ตอนที่ 8 เรื่องเล่าสนุกๆ

เหมยเดินตามเกื้อขึ้นมาบนชั้นสอง ซึ่งจะแบ่งแยกเป็นโซนโต๊ะวีไอพี และห้องวีวีไอพีเป็นสัดส่วนชัดเจน เทียนหอมขอแยกตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนแล้วค่อยตามมาทีหลัง ส่วนปราบก็ตามประสาหนุ่มเพลย์บอย คาดว่าคงอีกสักระยะถึงจะขึ้นมารวมตัวกับกลุ่มเพื่อนได้

เดินมาหยุดหน้าห้องห้องหนึ่ง ในขณะที่เสียงอึกทึกของเพลงแนวอีดีเอ็มยังคงดังกึกก้อง แสงสีสาดกระทบร่างจนเกิดเป็นเงาข้างผนัง ก่อนจะเลือนหายไปตามจังหวะและวนรอบกลับมาอีกครั้ง

ดวงตากลมสวยกวาดมองรอบๆ โดยไม่ได้โฟกัสจุดใดเป็นพิเศษ กระชับสายโซ่สีทองบนบ่าเล็กน้อยเป็นจังหวะเดียวกันกับที่เกื้อเปิดประตูผลักเข้าไปในห้องพอดี

“...บอกมาเถอะน่าฉันไม่เอาไปพูดให้ใครฟังหรอกสัญญา อ้าวมากันแล้วเหรอ เหมยก็มาด้วยเหรอดีเลยมานั่งข้างพี่นี่มา จะได้ช่วยง้างปากเจ้านายเหมยหน่อย ถามยังไงก็ไม่ยอมเปิดปากพูดสักที”

ภามถอนหายใจส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ใครกันที่เพิ่งสัญญาว่าจะไม่เอาไปพูดให้ใครฟังหากว่ายอมเปิดปากพูดเรื่องที่หล่อนอยากรู้ นี่ไม่ทันไร ไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำ ...เปลี่ยนสีเร็วจนคิดว่าเกิดปีกิ้งก่า

เหลือบมองเกื้อ พเยิดหน้าเบาๆ เป็นการทักทายแล้วยกแก้วเหล้าในมือขึ้นดื่มเงียบๆ เลื่อนสายตามองผู้หญิงร่างเล็กที่เดินเข้ามาพร้อมกับเพื่อนรัก แต่ตอนนี้ถูกลูกสาวเพื่อนพ่อแม่ลากไปนั่งด้วยพร้อมกับวางแผนกันหน้าเคร่งเครียดราวกับกำลังวางแผนชั่วร้ายอะไรบางอย่าง

มีการยกมือป้องปากกระซิบกระซาบกันสองคนท่ามกลางผู้ชายสามคน ซึ่งก็รวมพายุ สามีที่รักของลูกจันทน์แล้วด้วย

แววตาวาววับประกายความสนุกของลูกจันทน์ไม่ได้น่าดึงดูดเท่าสีหน้าที่ซีดสลดลงของเหมยเลยสักนิด แรกๆ ก็รำคาญที่ถูกเค้นจากเพื่อนสาวที่จำใจต้องเล่นด้วยตั้งแต่เด็ก ถามถึงเรื่องในคืนงานแต่งของมันไม่เลิกเหมือนอยากจะย้ายสำมะโนครัวมาอยู่ใต้เตียงเขาให้ได้ แต่ตอนนี้ชักจะอยากดูอะไรสนุกๆ อย่างที่มันบอกแล้วสิ

“เรื่องอะไรวะ แล้วนี่จะกระซิบกระซาบกันทำไม ไหนๆ จะเค้นให้มันพูดแล้วก็พูดออกมาเลย มาทำเป็นมีลับลมคมใน”

“นายก็อยากรู้เหรอ มันก็ไม่ยอมบอกนายใช่ป่ะว่าคืนงานแต่งฉันมันทำอะไร”

เกื้อเงียบ ทำหน้านิ่งเอนหลังลงไปกับพนักพิงโซฟาหนังบุนุ่ม หมุนควงแก้วเหล้าที่ชงเองกับมือเบาๆ เลื่อนมองเหมยเล็กน้อยพลางยกขึ้นจิบดื่ม ดึงสายตากลับมายังลูกจันทน์อีกครั้ง

“เงียบแบบนี้แสดงว่ายังไม่รู้ จะพูดเองหรือว่าให้ฉันพูด แต่ถ้านายยอมบอกฉันว่านายจำได้หรือยัง ฉันอาจจะไม่พูดก็ได้ เอาไงดีปะ” คมเขี้ยวกดลงบนกลีบปากจนเกิดเป็นรอยหยัก แสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ปรายตามองภามที่ยังคงนั่งเงียบไม่สะทกสะท้าน ยกข้อเสนอใหม่ขึ้นมาพูดเผื่อว่ามันอาจจะคิดได้ให้เรารู้เรื่องนั้นกันแค่สองคน ไม่สิ สามคนรวมเลขามันด้วย แต่หากไม่บอกก็ไม่เป็นไร ถามบ่อยๆ เดี๋ยวมันรำคาญก็หลุดออกมาเอง

เสือกเรื่องเพื่อนเป็นสิ่งสำคัญที่เพื่อนจะทำ คติประจำใจที่ใช้กับมันคนเดียว

“อยากพูดอะไรก็พูด ห้ามปากเธอไม่ได้อยู่แล้ว”

“แน่นอนสิ แต่ไหนแต่ไรมานายไม่เคยห้ามฉันได้อยู่แล้ว ไม่ว่าเรื่องอะไรที่ฉันอยากรู้ฉันก็ต้องรู้ และคนอย่างฉันเนี่ยก็ฉลาดมากด้วยสิ อย่างตอนนั้นฉันยังจับผู้หญิงน่ารังเกียจคนนั้นคาหนังคาเขาได้เลย ทำให้ใครบางคนตาสว่างไม่หลงมัวเมาทำตัวโง่งมเป็นควายให้เขาหลอกใช้ จริงปะล่ะ”

“เออ เก่งแต่ช่วยพูดน้อยๆ หน่อยเถอะเกรงใจผัวบ้าง ถามจริงเถอะพี่พายุ ทนมันได้ไงเนี่ยพูดมากขนาดนี้ นี่นานเจอกันทีผมยังทนไม่ไหวเลย ถ้าได้เมียแบบนี้นะปวดหัวตายเลย”

เกื้อเป็นคนตอบคำถามของลูกจันทน์แถมภาม ปรามด้วยสายตาตำหนิ แต่ก็ยังดึงอารมณ์มาหยอกล้อกับพายุเพื่อไม่บรรยากาศภายในห้องอึมครึมลงไป ถึงยังไงเรื่องนั้นก็มีแค่กลุ่มเพื่อนเท่านั้นที่รู้ คนนอกยังไม่มีใครรู้เลยด้วยซ้ำรวมถึงเหมยด้วย

เกร็งคอแทบหัก เหล่ตามองเพื่อนรักที่ยังคงนั่งนิ่งไม่สะทกสะท้าน แอบเห็นมันมองเหมยบ่อยๆ ในขณะที่ลูกจันทน์เจื้อยแจ้วไม่หยุด แววตาที่คาดเดาไม่ได้ว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่

คงจะไม่ตำหนิลูกน้องนอกเวลางานกลางวงเหล้าหรอกนะ

“พี่ลูกจันทน์รู้เรื่องนั้นได้ยังไงคะ ..เหมยหมายความว่าทำไมถึงรู้เรื่องนั้น หรือว่าพี่ไปเห็นอะไรมาเหรอคะ”

“อือ... ก็เห็นนะ” ลูกจันทน์ทำหน้าครุ่นคิด หรี่ตามองคนตัวเล็กที่รอลุ้นตากลมใสไม่ยอมกะพริบเหมือนแมวน้อยที่กำลังรออาหาร หัวเราะเอ็นดูหยิกแก้มนุ่มไปหนึ่งทีเรียกสติ ก่อนจะเริ่มเล่าเหตุการณ์วันนั้น

“วันนั้นพี่ต้องกลับเช้าเพราะพี่พายุมีเรื่องด่วนแทรกเข้ามาทั้งที่เพิ่งเข้าหอกันน่ะ แล้วพี่ก็ลงมาหาภามที่ห้องคิดว่าจะบอกก่อนกลับสักหน่อยเพราะเห็นว่าตอนงานเลี้ยงบ่นไม่สบาย แต่ใครจะคิดว่าจะเจอเรื่องเซอร์ไพรส์ซะเอง”

“...” เรื่องเซอร์ไพรส์คงจะไม่ใช่สภาพของเธอกับเขาที่กำลังนอนด้วยกันอยู่บนเตียงหรอกใช่ไหม เม้มริมฝีปากเบาๆ เอื้อมมือหยิบแก้วเหล้าที่เกื้อชงให้ขึ้นมาดื่มกลบบังหน้าที่กำลังเจื่อน เหงื่อผุดซึมตามขมับกรอบหน้าและแผ่นหลัง ไม่กล้าหันมองใครนอกจากหลุบมองน้ำแข็งสองก้อนในแก้วใส

“น่าเสียดายที่ไม่เห็นตัวมีแค่ของต่างหน้าที่เขาทิ้งไว้ให้ แต่ที่พี่ต้องแกล้งถามมันบ่อยๆ ก็เพราะไอ้ตอนที่เข้าไปเห็นสภาพเจ้านายเหมยเหมือนคนที่โดนฟันแล้วทิ้งนั่นแหละ ว่าแต่.. ทำไมเหงื่อออกเยอะจังเลยล่ะเนี่ย ก็ไม่ร้อนเลยนะหรือไม่สบาย?”

ลูกจันทน์ตบเข่าฉาดใหญ่ ทำหน้าเสียดายเพิ่มน้ำเสียงเล่นใหญ่เข้าไปอีก และมาหัวเราะเอาในตอนท้ายที่นึกถึงภาพภามที่นั่งข้างขอบเตียงพร้อมกับสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงหน้าตึงเปรี๊ยะ จังหวะที่เปิดประตูเข้าไปมันตวัดตามองมาเล่นเอาแอบสะดุ้งไปยกใหญ่

แต่พอเรื่องสนุกจบลงหันมามองรุ่นน้องสาวที่นั่งข้างๆ ก็เห็นว่าเจ้าหล่อนมีท่าทีแปลกๆ เหงื่อตกหน้าซีดแม้แต่เครื่องสำอางยังปิดไม่มิด

จะว่าร้อนเหรอ? ก็ไม่ร้อนนะ อากาศกำลังดีเลย ไหนยังจะใส่เกาะอกอีกมันไม่ได้ร้อนเลยสักนิด

“เปล่าค่ะเหมยไม่เป็นไร”

ละล่ำละลักพูดไม่เต็มเสียง ผ่อนลมหายใจออกระบายความอึดอัดใจ โล่งอกไปทีที่มันไม่ได้เป็นอย่างที่กังวล

เงยหน้าช้อนตามองภามตามความเคยชิน แต่ไม่คิดว่าเขาเองก็กำลังจ้องเธออยู่เช่นกัน ทั้งที่เห็นๆ อยู่ว่าสามหนุ่มกำลังคุยกันอย่างออกรสแท้ๆ แต่เขากลับไม่ได้ฟังเลย กัดปากแน่นรีบกดหน้าลงเกรงจะเผลอแสดงพิรุธอะไรออกไปให้เกิดความแคลงใจขึ้น

หนีเครียดมาเจอเครียดยิ่งกว่า เธอไม่ควรจะตามเกื้อขึ้นมาบนนี้ หรือว่าไม่ควรมาที่นี่ตั้งแต่แรกกันแน่นะ

เหมยไม่รู้ว่าสายตาที่ภามกำลังใช้มองมามันมีความหมายว่ายังไง โดยปกติเธอมักจะเดาอารมณ์ของเขาได้ แต่ตอนนี้.. ภามเหมือนใครอีกคนที่เธอไม่เคยรู้จัก

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ความสนุกก็มีเพียงผิวเผินพยายามปรับตัวไปตามสถานการณ์เท่านั้น เทียนหอมเมาหลับไปแล้ว ลูกจันทน์ก็กำลังจะตามไปด้วยอีกคนติดๆ ส่วนหนุ่มๆ เห็นจะมีแค่ภามกับพายุที่ยังมีสติอยู่

“จะกลับเลยไหมเดี๋ยวไปส่ง”

เสียงเรียบดังขึ้นในขณะที่เหมยกำลังประคองเพื่อนให้ขึ้นมานั่งดีๆ เป่าลมออกปากเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียง ทั้งที่ตลอดระยะเวลาที่นั่งสังสรรค์กันภามแทบไม่พูดอะไรกับเธอเลยด้วยซ้ำ ปกติก็นอกจากเรื่องงานแล้วเรื่องสัพเพเหระทั่วไปเราคุยกันน้อยมากๆ ต่อให้ทำงานด้วยกันมาสองปีแล้ว หรือรู้จักกันมาเกือบสิบปี ก็ยังเป็นเช่นนั้น

“เหมยกับเทียนหอมกลับแท็กซี่ได้ค่ะ ยังเหลือพี่เกื้อไหนจะพี่ปราบอีก ไปส่งพวกพี่ๆ ดีกว่าค่ะ”

“ประคองขึ้นมา”

ภามกระดกเหล้าครึ่งแก้วลงคอ เอ่ยเสียงเรียบย้ำว่าสิ่งที่ถามหรือพูดออกไป ไม่ได้ถามความเห็นของเธอ ก็แค่มารยาทเท่านั้น และสิ่งที่ต้องการคือให้เธอไปกับเขา

พอทำอะไรไม่ได้เหมยจึงจำใจประคองเทียนหอมให้ลุกขึ้น คว้าสายกระเป๋าสองใบขึ้นคล้องบ่า จับแขนเพื่อนพาดคอแล้วโอบเอวคอดของคนเมาเอาไว้มองตามภามที่ดันตัวลุกขึ้นจากโซฟาอีกตัวยืนเต็มความสูง

เขาตวัดลิ้นเลียริมฝีปากมองเพื่อนรักทั้งสองที่นอนเมาเป็นหมาเรื้อน หันไปพูดอะไรบางอย่างกับพายุแล้วก็เดินมาหยุดตรงหน้าเหมย ล้วงกระเป๋ากางเกงจ้องหน้านิ่งๆ

“ผมเมานิดหน่อย ไหวใช่ไหม” กดมองหญิงสาวอีกคนที่กำลังถูกโอบประคองเล็กน้อย ดึงสายตากลับมาสบกับนัยน์ตาสวยอีกครั้ง

“เหมยดื่มไปนิดเดียวค่ะ ไม่เมา”

“อืม คุณขับรถผม ส่งเพื่อนคุณแล้วค่อยไปส่งผมที่คอนโด ตอนลงบันไดระวังด้วยคนเยอะ”

ภามดึงมือออกจากกระเป๋ากางเกงพร้อมกับกุญแจรถ ยื่นให้เลขาสาวที่ยืนทำหน้างงๆ คล้ายจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ แต่สุดท้ายก็รับกุญแจในมือหนาไป

มองใบหน้าเกลี้ยงเกลาที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อนานนับนาทีพลางสอดมือกลับในกระเป๋ากางเกงไปด้วย ก่อนจะหมุนกายเดินนำออกไปจากห้อง ไม่แม้จะหันกลับมามองคนด้านหลังกระทั่งประตูที่เปิดปิดลงอีกครั้งเหมยถึงได้เข้าใจความหมายคำพูดของเขาอย่างชัดเจน

ที่ถามว่าไหวไหม... หมายถึงว่าเธอ ประคองเพื่อนออกไปคนเดียวไหวไหมงั้นเหรอ แล้วที่บอกว่าเมา เขาเมาจริงๆ เหรอ?