Share

3

Author: SHASHA
last update publish date: 2026-11-12 15:32:51

สองชั่วโมงที่ได้นอนพัก ปราณปริยาต้องฝืนลืมตาตื่นเพราะเสียงปลุกเบาๆ ของมารดา ก่อนจะดีดตัวลุกออกจากที่นอนเมื่อเห็นว่าหากยังช้า วันนี้เธอต้องสายแน่ๆ

ปราณปริยาเพิ่งขึ้นชั้นปีที่สองระดับปริญญาตรีในมหาวิทยาลัยรัฐบาลแห่งหนึ่งที่ตนสอบติด และได้รับคำแนะนำเรื่องกู้เรียนซึ่งเป็นเรื่องดีสำหรับเธอ เพราะจะได้ไม่ทำให้ท่านต้องมาลำบากด้วย แค่นี้ท่านก็หาเงินมาจุนเจือแทบไม่พออยู่แล้ว

แล้วท่านยังมาล้มป่วยอีก นั่นยิ่งแย่

เป็นเหตุให้เธอต้องหางานทำเพื่อแบ่งเบาภาระของท่าน

สามีใหม่ของมารดานอกจากไม่ช่วยเหลือค่าใช้จ่ายในบ้านแล้ว ยังมุบมิบหยิบเงินเก็บของมารดาไปใช้อีกด้วย

ลุกออกมาหุงข้าวและทำอาหารง่ายๆ สองอย่างเป็นผัดผักรวมที่มีเหลือติดในตู้กับไข่น้ำเตรียมไว้ให้มารดา ถึงค่อยอาบน้ำเปลี่ยนชุดนักศึกษา ออกจากบ้านมาจนถึงป้ายรถประจำทาง ขึ้นแล้วก็ต้องโหนยืนจนถึงจุดหมาย เพราะเป็นเวลาที่ใครๆ ต่างออกจากบ้านเหมือนกันหมด ถึงจุดหมายเดินเข้าไปยังห้องที่มีเรียนเช้านี้ พอดีกับที่มีคนโบกมือเรียกจากมุมหนึ่งของห้อง

“นิ่ม ทางนี้”

จึงเดินไปหาอีกฝ่าย นั่งลงใกล้ๆ พร้อมถาม

“อาจารย์มาหรือยังภา”

“ยังน่ะสิ แล้วนี่นิ่มได้ทำรายงานมาให้ภาไหม”

ปราณปริยาหยิบรายงานที่ถูกเพื่อนทวงออกมายื่นส่งให้ คนทวงยิ้มหวาน บอกประจบประแจง

“ขอบใจมากนะ นี่ถ้าภาไม่ติดงานมอเตอร์โชว์คงไม่ต้องรบกวนนิ่มแบบนี้ อะนี่จ้ะค่าเหนื่อย” เพื่อนคนเดียวที่พยายามตีสนิทกับปราณปริยาหยิบธนบัตรส่งให้ เจ้าตัวมองเงินของอีกฝ่ายแล้วยิ้มบางๆ บอก

“ไม่เป็นไรภา ที่ทำให้เพราะเห็นว่าภาไม่ว่างหรอกนะ”

“ไม่เอาเงินหรือ” ทางนั้นเลิกคิ้วถาม

“ไม่เอาหรอก เพราะจะช่วยทำให้แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว คราวหน้าไม่ช่วยแล้วจ้ะ”

“แหม...นิ่มน่ะ นิ่มจะใจร้ายกับภาจริงๆ น่ะหรือ แต่ยังไงภาก็ขอบใจนิ่มมาก นิ่มน่ารักที่สุดเลย”

ปราณปริยายิ้มตอบ พอดีกับที่อาจารย์ประจำวิชาเข้ามาในห้องพอดี ทุกคนจึงเงียบเสียงราวกับถูกรูดซิปปาก นั่งฟังบรรยายอีกชั่วโมงเศษๆ จนจบ สุริวิภาบ่นทันทีที่หมดชั่วโมงเรียน

“อาจารย์โหดชะมัด สั่งงานยากแล้วยังเร่งให้ส่งอีก”

“ภาว่างไหมล่ะวันนี้” เก็บหนังสือเข้ากระเป๋า ถามไปพลาง

“ทำไมหรือนิ่ม”

“เราก็รีบทำเลยไง จะได้ทันส่ง”

“หูย...” สาวสวยที่กะจะให้ปราณปริยาช่วยทำรายงานให้อีกร้องโอดโอย เธอว่างอยู่หรอก แต่ไม่อยากอ่านหนังสือ ไม่อยากทำรายงานหลายหน้ากระดาษเช่นนี้ส่งอาจารย์นี่นา คิดวิเคราะห์ไม่เป็นสักอย่างจะเอาที่ไหนไปเขียนส่ง ขณะคิดหาทางให้อีกฝ่ายช่วยเหลือเธออีกครั้ง ก็พอดีมีเสียงทักดังมาจากด้านหลังของห้องเรียน        

“นิ่มครับ”

สองสาวหันไปมองพร้อมกัน ก่อนที่สุริวิภาจะเอ่ยปากทักอีกฝ่ายก่อน

“อ้าว...พี่ธัญ เข้ามาในนี้ได้ไง”

“พี่มีเรียนห้องนี้ต่อเราน่ะสิ”

ไทธัญเป็นเพื่อนต่างคณะกับสองสาว ชายหนุ่มเป็นนักศึกษาที่ย้ายมหาวิทยาลัยมาแล้วสามครั้ง อายุมากกว่าพวกเธอสามปี และที่รู้จักก็เพราะเรียนวิชาเลือกเสรีด้วยกัน

ไทธัญขึ้นชื่อว่าเป็นหนุ่มเจ้าชู้ ด้วยความเป็นคนหน้าตาดี แต่งตัวเก่ง บวกกับฐานะเข้าขั้นเศรษฐีจึงทำให้สาวๆ ในมหาวิทยาลัยต่างพากันทอดสะพานให้เขากันทั้งนั้น ยกเว้นอยู่คนที่ไทธัญถูกใจแต่ไม่ยักกะเล่นหูเล่นตากับเขา

‘เห็นพี่แบบนี้ พี่ก็เลือกนะครับ’

‘พี่เคยชอบนะ ผู้หญิงสวยๆ ง่ายๆ สบายๆ แต่ง่ายไปแบบที่เคยเจอก็ไม่ไหว ถ้านิ่มจะลดความยากให้พี่หน่อยก็น่าจะดี’

ไทธัญแสดงออกชัดเจนว่าชอบพอในตัวปราณปริยา เขาลงมือจีบตั้งแต่เทอมสองของชั้นปีที่หนึ่งจนถึงทุกวันนี้ และเอ่ยประโยคหวานเลี่ยนอย่างข้างต้นเมื่อเดือนที่ผ่านมา ที่เห็นว่าความสัมพันธ์ระหว่างตนกับปราณปริยาเริ่มดูเข้าที่เข้าทางมากขึ้นในความคิดของตนเอง แต่ปราณปริยาก็คือปราณปริยา หญิงสาวเป็นคนเข้าสังคมไม่เก่ง ใครคุยด้วยเธอก็คุยตอบไปโดยไม่ได้คิดอะไรด้วยทั้งนั้น บวกกับแววตาเศร้านั่นด้วยละมังที่ผู้ชายบางคนเห็นแล้วอาจคิดว่าเธอโปรยเสน่ห์ด้วยการส่งสายตาให้

ไทธัญแวะมารับประทานอาหารกลางวันกับปราณปริยาทุกวัน เคยไปส่งหญิงสาวกลับบ้านแล้วมากกว่าสามครั้ง ในวันที่ฝนตกหนักๆ และมีสุริวิภาติดรถไปด้วย ไม่อย่างนั้นปราณปริยาไม่มีทางไปด้วยโดยเด็ดขาด

หนุ่มเจ้าชู้ถูกใครต่อใครกล่าวถึงกันว่าคงสิ้นลายกันคราวนี้แน่แล้ว เมื่อหลงรักสาวเงียบเรียบร้อยอย่างปราณปริยาเข้าอย่างจังชนิดถอนตัวไม่ขึ้น ปราณปริยาไม่เคยเห็นเขาควงสาวสวยคนใดในรั้วมหาวิทยาลัยเลย นอกจากเรียน พอว่างก็มาขลุกอยู่กับพวกเธอ

‘แต่ไม่ได้หมายความว่าข้างนอกนั่นเขาจะไม่ควงใครนะนิ่ม’

สุริวิภาเคยบอกเธอแทบนั้น และเธอเองก็เห็นพ้องตามที่เพื่อนว่ามา แม้ไม่ได้ตอบตกลงที่จะเป็นแฟนกับไทธัญ หนุ่มหล่อบ้านรวย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะไม่ชอบเขา

ชอบในที่นี้คือความเป็นมิตร ความเป็นเพื่อนที่มีให้กัน

เพราะด้วยความเป็นคนพูดน้อย เข้าสังคมไม่เก่ง และมักจะมองโลกในแง่ดีเสมอ เมื่อมีใครเข้ามาหา เข้ามาสนิทสนมด้วยก่อนก็ทำให้ไม่กล้าปฏิเสธความสัมพันธ์อันดี  

ปราณปริยาเองก็มนุษย์คนหนึ่ง มีรัก โลภ โกรธ หลง เหมือนคนทั่วไป ถูกพะเน้าพะนอเอาใจ มีหรือที่จะไม่ไขว้เขวไปบ้าง

“มีเรียนอีกหรือเปล่าครับสาวๆ”      

“วันนี้ไม่มีแล้วค่ะ แต่ว่าจะไปทำรายงานกัน”

เป็นสุริวิภานั่นเองที่เอ่ยปากบอกยิ้มๆ

“ไปที่ไหน พี่ไปด้วยได้ไหมครับ”

จากที่คิดจะเอาเปรียบให้ปราณปริยาช่วยทำรายงานแบบคราวก่อนเลยต้องคิดใหม่เสียเลย

“งั้นไปทำรายงานที่ห้องภากันไหมนิ่ม”

“เราทำที่โต๊ะของคณะก็ได้นี่ภา” ปราณปริยาบอกขัดทันที

“ร้อนจะตาย หิวด้วย ไปที่ห้องภาดีกว่านะนิ่มนะ”

“คือ...เรากลัวจะไปเข้างานไม่ทันน่ะสิ” เอ่ยออกมาเสียงอ่อยเมื่อต้องบอกเหตุผลให้รู้

“งานอะไร” ทั้งไทธัญและสุริวิภาถามแทบจะพร้อมกัน

“พอดีว่านิ่มไปสมัครงานไว้ที่ร้าน…” เอ่ยชื่อร้านที่เพิ่งไปได้เมื่อวานวันเดียว สุริวิภาเบ้หน้าบอกอย่างไม่เห็นด้วยทันที

“โธ่ นิ่ม ถ้าอยากหารายได้เพิ่มทำไมไม่บอกภา ภาเคยชวนนิ่มแล้วนี่ อย่างนิ่มใครจะไม่อยากได้ไปทำงานด้วย”

สุริวิภาเข้าใจว่าเพื่อนไปเป็นเด็กนั่งดริ๊งค์ หรือพวกเชียร์เบียร์อะไรเทือกนั้น เลยออกปากอย่างไม่ให้ราคาเพราะเคยชวนให้ไปทำงานด้วยกันแล้วแต่อีกฝ่ายไม่ไป

“นิ่มไม่ชอบงานแบบนั้น”

“ไม่ชอบงานที่ภาชวนไปทำ แต่บอกว่าไปทำงานร้านแบบนั้นเนี่ยนะ จะบอกให้นะนิ่มว่าร้านที่นิ่มไปทำน่ะ เถื่อนจะตาย มีแต่พวกขี้ยาตีกัน ไม่เหมือนร้านของพี่ที่ภาสนิทกันหรอก ทางนั้นเป็นร้านหรูมากเลยนะ มีแต่พวกไฮโซไปนั่งกัน ทิปหนัก เงินดีจะตาย”

สุริวิภาว่าเสียยาวเหยียดแล้วสรุปต่อ

“แต่เอาเถอะ ตามใจนิ่มก็แล้วกัน ทำที่ไหนสบายใจกว่าก็ทำ งั้นบ่ายนี้เราไปทำรายงานกันที่ห้องภานะ เสร็จแล้วนิ่มค่อยไปที่ร้านก็แล้วกัน อยู่ถัดจากคอนโดภาไปไม่กี่ซอยเอง”

“เอาอย่างนั้นหรือ”

“งั้นสิ” สุริวิภารีบรวบรัด แล้วหันไปยิ้มหวานกับไทธัญที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ “พี่ธัญไปด้วยกันไหมคะ”

หนุ่มเจ้าชู้หรือจะดูไม่ออกว่าสุริวิภาคิดเช่นไรด้วย หากไม่สบโอกาสเขาจะไม่ทำเด็ดขาด เพราะไม่อยากพลาดจากปราณปริยา แต่หากโอกาสเปิดให้คนเจ้าชู้นั่นก็อีกเรื่อง

“พี่ไปด้วยครับ วิชานี้พี่ไม่เข้าก็ได้ อาจารย์ไม่ดุหรอก ให้พี่ไปด้วยได้ไหมครับนิ่ม”

ปราณปริยาได้แต่ยิ้มพร้อมลอบถอนหายใจเบาๆ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอจะไปยังห้องของเพื่อน โดยมีไทธัญตามมาด้วย

“พี่ธัญน่ะต้องไปด้วยค่ะ เราจะได้มีราชรถไปส่งไง แล้วเดี๋ยวเราแวะซื้ออะไรไปกินที่ห้องนะ ทำงานไปกินไป เสร็จแล้วนิ่มจะได้ไปทำงานต่อ”

สุริวิภาบอกขณะเดินเคียงไปกันสามคน ถึงที่รถหรูของไทธัญแล้วเลือกที่นั่งด้านหลังเพื่อเปิดโอกาสให้ชายรุ่นพี่ได้ใกล้ชิดกับเพื่อนของตนเอง

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ปราณปริยา   ตอนจบ

    สัมผัสหนักสลับเบาเน้นที่ทรวงอิ่มนี่มันอะไรกันปราณปริยาปรือตามองเห็นมือหนาใหญ่ของคนหน้ามึนนวดเฟ้นอยู่ใต้เสื้อนอนเนื้อนุ่มของเธออยู่“นิ่มจ๋า ทูนหัว”พร้อมเสียงเรียกกระเส่า“อื้อ คนบ้า ทำอะไร” ตื่น หอบหายใจสยิว ครางแผ่วๆ เสียดซ่าน แบบนี้ยังไม่เคย มาแบบไม่ทันตั้งตัวแบบนี้ ปรานต์ไม่ค่อยเคยทำ ยิ่งเธอตั้งครรภ์เขายิ่งถนอม แล้วนี่เป็นบ้าอะไร ทำไมรุกเธอร้อนแรงแบบนี้“ผมนอนไม่หลับ” บอกพร้อมยกขาเธอกางขึ้น เขานอนซ้อนหลังเธออยู่ พร้อมจ่อแท่งเนื้ออุ่นจนร้อนแทบไหม้แทรกเข้ามาที่ภายในชนิดไม่ให้ได้ตั้งตัว“บ้านี่!”ตวาดว่าเขาเสียงพร่าสั่นไปทั้งตัว ปรานต์ดึงดันสาวเข้าออก ปากร้อนแนบเนาไปตามใบหูลากลิ้นเปียกชื้นมาที่พวงแก้ม พอเธอแหงนหน้าขึ้นก็ถูกเขาโน้มหน้ามาบดจูบหนักๆ ทั้งเบื้องล่างยังรุกล้ำเข้าหาไม่หยุด ต่อว่าเขาทั้งที่กายฉ่ำชื้นตอดรัดเขาหนักหน่วง จนแว่วเสียงคนบุกรุกยามดึกถามกระเส่า“ลูกจะรู้ไหมว่าผมกำลังทักทายอยู่”ส่ายหน้า เม้มปากแน่น เสียวซ่านก่อนเปิดปากหายใจ บอก “ฮื้อ รู้ อื๊อ ไม่รู้มั้งคะ”ปรานต์ทักทายลูกในท้องต่อเนื่องด้วยวิธีการของเขาคนเป็นแม่ไม่ยอมแพ้มือไขว้ไปด้านหลังสัมผัสให้เขาร้อนยิ่งกว่าร้อ

  • ปราณปริยา   91

    “จริงหรือคะ”“ผมไม่มีความจำเป็นต้องโกหกคุณนี่”ปรานต์ย้ำในสิ่งที่เธอเชื่อมั่นในตัวเขา ยิ้มก่อนบอกเรื่องของสุริวิภาที่เธออาจยังไม่รู้ พอฟังจบก็ถอนใจอย่างนึกห่วงทางนั้น แทนที่จะเป็นโกรธอย่างในคราแรกบ่ายของอีกสองวันถัดมา พอมีเวลาว่างจึงแวะมาที่อะพาร์ตเมนต์แห่งนี้ ขณะรีรออยู่ที่ด้านล่าง คนที่อยากพบหน้าก็ออกจากลิฟต์ด้วยเครื่องแต่งตัวผิดแปลกไปสุริวิภาป่วยด้วยโรคร้าย ผมยาวสลวยหลุดร่วงจนเกือบหมดศีรษะจึงต้องตัดออกแล้วสวมวิกแทน วันที่พบกันคงแต่งหน้าจัดมาก มาวันนี้ไม่ได้ไปไหนจึงเห็นใบหน้าซูบซีดทรุดโทรมอย่างชัดเจนคนถูกสำรวจหน้าตาและเรือนกายเดินหันหลังกลับเมื่อเห็นเธอ เลยร้องเรียกอีกฝ่ายเอาไว้“ภา เดี๋ยวก่อน”“มีอะไร” ถามทั้งที่ยืนหันหลังให้“ฉันรู้ว่าเธอไม่สบาย ไม่น่าให้บั้นปลายชีวิตแย่ไปกว่านี้นะ”เลยหันหน้ามามองจ้องหน้ากันอยู่ครู่ แล้วชวนให้ขึ้นไปบนห้องด้วยกันดีกว่าจะมายืนคุยแบบนี้ ให้คนที่ผ่านไปมาเอาไปนินทาสนุกปากสุริวิภายอมบอกความจริงแล้วว่าปรานต์ไม่ได้มีอะไรกับเธอ อย่างที่แอบอ้างไปในวันนั้น คืนที่พาปรานต์เข้าห้องได้ เพราะเขาเมามากจนทำอะไรไม่ไหวสักอย่าง แล้วเขายังเอาแต่เพ้อชื่อของเธออยู่ต

  • ปราณปริยา   90

    “ปริญญ์อยากเล่นน้ำฮะ”“ตง!” เรียกคนสนิทที่บอกให้ดูบุตรชาย เล่นกับบุตรชายในบ้านไปก่อน ขอเวลาพลอดรักกับแม่ของลูกสักครู่ มันยังปล่อยให้ปริญญ์วิ่งออกมาได้ ปริญญ์ก็กระไร ตั้งแต่ปราณปริยาตั้งครรภ์ ก็ดูหวงแม่เสียจนเหมือนกับจะแกล้ง พอเขาเข้าใกล้ เด็กชายก็จะทำทีมาแทรก มาเบียดออกอยู่เรื่อยเลย“ทำไมปล่อยน้องวิ่งออกมาแบบนี้วะ” บ่นพร้อมมองหาตงไปด้วย คุณแม่เลยขึงตาว่าเขา “ไม่เพราะเลย พูดวะเว๊อะทำไมคะ”รับคำแล้วเรียกหาคนสนิทที่หายไปไหนไม่รู้อีกที“ครับคุณแม่ ตงครับมึงมาพาน้องไปเล่นน้ำทีสิวะครับ”ส่ายหน้าให้คนพูดไม่เพราะ แต่แล้วเด็กชายก็อ้อนเอาอีก “ปริญญ์อยากเล่นน้ำกับคุณพ่อฮะ”“เออ ดี” ปรานต์กัดฟันกรอดๆ จะขอชื่นใจเมียหน่อยก็มีแต่คนคอยขัด พามาไกลถึงนี่แล้วก็ยังไม่วาย“คุณแม่บอกว่าคุณพ่อสอนว่ายน้ำเก่ง สอนปริญญ์หน่อยนะฮะ” พอได้ยินลูกอ้อนของปริญญ์ หัวใจคนเป็นพ่อก็แทบละลาย มองลูกตาเป็นประกายซึ้ง บอก“ได้เลย มาครับลูก”จับจูงกันลงทะเลไปแล้วภาพชายสองวัยที่ทรงท่าเดินแบบเดียวกันเด๊ะ เรียกรอยยิ้มบนใบหน้าของคนที่มองมาจากทางด้านหลังถอนใจยาว เมื่อบทพิสูจน์ที่สร้างขึ้นในใจ ปรานต์ผ่านมาได้ทั้งหมด ไม่คิดว่าเขาจะส

  • ปราณปริยา   89

    “ทำไม” สายตาละห้อยเชียวล่ะ ตอนที่ได้ยินเงื่อนไขของเธอ“ในเมื่ออยากเริ่มต้นใหม่ก็ต้องเริ่มใหม่แบบที่ฉันบอก คุณทำได้ไหมล่ะคะ ถ้าไม่ได้ก็กลับบ้านคุณไป ล้มเลิกเสียเถอะเรื่องที่คุณขอไว้น่ะ”“ใครจะยอม มาถึงขนาดนี้แล้ว”และปรานต์ก็ทำได้อย่างที่รับปากจริงๆเธอไม่ให้เขาแตะ เขาก็ไม่แตะเธอเธอไม่ให้เขากอด เขาก็ไม่กอดเธอเธอไม่ให้เขาหอม เขาก็ไม่หอมเธอจวบจนผ่านไปร่วมเดือน ก็ยังคงพฤติกรรมแบบนั้นได้ตลอดรอดฝั่ง ใจที่เคยบอกไว้ว่าให้แข็งใส่เขาก็ค่อยโอนอ่อนลง“นี่ยังไม่ได้แตะตัวยัยนิ่มอีกหรือ” ภพถามเมื่อคล้อยหลังปราณปริยาไปแล้ว ปรานต์เม้มปากแน่น ตอบรับ “ยังครับ”“ทนได้ยังไงวะคุณปรานต์”ไม่รู้จะสงสารหรือสมน้ำหน้าดี ส่วนกิจการภพขายทิ้งไปหมดแล้ว เงินรายได้ทั้งหมดมาจากหุ้นเด็ดดวงที่ปรานต์เผื่อแผ่มาให้ เขาไม่ได้ขายลูกสาวกินนะโว้ย แต่ผลประโยชน์ต่างตอบแทนมันต้องมีสิวะ ช่วยถึงขนาดนี้แล้วแล้วเลยนึกได้ บอก “ฝากดูแลบ้านด้วยนะ”“จะไปไหนคะป๋า” เสียงหวานถามมาก่อนตัว เดินย้อนเข้ามาในห้องรับประทานอาหาร นำหน้าเด็กที่ยกถาดอาหารมาวางตั้งโต๊ะให้“ว่าจะเข้าป่า” ภพบอกขณะจิ้มเอ็นไก่ทอดกรอบเข้าปาก เคี้ยวไปพลาง ปรานต์มุ่ยหน้

  • ปราณปริยา   88

    เสียงประตูห้องนอนถูกเปิดออก พร้อมบิดาที่เดินนำหน้าบริวารถือถาดอาหารและเครื่องดื่มเข้ามาด้วย“เป็นยังไงบ้างลูก หายเวียนหัวหรือยัง”“ดีขึ้นแล้วค่ะ”ขยับตัวลุกนั่ง ฝืนยิ้มให้ท่าน แม้อาการจะยังไม่ดีเท่าไรนัก“ป๋าห่วงหนูจัง นี่ป๋าก็แก่ลงทุกวันนะ ใจอยากดูแลหนูกับเจ้าปริญญ์ไปจนกว่าจะไม่ไหว แต่อย่างว่าคนเราก็ต้องไปตามสังขาร” แสร้งถอนใจบ่นเบาๆ “อยากให้มีใครมาดูแลหนูแทนป๋า”ยิ้มให้ท่าน ถาม “ใครละคะ”“ร็อบดีไหม”“หนูกับร็อบ เราเป็นแค่เพื่อนกันค่ะ”“แต่ร็อบชอบหนู” ภพแย้ง พอเห็นบุตรสาวหลบตาก็ทายไปตามที่รู้สึก “ไม่ได้ชอบสินะ”นั่งเงียบกันอึดใจก็ว่าขึ้นอีก “แล้วถ้าพ่อของปริญญ์ล่ะ”“ป๋าคะ”ทำท่าบ่ายเบี่ยงไม่อยากคุยต่อแล้ว ภพก็ชิงถาม“ลูกเคยรักเขาไหม”สบตาท่านแล้วพยักหน้ารับ “นิ่มเคยรักคุณปรานต์ค่ะ”“แล้วตอนนี้ล่ะ”“นิ่ม...” เธอสับสนในความรู้สึกไม่น้อย เพราะความกลัวแท้ทีเดียว กลัว เข็ดขยาด กับการที่จะต้องรู้สึกแบบนั้นกับใครอีกครั้ง“นิ่มกลัวค่ะป๋า”“กลัวอะไร ไหนเล่าให้ป๋าฟังบ้างสิ” ภพเข้ามานั่งด้วยบนเตียง ตั้งใจรอฟังคำตอบที่เป็นความรู้สึกที่แท้จริงของเธอ“นิ่มกลัวต้องเจ็บเหมือนคราวนั้น”“ที่เขาให้หนูไ

  • ปราณปริยา   87

    “เป็นห่วงผมหรือ”“ก็ห่วง ในฐานะที่เราเคย...รู้จักกัน”ปรานต์มองเธอด้วยสายตาท้อแท้สิ้นหวัง ก่อนยิ้มขืนๆ บอก“ขอบคุณมากนะที่มาให้ผมได้รู้จัก ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ผมยอมแล้ว ตอนนี้ผมไม่เหลืออะไรอีกแล้ว ขอให้คุณโชคดีนะ”มองเขาครู่เดียว ตัดสินใจกลับเพราะหมดธุระของตัวเอง แล้วอาการหน้ามืดก็เข้ามาโจมตีเธออีกครั้ง หลับตาแน่นๆ ครู่เดียว พยายามขืนตัวเดินออกมา ลงลิฟต์จนมาถึงด้านล่าง ฝืนเดินต่อถึงรถที่คนของเธอจอดรออยู่ก็ให้รู้สึกบ้านหมุน เวียนหัวเสียจนทรงตัวไม่อยู่อีกต่อไป ก่อนจะหมดสติ ทุกอย่างดับวูบเหมือนถูกชักปลั๊กออกอย่างไรอย่างนั้นปราณปริยาถูกพาตัวส่งโรงพยาบาลในทันทีปรานต์รู้ข่าวจากลูกน้องของตนเองจึงมาถึงทีหลัง เห็นภพนั่งหน้าเครียดอยู่กับร็อบที่ตรงห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลเอกชนมีชื่อแห่งหนึ่งยกมือไหว้ภพแล้วนั่งลงถามไถ่ด้วยสีหน้าเป็นห่วง“หมอว่ายังไงบ้างครับ”ภพหน้านิ่ง ไม่พูดอะไร ปรานต์ให้กระวนการะวายใจแต่ไม่รู้จะสอบถามจากใครได้อีก ครู่ใหญ่จากนั้นภพถึงได้เอ่ยปากขึ้น“ปรียาแม่ของนิ่มตายด้วยมะเร็งปากมดลูก”ภพกำลังจะบอกอะไรเขาอย่างนั้นหรือ ปรานต์ให้ใจแกว่งไกว หายใจไม่ออก ไม่อยากคิดล่วงหน้าไปก่อ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status