หายใจไม่ออก

ภาพความจำในบ่ายวันนั้นย้อนกลับมาหาฉัน... เมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน

เบรนด้ายืนอยู่บนระเบียงหน้าบ้านของฉัน

"นังฮาร์เปอร์! ออกมานี่เดี๋ยวนี้ มาจัดการเรื่องนี้ซะ!”

เธอกำลังโอบทิฟฟานี่เอาไว้ เด็กสาวเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ สภาพเหมือนเพิ่งออกมาจากห้องฉุกเฉิน

"ลูกชายนักกล้ามของแกเป็นคนทำ!" เสียงของเบรนด้าแหลมสูงจนแทบจะทำกระจกแตก

เสียงกรีดร้องของเธอทำลายความสงบอันน้อยนิดของฉัน หลังจากที่ฉันเพิ่งจะปิดดีลธุรกิจใหญ่ไปได้

"ลูกชายของฉันไม่เคยออกนอกบ้าน"

"อย่ามาแกล้งไขสือนะ!" ทิฟฟานี่เงยหน้าขึ้นอย่างอ่อนแรงพร้อมคราบน้ำตา "เมื่อคืนนี้... ที่สวนหลังบ้าน... คูเปอร์... เขา... เขาน่ากลัวมาก"

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

“เขาเหวี่ยงหนูลงพื้นแล้วเริ่มกระชากเสื้อผ้าหนู... พยายามจะถอดกางเกงหนู... พยายามจะขืนใจหนู” ทิฟฟานี่พูดตะกุกตะกัก ร่างกายสั่นไปทั้งตัว “หนูสู้สุดชีวิต เขาเลยเริ่มทุบตีหนู ทั้งหน้าทั้งตัว...”

เบรนด้าแทรกขึ้นทันควัน “ห้าล้านดอลลาร์ จบเรื่องนี้เป็นการส่วนตัวซะ ไม่อย่างนั้นเราไปเจอกันในศาล แล้วจะป่าวประกาศให้โลกเบิกเนตรดูว่าแกเลี้ยงปีศาจแบบไหนขึ้นมา”

ฉันมองการแสดงตบตาของพวกเขาอย่างเฉยชา ไม่รู้สึกอะไรทั้งสิ้น

“ฉันปฏิเสธ”

“ว่าไงนะ?” เบรนด้าดูจะไม่ได้คาดคิดว่าฉันจะตอบแบบนี้

“ฉันบอกว่าปฏิเสธ ถ้าอยากได้เงิน ก็ไปเจอกันในศาล”

ฉันปิดประตูใส่หน้าพวกเขา

เมื่อย้อนคิดกลับไป ฉันรู้ว่าตัวเองเลือกไม่ผิด

“ท่านที่เคารพ” กาวินพูดพลางเปิดแฟ้ม “ผมขอเสนอหลักฐานภาพถ่ายอาการบาดเจ็บของนางสาวทิฟฟานี่ต่อศาลครับ”

รูปถ่ายของทิฟฟานี่ปรากฏขึ้นบนจอภาพขนาดใหญ่

เธอสวมที่พยุงคอ แขนขวาเข้าเฝือก ใบหน้ามีรอยถลอกชัดเจน

คณะลูกขุนพากันอุทานด้วยความตกใจ

“บาดแผลเหล่านี้บอกอะไรเรา?” กาวินชี้ไปที่จอ “มันบอกถึงพละกำลังอันน่ากลัวของผู้ก่อเหตุ และความโหดเหี้ยมของวิธีการที่เขาใช้”

เขาเปิดภาพถัดไปเป็นภาพเบลอ ๆ ถ่ายจากมือถือในความมืด

ในภาพ ชายคนหนึ่งหันหลังให้กล้อง กำลังพุ่งเข้าใส่หญิงสาวที่ล้มอยู่กับพื้น

“ภาพนี้ถ่ายโดยเพื่อนบ้านที่ได้ยินเสียงกรีดร้อง แม้จะไม่ชัด แต่เรามองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าเป็นการทำร้ายร่างกาย”

เสียงฮือฮาด้วยความโกรธดังขึ้นทั่วห้องพิจารณาคดี

“วิปริตสิ้นดี...”

“พวกลูกคนรวยก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ...”

“สั่งสอนลูกยังไงกันนะ...”

โทรศัพท์ของฉันสั่นอยู่บนโต๊ะ แจ้งเตือนราคาหุ้น

บริษัทของฉันร่วงลงไปอีกสามเปอร์เซ็นต์แล้ว

ฉันเหลือบมองมันครู่หนึ่ง ก่อนจะคว่ำโทรศัพท์ลง

การกระทำนั้นไม่รอดพ้นสายตาผู้คน มันดูเย็นชาและจองหองสิ้นดี

ชายคนหนึ่งในที่นั่งคนดูส่งเสียงฟัดเฟียด “ดูนั่นสิ เด็กสาวเจ็บปางตายขนาดนั้น แต่นังนั่นยังนั่งเช็กหุ้น!”

“แม่ประสาอะไรที่เลี้ยงลูกมาแบบนั้น?”

“มันคิดว่ามีเงินแล้วจะสูงส่งกว่าคนอื่นงั้นเหรอ?”

กาวินส่งยิ้มเยาะอย่างผู้ชนะมาให้ฉัน ก่อนจะหันกลับไปหาคณะลูกขุน “ทัศนคติของเธอได้บอกทุกอย่างแล้วครับ เธอคิดว่าเงินจะชะล้างบาปหนาของลูกชายเธอได้”

ผู้พิพากษาเคาะค้อน “อยู่ในความสงบด้วย”

แต่นั่นไม่ได้ช่วยหยุดพายุในโซเชียลมีเดียเลย ใครบางคนในห้องศาลกำลังไลฟ์สด และคอมเมนต์ก็หลั่งไหลมาไม่ขาดสาย

“ผู้หญิงคนนี้เลือดเย็นเกินคน”

“ฉันจะไม่ลืมชื่อแกเลย คูเปอร์”

“พวกลูกเศรษฐีมันขยะ”

“ฮาร์เปอร์ มิทเชลล์ ไสหัวไปจากเมืองเราซะ”

ฉันยังคงนั่งตัวตรงเป๊ะ แผ่นหลังเหยียดตรง ราวกับว่าฉันอยู่ในห้องประชุมผู้บริหาร ไม่ใช่ในห้องพิจารณาคดี

ตัวเลขนั้นชัดเจน ความโกรธแค้นของสาธารณชนกำลังพุ่งสูงขึ้นเป็นทวีคูณ

แฮชแท็ก #คืนความยุติธรรมให้ทิฟฟานี่ มียอดรีทวีตถึงห้าหมื่นครั้งภายในเวลาเพียงสามชั่วโมง

ทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามบทละครที่พวกเขาวางไว้

“เอาละครับ” กาวินพูดพลางก้าวไปที่คอกลูกขุน “ผมขอให้นางสาวทิฟฟานี่ช่วยบรรยายคืนอันแสนโหดร้ายนั่นด้วยคำพูดของเธอเองครับ”

ทิฟฟานี่ค่อยๆ ก้าวไปยังที่นั่งพยานด้วยขาที่สั่นเทา

ทุกย่างก้าวดูเจ็บปวดและยากลำบาก ราวกับว่าการเคลื่อนไหวเพียงนิดเดียวจะทำให้แผลของเธอฉีกขาด

แสดงได้ดี

เธอนั่งลง สูดลมหายใจลึก และดวงตาก็เอ่อล้นด้วยน้ำตาอีกครั้ง

“หนูจะไม่มีวันลืมสายตาคู่นั้นเลยค่ะ” เธอพูดเสียงสะอื้น “มันเต็มไปด้วย... ความคลั่งแค้นของสัตว์ร้าย คูเปอร์มองหนูเหมือนกับ...”

เธอหยุดเว้นจังหวะ ราวกับกำลังค้นหาคำบรรยายที่เหมาะสม

“เหมือน... เหมือนสัตว์ป่าที่กำลังจ้องขย้ำเหยื่อ”

คณะลูกขุนอุทานอีกครั้ง

ชายวัยกลางคนในห้องทนไม่ไหว ลุกพรวดขึ้น ชี้มาทางฉัน

“ไอ้เศษสวะแบบมันต้องไปอยู่ในคอกสัตว์โน่น!”