สยบรัก ยัยแฝดพี่จอมแสบ

‘พี่คี ฝากไปดูยัยแฝดหน่อยดิ บอกว่าปวดท้อง คงไม่ได้ไปงานด้วย’

“แฝด.....คนไหน”

‘ยัยเพลงน่ะ ผมรอรับยัยพิณไปงาน พี่ธีกับพรีนกลับไปแต่งตัวที่บ้าน เลยแยกกันไป เดี๋ยวผมส่งเลขห้องไปให้ในข้อความ’

“เออๆ”

การสนทนาจบลงหลังจากได้รับรู้ว่าผู้ที่ต้องทำให้เขาต้องเสียเวลาจากงานที่กำลังทำคือใคร ชายหนุ่มถอนหายใจแล้วลุกออกจากโต๊ะทำงาน ยืดบิดกายไปมาคลายความเมื่อยจากการนั่งเป็นเวลานาน เมื่อได้ยินเสียงแชทขึ้นก็หยิบขึ้นมาดู ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานเดินเลยไปยังประตูห้องแล้วออกไป

คีตพัฒน์ หนุ่มหล่อวัย 21 ปี ส่วนสูง 190 เซนติเมตร ที่กำลังจะเรียนจบแล้วเตรียมตัวเข้าช่วยงานพี่ชายทั้งสองที่บริษัท บ้านของเขามีพี่น้องแท้ทั้งหมด 4 คน และไม่แท้อีก 1 คน ตัวของคีตพัฒน์เป็นคนที่ 3 ของพี่น้อง

ดูจากภายนอกเหมือนรูปร่างของคีตพัฒน์จะผอมสูง แต่ในความเป็นจริงเขาไม่ใช่คนผอม กล้ามเนื้อที่มีเรียกว่าสวยงามก็ไม่ผิด มันไม่เยอะเกินไปแต่ก็ไม่ได้ผอมจนเก้งก้าง

เมื่อออกจากลิฟต์และเดินมาถึงหน้าประตูหน้าที่เป็นจุดหมาย ชายหนุ่มเคาะเรียกเจ้าของห้องอยู่นานแต่ก็ไม่มีคนมาเปิดจนเริ่มเกิดอาการหงุดหงิด มือหนาหยิบโทรศัพท์เตรียมที่จะโทรไปหาน้องชายแต่ก็ชะงักไปเมื่อบานประตูตรงหน้าเปิดออก

“พี่คี.....” เสียงเจ้าของห้องสาวที่ไม่สดใสเหมือนทุกที เอ่ยชื่อเขาพลางยืนเอามือกุมท้อง

ญารินดา หรือ เพลง หญิงสาวหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม ผิวขาวสว่าง ผมตรงยาวจนถึงบั้นเอว สูง 163 เซนติเมตร แต่น้ำหนักแค่ 40 กิโลกรัม และที่สำคัญคือเธอเป็นฝาแฝด

“พีกับพิณให้พี่มาดู กินยาหรือยัง” คีตพัฒน์ถามพลางขมวดคิ้ว มองสภาพคนตรงหน้าก็ไม่นึกแปลกใจที่เธอออกมาเปิดประตูช้า

“.....กินแล้วค่ะ” ญารินดาตอบแต่หลุบตาหลบเขา

“.....” ชายหนุ่มมองกิริยาของหญิงสาวก็รู้ว่าเธอโกหก

“อ๊ะ.....” คนตัวเล็กอุทานตกใจ เมื่อถูกอุ้มลอยโดยที่ไม่ทันตั้งตัว แต่เธอไม่ได้ดิ้นรนหรือร้องให้เขาปล่อยเหมือนพวกนางเอกนิยาย เมื่อตอนนี้เธอแทบไม่มีแรงจะยืนด้วยซ้ำ

“ห้องไหน”

“ซ้าย”

ญารินดาตอบเขาเสียงแหบแห้ง หญิงสาวเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังสั่นจากความปวดจึงได้แต่กัดริมฝีปากแล้วหลับตาลง

คีตพัฒน์อุ้มร่างเล็กมาวางลงบนเตียงนอนอย่างเบามือ สายตากวาดมองสภาพเพื่อนสนิทของน้องสาวที่พลิกตัวนอนตะแคงเอามือกุมท้องก็ขมวดคิ้ว

“นี่เธอปวดท้องอะไรเนี่ย”

“.....”

“บอก..... พี่จะได้ตัดสินใจถูก ว่าจะเอายาให้กินหรือพาไปโรงพยาบาล”

“ไม่รู้ อยู่ๆมันก็ปวด ปวดแบบร้าวเหมือนใจจะขาด”

“ไส้ติ่งอักเสบเฉียบพลันป้ะวะ เธอไม่ได้โกหกหรือไม่ได้ปวดประจำเดือนใช่ป้ะ”

“เปล่า ประจำเดือนเพิ่งหมด จะปวดได้ไง”

“งั้นก็ไปโรงพยาบาล”

“ไม่ไป!!!”

“พี่ไม่ได้ถาม”

หญิงสาวเงียบไป เธอไม่มีแรงเถียงอีกแล้ว ตอนนี้เธอปวดจนเหมือนจะอาเจียน ปวดจนเหงื่อแตกทั่วตัวจึงหลับตาลง คีตพัฒน์ที่คอยมองอยู่จึงรีบอุ้มร่างบอบบางที่ตอนนี้ดูท่าจะไม่ไหวก้าวยาวๆออกจากห้องไปโดยไม่ลืมคว้ากระเป๋าของเธอไปด้วย

เมื่อมาถึงโรงพยาบาลก็ถูกเจ้าหน้าที่พาเข้าห้องฉุกเฉินทันที ส่วนตัวเขาไปหน้าเคาน์เตอร์เพื่อแจ้งข้อมูลและลงทะเบียนของคนไข้ โชคดีที่ชายหนุ่มมือไวคว้าเอากระเป๋าสะพายของเธอติดมือมาด้วยจึงรอดพ้นจากความยุ่งยากเพราะกระเป๋าสตางค์และบัตรประชาชนของหญิงสาวอยู่ในนั้นพอดี

รอไม่นานก็ได้รับแจ้งว่าญารินดาไว้ติ่งอักเสบเฉียบพลัน ต้องทำการผ่าตัดด่วน แต่เขาไม่ใช่ญาติ คีตพัฒน์จึงหยิบโทรศัพท์มาโทรหาน้องชายคนเล็กเพื่อขอคุยกับบิดามารดาของหญิงสาวเพื่อให้ท่านทั้งสองอนุญาติให้เขาเซ็นแทนในกรณีฉุกเฉินเพราะคงไม่มีใครมาได้ในไม่กี่นาที

นานกว่าชั่วโมงที่คีตพัฒน์นั่งรออยู่หน้าห้องผ่าตัด จนกระทั่งเห็นว่าคนที่รออยู่พากันมาถึงแล้วก็ลุกขึ้นยกมือไหว้นริยาตามประสาคนรู้จักอยู่ก่อนแล้ว

“น้องเป็นยังไงบ้างคี” นริยาถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

“หมอบอกว่าไส้ติ่งอักเสบเฉียบพลันครับ เลยต้องผ่าตัดด่วน” คีตพัฒน์พยักหน้าให้พี่ชายเมื่อธีรภัทรเดินเข้ามา

ธีรภัทรเดินเข้ามาพร้อมกับถอดเสื้อสูทคลุมไหล่ให้กับพรีญาภัส นั่นจึงทำให้ทั้งสองหนุ่มสาวเพิ่งสังเกตุว่าบนตัวของอัญญารินมีเสื้อสูทของพีรรัตน์สวมคลุมอยู่

ไม่นานพยาบาลก็ออกมาแจ้งว่าการผ่าตัดเรียบร้อยดี และรอสักพักญารินดาก็จะสามารถออกไปพักฟื้นที่ห้องพักคนไข้ได้ ซึ่งคีตพัฒน์ได้ทำการจองห้องวีไอพีเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

ยืนรอกันครู่หนึ่งก็มีเจ้าหน้าที่เข็นเตียงที่มีร่างของญารินดานอนอยู่ออกมา ทุกคนจึงเว้นระยะให้นริยากับอัญญารินเดินตามไปก่อน คนอื่นจึงทยอยเดินตามไป