Share

4

Author: SHASHA
last update publish date: 2026-11-12 15:33:33

คอนโดของสุริวิภาเป็นห้องชุดขนาดไม่ใหญ่มาก มีสัดส่วนส่วนตัว สะอาด เดินทางสะดวกทีเดียว

“แพงนะเนี่ย” ไทธัญว่ายิ้มๆ เมื่อขึ้นมาถึงบนห้องด้วยกัน

“พอสมควรค่ะ”

บอกอย่างภูมิใจ แม้ไม่ได้หาซื้อด้วยเม็ดเงินของตนเอง แต่สุริวิภาก็ใช้ความสาวความสวยที่มีแลกกับห้องหรูๆ ข้าวของเครื่องใช้ และเงินรายเดือนจากผู้อุปถัมภ์ที่เวียนหน้ากันมาไม่ได้ขาด

“กินอะไร ภาลงไปซื้อให้”

“ไม่เป็นไรภา นิ่มยังไม่หิว”

“แต่ภาหิวนี่นา ร้านอยู่ข้างล่างนี่เอง งั้นนิ่มทำรายงานล่วงหน้าไปก่อนนะ เผื่อภาด้วยก็ดี แล้วเดี๋ยวภาลงไปแป๊บเดียว ฝากดูแลเพื่อนภาด้วยนะคะพี่ธัญ”

ไม่ลืมทิ้งช่วงให้สองคนได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง

ชายรุ่นพี่ยิ้มถูกใจในความรู้งานของเจ้าของห้อง

สุริวิภาจากไปแล้ว และทิ้งให้อยู่กับไทธัญเพียงสองคน

ไทธัญมองหญิงสาวที่มีท่าทีเก้อๆ อยู่ครู่ แล้วเลยเดินไปหยิบน้ำออกมา บริการราวกับเป็นเจ้าของสถานที่ จุดประสงค์คือต้องการให้อีกฝ่ายผ่อนคลายลง

“นิ่มต้องไปทำงานกี่โมงครับ”

ไทธัญส่งน้ำให้ปราณปริยาแล้ว ทำทียืนมองวิวผ่านกระจกด้านนอกเหมือนสนใจเต็มประดา แต่แท้ที่จริงลอบสังเกตเงาสะท้อนของอีกฝ่ายเพื่อไม่ให้เธอต้องอึดอัดใจจนเกินไปที่ต้องอยู่ด้วยการตามลำพัง

เมื่อเห็นไทธัญมองวิวของห้องพักอยู่เลยคลายใจลงแล้วเลือกที่นั่งชุดเก้าอี้ไม้กลางห้อง หยิบงานออกจากกระเป๋าผ้าพร้อมตอบคำถามของเขาไปด้วย

“หกโมงเย็นค่ะ”

“ให้พี่ไปส่งนิ่มนะครับ”

“คะ? ไม่ต้อง...” กำลังจะออกปากบอกปัด แต่แล้วไทธัญก็รุกถามต่อ

“แล้วนิ่มเลิกงานกี่โมง”

“ตีสามค่ะ”

“ดึกมากนะนิ่ม แล้วนิ่มกลับยังไง ให้พี่ไปส่งไปรับนิ่มนะครับ”

“เอ่อ...ไม่เป็นไรหรอกค่ะ หน้าร้านมีสองแถวที่เขาวิ่งรับคนงานพอดี นิ่มอาศัยไปกับเขาได้ค่ะ พอดีว่ารู้จักกับลุงคนขับน่ะค่ะ”

“ยังไงก็อันตรายอยู่ดี”

ปราณปริยาเลือกที่จะเงียบ เธอหยิบงานขึ้นมาจัดแจงทำได้ครู่ใหญ่ กว่าที่เจ้าของห้องชุดจะกลับขึ้นมา

“มาแล้วจ้า”

สุริวิภามองยิ้มๆ ไปที่ไทธัญ เห็นชายหนุ่มหน้านิ่งไป ก็พอรู้ว่าคงไม่มีอะไรคืบหน้า เลยเดินไปจัดของลงจานนำมาวางที่โต๊ะให้ผู้มาเยือนได้รับประทานไปพลางๆ

แล้วลงมือทำรายงานจนเสร็จเรียบร้อยดี ในที่สุดไทธัญก็อาสาไปส่งที่ร้านของซ้อเสียงจนได้ โดยมีกองหนุนจากสุริวิภาอีกคน คร้านจะยืนกรานว่าดูแลตัวเองได้ เลยต้องยอมให้ชายรุ่นพี่มาส่ง ก่อนลงรถ ไทธัญถือโอกาสแตะข้อศอกเบาๆ ย้ำอีกที

“นิ่มเลิกงานแล้ว รอพี่ตรงนี้นะครับ เดี๋ยวพี่มารับกลับบ้าน”

ยิ้มบางๆ ก่อนบอกกลับไป

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่ธัญ นิ่มกลับเองได้”

ไทธัญมองตามหลังของหญิงสาวที่เขามาส่งจนเธอเดินลับหายเข้าไปด้านในก่อนเบนสายตามาที่โทรศัพท์เนื่องจากมีสายเรียกเข้ามาพอดี ชายมากเสน่ห์กดรับสาย เอ่ยทักออกไปก่อนด้วยน้ำเสียงชวนละลายหัวใจ

“ว่าไงครับคนสวย”

“ส่งนิ่มแล้วหรือคะ”

“ครับ มีอะไรหรือเปล่าครับภา”

“พี่ธัญลืมของไว้ที่ห้องภาแน่ะค่ะ”

ไทธัญยิ้มมุมปากก่อนตอบกลับ

“ได้ครับ เดี๋ยวพี่แวะไป ‘เอา’ ตอนนี้เลย”

ก่อนวางสายพร้อมกับนึกถึงของฟรีที่กำลังจะกินในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้ ส่วนของสดๆ ใหม่ๆ เขาต้องหาทางตะล่อมกินจนได้ และต้องได้กินในอีกไม่นานนี้แน่ๆ

“มาทำงานใหม่หรือเราน่ะ”

เสียงถามนั่นมาจากหญิงสาวหน้าสวยจัดจ้านในชุดเดรสเกาะอกสั้นแค่หน้าขาลายทางขาวสลับดำ ปราณปริยามองไปรอบๆ บริเวณ เมื่อเห็นว่ามีเธอลำเลียงของอยู่ตรงนี้แค่คนเดียวเลยยิ้มให้อีกฝ่ายก่อนตอบรับ

“ใช่ค่ะ”

“ชื่ออะไรนะ”

“นิ่มค่ะ”

“หน้าตาแบบนี้ ไม่น่าเชื่อว่าซ้อจะให้มาอยู่หลังร้าน”

อีกฝ่ายพิจารณาหน้าตารูปร่างของเธอด้วยสายตาริษยานิดๆ แล้วเงียบ ดูท่าทีไม่พูดอะไรอีก คนที่ถูกเอ่ยถึงว่า ‘หน้าตาแบบนี้’ ยิ้มก้มหน้าทำงานของตนไป

“นี่ถ้าสนใจงานสบายๆ เงินดีๆ บอกนะ”

สาวสวยในชุดเดรส กอดอก เอ่ยปากขึ้นมาโต้งๆ

ปราณปริยาไม่ได้ละมือจากงานของตัวเอง แล้วตัดสินใจถามไป “งานอะไรคะ”

“เชียร์สินค้าในห้าง เงินเดือนไม่เยอะหรอกนะ แต่ค่าคอมก็หลายอยู่ ถ้าสนใจบอกฉันได้”

“นิ่มพูดไม่เก่งค่ะ”

บอกปัดไปอย่างนุ่มนวล ทางนั้นมองเธอทั้งตัวขึ้นๆ ลงๆ ครู่หนึ่งแล้วขยับมาถามใกล้กว่าเก่า

“ถ้าพูดไม่เก่ง มีอยู่งาน”

ปราณปริยาเงียบโดยไม่ถามว่างานอะไร เป็นคนชวนเสียเองที่อดรนทนรอไม่ไหว เอ่ยปากบอกแบไต๋จนหมด

“เป็นเพื่อนเที่ยวน่ะ สนไหมล่ะ”

คนถูกชวนยิ้มค่อยหันมาสบตาด้วย ส่ายหน้าเบาๆ

“นั่นยิ่งไม่ถนัดเลยค่ะ”

แล้วก้มหน้าทำงานต่อ โดยไม่เห็นสายตาหมั่นไส้ของสาวงามคนนั้น

“เอาเถอะ ถ้าอยากทำมาบอกฉันก็แล้วกัน ฉันชื่อแตงกวา”

สาวสวยที่ชื่อแตงกวาเดินหายไปยังอีกทางแล้วตอนนี้ ปราณปริยาค่อยมองตามหลังไป ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก เพราะพอรู้อยู่บ้างว่างานที่อีกฝ่ายเอ่ยปากชวน มันเป็นงานเช่นใด คงไม่ต่างจากที่สุริวิภาเอ่ยปากชวนเธออยู่เป็นแน่

“น้องใช่ไหมเด็กใหม่”

เสียงถามแบบนี้อีกแล้ว ปราณปริยาได้ยินแล้วชักขยาด พอหันไปทางคนถามเห็นว่าเป็นชายร่างสูงในชุดสูท ก็ได้แต่ยิ้มขืนๆ

ทางนั้นเห็นแล้วก็ว่า “ซ้อเสียงให้พี่ช่วยมาดูแลเรา”

ได้ยินว่าเจ้าของร้านให้มาดูแลเธอก็ค่อยโล่งใจ “ขอบคุณค่ะ”

“ได้ข่าวว่ายังเรียนอยู่หรือ”

“ใช่ค่ะ” ปราณปริยาตอบอย่างสงวนคำ

คนถามว่าต่อมาอีกด้วยเสียงขรึมๆ “ถึงว่า...เห็นซ้อบอกว่าให้เรามาเข้างานไวหน่อย แล้วเที่ยงคืนก็กลับบ้านได้”

“อ้าว ทำไมล่ะคะ”

“แค่เปลี่ยนเวลาเข้างานน่ะ”

“แล้วเงิน...”

“เงินยังได้เท่าเดิม งกเหมือนกันนะเรา” ชายร่างสูงว่ายิ้มๆ

ค่อยโล่งใจ ว่าเบาๆ งึมงำ “นิ่มทำไหวค่ะ”

“แรกๆ คงไหวหรอก แต่นานไปจะไม่ไหวเอาน่ะสิ มีเรียนเช้านอนไม่กี่ชั่วโมงจะตื่นทันได้ยังไง”

ปราณปริยายิ้มไม่ว่าอะไรจากนั้น

“แล้ว...วันนี้ซ้อจะเข้าไหมคะ”

ถามหาเนื่องจากว่าอยากเข้าไปถามให้มั่นใจอีกที หากเป็นอย่างที่อีกฝ่ายบอกเธอมา เหตุใดเจ้าของร้านไม่เรียกเธอเข้าไปคุย แต่แล้วไม่กล้าย้อนถามถึงประเด็นนี้กับชายตรงหน้า

“ไม่มา แกไปต่างจังหวัดสองสามวันมั้ง”

ปราณปริยาจำใจต้องชวนคุยเนื่องจากเงียบกันไปนาน บรรยากาศชักอึดอัด เมื่ออีกฝ่ายยังไม่จากไปไหนเสียที

“คนเยอะทุกวันไหมคะที่ร้าน”

“ที่นี่คนเยอะทุกวัน” บอกอย่างโอ้อวดนิดๆ “แล้วมีปัญหาอะไรในร้านบอกพี่ได้เลยนะ...ทุกเรื่อง” อีกฝ่ายย้ำจริงจัง เธอมองตอบชายรูปร่างสูงตรงหน้าแล้วยิ้มให้ พร้อมรับคำเบาๆ

“ขอบคุณนะคะ”

ลืมถามไปเสียสนิทว่าอีกฝ่ายชื่ออะไร ชายร่างสูงเดินหายลับไปเสียแล้ว พอสบจังหวะหญิงสาวจึงลองถามคนในร้าน คุยกันตั้งนานสองนาน แถมซ้อเสียงยังให้มาดูแลเธออีกด้วย ไม่รู้จักชื่อกันแบบนี้ ดูไม่ค่อยดีนัก เลยนึกได้ว่าเขาอาจเป็นผู้จัดการของร้าน ไม่อย่างนั้นคงไม่มีอภิสิทธิ์อย่างที่แสดงออกมาเช่นนั้น เลยลองถามกับพี่ที่ทำงานอยู่ใกล้ๆ กัน หลังจากที่อีกฝ่ายออกปากให้ยืมนิยายมาอ่านก็ดูเหมือนจะสนิทสนมกันขึ้นมาอีกหน่อย เมื่อพบว่าทั้งสองเป็นคอนิยายยุงชุมเช่นเดียวกัน

“คนที่เป็นผู้จัดการชื่ออะไรหรือคะพี่ดรีม”

“ผู้จัดการชื่อคุณพล นั่นไงคนนั้น”

คนตอบชี้มือให้ดูแล้ว ปราณปริยาก็ได้แต่ขมวดคิ้วเพราะคนนี้เธอจำได้ วันแรกที่ทำงานตามหาจนทั่วร้านเลย แล้วยังไม่ใช่คนที่ยืนคุยกับเธอเมื่อครู่นี้ด้วย

“แต่เห็นว่าจะเปลี่ยนผู้จัดการร้านแล้วนะ” ดรีมบอกขณะเคี้ยวหมากฝรั่งในปาก

“อ้าว ทำไมล่ะคะ”

“เขาว่ากันว่า ร้านกำลังถูกเปลี่ยนมือ” ดรีมเล่าอย่างกับรู้อะไรมา ก่อนถามเกริ่นนำ “รู้จักคุณปรานต์ไหม”

คนถูกถามส่ายหน้าเบาๆ ให้เป็นคำตอบ

“ซ้อแกขายหุ้นของแกกับของเพื่อนให้คุณปรานต์แล้วด้วย”

“แล้วเขาจะให้เราออกไหมคะแบบนี้”

“ไม่หรอก” คนเล่าตอบแต่ก็เป็นแบบไม่แน่ใจนัก    

ปราณปริยาฟังจากที่อีกฝ่ายเล่ามาแล้ว เลยว่าต่อ

“งั้นสงสัยว่าคนสูงๆ นั่นแน่เลยค่ะ ผู้จัดการใหม่ของร้าน”

ดรีมหันขวับ ถาม “คนไหน”

พยายามมองหาอีกทีแต่ไม่พบ พอใกล้เที่ยงคืนชายที่ชื่อพลผู้จัดการของร้านก็เข้ามาสำทับกับเธออีกเรื่องเวลาเข้างาน ปราณปริยายกมือขอบคุณอีกฝ่ายแล้วช่วยงานจนเสร็จ เข้าไปเก็บของก่อนออกไปยังประตูหลังร้านนั่นเพื่อกลับบ้าน

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ปราณปริยา   ตอนจบ

    สัมผัสหนักสลับเบาเน้นที่ทรวงอิ่มนี่มันอะไรกันปราณปริยาปรือตามองเห็นมือหนาใหญ่ของคนหน้ามึนนวดเฟ้นอยู่ใต้เสื้อนอนเนื้อนุ่มของเธออยู่“นิ่มจ๋า ทูนหัว”พร้อมเสียงเรียกกระเส่า“อื้อ คนบ้า ทำอะไร” ตื่น หอบหายใจสยิว ครางแผ่วๆ เสียดซ่าน แบบนี้ยังไม่เคย มาแบบไม่ทันตั้งตัวแบบนี้ ปรานต์ไม่ค่อยเคยทำ ยิ่งเธอตั้งครรภ์เขายิ่งถนอม แล้วนี่เป็นบ้าอะไร ทำไมรุกเธอร้อนแรงแบบนี้“ผมนอนไม่หลับ” บอกพร้อมยกขาเธอกางขึ้น เขานอนซ้อนหลังเธออยู่ พร้อมจ่อแท่งเนื้ออุ่นจนร้อนแทบไหม้แทรกเข้ามาที่ภายในชนิดไม่ให้ได้ตั้งตัว“บ้านี่!”ตวาดว่าเขาเสียงพร่าสั่นไปทั้งตัว ปรานต์ดึงดันสาวเข้าออก ปากร้อนแนบเนาไปตามใบหูลากลิ้นเปียกชื้นมาที่พวงแก้ม พอเธอแหงนหน้าขึ้นก็ถูกเขาโน้มหน้ามาบดจูบหนักๆ ทั้งเบื้องล่างยังรุกล้ำเข้าหาไม่หยุด ต่อว่าเขาทั้งที่กายฉ่ำชื้นตอดรัดเขาหนักหน่วง จนแว่วเสียงคนบุกรุกยามดึกถามกระเส่า“ลูกจะรู้ไหมว่าผมกำลังทักทายอยู่”ส่ายหน้า เม้มปากแน่น เสียวซ่านก่อนเปิดปากหายใจ บอก “ฮื้อ รู้ อื๊อ ไม่รู้มั้งคะ”ปรานต์ทักทายลูกในท้องต่อเนื่องด้วยวิธีการของเขาคนเป็นแม่ไม่ยอมแพ้มือไขว้ไปด้านหลังสัมผัสให้เขาร้อนยิ่งกว่าร้อ

  • ปราณปริยา   91

    “จริงหรือคะ”“ผมไม่มีความจำเป็นต้องโกหกคุณนี่”ปรานต์ย้ำในสิ่งที่เธอเชื่อมั่นในตัวเขา ยิ้มก่อนบอกเรื่องของสุริวิภาที่เธออาจยังไม่รู้ พอฟังจบก็ถอนใจอย่างนึกห่วงทางนั้น แทนที่จะเป็นโกรธอย่างในคราแรกบ่ายของอีกสองวันถัดมา พอมีเวลาว่างจึงแวะมาที่อะพาร์ตเมนต์แห่งนี้ ขณะรีรออยู่ที่ด้านล่าง คนที่อยากพบหน้าก็ออกจากลิฟต์ด้วยเครื่องแต่งตัวผิดแปลกไปสุริวิภาป่วยด้วยโรคร้าย ผมยาวสลวยหลุดร่วงจนเกือบหมดศีรษะจึงต้องตัดออกแล้วสวมวิกแทน วันที่พบกันคงแต่งหน้าจัดมาก มาวันนี้ไม่ได้ไปไหนจึงเห็นใบหน้าซูบซีดทรุดโทรมอย่างชัดเจนคนถูกสำรวจหน้าตาและเรือนกายเดินหันหลังกลับเมื่อเห็นเธอ เลยร้องเรียกอีกฝ่ายเอาไว้“ภา เดี๋ยวก่อน”“มีอะไร” ถามทั้งที่ยืนหันหลังให้“ฉันรู้ว่าเธอไม่สบาย ไม่น่าให้บั้นปลายชีวิตแย่ไปกว่านี้นะ”เลยหันหน้ามามองจ้องหน้ากันอยู่ครู่ แล้วชวนให้ขึ้นไปบนห้องด้วยกันดีกว่าจะมายืนคุยแบบนี้ ให้คนที่ผ่านไปมาเอาไปนินทาสนุกปากสุริวิภายอมบอกความจริงแล้วว่าปรานต์ไม่ได้มีอะไรกับเธอ อย่างที่แอบอ้างไปในวันนั้น คืนที่พาปรานต์เข้าห้องได้ เพราะเขาเมามากจนทำอะไรไม่ไหวสักอย่าง แล้วเขายังเอาแต่เพ้อชื่อของเธออยู่ต

  • ปราณปริยา   90

    “ปริญญ์อยากเล่นน้ำฮะ”“ตง!” เรียกคนสนิทที่บอกให้ดูบุตรชาย เล่นกับบุตรชายในบ้านไปก่อน ขอเวลาพลอดรักกับแม่ของลูกสักครู่ มันยังปล่อยให้ปริญญ์วิ่งออกมาได้ ปริญญ์ก็กระไร ตั้งแต่ปราณปริยาตั้งครรภ์ ก็ดูหวงแม่เสียจนเหมือนกับจะแกล้ง พอเขาเข้าใกล้ เด็กชายก็จะทำทีมาแทรก มาเบียดออกอยู่เรื่อยเลย“ทำไมปล่อยน้องวิ่งออกมาแบบนี้วะ” บ่นพร้อมมองหาตงไปด้วย คุณแม่เลยขึงตาว่าเขา “ไม่เพราะเลย พูดวะเว๊อะทำไมคะ”รับคำแล้วเรียกหาคนสนิทที่หายไปไหนไม่รู้อีกที“ครับคุณแม่ ตงครับมึงมาพาน้องไปเล่นน้ำทีสิวะครับ”ส่ายหน้าให้คนพูดไม่เพราะ แต่แล้วเด็กชายก็อ้อนเอาอีก “ปริญญ์อยากเล่นน้ำกับคุณพ่อฮะ”“เออ ดี” ปรานต์กัดฟันกรอดๆ จะขอชื่นใจเมียหน่อยก็มีแต่คนคอยขัด พามาไกลถึงนี่แล้วก็ยังไม่วาย“คุณแม่บอกว่าคุณพ่อสอนว่ายน้ำเก่ง สอนปริญญ์หน่อยนะฮะ” พอได้ยินลูกอ้อนของปริญญ์ หัวใจคนเป็นพ่อก็แทบละลาย มองลูกตาเป็นประกายซึ้ง บอก“ได้เลย มาครับลูก”จับจูงกันลงทะเลไปแล้วภาพชายสองวัยที่ทรงท่าเดินแบบเดียวกันเด๊ะ เรียกรอยยิ้มบนใบหน้าของคนที่มองมาจากทางด้านหลังถอนใจยาว เมื่อบทพิสูจน์ที่สร้างขึ้นในใจ ปรานต์ผ่านมาได้ทั้งหมด ไม่คิดว่าเขาจะส

  • ปราณปริยา   89

    “ทำไม” สายตาละห้อยเชียวล่ะ ตอนที่ได้ยินเงื่อนไขของเธอ“ในเมื่ออยากเริ่มต้นใหม่ก็ต้องเริ่มใหม่แบบที่ฉันบอก คุณทำได้ไหมล่ะคะ ถ้าไม่ได้ก็กลับบ้านคุณไป ล้มเลิกเสียเถอะเรื่องที่คุณขอไว้น่ะ”“ใครจะยอม มาถึงขนาดนี้แล้ว”และปรานต์ก็ทำได้อย่างที่รับปากจริงๆเธอไม่ให้เขาแตะ เขาก็ไม่แตะเธอเธอไม่ให้เขากอด เขาก็ไม่กอดเธอเธอไม่ให้เขาหอม เขาก็ไม่หอมเธอจวบจนผ่านไปร่วมเดือน ก็ยังคงพฤติกรรมแบบนั้นได้ตลอดรอดฝั่ง ใจที่เคยบอกไว้ว่าให้แข็งใส่เขาก็ค่อยโอนอ่อนลง“นี่ยังไม่ได้แตะตัวยัยนิ่มอีกหรือ” ภพถามเมื่อคล้อยหลังปราณปริยาไปแล้ว ปรานต์เม้มปากแน่น ตอบรับ “ยังครับ”“ทนได้ยังไงวะคุณปรานต์”ไม่รู้จะสงสารหรือสมน้ำหน้าดี ส่วนกิจการภพขายทิ้งไปหมดแล้ว เงินรายได้ทั้งหมดมาจากหุ้นเด็ดดวงที่ปรานต์เผื่อแผ่มาให้ เขาไม่ได้ขายลูกสาวกินนะโว้ย แต่ผลประโยชน์ต่างตอบแทนมันต้องมีสิวะ ช่วยถึงขนาดนี้แล้วแล้วเลยนึกได้ บอก “ฝากดูแลบ้านด้วยนะ”“จะไปไหนคะป๋า” เสียงหวานถามมาก่อนตัว เดินย้อนเข้ามาในห้องรับประทานอาหาร นำหน้าเด็กที่ยกถาดอาหารมาวางตั้งโต๊ะให้“ว่าจะเข้าป่า” ภพบอกขณะจิ้มเอ็นไก่ทอดกรอบเข้าปาก เคี้ยวไปพลาง ปรานต์มุ่ยหน้

  • ปราณปริยา   88

    เสียงประตูห้องนอนถูกเปิดออก พร้อมบิดาที่เดินนำหน้าบริวารถือถาดอาหารและเครื่องดื่มเข้ามาด้วย“เป็นยังไงบ้างลูก หายเวียนหัวหรือยัง”“ดีขึ้นแล้วค่ะ”ขยับตัวลุกนั่ง ฝืนยิ้มให้ท่าน แม้อาการจะยังไม่ดีเท่าไรนัก“ป๋าห่วงหนูจัง นี่ป๋าก็แก่ลงทุกวันนะ ใจอยากดูแลหนูกับเจ้าปริญญ์ไปจนกว่าจะไม่ไหว แต่อย่างว่าคนเราก็ต้องไปตามสังขาร” แสร้งถอนใจบ่นเบาๆ “อยากให้มีใครมาดูแลหนูแทนป๋า”ยิ้มให้ท่าน ถาม “ใครละคะ”“ร็อบดีไหม”“หนูกับร็อบ เราเป็นแค่เพื่อนกันค่ะ”“แต่ร็อบชอบหนู” ภพแย้ง พอเห็นบุตรสาวหลบตาก็ทายไปตามที่รู้สึก “ไม่ได้ชอบสินะ”นั่งเงียบกันอึดใจก็ว่าขึ้นอีก “แล้วถ้าพ่อของปริญญ์ล่ะ”“ป๋าคะ”ทำท่าบ่ายเบี่ยงไม่อยากคุยต่อแล้ว ภพก็ชิงถาม“ลูกเคยรักเขาไหม”สบตาท่านแล้วพยักหน้ารับ “นิ่มเคยรักคุณปรานต์ค่ะ”“แล้วตอนนี้ล่ะ”“นิ่ม...” เธอสับสนในความรู้สึกไม่น้อย เพราะความกลัวแท้ทีเดียว กลัว เข็ดขยาด กับการที่จะต้องรู้สึกแบบนั้นกับใครอีกครั้ง“นิ่มกลัวค่ะป๋า”“กลัวอะไร ไหนเล่าให้ป๋าฟังบ้างสิ” ภพเข้ามานั่งด้วยบนเตียง ตั้งใจรอฟังคำตอบที่เป็นความรู้สึกที่แท้จริงของเธอ“นิ่มกลัวต้องเจ็บเหมือนคราวนั้น”“ที่เขาให้หนูไ

  • ปราณปริยา   87

    “เป็นห่วงผมหรือ”“ก็ห่วง ในฐานะที่เราเคย...รู้จักกัน”ปรานต์มองเธอด้วยสายตาท้อแท้สิ้นหวัง ก่อนยิ้มขืนๆ บอก“ขอบคุณมากนะที่มาให้ผมได้รู้จัก ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ผมยอมแล้ว ตอนนี้ผมไม่เหลืออะไรอีกแล้ว ขอให้คุณโชคดีนะ”มองเขาครู่เดียว ตัดสินใจกลับเพราะหมดธุระของตัวเอง แล้วอาการหน้ามืดก็เข้ามาโจมตีเธออีกครั้ง หลับตาแน่นๆ ครู่เดียว พยายามขืนตัวเดินออกมา ลงลิฟต์จนมาถึงด้านล่าง ฝืนเดินต่อถึงรถที่คนของเธอจอดรออยู่ก็ให้รู้สึกบ้านหมุน เวียนหัวเสียจนทรงตัวไม่อยู่อีกต่อไป ก่อนจะหมดสติ ทุกอย่างดับวูบเหมือนถูกชักปลั๊กออกอย่างไรอย่างนั้นปราณปริยาถูกพาตัวส่งโรงพยาบาลในทันทีปรานต์รู้ข่าวจากลูกน้องของตนเองจึงมาถึงทีหลัง เห็นภพนั่งหน้าเครียดอยู่กับร็อบที่ตรงห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลเอกชนมีชื่อแห่งหนึ่งยกมือไหว้ภพแล้วนั่งลงถามไถ่ด้วยสีหน้าเป็นห่วง“หมอว่ายังไงบ้างครับ”ภพหน้านิ่ง ไม่พูดอะไร ปรานต์ให้กระวนการะวายใจแต่ไม่รู้จะสอบถามจากใครได้อีก ครู่ใหญ่จากนั้นภพถึงได้เอ่ยปากขึ้น“ปรียาแม่ของนิ่มตายด้วยมะเร็งปากมดลูก”ภพกำลังจะบอกอะไรเขาอย่างนั้นหรือ ปรานต์ให้ใจแกว่งไกว หายใจไม่ออก ไม่อยากคิดล่วงหน้าไปก่อ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status